Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 11, 2009

ΕΡΕΥΝΑ ΣΟΚ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΜΑΣ

Τα στοιχεία που προέκυψαν από έρευνα της METRON ANALYSIS και έγινε στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «ΑΝΤΙΣΤΙΓΜΑ ΑΘΗΝΑ» είχαν εξαιρετικό ενδιαφέρον αλλά δεν με εξέπληξαν.

Ναι είμαι δημόσιος κίνδυνος το παραδέχομαι!!
Ανήκω στην κατηγορία των σωματικά αναπήρων και θα πρέπει να με φοβάστε.
Μην μου νοικιάσετε ποτέ το σπίτι σας .
Μην επιτρέψετε στην κόρη σας να βγει μαζί μου.
Δημιουργήστε όσο μπορείτε περισσότερα εμπόδια βάζοντας ατελείωτες σκάλες για να μην μολύνω με την παρουσία μου τους χώρους που συναθροίζεστε .
Διατηρήστε τα “κανονικά” σχολεία και για εμάς τους άλλους τα “ειδικά”.
Μην συγκριθούμε με τους “κανονικούς” μαθητές, μην ανακατέψουμε τους “φυσιολογικούς” με τους “ανώμαλους” διότι ελλοχεύει ο κίνδυνος να είμαι καλύτερος και μετά θα πρέπει στην παρέλαση να κρατήσω την σημαία και αυτό συνιστά προσβολή για το εθνικό σύμβολο.
Αν κατά τύχη περάσω στο πανεπιστήμιο φροντίστε να το κάνετε απροσπέλαστο για να μην το υποβαθμίσω με την παρουσία μου .
Αν εργαστώ στην επιχείρηση σας φροντίστε να με απολύσετε γρήγορα λόγο ανικανότητας .
Δημιουργήστε κοινωνική απόσταση από έμενα και τους ομοίους μου.
Αν αποτύχω στην δουλειά μου ,στις σχέσεις μου , στον γάμο μου, αν θυμώσω, φερθώ άδικα αποδώστε το στην αναπηρία μου, εστιάστε στο “έλλειμμα” μου όχι σε έμενα , αυτό φταίει για όλα.
Αυτή είναι η συνταγή για να δημιουργήσετε την τέλεια κοινωνία.
Απορρίψτε, καταδικάστε, οτιδήποτε διαφέρει από την νόρμα οτιδήποτε δεν εναρμονίζεται με την κυρίαρχη άποψη .
Ενθαρρύνετε τα “κανονικά” παιδιά σας να βηματίζουν ρυθμικά το ένα πίσω από το άλλο.
απόλυτα συγχρονισμένα!
απόλυτα όμοια!
Φροντίστε μόνο πάση θυσία να παραμείνετε όμοιοι διότι στην αντίθετη περίπτωση θα αποτελείτε και εσείς δημόσιο κίνδυνο.

Αντώνης Ρέλλας
Σκηνοθέτης – πολίτης με αναπηρία

Ο Αντώνης είναι διακεκριμένος σκηνοθέτης που βιώνει και ο ίδιος μιά αναπηρία .Ενα από τα έργα του που έχουν βραβευτεί και στο εξωτερικό είναι το ΣΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ που σαν ντοκυμαντερ παρακολουθεί από κοντά και με κάμερα στο χέρι την υπερκολύμβηση παραολυμπιονικών με αφετηρία την Αθήνα και με προορισμό τη Μήλο καθαρά για ακτιβιστικόυς λόγους, αλλά και την συνολική τους προσπάθεια μέσα από την προπονητική τους ζωή μέχρι την πραγμάτωση και την κορύφωση της συμμετοχή της ολυμπιάδας στον τόπο τους.
Τα απότελέσματα της ΜΕΤΡΟΝ τα διάβασα και εγώ και με εξέπληξαν και μένα. Ειδικά μετά τους Παρα ολυμπιακόυς εδώ πίστευα ότι κάτι είχε αλλάξει προς το καλύτερο όσον αφορά το σκέπτεσθαι και το πώς βλέπουν την αναπηρία οι συμπολίτες μας.
τί μπορεί να άλλαξε πέντε χρόνια μεσά?
Είναι απλό !! Μεγάλωσε ο φόβος προς τον συνάνθρωπό μας και η ανασφάλειά μας μέσα μας.
Να σκεφτούμε όμως οι άνθρωποι που βιώνουν μία αναπηρία πώς θα έπρεπε να αισθάνονται? Κι όμως πληροφορώ τους φίλους από εδώ, ότι είναι περισσότερο υγιώς σκεπτόμενοι από πολλούς γύρω μας αρτιμελείς.
(χωρίς να αποκλείονται οι εξαιρέσεις φυσικά).

Το κείμενο του Αντώνη λοιπόν δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα καυστικό σχόλιο για τα αποτελέσματα της Ερευνας, με δικό του προσωπικό τ΄ροπο, και με πολύ πικρία...

τα σχόλια δικά σας και όλων μας...

Κυριακή, Ιουλίου 12, 2009

Τα σώματά μας θα χαθούν, θα σβήσουν. Και από μας θα μείνει μέχρι της συντέλειας του αιώνος.....Αυτό το Σ'ΑΓΑΠΩ, που σου ψυθίρισα τις ώρες μας τις πιό τρυφερές
Εγγονόπουλος

Τετάρτη, Ιουνίου 17, 2009

Ανθρώπινα Σώματα (αυτό το θαύμα)!

Εμοιαζε με μάθημα ανατομίας για εκκολαπτόμενους γιατρόυς, αλλά δεν ήταν. Θα έπρεπε να μύριζε παντού φορμόλη και να ήταν κρύα σχεδόν σαν ψυγέιο αλά όχι, πάλι δεν ήταν.
Ο χώρος ήταν απλά δροσερός από τον σταθερό κλιματισμό, όμορφα φωτισμένος, και τα περισσότερα σώματα στέκονταν σε στάσεις φυσικής δραστηριότητας. τόσο οικεία αλλά και τόσο απόμακρα. Ο ένας ετοιμαζόνταν να χτυπήσει μιά μπάλα ποδοσφαίρου, ο άλλος να σημαδέψει με το μικρό βελάκι στο χέρι. Αλλοι δύο τραβούσαν ο ένας τον άλλον λες και έπαιζαν, προς αντίθετες κατευθύνσεις. Ιστοί και δέρμα έλειπαν. Πολλές φορές και οι μύες είχαν απομακρυνθεί με χειρουργικό ακριβέστατο τρόπο ώστε να αποκαλύψουν εσωτερικά ανθρώπινα όργανα, αυτά που η θεματολογική άιθουσα ήθελε να μας αποκαλύψει.

Βρέθηκα το περασμένο Σάββατο στην αίθουσα που είχα κατα νου να επισκεφτώ. "Τα Σώματα" δηλαδή "την εκθεση του Ανθρώπινου Σώματος" αλλά εκ των Εσω, μιά έκθεση παγκόσμια γνωστή που πριν φτάσει στην Ελλάδα και ριζώσει για έναν χειμώνα, είχε περάσει από άλλες πλείστες χώρες με τεράστια ανταπόκριση από το διψασμένο κοινό.
Γιατί εδώ τα εκθέματα δεν ήταν κάποιο προιόν ανθρώπινης τέχνης ή εικατικής δημιουργίας. Εδώ ςχουμε να κάνουμε με την ίδια την τέχνη της Μητέρας Φύσης που δημιούργησε το Απόλυτο Εκθεμά της τον Ανθρωπο.

Η τελειότητα λοιπόν αυτού του εκθέματος παρουσιάζεται εδώ από αληθινά σώματα που δωρίστικαν από τους κατόχους τους μετά τον θάνατό τους και που με κατάλληλη επεξεργασία συντήρησης ιστών και αφαίρεσης ολοκληρωτικά της υγρασίας, παρεμποδίστηκε η αποδόμησή τους, και τελικά μπορούν να παρουσιάζονται σε μας με έναν άλλον εκθεματικό ( φιλικό) τρόπο.

Δεν θα συνεχίσω απλά να αναφέρω τρία σημέια που προσωπικά με εντυπωσίασαν

Η τελειότητα του Ανθρώπινου σκελετού

Με τα μάτια μου η παρατήρηση του Εμβρύου στα κυριότερα στάδια της εξέλιξης στην μήτρα.

Η σύγκριση μεγέθους του πνέυμονα και της καρδιάς ενός μη καπνιστή και ενός θανόντος από κάπνισμα, και ο σωρός δίπλα σε μεγάλη κούτα από plexiglass κάθε είδους προιοντων καπνού που πετάχτηκαν ( ελπίζω δια παντός) από επισκέπτες της έκθεσης.

Υπάρχουν κι άλλα

Προλάβετε γιατί ευτυχώς η έκθεση πήρε παράταση για μία ακόμη εβδομάδα.

Δευτέρα, Ιουνίου 15, 2009

Letter to President Barack Obama

ancient-scholars@macedonia-evidence.org

May 18, 2009

The Honorable Barack Obama

President, United States of America

White House

1600 Pennsylvania Avenue, NW

Washington, DC 20500

Dear President Obama,

We, the undersigned scholars of Graeco-Roman antiquity, respectfully request that you intervene to clean up some of the historical debris left in southeast Europe by the previous U.S. administration.

On November 4, 2004, two days after the re-election of President George W. Bush, his administration unilaterally recognized the “Republic of Macedonia.” This action not only abrogated geographic and historic fact, but it also has unleashed a dangerous epidemic of historical revisionism, of which the most obvious symptom is the misappropriation by the government in Skopje of the most famous of Macedonians, Alexander the Great.

We believe that this silliness has gone too far, and that the U.S.A. has no business in supporting the subversion of history. Let us review facts. (The documentation for these facts [here in boldface] can be found attached and at: http://macedonia-evidence.org/documentation.html)

The land in question, with its modern capital at Skopje, was called Paionia in antiquity. Mts. Barnous and Orbelos (which form today the northern limits of Greece) provide a natural barrier that separated, and separates, Macedonia from its northern neighbor. The only real connection is along the Axios/Vardar River and even this valley “does not form a line of communication because it is divided by gorges.”

While it is true that the Paionians were subdued by Philip II, father of Alexander, in 358 B.C. they were not Macedonians and did not live in Macedonia. Likewise, for example, the Egyptians, who were subdued by Alexander, may have been ruled by Macedonians, including the famous Cleopatra, but they were never Macedonians themselves, and Egypt was never called Macedonia.

Rather, Macedonia and Macedonian Greeks have been located for at least 2,500 years just where the modern Greek province of Macedonia is. Exactly this same relationship is true for Attica and Athenian Greeks, Argos and Argive Greeks, Corinth and Corinthian Greeks, etc.

We do not understand how the modern inhabitants of ancient Paionia, who speak Slavic – a language introduced into the Balkans about a millennium after the death of Alexander – can claim him as their national hero. Alexander the Great was thoroughly and indisputably Greek. His great-great-great grandfather, Alexander I, competed in the Olympic Games where participation was limited to Greeks.

Even before Alexander I, the Macedonians traced their ancestry to Argos, and many of their kings used the head of Herakles - the quintessential Greek hero - on their coins.

Euripides – who died and was buried in Macedonia– wrote his play Archelaos in honor of the great-uncle of Alexander, and in Greek. While in Macedonia, Euripides also wrote the Bacchai, again in Greek. Presumably the Macedonian audience could understand what he wrote and what they heard.

Alexander’s father, Philip, won several equestrian victories at Olympia and Delphi, the two most Hellenic of all the sanctuaries in ancient Greece where non-Greeks were not allowed to compete. Even more significantly, Philip was appointed to conduct the Pythian Games at Delphi in 346 B.C. In other words, Alexander the Great’s father and his ancestors were thoroughly Greek. Greek was the language used by Demosthenes and his delegation from Athens when they paid visits to Philip, also in 346 B.C. Another northern Greek, Aristotle, went off to study for nearly 20 years in the Academy of Plato. Aristotle subsequently returned to Macedonia and became the tutor of Alexander III. They used Greek in their classroom which can still be seen near Naoussa in Macedonia.

Alexander carried with him throughout his conquests Aristotle’s edition of Homer’s Iliad. Alexander also spread Greek language and culture throughout his empire, founding cities and establishing centers of learning. Hence inscriptions concerning such typical Greek institutions as the gymnasium are found as far away as Afghanistan. They are all written in Greek.

The questions follow: Why was Greek the lingua franca all over Alexander’s empire if he was a “Macedonian”? Why was the New Testament, for example, written in Greek?

The answers are clear: Alexander the Great was Greek, not Slavic, and Slavs and their language were nowhere near Alexander or his homeland until 1000 years later. This brings us back to the geographic area known in antiquity as Paionia. Why would the people who live there now call themselves Macedonians and their land Macedonia? Why would they abduct a completely Greek figure and make him their national hero?

The ancient Paionians may or may not have been Greek, but they certainly became Greekish, and they were never Slavs. They were also not Macedonians. Ancient Paionia was a part of the Macedonian Empire. So were Ionia and Syria and Palestine and Egypt and Mesopotamia and Babylonia and Bactria and many more. They may thus have become “Macedonian” temporarily, but none was ever “Macedonia”. The theft of Philip and Alexander by a land that was never Macedonia cannot be justified.

The traditions of ancient Paionia could be adopted by the current residents of that geographical area with considerable justification. But the extension of the geographic term “Macedonia” to cover southern Yugoslavia cannot. Even in the late 19th century, this misuse implied unhealthy territorial aspirations.

The same motivation is to be seen in school maps that show the pseudo-greater Macedonia, stretching from Skopje to Mt. Olympus and labeled in Slavic. The same map and its claims are in calendars, bumper stickers, bank notes, etc., that have been circulating in the new state ever since it declared its independence from Yugoslavia in 1991. Why would a poor land-locked new state attempt such historical nonsense? Why would it brazenly mock and provoke its neighbor?

However one might like to characterize such behavior, it is clearly not a force for historical accuracy, nor for stability in the Balkans. It is sad that the United States of America has abetted and encouraged such behavior.

We call upon you, Mr. President, to help - in whatever ways you deem appropriate - the government in Skopje to understand that it cannot build a national identity at the expense of historic truth. Our common international society cannot survive when history is ignored, much less when history is fabricated.

Sincerely,

Τρίτη, Ιουνίου 09, 2009

Ευρωεκλογές 2009 (παρατηρήσεις)

Από το ΥΠΕΣ ανακοινώθηκε και ένα άλλο ποσοστό διόλου ευκαταφρόνητο της τάξεως του 2,54% που αναφέρεται στα Ακυρα/Λευκά. Φυσικά αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στο Κόμμα των απεχόντων που σαφώς διεκδικεί την πλειοψηφία.
δεν ξέρω στην υπόλοιπη Ευρώπη τί έγινε αλλά εδώ ξεπεράσαμε κάθε προηγούμενο.
τα δύο παραδοσιακά μεγάλα κόμματα κατακρημνήστηκαν, αλλά παρ'όλα αυτά με τον τρόπο τους, στρουθοκαμηλίστικα, προέβησαν σε πλάνες δηλώσεις.
Και εξηγούμαι.

Η Ν.Δ μέσω διάφορων βουλευτών παραδέχτηκε την ήττα της. Κουβέντα για την διαρροή ψηφοφόρων προς το ΛΑΟΣ και για το γεγονός ότι στις τάξεις της περιθάλπτει ένα σοβαρό ποσοστό ακροδεξιών στοιχείων, νεοφασιστών Εθνικιστών και δεινοσάυρων Βασιλοφρόνων, οι οποίοι αποτελούν έστω και αν δεν το παραδέχεται δεκανίκι της προς την κατα καιρούς εξουσία. Μάλιστα προχωρησαν και σε υποκριτικές δηλώσεις τάχατες, του τύπου ότι προβληματίστηκαν και ότι πρέπει να μεταφράσουν σωστά τα μηνύματα της ήττας και άλλα γνωστά που τα έχουμε χιλιοακούσει. Μα καλά τόσους και τόσους μήνες που ζόυσαν οι άνθρωποι? Σε άλλον πλανήτη ή σε άλλη χώρα. Οι δημοσκοπήσεις αν θέλουμε ΤΩΡΑ να τους δώσουμε κάποια αξία δεν σήμαιναν τίποτε για τους κυβερνώντες? Τώρα περίμεναν για να πάρουν τα υποτιθέμενα μηνύματα? Και αντε να δούμε τι αντανακλαστικά έχουν και να δούμε τί μπορούν να αλλάξουν ....

Οι άλλοι της αξιωματικής εκεί κι αν έχει γέλιο. Αυτοί πανηγυρίζουν λες και κέρδισαν βουλευτικές εκλογές. Μόλις 4% και κάτι η διαφορά σε εκλογές για το Ευρωκοινοβούλιο μετά από κυκεώνα εσωτερικης πολιτικής διαφθοράς, σημαντική άνοδο του ΚΚΕ και του ΛΑΟΣ φοβερή αποχή και άλλο ένα ποσοστό που δεν αναφέρεται πουθενά γύρω στο 2,7% Λοιπών κομμάτων. Τίποτα από αυτά δεν τους κάνει λίγο ταπεινούς. Λες και πρέπει μετά από εκλογές να βλέπουν πάντα τους εαυτούς τους θριαμβευτές!!
τα συμπεράσματα πρέπει να βγαίνουν όχι αυτούς που ψηφίζουν το δίπολο αλλά από τον καταμερισμό των υπολοίπων.

Μετά βγαίνει μόλις μετά από τα πρώτα exit polls ο Βενιζέλος με το αμαν αυστηρό αγέλαστο ύφος και λέει ότι την μεγάλη νίκη την πιστώνεται ο Γιωργάκης και άλλα κουραφέξαλα, αφού όλοι ξέρουμε ότι δεν το πιστέυει οτι πρόκειται για νίκη του Γιώργου, αλλά ήττα της ΝΔ λόγω της αγανάκτησης του κόσμου για ότι έχει δει τα τελευτάια χρόνια. Στην πρώτη μάλιστα ευκαιρία να τον δόυμε τον πρασινο δελφίνο τι δικοπα μαχάιρια θα εκτοξέυσει πισώπλατα. Ασε ρε φίλε σε είδαμε και παλιότερα. Την πολιτική υποκρισία τη μεταφράσαμε αμέσως με το που ανέφερες τον Γιώργο με τα exit polls.

Αυτά

Αντε και στις βουλευτικές να το δούμε σοβαρότερα
(και να μη μασάμε )

Τετάρτη, Ιουνίου 03, 2009

Οταν οι παράλληλες λωρίδες γίνονται τεθλασμένες

Με απόφαση του Υπουργ.Συγκοινωνιών,κύριου Στυλιανίδη τα ταξί θα μπορούν μα χρησιμοποιούν προσωρινά τρείς μεγάλες λεωφορειολωρίδες της Αθήνας. Αυτό το προσωρινό δεν αφήνει πολλά περιθώρια για παρερμηνείες στη χώρα όπου ουδέν μονιμότερον του προσωρινού.
Τί του'ρθε του υπουργού να ανοίξει τις λεωφορειολωρίδες στα ταξί? Εκλογές!

Πρίν από όλες τις εκλογές, όλες οι κυβερνήσεις έχουν να δώσουν το κάτιτίς τους στους οδηγούς των ταξί. Η κουτοπόνηρη συλλογιστική της μεταχουντικής μεριόδου, ότι οι ευχαριστημένοι ταξιτζήδες μιλάνε υπέρ της κυβέρνησης στους πελάτες, είναι μάλλον ντεμοντέ!
Οπως ξέρουν όλοι οι πελάτες, οι ταξιτζήδες δεν είναι ποτέ ευχαριστημένοι. Επιπλέον, σπανίως, έχουν να πουν καλή κουβέντα για τον καθένα. Είναι φανερό ότι ο κύριος Στυλιανίδης δεν μετακινείται με ταξί εδώ και χρόνια. Οσο είναι φανερό, ότι έχει να έλθει σε επαφή με τον κόσμο εδώ και χρόνια.
Η είσοδος των ταξί στις λεωφορειολωρίδες πρόκειται να ταλαιπωρήσει όλους τους επιβάτες των μέσων μαζικής μεταφοράς. Δεν θα ταλαιπωρήσει το όνομα του κύριου Στυλιανίδη στα στόματα των ταξιτζήδων, όμως. Οι οποίοι ζήτησαν και πήραν γενναίες αυξήσεις στα κόμιστρα και τις άλλες υπηρεσίες- ο Θεός να τις κάνει, αν υπάρχει- σε περίοδο στενότητας του λαού, μόνο και μόνο επειδή τις ζήτησαν!
Και τις πήραν, λέει ο υπουργός, υπό τον όρο ότι θα συμπεριφέρονται καλά και θα είναι καθαροί! δηλαδή, πρέπει να πάρουν κατιτίς για να είναι καθαροί και να μην ε΄΄ιναι αγενείς και αυταρχικοί ως συνήθως.

Προφανώς ο υπουργός υπολογίζει περισσότερο στην ψήφο των 28000 ταξιτζήδψν από την ψήφο των εκατομμυρίων επιβατών. Τους οποίους περιφρονεί κατάμουτρα με τις νέες του αποφάσεις. Μένει να δούμε αν θα του ανταποδώσουν την περιφρόνηση ή αν θα είναι άξιοι της τύχης τους

Παπαδόπουλος Τετράδης
Ελευθεροτυπία Κυριακής

Κυριακή, Μαΐου 24, 2009

Ποτέ να μην τελείωνε!!

Πριν από λίγες μέρες γύρισα από την Σλοβενία, όπου συμμετέιχα σε ένα δεκαήμερο προπονητικό camp για άτομα με αναπηρίες στην Επιτραπέζια Αντισφαίριση.
Η διοργανώτρια χώρα έχει παράδοση στο συγκεκριμένο άθλημα διοργανώνει τουλάχιστον δύο ανοικτά τουρνουά τον χρόνο και το σημαντικότερο έχει δύο Παγκόσμιες πρωταθλήτριες και Παραολυμπιονικήτριες, με σημαντικότερη λόγω του νεαρού της ηλικίας την Mateja Pintar η οποία στη χώρα της είναι πασίγνωστη και τυγχάνει μεγάλης υποστήριξης και δημοσιότητας..
Φέτος αποφάσισα λοιπόν αντί να διαθέσω το χαμηλό μου μπατζετ σε κάποιο τουρνουά, να πάω σε αυτό το κλειστό camp όπου ήξερα ότι θα προπονούμουν με κάποιους από τους καλύτερους Ευρωπαίους Αθλητές στο πινγκ πονγκ.
Η ημερομηνία έναρξης δεν ήταν τυχαία. Σε μιά πόλη θέρετρο και με πηγές σπα, το Lasko, μόλις 70 χλμ από την Λουμπλιάνα, στις 8 του Μαίου τελείωνε το διεθνές τουρνουά και στις 10 Μαίου ξεκινόυσαν οι προπονήσεις, για τους περίπου 20 αθλητές σε καρότσι και περίπου άλλους τόσους ορθίους. Ενα μήνα μετά αρχές Ιουνίου στη Γένοβα αρχίζει το Πανευρωπαικό και η εποχή φαντάζει η καταλληλότερη για φορμάρισμα.
Οι παίκτες που πήραμε μέρος ήταν από Σλοβενία, Σλοβακία, Ολλανδία, Γερμανία, Ιρλανδία, Μ.Βρεττανία, μεγάλες δυνάμεις στο άθλημα.

Διάλεξα με την αετίνα μου να πάμε με το αυτοκίνητο. Η πιό βολική διαδρομή με το αυτοκίνητο, είναι Αθήνα Ηγουμενίτσα, πλοίο για Ανκόνα Ιταλίας με μία βραδυά στο πλοίο και την άλλη μέρα αργά το απόγευμα μετά από 6 ώρες οδήγησης φθάνεις Λιουμπλιάνα (και Λάσκο κατ'επέκταση).

Η αξία μου στο παγκόσμιο αθλητικό χρηματιστήριο είναι ακόμα χαμηλή, αυτό όμως δεν έπαιξε κανέναν ρόλο στον τρόπο που αντιμετωπίστηκα από προπονητές και άλλους αθλητές, οι περισσότεροι από τους οποίους έιχαν διεθνείς περγαμηνές και με φιλοδοξίες για το Πανευρωπαικό. Εκεί, κάτω από αυστηρά αθλητικό πρόγραμμα είμασταν όλοι στο μηδέν και ισοι προς ίσον.
Σε γενικές γραμμές το πρόγραμμα είχε ώς εξής.
Ξύπνημα γύρω στις 7,00-7,30. Πρωινό και 8,30 άρχίζαμε με σλάλομ γύρω από τα τραπέζια και ασκήσεις stretching μυικών ομάδων και αρθρώσεων των χεριών και όμων. Κατόπιν κατόπιν ζευγαρώματα με διαφορετικούς αθλητές κάθε φορά και για συγκεκριμένες ασκήσεις κάθε φορά, γεγονός που καθόριζαν κάθε φορά οι προπονητές. Οι ασκήσεις περιλάμβαναν κυρίως ασκήσεις τακτικής και ανάπτυξης νέων τεχνικών σε χτυπήματα.
11,00 η ώρα επιστροφή, μπάνιο σάουνα όποιοι ήθελαν ή πισίνα, μεσημεριανό και ξεκούραση.
4,30 επιστροφή και άλλά προπονητικά κόλπα αλλά πιό χαλαρά αυτή τη φορά μέχρι τις 7,00. Κατόπιν ήμασταν ελέυθεροι (όσο μπορούσαμε¨-) αλλά πιστέψτε με οι αντοχές μας δεν ξεπερνούσαν τις 11,00 το βράδυ.
Τέλος της πρώτης μέρας και όλη την δέυτερη κυρίως, είπα από μέσα μου ότι δεν θα μπορέσω να ακολουθήσω το ρυθμό. Πόνοι παντού και κατανάλωση ποσοτήτων ειδικής αλοιφής για ανακούφηση.(και όχι μόνον εγώ) Παρ'όλα αυτά όταν ξεκινούσε η προπόνηση εκτός από ένα βάρος στους μυές, οι πόνοι εξαφανίζονταν ως δια μαγείας. Στο μεταξύ οι προπονητές μας έμπειροι στο θέμα προσάρμοζαν ως δια μαγέιας το βάρος των προπονήσεων λες και ήξεραν ακριβώς τι αντιμετωπίζαμε.
Τρίτη μέρα τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα και πολλοί άρχιζαν να εμφανίζουν σημάδια κόπωσης και επιδέσμους σε μπράτσα και καρπούς. (εγώ πάντως την έβγαλα καθαρή από αυτή την άποψη)
Την τέταρτη μέρα το πρωί μας άφησαν ελεύθερους για απόθεραπεία και αυτό ήταν προγραμματισμένο εκ των προτέρων. Οι πόνοι και τα πιασίματα ήταν σαφώς λιγότερα εκείνο το πρωί καθώς το σώμα άρχισε πλέον να προσαρμόζεται, και βρήκαμε την ευκαιρία να πάμε για κάποια ψώνια αναμνηστικά στην πιό κοντινή μεγάλη πόλη το Celje και την Λιουμπλιάνα.

Από τουριστικής απόψεως η Σλοβενία είναι μιά πανέμορφη χώρα με ζεστούς Βαλκάνιους κατοίκους (υπάρχει και άλλη αναφορά παλαιότερα στον Σταυραετό) οι οποία πρόσφατα μπήκε στην νομισματική ένωση. Παραμένει όμως πάμφθηνη όπως και πριν χωρίς να πραγματοποιήσει τις γνωσ΄τες Ελληνικές αλχημέιες προς χάριν του εύκολου πλουτισμού των λίγων. Γιά χρόνια υπήρξε προτεκτοράτο της ΑυστροΟυγγαρίας και μέρος διακοπών του Τίτο στα χρόνια της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας ( πχ η πανέμπορφη λίμνη Bled κόντα στα σύνοτα με την Αυστρία κλπ.) Σε κανένα σημέιο δεν φάινεται να έχει επηρρεαστεί από το γεγονός της διάσπασης αλλά και των πρόσφατων πολέμων. οι κάτοικοι διαπνέονται από μια ευμάρεια που το βλέπεις στα πενέμορφα σπίτια τους στα είδη των αγορών τους στον τροπο που ντύνονται και στα καινούργια τους αυτοκίνητα. Χαμογελούν εύκολα και είναι πολύ φιλικοί. Υπάρχει απόλυτη ασφάλεια παντού. Μιλούν σχεδόν όλοι τα Γερμανικά αλλά και με Αγγλικά μπορείς να επικοινωνήσεις έυκολα. Η χώρα βγαίνει στην Αδριατική μόνο με ένα μικρό κομμάτι γης κάποιων δεκάδων χιλιομέτρων νότια την Τεργέστης. Εδώ το κυρίως φιλέτο ακτών το έχει πάρει νοτιότερα η Κροατία με τα περίφημα Δαλματικά φιορδ. Ετσι έχει αναπτύξει πολύ σαν την Αυστρία τον χειμερινό τουρισμό και τα περιφερειακά του, στην ενδοχώρα.

Τεταρτη μέρα απόγευμα το πρόγραμμα ήταν και πάλι εντατικό αλλά το κενό έκανε σε όλους καλό.
Από την πέμπτη μέρα καποιοι αθλητές λόγω προσωπικών υποχρεώσεων έπρεπε να φύγουν ενώ κάποιοι άλλοι χαμηλοτερων κατηγοριών και με μικρότερες αντοχές έκαναν απουσίες πρωί ή απόγευμα. Αυτό βέβαια δημιουργόυσε κάποια προβλήματα στα ζευγαρώματα ή στο πρόγραμμα που είχαν κατα νου να αναπτύξουν οι προπονητές αλλά πιστέυω ότι ξεπεράστηκαν και προσάρμοσαν το πρόγραμμα ανάλογα.
Οπως καταλαβαίνετε από την 5η μέρα και μετά μέχρι την 8η και τελευταία δεν υπήρχαν πλέον πόνοι. Το πρόγραμμα που ακολουθόυσαμε ήταν επανάληψης με παραλαγές και το κλίμα ήταν πολύ πιό ευχάριστο πλέον γιατί όλοι ήμασταν πλέον μιά οικογένεια και τα αστεία ακόμα και πάνω στην προπόνηση έδιναν και έπερναν. Τα βράδια ευχάριστες στιγμές γύρω από την πισίνα με μπύρες και χαλαρή κουβεντούλα. Ο περίπατος μέσα στην πόλη γύρω από το ποτάμι και μέσα στο καταπράσινο πάρκο του Lasko, για όποιον η΄θελε αποτελούσε μιά χαλαρωτική εμπειρία.
Δεν είναι υπερβολή να πώ ότι όσο πλησίαζε η ώρα του τέλους παρακαλούσα μέσα μου να μην τελείωνε, να συνέχιζα να ήμουνα μέρος αυτής της αθλητικής οικογένειας και να την ακολουθούσα μαζί και στο Πανευρωπαικό (ας όψεται η Ελλ. Ομοσπονδία).

Ξέρω όμως ότι να είμαι καλά του χρόνου αξίζει πάλι να είμαι εκεί μέρος της θαυμάσιας αυτής Ευρωπαικής ομάδας αθλητών!!


Νομίζω ότι χρειάζονται και μερικές φωτογραφίες από αυτό το δεκαήμερο


Ηγουμενίτσα sunset


Δώσε μου και μένα!! (Πίτσα δίπλα στο ποτάμι στη Λιουμπλιάνα)

Λιουμπλιάνα.Φαντάσου το βράδυ με το φως του φανοστάτη!!






Επι΄το έργον


Παρασκευή, Μαΐου 08, 2009

Τασάκια έξω....

Πάντα πίστευα ότι ο σβέρκος του Ελληνα ζυγό δεν υπομένει, ή τουλάχιστον υπομένει με μεγέλη δυσκολία. Η για να το πώ αλλιώς ο Ελληνας δύσκολα συμμορφώνεται.
Σκέφτομαι αυτά καθώς πλησιάζει η 1η Ιουλίου τη μέρα που υποτίθεται ότι σταματάει το κάπνισμα στους κλειστούς και κοινόχρηστους χώρους, όπερ μεταφραζόμενο, "το κάπνισμα θα επιτρέπεται μόνον στα σπίτια μας, και βέβαια στους ανοικτούς χώρους".
Τώρα το "ανοικτούς χώρους" σηκώνει αρκετο΄νερό ειδικά στην Ελλάδα που εξωτερικόυς χώρους τους έχουμε κάνει ημίκλειστους και κλειστούς τους έχουμε μετατρέψει σε ημιανοικτούς και να δούμε πώς θα βγάλουμε άκρη.
Παράλληλα αφήσαμε και παραθυράκι με τα τετραγωνικά των καταστημάτων, και με κάτι δηλώσεις του τύπου αν θέλει ο καταστηματάρχης προαιρετικά να δηλώσει το μαγαζί, καπνιζόντων ή μή. Πάλι πριν ξεκινήσουμε κάτι το μπερδέψαμε δηλαδή.

Προσωπικά είμαι περίεργος να δούμε πως θα εφαρμοστεί το μέτρο και πώς θα αστυνομευτεί. Θα γελάσουμε αρκετά πάντως τουλάχιστον στην αρχή, να το δείτε.

Προσωπικά δεν έχω τίποτε εναντιόν των καπνιστών. Ημουνα και εγώ και για χρόνια καπνιστής και σέβομαι απόλυτα την συνήθειά τους αυτή. Δεν τρελλαίνομαι όταν πίνω στα μπαράκια και στις καφετέρειες τον καφέ και το ποτό μου, ή στα ταβερνάκια το βράδυ το μεζέ μου. Ξέρω όμως πόσο ενοχλητικό είναι αν σούρχεται στα ρουθούνια ο καπνός από διπλανή παρέα, αν στον φέρνει ο εξαερισμός και η παρέα τονα ανάβει τάλλο σβήνει. Αυτό ειδικά τώρα που δεν καπνίζω το κατάλαβα.

Ετσι θεωρώ ότι το μέτρο έπρεπε να γίνει και μάλιστα άργησε. Να εφαρμοστεί δηλ, όπως εφαρμόζεται και αλλού.
Πρόσφατα έχω ταξιδέψει σε Ιρλανδία, Αυστρία και Γερμανία.
Εκεί ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΓΕΝΙΚΩΣ!! Εκεί δεν έχει SMOKING και NON SMOKING τετραγωνικά και δεν ξέρω τί άλλο.
Εκεί όμως είδα με μεγάλη μου χαρά ολόκληρες οικογένειες με τα παιδιά τους και τα μωρά τους να βγάινουν έξω- (μιλάμε για κεντρική Ευρώπη, που το έξω είναι υποχρεωτικά μέσα, φανταστείτε αν κάπνιζαν κι όλας)- και να διασκεδάζουν οικογενειακά.
Τώρα θα μου πείτε ότι ο Γερμανός σταμάτησε να καπνίζει? Οχι βέβαια απλά πού και πού έβλεπες κάποιος ή κάποια να βγάινει για λίγα λεπτά έξω, σβήνοντας τη γόπα του σε μεγάλα τασάκια στήλες, ακριβώς έξω από την είσοδο.

(Γιά να δούμε εδώ θα δούμε τασάκα έξω? Η θα χρησιμοποιήσουμε το μεγάλο τασάκι του πεζοδρομίου.? )

Τετάρτη, Απριλίου 22, 2009

Μούρθε μιά ιδέα για σήμερα.
πετώντας εδώ και εκεί ουσιαστικά δίχως σκοπό έτσι για να περάσει η ώρα, πέφτω στο youtube, σε δύο μουσικά αποσπάσματα (γιά το ίδιο θέμα), ενος θρυλικού κοματιού απο κείνα των μεγάλων συνθετών του παρελθόντος (εδώ του Μίμη του Πλέσσα-να ζήσει χίλια χρόνια ο άνθρωπος) που έντυναν ταινίες σταθμούς του Ελληνικού Κινηματογράφου.
Πρόκειται για το "Ηλιε Φονιά" ή αλλιώς "Σκοτώσανε το Σταυραητό" βασικό κομάτι στην ταινία "Αστραπόγιαννος"
Η ταινία είναι ένα επικό αριστούργημα, που για τους λάτρεις του είδους παραμένει αξέχαστο και αξεπέραστο. Εμπεριέχει πολλά ιστορικά και πολιτιστικά στοιχεία μιά κοινωνίκής δομής που δεν υπάρχει πιά. Οι άνθρωποι όμως σε όποια εποχή και αν ζουν με τον ίδιο τρόπο δρουν και αντιδρουν και τα ίδια πάθη εκδηλώνουν στις σχέσεις τους.

Προσωπικά το μουσικό κομμάτι μου αρέσει για τους εξής λόγους.
Πρώτον γιατί είναι ένα βαρύ ζειμπέκικο που ντύνει τον στίχο που παραπέμπει στην αρχαία τραγωδία. Το ζειμπέκικο είναι ένας χορός που πρέπει να χορέυεται κατα μόνας, κάτι σαν προσωπική υπόθεση. Σχεδόν ποτέ δεν είναι χαρούμενος χορός. Δεν θα επεκταθώ άλλο στο ζειμπέκικο. Θα αφιερώσω στο μέλλον.
Δεύτερον γιατί αναφέρεται στον στίχο ότι "Σκοτώσανε τον Σταυραητό...." (γνωστή η συναισθηματική μου σχέση με το εν λόγω αρπακτικό)

Ενας ακόμη λόγος που με έκανε να μοιραστώ το τραγούδι εδώ είναι η συγκλονιστική εμφάνιση που πέτυχα της Ξανθίππης Καραθανάση (που ίσως θυμούνται οι παλιότεροι), σε γνωστή εκπομπή της τηλεόρασης.
Βάζω δίπλα δίπλα και την αυθεντική εκτέλεση της ταινίας που τραγουδήθηκε από την Καίτη Αμπάβη

αφιερωμένα!!






Ο αυθεντικός στίχος έλεγε
"Παρασκευή Μεγάλη σκοτώσαν τον Χριστό" αλλά επειδή Παρασκευή έπεφτε και η 21-Απρ-1967 λογοκρίθηκε και αντικαταστάθηκε με το
"Κάτω στο σταυροδρόμι σκοτώσανε τον Νιό"

Πέμπτη, Απριλίου 16, 2009

Mega Project!!!!

του Κώστα Μπαιρακτάρη
(Φαρμακευτικό Δελτιό Φεβρουαρίου 2009)

Εν αρχή ο Θεός γέμισε τη Γή με μπρόκολο, κουνουπίδι και σπανάκι, πράσινα κίτρινα και κόκινα λαχανικά όλων των ειδών, ώστε ο άνδρας και η γυναίκα να ζήσουν υγιεινά και παντοτινά. Ο σατανα΄ς όμως δημιούργησε τα Haagen Dazs και τα διάφορα cookies. Και ρώτησε. "Λίγη ακόμη σάλτσα βύσσινου?" και ο άνδρας απάντησε. "Ευχαρίστως" και η γυναίκα πρόσθεσε "Παρακαλώ για μένα άλλη μιά ζεστή βάφλα σαντιγύ?"
και έτσι πήραν και οι δύο από 5 κιλά.

Και ο Θεός δημιούργησε το γιαούρτι ώστε να διατηρήσει η γυναίκα το σώμα της, όπως άρεσε στον άνδρα. Και ο σατανάς δημιούργησε από το σιτάρι το άσπρο αλεύρι και από το ζαχαροκάλαμο τη ζάχαρη και τα συνδύασε. και η γυναίκα άλλαξε νούμερο στην ένδυσή της και πήγε από το 38 στο 46. Και έτσι είπε ο Κύριος." Δοκίμασε το φρέσκο μαρούλι μου" και ο σατανάς εφ'ευρς το νρεσινγκ και το σκορδόψωμο ως συνοδευτικά. Και οι άνδρες και οι γυναίκες μετα΄από αυτή την απόλαυση άνοιξαν τις ζώνες τους κατά τουλάχιστον μία τρύπα.

Ο Κύριος όμως είπε. " Σας έδωσα φρέσκα λαχανικά και ελαιόλαδο, στο οποίο να μαγειρεύετε υγιεινά" και ο σατανάς συνόδεψε τα φαγητά αυτά με δεύτερο πιάτο από νόστιμες μπουκίτσες από ψωμάκια, τυράκια, camambert αστακό σε βούτυρο μυρωδάτο και φιλετάκια κοτόπουλου. Και οι τιμές της χοληστερίνης του ανθρώπου ανέβηκαν στα ουράνια.

Ετσι ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο αθλητικά παπούτσια, ώστε να χάσει μερικά κιλά με την άθληση. Και οσατανάς δημιούργησε τη δορυφορική τηλεόραση και τα DVD μαζί με τα τηλεχειριστήρια για να μη κουράζεται ο άνθρωπος με το ζαπινγκ. Και οι άνδρες και οι γυναίκες γελούσαν και έκλαιγαν μπροστά στην οθόνη και άρχισαν να φοράνε ελαστικές φόρμες αδυνατίσματος.

Ετσι ο Θεός δημιούργησε την πατάτα, φτωχή σε λίπος και κάλιο και γεμάτη θρεπτικές ουσίες. Και ο σατανάς αφάιρεσε τη φλούδα και έκοψε το εσωτερικό της σε πατατάκια τα οποία τηγάνισε και τα κάλυψε με πολύ αλάτι. Και ο άνθρωπος πήρε μερικά κιλά ακόμη.

Ο Θεός όμως έφερε το άπαχο κρέας, ώστε τα τέκνα του να χορταίνουν προσλαμβάνοντας λιγότερες θερμίδες. Και ο σατανάς έφερε τα Goodies και το cheeseburger των 99 λεπτών.
Και ρώτησε ο σατανάς "Θέλεις και τηγανιτές πατάτες?' Και είπε ο άνθρωπος "Βεβαίως, μιά μεγάλη μερίδα με μαγιονέζα", και είπε ο σατανάς "Ετσι μπράβο !!" και ο άνθρωπος έπαθε έμφραγμα.

Και Ο Θεός αναστέναξε και δημιούργησε το τετραπλό μπαιπας της καρδιάς.
Και τότε ο σατανάς είπε.
"είπαμε να παίζουμε τίμια" και δημιούργησε το ΙΚΑ

Ο Λαυρέντιος Γκέμερεϋ-Ενας πολιτισμικός Πρόσφυγας

«Όπως όλοι οι Ευρωπαίοι μεγάλωσα και 'γω με την διδασκαλία ότι ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός γεννήθηκε στην Ελλάδα, ότι εμείς, οι πολιτισμένοι του κόσμου είμαστε οι απόγονοι όλων αυτών των θαυμάσιων ανθρώπων όπως ο Περικλής, ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Φειδίας και χίλιοι δυο άλλοι. Και μάθαμε να λέμε «Δημοκρατία» και «πολιτική» και «οικονομία» και «θέατρο» και «ποίηση» και χίλιες δυο άλλες Ελληνικές λέξεις, και ποτέ δάσκαλος δεν μας είπε ότι είναι περίεργο πώς οι πολιτισμένοι λαοί, όπως οι Γερμανοί και οι Γάλλοι, δεν βρήκαν στις τόσο πλούσιες γλώσσες τους λέξεις για να εκφράσουν τις πιο βασικές δημιουργίες του ανθρώπινου πνεύματος: είμαστε οι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων και τέρμα. Και δεν βρέθηκε δάσκαλος που να μας πει ότι μολονότι εμείς είμαστε οι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, υπάρχουν κάποιοι φτωχοί συγγενείς που λέγονται Έλληνες και ίσως νάναι και αυτοί απόγονοι των «δικών» μας αρχαίων προγόνων.

»Έτσι μεγάλωσα. Ύστερα, πριν δεκαπέντε χρόνια, αποφάσισα να κάνω και εγώ ένα ταξίδι – προσκύνημα – στην πατρίδα του πολιτισμού «μου». Και ξεκίνησα για την Ελλάδα.
»Ήταν, όπως είπα, πριν δεκαπέντε χρόνια: ένα ωραίο πρωί του Ιουνίου, ξεμπαρκάρισα στην Ηγουμενίτσα, αρχή του προσκυνήματος.
»Με εντυπωσίασε το τοπίο, τρελλάθηκα με τα βουνά της Ηπείρου, με τα Γιάννενα, έμεινα με ανοιχτό στόμα στη Δωδώνη και νόμισα ότι άρχιζα να νοιώθω την Ελλάδα. Αλλά πριν φθάσω στην Πελοπόννησο και στην Αττική ξέχασα τοπία και αρχαιότητες, γιατί στο Αγρίνιο έπαθα το πρώτο «κοινωνιολογικό σοκ»:
» Ήταν απογευματάκι όταν έφτασα στην πλατεία του Αγρινίου, μόλις είχε τελειώσει η «σιέστα», ήδη ανοίγανε τα καφενεία και αποφάσισα να πιω ένα καφέ. Σταμάτησα το αυτοκίνητο και βγήκα, κάθισα σε ένα τραπέζι και παράγγειλα. Αυτή τη στιγμή σηκώνεται από ένα άλλο τραπέζι ο μοναδικός άλλος πελάτης και έρχεται κοντά μου, κάθεται στο τραπέζι μου και αρχίζει να μου μιλάει. Δεν ήξερα τότε ακόμα ελληνικά και με το λεξικό που είχα στην τσέπη μου και με μερικές αγγλικές λέξεις που ήξερε ο συνομιλητής μου, σιγά-σιγά κατάλαβα τι θέλει ο άνθρωπος. Ήθελε να με γνωρίσει. Με ρώτησε από πού είμαι, τι δουλειά κάνω, αν είμαι παντρεμένος, αν ζουν οι γονείς μου και άλλα. Μου είπε ότι ο ίδιος είναι καπνεργάτης. Και τότε έπαθα το σοκ: Πώς γινόταν αυτό; Πώς είναι δυνατόν ένας εργάτης να μιλάει ελεύθερα με έναν αντιπρόσωπο της αστικής τάξης; Πώς μπορεί να ενδιαφέρεται χωρίς συμφέρον – γιατί ήξερε και αυτός, όπως εγώ, ότι ποτέ στη ζωή μας δεν θα ξαναϊδωθούμε – για κάποιον που θα έπρεπε ή να μισεί ή να φοβάται ή, τουλάχιστον, να νοιώθει απέναντί του ένα τέτοιο σύμπλεγμα κατωτερότητας, που να μην του έρθει ποτέ η επιθυμία να του μιλήσει. Γιατί σε μας, στις ευρωπαϊκές χώρες, αυτές είναι οι σχέσεις μεταξύ των τάξεων…»
Αυτό το κοινωνιολογικό και πολιτισμικό σοκ ήταν η αφορμή για να παραμείνει τελικά μόνιμα στην Ελλάδα ο Αυστριακός Λαυρέντιος Γκέμερεϋ. Το απόσπασμα που παραθέτουμε ανήκει στην εισαγωγή του αξιοσημείωτου βιβλίου του «Η δύση της Δύσης. Η απομυθοποίηση της Ευρώπης και ο Ελληνισμός», που κυκλοφόρησε το 1977 και βρίσκεται ακόμη στα βιβλιοπωλεία. Στο βιβλίο αυτό ο Λαυρέντιος Γκέμερεϋ επιχειρεί να αναλύσει τον ζώντα ελληνικό πολιτισμό σε αντιπαράθεση προς τον αστικό και ορθολογικό πολιτισμό της Δύσης. Φθάνοντας στην Ελλάδα ο ίδιος, –διευθυντής τότε του «Διεθνούς Πολιτιστικού Κέντρου» της Βιέννης με σπουδές Θεολογίας, Φιλοσοφίας και Κοινωνιολογίας, αλλά και ιερέας του Ρωμαιοκαθολικού δόγματος–, άρχισε να μελετά την ελληνική πραγματικότητα για να διαμορφώσει μια πολιτισμική και ιστορική εικόνα ολότελα διαφορετική από κείνη που του είχαν μεταδώσει οι σπουδές του.
Εντυπωσιάζεται με τη διαπίστωση ότι οι Έλληνες δεν παραδέχονται ταξικές διακρίσεις και γοητεύεται από τις ιδιορρυθμίες της ελληνικής νοοτροπίας: τον αυθορμητισμό, τη μόνιμη τάση προς το στιγμιαίο, την περιφρόνηση και απόρριψη κάθε οργανωμένης καταπίεσης, την έλλειψη κάθε συστήματος, δηλαδή μ’ αυτό που, με κάποια περιφρόνηση, ονομάζεται «Ρωμηοσύνη». Τον συγκλονίζει η διαπίστωση ότι στην Ελλάδα δεν λειτουργεί κανένα σύστημα, όχι γιατί ο Έλληνας είναι υποανάπτυκτος όπως διατείνονται οι Ευρωπαίοι, αλλά γιατί ο Έλληνας αφήνει πάντα περιθώρια για το απρόβλεπτο και αποδέχεται το ανορθολογικό. Διαπιστώνει με ικανοποίηση ότι η «ελληνική ανθρωπιά» δεν είναι ηθική στάση επιβεβλημένη από κυριαρχικές μορφές, αλλά μια αναρχική διακύμανση ανάμεσα στα ατομικά και στα κοινωνικά συμφέροντα. Αποκτά πλέον τη βεβαιότητα ότι στην Ελλάδα βρήκε την παρουσία του αυτόνομου υποκειμένου, το οποίο στη Δύση δεν είναι εφικτό, παρά μόνο σαν αντικείμενο. Θέλει με το βιβλίο του να βοηθήσει τους Έλληνες να δουν τον, εξιδανικευμένο γι’ αυτούς, ευρωπαϊκό πολιτισμό με πιο κριτικό μάτι και εύχεται να γλυτώσουν οι Έλληνες από τον εξευρωπαϊσμό, που τόσο επιθυμούν.
Ο Λαυρέντιος Γκέμερεϋ που είχε γεννηθεί το 1931 στο Γκρατς της Αυστρίας πέθανε πριν λίγα χρόνια στην Αθήνα. Κατά την διάρκεια της παραμονής του στην Ελλάδα δήλωνε, κατά την δική του έκφραση, «πολιτισμικός πρόσφυγας».


Πηγή. www.antibaro.gr

Τρίτη, Μαρτίου 31, 2009

Το κόμμα των λευκών ψήφοφόρων

Δημοσκοπήσεις δημοσκοπήσεις και πάλι κάθε σχεδόν δύο εβδομάδες αποτελέσματα για το ποιός προηγείται. Δεν συμβαίνει μόνον εδώ αλλά παντού. Οι εταιρείες αυτές που απασχολούν κάμποσα άτομα πρέπει να βγάζουν με κάποιο τρόπο το ψωμί τους. Κυριαρχεί διάχυτη η εντύπωση ότι οι εκλογικοί μονομάχοι ήδη ξέρουν το αποτέλεσμα και κάνουν τα πλα΄να τους αναλόγως, κυριώς για τον χρόνο των εκλογών μπας και γλυτώσουν οι χαμένοι τίποτα ή να κερδίσουν κι άλλο οι υποτιθέμενοι κερδισμένοι.
Και μετά?
Μετά μιά από τα ίδια, θα γεμίσουν και οι τριακόσιες έδρες την βουλή μας, θα ξαναρχίσουν αν όχι αμέσως μετά από κανα δίμηνο πάλι οι αναλύσεις του πολιτικού βαρομέτρου κ.ο.κ.
Ομως για σκεφτήτε κάτι που θα ταρακουνούσε όλους αυτούς που στέλνουμε μέσα στο κοινοβούλιο.

Σκέφτηκα το εξής. Να υπάρξει βαρύτητα και καταμερισμός θέσεων ΜΕΣΑ στη βουλή των λευκών ψήφων. Καλά δεν μετριούνται θα μου πείτε? Μετριούνται αλλά δεν τους δίνεται καμμία σημασία.
Εδώ μιλάμε όχι μόνον να μετριούνται αλλά να τους δίνονται και έδρες στη βουλή. Και μάλιστα οι έδρες αυτές να είναι μπροστά μπροστά, φάτσα κάρτα στον πρόεδρο της βουλής, και οι υπόλοιποι εκλεγμένοι των παρατάξεων από πίσω από τις άδειες αυτές θέσεις, να τις βλέπουν και όσο πιό πολλές είναι να τους μεγαλώνει η ντροπή ο προβληματισμός και το αίσθημα ευθύνης για το ποιοί τους έστειλαν εκεί και ΓΙΑΤΙ?