Κυριακή, Μαΐου 24, 2009

Ποτέ να μην τελείωνε!!

Πριν από λίγες μέρες γύρισα από την Σλοβενία, όπου συμμετέιχα σε ένα δεκαήμερο προπονητικό camp για άτομα με αναπηρίες στην Επιτραπέζια Αντισφαίριση.
Η διοργανώτρια χώρα έχει παράδοση στο συγκεκριμένο άθλημα διοργανώνει τουλάχιστον δύο ανοικτά τουρνουά τον χρόνο και το σημαντικότερο έχει δύο Παγκόσμιες πρωταθλήτριες και Παραολυμπιονικήτριες, με σημαντικότερη λόγω του νεαρού της ηλικίας την Mateja Pintar η οποία στη χώρα της είναι πασίγνωστη και τυγχάνει μεγάλης υποστήριξης και δημοσιότητας..
Φέτος αποφάσισα λοιπόν αντί να διαθέσω το χαμηλό μου μπατζετ σε κάποιο τουρνουά, να πάω σε αυτό το κλειστό camp όπου ήξερα ότι θα προπονούμουν με κάποιους από τους καλύτερους Ευρωπαίους Αθλητές στο πινγκ πονγκ.
Η ημερομηνία έναρξης δεν ήταν τυχαία. Σε μιά πόλη θέρετρο και με πηγές σπα, το Lasko, μόλις 70 χλμ από την Λουμπλιάνα, στις 8 του Μαίου τελείωνε το διεθνές τουρνουά και στις 10 Μαίου ξεκινόυσαν οι προπονήσεις, για τους περίπου 20 αθλητές σε καρότσι και περίπου άλλους τόσους ορθίους. Ενα μήνα μετά αρχές Ιουνίου στη Γένοβα αρχίζει το Πανευρωπαικό και η εποχή φαντάζει η καταλληλότερη για φορμάρισμα.
Οι παίκτες που πήραμε μέρος ήταν από Σλοβενία, Σλοβακία, Ολλανδία, Γερμανία, Ιρλανδία, Μ.Βρεττανία, μεγάλες δυνάμεις στο άθλημα.

Διάλεξα με την αετίνα μου να πάμε με το αυτοκίνητο. Η πιό βολική διαδρομή με το αυτοκίνητο, είναι Αθήνα Ηγουμενίτσα, πλοίο για Ανκόνα Ιταλίας με μία βραδυά στο πλοίο και την άλλη μέρα αργά το απόγευμα μετά από 6 ώρες οδήγησης φθάνεις Λιουμπλιάνα (και Λάσκο κατ'επέκταση).

Η αξία μου στο παγκόσμιο αθλητικό χρηματιστήριο είναι ακόμα χαμηλή, αυτό όμως δεν έπαιξε κανέναν ρόλο στον τρόπο που αντιμετωπίστηκα από προπονητές και άλλους αθλητές, οι περισσότεροι από τους οποίους έιχαν διεθνείς περγαμηνές και με φιλοδοξίες για το Πανευρωπαικό. Εκεί, κάτω από αυστηρά αθλητικό πρόγραμμα είμασταν όλοι στο μηδέν και ισοι προς ίσον.
Σε γενικές γραμμές το πρόγραμμα είχε ώς εξής.
Ξύπνημα γύρω στις 7,00-7,30. Πρωινό και 8,30 άρχίζαμε με σλάλομ γύρω από τα τραπέζια και ασκήσεις stretching μυικών ομάδων και αρθρώσεων των χεριών και όμων. Κατόπιν κατόπιν ζευγαρώματα με διαφορετικούς αθλητές κάθε φορά και για συγκεκριμένες ασκήσεις κάθε φορά, γεγονός που καθόριζαν κάθε φορά οι προπονητές. Οι ασκήσεις περιλάμβαναν κυρίως ασκήσεις τακτικής και ανάπτυξης νέων τεχνικών σε χτυπήματα.
11,00 η ώρα επιστροφή, μπάνιο σάουνα όποιοι ήθελαν ή πισίνα, μεσημεριανό και ξεκούραση.
4,30 επιστροφή και άλλά προπονητικά κόλπα αλλά πιό χαλαρά αυτή τη φορά μέχρι τις 7,00. Κατόπιν ήμασταν ελέυθεροι (όσο μπορούσαμε¨-) αλλά πιστέψτε με οι αντοχές μας δεν ξεπερνούσαν τις 11,00 το βράδυ.
Τέλος της πρώτης μέρας και όλη την δέυτερη κυρίως, είπα από μέσα μου ότι δεν θα μπορέσω να ακολουθήσω το ρυθμό. Πόνοι παντού και κατανάλωση ποσοτήτων ειδικής αλοιφής για ανακούφηση.(και όχι μόνον εγώ) Παρ'όλα αυτά όταν ξεκινούσε η προπόνηση εκτός από ένα βάρος στους μυές, οι πόνοι εξαφανίζονταν ως δια μαγείας. Στο μεταξύ οι προπονητές μας έμπειροι στο θέμα προσάρμοζαν ως δια μαγέιας το βάρος των προπονήσεων λες και ήξεραν ακριβώς τι αντιμετωπίζαμε.
Τρίτη μέρα τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα και πολλοί άρχιζαν να εμφανίζουν σημάδια κόπωσης και επιδέσμους σε μπράτσα και καρπούς. (εγώ πάντως την έβγαλα καθαρή από αυτή την άποψη)
Την τέταρτη μέρα το πρωί μας άφησαν ελεύθερους για απόθεραπεία και αυτό ήταν προγραμματισμένο εκ των προτέρων. Οι πόνοι και τα πιασίματα ήταν σαφώς λιγότερα εκείνο το πρωί καθώς το σώμα άρχισε πλέον να προσαρμόζεται, και βρήκαμε την ευκαιρία να πάμε για κάποια ψώνια αναμνηστικά στην πιό κοντινή μεγάλη πόλη το Celje και την Λιουμπλιάνα.

Από τουριστικής απόψεως η Σλοβενία είναι μιά πανέμορφη χώρα με ζεστούς Βαλκάνιους κατοίκους (υπάρχει και άλλη αναφορά παλαιότερα στον Σταυραετό) οι οποία πρόσφατα μπήκε στην νομισματική ένωση. Παραμένει όμως πάμφθηνη όπως και πριν χωρίς να πραγματοποιήσει τις γνωσ΄τες Ελληνικές αλχημέιες προς χάριν του εύκολου πλουτισμού των λίγων. Γιά χρόνια υπήρξε προτεκτοράτο της ΑυστροΟυγγαρίας και μέρος διακοπών του Τίτο στα χρόνια της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας ( πχ η πανέμπορφη λίμνη Bled κόντα στα σύνοτα με την Αυστρία κλπ.) Σε κανένα σημέιο δεν φάινεται να έχει επηρρεαστεί από το γεγονός της διάσπασης αλλά και των πρόσφατων πολέμων. οι κάτοικοι διαπνέονται από μια ευμάρεια που το βλέπεις στα πενέμορφα σπίτια τους στα είδη των αγορών τους στον τροπο που ντύνονται και στα καινούργια τους αυτοκίνητα. Χαμογελούν εύκολα και είναι πολύ φιλικοί. Υπάρχει απόλυτη ασφάλεια παντού. Μιλούν σχεδόν όλοι τα Γερμανικά αλλά και με Αγγλικά μπορείς να επικοινωνήσεις έυκολα. Η χώρα βγαίνει στην Αδριατική μόνο με ένα μικρό κομμάτι γης κάποιων δεκάδων χιλιομέτρων νότια την Τεργέστης. Εδώ το κυρίως φιλέτο ακτών το έχει πάρει νοτιότερα η Κροατία με τα περίφημα Δαλματικά φιορδ. Ετσι έχει αναπτύξει πολύ σαν την Αυστρία τον χειμερινό τουρισμό και τα περιφερειακά του, στην ενδοχώρα.

Τεταρτη μέρα απόγευμα το πρόγραμμα ήταν και πάλι εντατικό αλλά το κενό έκανε σε όλους καλό.
Από την πέμπτη μέρα καποιοι αθλητές λόγω προσωπικών υποχρεώσεων έπρεπε να φύγουν ενώ κάποιοι άλλοι χαμηλοτερων κατηγοριών και με μικρότερες αντοχές έκαναν απουσίες πρωί ή απόγευμα. Αυτό βέβαια δημιουργόυσε κάποια προβλήματα στα ζευγαρώματα ή στο πρόγραμμα που είχαν κατα νου να αναπτύξουν οι προπονητές αλλά πιστέυω ότι ξεπεράστηκαν και προσάρμοσαν το πρόγραμμα ανάλογα.
Οπως καταλαβαίνετε από την 5η μέρα και μετά μέχρι την 8η και τελευταία δεν υπήρχαν πλέον πόνοι. Το πρόγραμμα που ακολουθόυσαμε ήταν επανάληψης με παραλαγές και το κλίμα ήταν πολύ πιό ευχάριστο πλέον γιατί όλοι ήμασταν πλέον μιά οικογένεια και τα αστεία ακόμα και πάνω στην προπόνηση έδιναν και έπερναν. Τα βράδια ευχάριστες στιγμές γύρω από την πισίνα με μπύρες και χαλαρή κουβεντούλα. Ο περίπατος μέσα στην πόλη γύρω από το ποτάμι και μέσα στο καταπράσινο πάρκο του Lasko, για όποιον η΄θελε αποτελούσε μιά χαλαρωτική εμπειρία.
Δεν είναι υπερβολή να πώ ότι όσο πλησίαζε η ώρα του τέλους παρακαλούσα μέσα μου να μην τελείωνε, να συνέχιζα να ήμουνα μέρος αυτής της αθλητικής οικογένειας και να την ακολουθούσα μαζί και στο Πανευρωπαικό (ας όψεται η Ελλ. Ομοσπονδία).

Ξέρω όμως ότι να είμαι καλά του χρόνου αξίζει πάλι να είμαι εκεί μέρος της θαυμάσιας αυτής Ευρωπαικής ομάδας αθλητών!!


Νομίζω ότι χρειάζονται και μερικές φωτογραφίες από αυτό το δεκαήμερο


Ηγουμενίτσα sunset


Δώσε μου και μένα!! (Πίτσα δίπλα στο ποτάμι στη Λιουμπλιάνα)

Λιουμπλιάνα.Φαντάσου το βράδυ με το φως του φανοστάτη!!






Επι΄το έργον


5 σχόλια:

An-Lu είπε...

Χαίρομαι που η Σλοβενία παραμένει η παραμυθοχώρα που γνώρισα πριν κάποια χρόνια!
Καλή τύχη στην αγωνιστική σου πορεία ;-)

Marina είπε...

Ωραία ανάρτηση και εμπειρία.. Σου έκανε φαίνεται πολύ καλό για να ετοιμάζεις τα όνειρά σου και για του χρόνου ! Αραγε στην Ελλάδα δεν υπάρχει αντίστοιχη προπόνηση, τώρα που πήρες τη γραμμή να μη τη χάσεις;
Και οι φωτογραφίες ωραίες, αν και σκιάχτηκα λίγο με το σκελετό στο φανοστάτη

Sakis είπε...

Αν Λου
Σευχαριστώ. Να την ξαναεπισκεφτείς με την πρώτη ευκαιρία. Είναι μιά χώρα φτηνή κοντά μας και outsider. οποιος πηγάινει του αρέσει. είναι εξ άλοου και κοντά στους χοτ προορισμούς της Ευρώπης Αν εξαιρέσεις Παρίσι, Λονδίνο βέβαια.

Μαρίνα
Στην Ελλάδα δεν γίνεται τίποτα και δυστυχώς από τώρα σκέφτομαι για του χρόνου στο Πασνελλήνιο να απέχω σαν διαμαρτυρία με προσωπική επιστολή προς την Ομοσπονδία και προς τον Σύλλογό μου.
Φυσικά τίποτα δεν πρόκειται να με κάνει να σταματήσω τον Αθλητισμό και να παραμένω μάχιμος και διαθέσιμος .

museum είπε...

Γεια σου Σάκη,

Ωραία ή εκδρομή και όλα όσα έγραψες και μας έδειξες από τις φώτος. Όλοι σχεδόν οι λαοί της Δυτικής Ευρώπης και παραπέρα, είναι ανώτεροι από εμάς σε πολλά όπως ανέφερες, και αυτό διαπιστώνεται κάθε φορά που ταξιδεύουμε.
Δεν ξέρω τελικά αν αυτές οι εξορμήσεις μας είναι πάντα καλές, γιατί βλέπεις μελαγχολούμε όταν επιστρέφουμε και κάνουμε την αναπόφευκτη σύγκριση.

Να είσαι καλά.

Δημήτρης

Sakis είπε...

ετσι ακριβώς νοιώθω Δημήτρη
μπαίνει το καλοκαίρι, αγωνιστικά δεν υπάρχει τίποτα μπροστά, αλλά ούτε και ταξιδιωτικά. Στο πανευρωπαικό δεν είμαι μέσα, από την Ομοσπονδία αν και νοιώθω εξαιρετικά φορμαρισμένος μετά από αυτό.
Και απλά κρατάω στο μυαλό μου το 12ημερο το όμορφο που πέρασα αφοσιωμένος σε κάτι που μου άρεσε μακρυά από άλλες σκέψεις σκοτούρες και μιζέριες της ψωροκώσταινας