Τρίτη, Ιουνίου 21, 2016

ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ-ΑΘΗΝΑ με εισητηριο χωρις επιστροφη

ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΕ ΑΡΓΑ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟΒΑΘΡΑ ΤΟΥ ΣΤΑΘΜΟΥ.
ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΗΞΕΡΕ ΠΟΥ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟΥΣΕ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ.
ΕΙΧΕ ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΑΓΟΡΑΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ
Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΗ.

ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΕΙ Σ ΑΝΟΥΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ
ΣΕ ΠΕΘΑΜΕΝΕΣ ΑΓΑΠΕΣ ΣΕ ΣΥΝΑΦΕΙΕΣ ΑΠΑΝΘΡΩΠΕΣ ΚΑΙ ΠΑΓΕΡΕΣ.
ΟΤΙ ΕΠΑΙΡΝΕ ΜΑΖΙ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΧΕΙΡΑΠΟΣΚΕΥΗ
ΓΕΜΑΤΗ ΑΠΟ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΑ ΌΝΕΙΡΑ.

ΟΤΑΝ ΞΥΠΝΟΥΣΕ Η ΝΕΦΕΛΗ ΤΟ ΠΡΩΙ ΘΑ ΕΒΡΙΣΚΕ ΣΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ
ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΘΥΜΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΚΟΜΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΩΝ ΣΙΩΠΩΝ ΤΟΥΣ
ΕΝΑ ΛΙΤΟ ΚΙ ΑΠΕΡΙΤΤΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
ΠΟΥ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΛΥΓΜΩΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΤΟΝ ΠΑΡΑΛΗΠΤΗ ΤΟΥ.

ΔΕΝ ΤΗΣ ΑΡΕΣΕ ΠΟΤΕ Η ΠΟΙΗΣΗ ΠΟΣΟ ΜΑΛΛΟΝ Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ.
ΕΛΕΓΕ Μ ΑΔΕΙΟ ΣΤΟΜΑΧΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ
ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΙ ΟΙ ΑΓΑΠΕΣ ΚΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΡΩΤΕΣ.

ΚΙ ΟΜΩΣ ΓΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΝ ΕΙΧΕ ΚΑΠΟΤΕ ΑΓΑΠΗΣΕΙ
ΓΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ
Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΟΥΣ ΣΠΑΡΑΖΕ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ
ΚΑΙ ΞΕΣΚΙΖΕ ΣΑΡΚΕΣ ΚΑΙ ΣΕΝΤΟΝΙΑ.

ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΑΠΟΚΑΜΩΜΕΝΟΣ ΑΚΟΥΜΠΟΥΣΕ ΕΝΑ ΚΟΡΜΙ
ΠΟΥ  ΠΙΣΤΕΥΕ ΠΩΣ ΗΤΑΝΕ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΜΑ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟ.
ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΑΚΡΙΒΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΥΣ.

ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ Η ΑΓΑΠΗ ΜΙΣΟΣ ΕΓΙΝΕ
ΦΩΤΙΑ ΠΟΥ ΕΚΑΨΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΗΣ.
ΤΑ ΒΛΕΜΜΑΤΑ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΔΕ ΣΥΝΑΝΤΗΘΗΚΑΝ
ΔΕΝ ΑΠΟΖΗΤΗΣΕ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ.

ΚΙ ΟΤΑΝ ΗΡΘΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΠΡΟΣΜΕΝΟ ΓΡΑΜΜΑ ΑΠ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
ΠΟΙΑ ΜΟΙΡΑ ΑΡΑΓΕ ΝΑ ΤΟ ΧΕ ΓΡΑΨΕΙ
ΕΧΤΙΣΕ ΠΑΛΙ ΜΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΟΥ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΗΝ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ
ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΕΙΚΟΣΙ ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΧΡΟΝΙΑ.

ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΝΟΙΑΖΕ ΠΩΣ ΘΑ ΤΑΝ ΤΩΡΑ
ΤΟ ΙΔΙΟ ΝΕΑ ΣΤΗΝ ΜΟΡΦΗ Ή ΠΛΗΓΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
ΜΑ ΗΤΑΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΖΩΗ.
ΜΟΝΟ ΑΥΤΗ ΚΡΑΤΗΣΕ ΖΩΝΤΑΝΟ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ.

ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΔΕ ΘΑ ΓΥΡΝΑΓΕ ΞΑΝΑ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ
ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΕ ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ Ο ΚΑΒΑΦΗΣ
Η ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΛΑΧΤΑΡΑ ΗΤΑΝ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ
Σ ΕΝΑ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ ΜΙΚΡΟ ΠΑΛΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ.

ΑΘΗΝΑ ΠΟΣΟ Σ ΑΓΑΠΏ ΓΙΑΤΙ ΣΤΑ ΣΠΛΑΧΝΑ ΣΟΥ ΚΡΑΤΑΣ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΤΗΣ
ΟΛΟ ΔΟΣΜΕΝΟ ΜΟΝΑΧΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΤΟΝ ΑΝΑΞΙΟ ΠΟΙΗΤΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΤΩΧΟ.

ΕΡΧΟΜΑΙ,ΦΤΑΝΩ, ΝΑ ΖΗΣΩ ΟΤΙ ΕΧΩ ΧΑΣΕΙ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ
ΓΙΑ ΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΜΟΥ ΜΕΝΕΙ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΩ.

                                              ΧΑΡΟΥΛΑ ΔΟΥΚΟΥΜΕ
                                                    19_6_2016

Πέμπτη, Ιουνίου 09, 2016

Το κλειδι η αιτια και ο λογος της Εθνικης μας σχιζοφρενειας

Είμαστε ένας λαός χωρίς ταυτότητα. Με μια ιστορία που ο ίδιος τη νομίζει λαμπρή. Και απορεί, πώς και δεν πέφτουν οι ξένοι ξεροί μπροστά στο μεγαλείο της. Οι ξένοι όμως, σαν συλλογιούνται την ελληνική ιστορία, την αρχαία εννοώ, γιατί για τη νέα δεν ... 

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.logiosermis.net/2016/05/blog-post_970.html#.V1l6gtSLSPT

Τετάρτη, Ιουνίου 08, 2016

Η ιστορια της Μαρικας Νινου


.Γεννήθηκε το 1922 πάνω στο καράβι Ευαγγελίστρια που έφερνε τη μητέρατης, τις δυο αδερφές της και τον οκτάχρονο αδερφό της Μπαρκέβ απο τη Σμύρνη στον Πειραιά.
Οι γονείς της Οβανές (Γιάννης) και Γκιούλα (Τριανταφυλλιά) Αταμιάν ήταν Αρμένιοι της Σμύρνης που γλυτώσανε ως εκ θαύματος στη μεγάλη σφαγή ! Το όνομα της, το έδωσε ο καπετάνιος βαπτίζοντάς την πάνω στο πλοίο, γιατί νόμισαν ότι θα πέθαινε και έτσι ονομάστηκε Ευαγγελία. Μείναν στη Κοκκινιά στην οδό Μεγάρων 50.
Ο πατέρας της ήταν χύτης, έψαξε για δουλειά και η οικογένεια της πέρασε πολύ δύσκολα χρόνια. Ο αδερφός της άρχισε να δουλεύει σε διάφορες δουλειές και αργότερα άνοιξε μαγαζίμε κεμπάπ στον Άγιο Νικόλαο Κοκκινιάς. Στα επτά της χρόνια γράφτηκε στο Αρμένικο σχολείο και ο δάσκαλος της πρότεινε να μάθει μαντολίνο, οπότε μπήκε στην ορχήστρα του σχολείου. Παράλληλα είδαν τα φωνητικά της προσόντα και την πήραν για να ψάλλει στην Αρμένικη εκκλησία του Αγ.Ιάκωβου. Στα 10 της πήγαινε στα κεντράκια της Κοκκινιάς και κοίταζε απ'έξω το πρόγραμμα που μετέφερε αυτούσιο στην τάξη την άλλη μέρα!
Ο 1ος της γάμος
Το 1939 σε ηλικία 17 ετώνπαντρεύεται τον επίσης Αρμένη Χάϊκ Μεσροπιάν που ήταν
κλειδαράς. Το 1940 (κατά τον Πετρόπουλο το '43) γεννάει το γιο τους, Οβανές.
Κατάτον Σαββόπουλο το ζευγάρι χωρίζει το 1943. Το 1947 ήρθε δυο φορές στην
Ελλάδα ένα Σοβιετικό πλοίο για να πάρει όσους Αρμένιους επιθυμούσαν να εγκατασταθούν στην πατρίδα τους. Τότε έφυγαν από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη οι
μισοί περίπου Αρμένιοι. Ανάμεσα τους και ο άντρας της Μαρίκας που άφησε γυναίκα
(25 χρόνων) και παιδί. Ο Μεσροπιάν χωρίς να λάβει διαζύγιο ξαναπαντρεύτηκε στην
Αρμενία και μάλιστα έκανε και 5 παιδιά!
Ο 2ος της γάμος
Το 1944 γνωρίζει τον ακροβάτη Νίκο -Νίνο- Νικολαΐδη. (Κατα τον Πετρόπουλο το
1947). Στην αρχή δούλευε στο ταμείο και λίγο μετά γίνονται καλλιτεχνικό ζευγάρι
και παντρεύονται. Με το όνομα "Ντούο Νίνο"περιοδεύουν στην Πελοπόννησο και το
1948 βάζουν στο σχήμα τον μικρό Οβανές και γίνονται το "Δυόμιση Νίνο". Το όνομα
Μαρίκα το έδωσε η μητέρα του Νίνο, θεατρίνα κι αυτή, για να θυμίζει την Κοτοπούλη ! Σιγά-σιγά καταστάλαξαν σε κάποια θεατράκια της Αθήνας. Σε κάποια εμφάνισή τους το 1948 στο Ναύσταθμο της Σαλαμίνας, ο Ναύαρχος ζήτησε να ακούσει ένα Τούρκικο τραγούδι που είπε η Μαρίκα μια και ήξερε από τη μητέρα της.
Η πορεία της ως Μαρίκα Νίνου!!!
Εκεί ήταν ο Πέτρος Κυριακός, ο οποίος την άκουσε και την γνώρισε στο Μανώλη Χιώτη, για να κάνει την πρώτη ηχογράφηση τον Ιούνη το 1948 με 2 τραγούδια του Χιώτη : "Ώρες σε κρυφοκοιτάζω"και "Θα σου πω το μυστικό μου". Η Μαρίκα θέλει να ανέβει στο πάλκο, αλλά δεν είναι και τόσο εύκολο. Ο Μητσάκης θυμάται ότι μετά την παράσταση τους από κάποιο κοντινό θέατρο πήγαν με το "Δυόμιση Νίνο"στο "Πίγκαλς"στην αρχή της Πατησίων και τον παρακάλεσε : "Καλέ κύριε Μητσάκη, πες και στον κύριο Χιώτη να βγω να πω κι εγώ ένα τραγουδάκι".
Στο πάλκο την πρωτοανέβασε ο Στελλάκης, ο οποίος πιθανόν την άκουσε στο στούντιο με τον Χιώτη. Έτσι ξεκινάει στην πρώτη της δουλειά σε πάλκο στη "Φλορίδα"στην Αλεξάνδρας στο Πεδίο του Άρεως, του Παναγιώτη Μελιτά, τη χειμερινή περίοδο 1948-'49 για 5 μήνες μαζί με τους Μιχάλη Γενίτσαρη, Λεμονόπουλο, Ανέστο Αθανασίου, Βούλα Δερέμπεη, ενώ μετά ήρθαν και οι Απόστολος Χατζηχρήστος και Γιώργος Λαύκας !! Ο Μελιτάς ζήτησε από τοΓενίτσαρη να φτιάξει το σχήμα και απαίτησε οπωσδήποτε τραγουδίστρια μιας και μέχρι τότε είχε Ευρωπαϊκά στο μαγαζί του.
Λίγο πριν τη Νίνου, είχε ξεκινήσει και η Μπέλλου με τον Τσιτσάνη στου "Τζίμη του χοντρού", Αχαρνών 77, ενώ η Χασκήλ μεσουρανούσε. Πάντως η γυναίκα στο
ρεμπέτικο πάλκο ακόμα δεν ήταν ακόμα ιδιαίτερα απαραίτητη ! Μετά την επιτυχία
της Μπέλλου από τα τέλη του '47 μέχρι τις αρχές του '49 και μετά την αποχώρηση
της, λόγω κάποιου επεισοδίου, ο Τσιτσάνης θεωρεί ότι πρέπει να έχει γυναίκα στο
πάλκο και έτσι τη νέα σαιζόν στου "Τζίμη του χοντρού", του Δημήτρη Μάρκου στην
Αχαρνών 77, τον Οκτώβρη του '49, παίρνει την Ιωάννα Γεωργακοπούλου.
Η Γεωργακοπούλου δεν είχε την τσαχπινιά που ήθελε ο Τσιτσάνης και ο Στελλάκης του πρότεινε τη Νίνου που ήθελε να φύγει από το μαγαζί τους, γιατί έλεγε λίγα
τραγούδια και έπαιρνε λίγα λεφτά (25 δρχ.). Εν τω μεταξύ τη Νίνου απέρριψε ο
Παπαϊωαννου που έψαχνε κι αυτός τραγουδίστρια γιατί έκανε λέει "πολλά καμώματα
και τσαλίμια". Ο Τσιτσάνης πάει στη "Φλορίδα", τη βλέπει και καταλαβαίνει ότι είναι αυτό που ήθελε. Η Νίνου πηγαίνει συχνά στο κέντρο και ο Τσιτσάνης την ανεβάζει στο πάλκο ενώ η Γεωργακοπούλου δεν το βλέπει με καλό μάτι.
Γεννημένη για το πάλκο! Με τον αέρα που είχε η Νίνου, η σχέση τους γίνεται πιο
στενή και έτσι καθώς ο Τσιτσάνης γραμμοφωνεί τον "Τραυματία", που είχε παίξει σε
Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης πριν μήνες και χόρευαν ακόμα και οι τραυματίες, με
τον Τσαουσάκη πρώτη φωνή και τη Νίνου δεύτερη, την επόμενη μέρα πείθει τον
Τσιτσάνη να τραγουδήσει το ίδιο τραγούδι πρώτη φωνή, αφήνοντας την περίφημη
ερμηνεία της στις 78 στροφές. Στις 27 Νοέμβρη ο Κώστας Κοφινιώτης διοργανώνει
μουσικό πρωινό στο "Κεντρικόν", όπου συμμετέχουν 5 μεγάλα λαϊκά συγκροτήματα της εποχής. Προλογίζει ο "μουσικός κριτικός"Μάνος Χατζιδάκις και παρουσιάζει ο
Ίκαρος, ενώ στο τέλος οι θεατές ψηφίζουν τα 2 πρώτα τραγούδια ! Ο Τσιτσάνης παίρνει βέβαια μέρος με τη Νίνου. Τη μέρα αυτή γίνεται ένα φοβερό επεισόδιο
μεταξύ Ιωάννας και Νίνου, που βλέπει να την υποσκελίζει. Το βραβείο πήγε σ'αυτούς και αμέσως μετά γράφει γι'αυτήν και γραμμοφωνούν 7-8 τραγούδια, που κυκλοφορούνπριν τα Χριστούγεννα του '49, "Πού θα τα βρεις στρωμένα", "Για τα μάτια π'αγαπώ", "Η καρδιά σου θα γίνει χρυσή", "Κι αν πάθεις και καμιά ζημιά(Τσιτσάνη μου)"κ.α. Η κατάσταση στο μαγαζί χειροτέρευε μια και ο Τσιτσάνης την ανεβάζει συχνά στο πάλκο και τελικά, με παρέμβαση του "Τζίμη", η Νίνου ξεκινάει στο πλευρό του Τσιτσάνη στις 4.12.1949. Το μεροκάματο γίνεται 90 δρχ. και από εκεί αρχίζει η λαμπρή πορεία του ντουέτου Τσιτσάνης-Νίνου για τα επόμενα 5 χρόνια με τις όποιες παρενθέσεις ...
Εν τω μεταξύ η μεγάλη της επιτυχία και οι πολλές ίντριγκες με τον Τσιτσάνη,
γίνονται αιτία να της δώσουν κι άλλοι συνθέτες σπουδαία τραγούδια, όπως ο
Μητσάκης: "Στα μπουζούκια να με πας", "Βαλεντίνα", "Παλαμάκια"κ.α.), ο Χιώτης:
("Παράξενη κοπέλα", "Έχασα τα μάτια τα ωραία"), ο Χατζηχρήστος: ("Η μικρή του
καμηλιέρη"), οι Ριτσιάρδης-Τραϊφόρος ("Η ταμπακιέρα"), ο Στέλιος Κηρομύτης:
("Πες μου γιατί άλλαξες"), ο Γιάννης Τατασόπουλος: ("Το δέκα το καλό"), ο Σταύρος Τζουανάκος: ("Φτάνει που θα μ'αγαπάει"), ο Μιχάλης Σογιούλ ("Ο μήνας έχει εννιά") κ.α. Η Νίνου λέγεται ότι πρώτη τραγούδησε όρθια στα ρεμπέτικα πάλκα εκεί γύρω στο 1951. Ίσως το καθιέρωσε αυτή, αλλά πρώτη ήταν η Λίτσα Χάρμα, που τραγούδαγε μόνο όρθια από το 1948 μαζί με τον άντρα της Τόλη Χάρμα. Και τις δύο έχουμε δει σε ελληνικές ταινίες να τραγουδάνε όρθιες. Η Νίνου είναι αυτή που έφερε τη Βαγγελιώ Μαργαρώνη, κόρη του τσεμπαλίστα του Βαγγέλη Παπάζογλου, που θαύμαζε ο Τσιτσάνης, Μανώλη Μαργαρώνη, στην ορχήστρα του μεγάλου συνθέτη. Ο Τσιτσάνης ωστόσο συνεχίζει να της γράφει τραγούδια που γίνονται τεράστιες επιτυχίες όπως: "Σεράχ", "Είμαι μια δυστυχισμένη", "Τα καβουράκια", "Ζαΐρα", "Απόψε κάνεις μπαμ", "Παίξτε μπουζούκια", "Στο Τούνεζι, στη Μπαρμπαριά", "Γεια σου καΐκι μου Άη Νικόλα", το συγκλονιστικό σε στίχους Κώστα Βίρβου, "Γεννήθηκα για να πονώ"το "Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα"και άλλα πολλά.
Ταξίδι στην Πόλη, Η ρήξη με τον Τσιτσάνη
Τον Οκτώβρη του 1951 πηγαίνουν για ενάμιση μήνα με τον Τσιτσάνη και την
Ευαγγελία Μαργαρώνη στην Πόλη για εμφανίσεις στο κέντρο "Καζαμπλάνκα". Το
πρόγραμμα ήταν βαριετέ και είχαν το δικό τους μέρος, ενώ στο ίδιο κέντρο
εμφανιζόταν και η Ζωζώ Σαπουντζάκη. Την ίδια εποχή στην Πόλη και σε άλλο κέντρο
ήταν η Ρόζα Εσκενάζυ και ο Αγάπιος Τομπούλης. Τότε η Πόλη είχε 150.00 Έλληνες
και οικονομικά εύρωστους, ενώ ένα χρόνο μετά άρχισαν τα θλιβερά επεισόδια των
Τούρκων, που έδιωξαν σιγά-σιγά σχεδόν όλους! Πολλά ειπώθηκαν γι'αυτό το ταξίδι
που έχουν πάρει διαστάσεις μύθου. Και οι δύο έκαναν "ατασθαλίες"με αποτέλεσμα
να αρχίσουν οι καυγάδες που θα οδηγήσουν σιγά-σιγά στη ρήξη. Έβγαλαν πολλές
χρυσές λίρες, με τις οποίες η Νίνου ξεκίνησε να φτιάχνει το σπίτι της στο Αιγάλεω. Μόλις γύρισαν στην Αθήνα ο Τζίμης τους ξαναπήρε στο μαγαζί, αλλά η Μαρίκα παρασυρμένη από την επιτυχία της, σωστή ντίβα, απαίτησε να φύγει η Σεβάς Χανούμ που ωστόσο δούλευε εκεί, πράγμα που έφερε εις πέρας ο Τζίμης. Η Σεβάς δεν της το συγχώρησε και είπε σε όλους ότι "θα τη δείρω"και έτσι κάθε βράδυ την περίμενε στου Μάριου, στην Ίωνος, μήπως έρθει αφού πέρναγαν όλοι οι μουσικοί πριν τη δουλειά από τις 6 ως τις 9. Ένα βράδυ που η Σεβάς έλειπε πήγε η Μαρίκα στου Μάριου, αλλά κάποιος καλοθελητής ειδοποίησε τη Χανούμ που ήρθε αμέσως και αφού την κατηγόρησε μπροστά σε όλους, της όρμησε με μανία και έγιναν μαλλιά κουβάρια! Το 1952 θα πρωταγωνιστήσει στη διαμάχη μεταξύ δύο κέντρων, της "Τριάνας"στη Λ. Συγγρού, του Βασίλη Χειλά, που είχε έρθει το '50 από την Αμερική και του "Φαληρικού"στις Τζιτζιφιές του Γιάννη Μαργωμένου. Στο πρώτο οι Παπαϊωάννου και Χιώτης και στο δεύτερο ο Τσιτσάνης. Η Νίνου τσακωμένη με τον Τσιτσάνη κλείνει στην "Τριάνα"και η Μπέλλου στο "Φαληρικό"και οι δύο με συμβόλαια. Κάποια στιγμή τα ξαναβρίσκουν Τσιτσάνης-Νίνου και θέλουν να σμίξουν.
Γίνεται αναστάτωση φοβερή με την άρνηση της Μπέλλου να φύγει και τελικά τη λύση
δίνει ο Γιαννης Παπαϊωάννου με αλλαγή Νίνου-Μπέλλου, μεταξύ των δύο κέντρων, υποχωρώντας η Μπέλλου που σέβονταν το μπάρμπα-Γιάννη, μετά όμως από ομηρικούς καυγάδες, συμβούλια και τη μεσολάβηση ακόμα και του συνδέσμου μουσικών.
Το 1954 χτυπήθηκε από καρκίνο στη μήτρα. Αποφασίζει να πάει στην Αμερική μια και ο δρόμος είχε ανοίξει από το 1953 με τον Παπαϊωάννου, ενώ ο Τσιτσάνης πρώτος είχε δεχτεί προτάσεις από το 1949, αλλά δεν ήθελε το υπεραντλαντικό ταξίδι με το αεροπλάνο. Στην Αμερική πηγαίνει όμως και ευελπιστώντας να γιατρευτεί από την ασθένεια της. Πρώτοταξίδι είναι στις 29 Σεπτέμβρη του '54 και θα δουλέψει στο "Νέο Βυζάντιο"στη Νέα Υόρκη, ενώ μένει σ'ένα δωμάτιο στους 42 δρόμους. Στην Αμερική ακούει το "Πες μου αν με βαρέθηκες", του Χιώτη και νοιώθει ότι γράφτηκε γι'αυτήν. Βρίσκει τον Καπλάνη και το γραμμοφωνεί εκεί, πράγμα που θεωρήθηκε ότι το "στέλνει"στον Τσιτσάνη. Στις 9.7.55 ξαναγυρίζει πίσω αφού είχε κάνει εξετάσεις για την αρρώστια της. Ξαναπηγαίνει αμέσως στου "Τζίμη", αλλά η κατάσταση της χειροτερεύει και βρίσκεται μεταξύ νοσοκομείου και πάλκου. Τότε ηχογραφεί και το "Αγάπη που'γινες δίκοπο μαχαίρι"από την ταινία "Στέλλα"του Κακογιάννη. Θα ξαναπάει στην Αμερική όπου πάλι θα κάνει θεραπεία και θα δουλέψει με τον Καπλάνη και τον Τζουανάκο, ενώ θα κάνει κι άλλες ηχογραφήσεις. Από το πλευρό της στην Αμερική δεν έφυγαν ο Κώστας Καπλάνης και η Ρένα Ντάλλια. Η Ντάλια μαζί με την Εύα Στυλ έκαναν κάθε βράδυ έρανο μεταξύ των θαμώνων στα κέντρα "Μπριτάνια"και "Βυζάντιο"για τα έξοδα του νοσοκομείου. Βλέποντας την κατάσταση της κάνει τη διαθήκη της στην Αμερική και γράφει το σπίτι στο γιο της κάτι που βρίσκει αντίθετο το σύζυγο της, Νικολαΐδη. Επιστρέφει καταβεβλήμενη στην Ελλάδα. Αναγκάζεται να δουλέψει στου "Τζίμη"για μια παλιά οφειλή. Η πρωτοχρονιά του 1957 τη βρίσκει να τραγουδάει στου "Τζίμη"μαζί με τους Σπόρο, Πόλυ Πάνου, Γιαννη Καραμπεσίνη, Γιωργο Κουλαξίζη,
Στεφανου Βαρτάνη και Μηνα Πορτοκάλη. Με την αλλαγή του χρόνου ξεκινά με τα "Τακαβουράκια", το "Γεννήθηκα για να πονώ", "Τρεις μάγκες είμαστε"και τη "Συννεφιασμένη Κυριακή"διηγείται ο Στέλιος Πλακίτσης πελάτης κείνη την εποχή και ιδιοκτήτης ταβέρνας στα Μεσόγεια. Μια βδομάδα πριν πεθάνει, η Μαρίκα πηγαίνει σαν θαμώνας, στου "Τζίμη του χοντρού"και θα τραγουδήσει αγέρωχα, όπως διηγείται ο Γιάννης Σταματίου, το "Γεννήθηκα για να πονώ". Λίγο μετά πεθαίνει στις 23 Φλεβάρη του 1957, ημέρα Σάββατο.
Βασίλης Τσιτσάνης-Μαρίκα Νίνου η ηχογραφήσεις της συνολικά είναι 174, όπου στις
119 τραγουδάει πρώτη φωνή. Ηχογράφησε 20 τραγούδια στη Liberty Αμερικής, 11
είναι από ζωντανή ηχογράφηση στου "Τζίμη του Χοντρού"το 1955 και 9 από συναυλία
στον "Παρνασσό"το 1954 (ηχογρ. Γαλλικού συνεργείου), ενώ περίπου 60 είναι τα
τραγούδια του Τσιτσάνη που ερμήνευσε.
"Η Μαρίκα στο πάλκο ήταν ασυναγώνιστη, οι κινήσεις της ήταν κάτι το συγκλονιστικό, όταν τραγουδούσε είχε τέτοια εκφραστικότητα και μεταδοτικότητα στο κοινό, που νομίζω ότι δεν πρόκειται να γεννηθεί άλλη. Όταν τραγουδούσε κυριολεκτικά καθήλωνε τον κόσμο στα τραπέζια. Ήταν φοβερή! Ήταν γεννημένη για το πάλκο!"
4 χρόνια μετά τον θάνατο της, στις 11 Μαρτίου 1961, στη μνήμη της, ο Τσιτσάνης, έγραψε το τραγούδι "Θέλω να είναι Κυριακή"ερμηνευμένο από την Καίτη Γκρέη...

Viktor Korchnoi – 23 March 1931 - 6 June 2016

By Frederic Friedel 

https://en.chessbase.com/post/viktor-korchnoi-dies-at-85

Viktor Korchnoi was a professional chess player, one of the strongest grandmasters in the world, twice World Championship challenger, the strongest player never to have won the title. He was also, in recent years, the oldest active grandmaster on the tournament circuit.
Viktor Lvovich Korchnoi was born on 23 March 1931 in Leningrad, Soviet UNION, to a Jewish father and a Catholic mother. He learned to play chess from his father at the age of five. He graduated from Leningrad State University with a major in history.
In 1974 Korchnoi lost the Candidates final to Karpov, who became the Challenger and was declared world champion when Bobby Fischer refused to defend his title in 1975. After that Korchnoi won two consecutive Candidates cycles to qualify for World Championship matches against Karpov, in 1978 and 1981. He lost both. In total Viktor Korchnoi playing in ten Candidate tournaments (1962, 1968, 1971, 1974, 1977, 1980, 1983, 1985, 1988 and 1991). He was also a four-time champion of the Soviet Union. In September 2006, he won the World Senior Chess Championship.
In 1974 it became clear that a campaign was underWAY in the USSR to promote Karpov over Korchnoi. The central authorities prevented him from playing international tournaments, or even in Estonia, which was part of the Soviet Union. He was Korchnoi was allowed to play in the tough 1976 IBM Amsterdam 16-player round robin, probably in order to prove that he was not so strong, and that Karpov was a worthy World Champion. Korchnoi was the joint winner of the tournament along with Tony Miles, both scoring 9.5/15 points.
At the end of the tournament, Korchnoi famously asked Miles to spell "political asylum" for him. He became the first strong Soviet grandmaster to defect from the Soviet Union. He had to leave his wife and son behind. He resided in the Netherlands for some time, moved to West Germany and then eventually settled in Switzerland by in 1978. HeCONTINUED to play chess, and in 2009 became the oldest player ever to win a national championship, when he won the Swiss championship at age 78.
In 2012 he suffered a stroke and the general opinion was that he would never play competitive chess again. Still he continued to give simultaneous exhibitions and in 2015, bound to a wheelchair, he played a matchagainst German GM Wolfgang Uhlmann. He attended the 2016 Zurich Chess Challenge earlier this year, but was not able to play anything himself.

On a personal note

I got to know Viktor Lvovich shortly after his defection, when he visited Hamburg. We got on well, shared a slightly deviant sense of humour, with myself enjoying his sometimes caustic and rude remarks. He always spoke to me in German, even if ISTARTED the conversation in English.
Viktor Korchnoi and Petra at the ChessBase Christmas dinner in Hamburg
At some stage I got to know his wife Petra, who quickly became one of my best friends in the chess world. I have always sought and enjoying her company, joking and flirting. I know her harrowingLIFE story, how her life was interrupted by captivity and a decade-long incarceration in a Soviet concentration camp in the Arctic Circle immediately after the war. Hers is a life story that must be told – and will be sometime in the future.
When I met Viktor and Petra in Zurich in February this year, he was frailer than I had ever seen him before. When he saw me he simply smiled and shrugged his shoulders: "What you gonna do?" was the meaning of that shrug. Petra, who is a couple of years older, was also uncharacteristically shaky, and I foundMYSELFhelping her to her armchair or through doors. When I commented on Victor's feebleness she said to me: "I only hope he dies before me, Frederic." "Why?" I protested. "Because I do not know who could care for him if I am gone."

Some memories

There will me many stories following this somewhat rushed eulogy. Our editors are already working on them. I myself could go on all night, but will restrict myself to pointing our readers to a few of the great number of article we have published on this great man over the years.

Viktor Korchnoi's 80th Birthday Celebration

2011, Viktor Korchnoi turned 80. There was a week of celebrations, held mainly in Zurich, which is not far from where Viktor Lvovich and his wife PetraLIVE. The celebrations were kicked things off with a clock simul by Korchnoi, and then a gala dinner in his honour. Guests included Mark Taimanov and Garry Kasparov.
Above you see the man for whose 80th birthday all this had been organised, already hard at work himself. Viktor Korchnoi was playing a clock handicap simultaneous exhibition against ten talented youngsters from the Swiss Youth team. Absolutely amazing.
Incidentally, I came down to the Festival Hall, where the simul was under WAY, with a message from another guest: if the eighty-year-old simultaneous master was overcome with fatigue he could enlist the assistance of an unrated player who was willing to jump in for him, for a move or two. However, Viktor refused: he would do the job by himself. But thank you very kindly for the offer, Garry Kimovich.
Viktor and Garry – for decades they have shared a very affectionate relationship
And here are some picture of two great chess legends: below we see Viktor in animated conversation with 85-year-old Mark Taimanov, who had come to Zurich for the celebrations.

Τρίτη, Απριλίου 19, 2016

Αττίλας!! Η Μαστιγα του Θεου!!


Η «Μάστιγα του Θεού» που βύθισε στο σκοτάδι Βυζάντιο και Ρώμη


ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ
8:46
07/05/2014
Ο ανελέητος κατακτητής Αττίλας ο Ούννος
1
5


Ο φοβερός και τρομερός στρατηλάτης που έβαλε σκοπό να γκρεμίσει τη δόξα της Ρώμης και του Βυζαντίου έμεινε στην Ιστορία ως ένας από τους εξέχοντες κακούς της.
Το χρονικό του αρχίζει εκεί στην αυγή του 5ου αιώνα μ.Χ., όταν η Ρώμη είναι ήδη στο χείλος της αβύσσου, πιο ευάλωτη από ποτέ στα μάτια των παραδοσιακών εχθρών της. Οι βαρβαρικές φυλές καραδοκούν και τόσο οι Βάνδαλοι όσο και οι Βησιγότθοι συγκεντρώνονται στα σύνορά της, με την τελική μάχη να πλανάται στην ατμόσφαιρα.
Και τότε είναι που φτάνουν στα αφτιά των Συγκλητικών οι ζοφερές φήμες για μια νέα δύναμη που έρχεται από την Ανατολή: πρόκειται για ένα άγριο έθνος πολεμιστών που σκορπίζει τον τρόμο στο πέρασμά του.
Οι φοβεροί Ούννοι είναι τώρα πιο δυνατοί από ποτέ και έχουν έναν νέο αρχηγό στο τιμόνι τους, τον Αττίλα. Οι μεν Ρωμαίοι τον θεωρούν υπάνθρωπο και βάρβαρο, γιατί «δειπνούσε με τη σάρκα των θυμάτων του», οι δε Βυζαντινοί τον βλέπουν ως τιμωρία σταλμένη από τον Θεό για τα κρίματά τους!
Στην πραγματικότητα βέβαια ο Αττίλας δεν ήταν τίποτα από αυτά, ήταν απλώς ένας προικισμένος ηγέτης, διπλωμάτης και ικανότατος πολέμαρχος, ο οποίος ένιωσε αρκετά δυνατός για να επιδοθεί στην παγκόσμια κατακτητική του λαίλαπα, δημιουργώντας έτσι την Αυτοκρατορία των Ούννων, ένα θεόρατο βασίλειο που εκτεινόταν από τον Ουράλη Ποταμό μέχρι τον Ρήνο και από τον Δούναβη μέχρι και τη Βαλτική Θάλασσα.
Τόσο η Ανατολική (Βυζαντινή) όσο και η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ένιωσαν καλά το πέρασμα της «Μάστιγας του Θεού», με τον μυστηριώδη καβαλάρη να ενώνει τις νομαδικές φυλές της περιοχής και να κάνει άνω-κάτω την Ευρώπη, σε μια πρωτοφανή κατακτητική μανία που θα φέρει από τους αγριότοπους της Σκυθίας το απόλυτο σκοτάδι πάνω από τη λαμπερή Ρώμη…
Πρώτα χρόνια
Ο Αττίλας ο Ούννος γεννιέται πιθανότατα γύρω στο 406 μ.Χ. στα εδάφη που καλύπτει σήμερα η Ουγγαρία, σε μια εποχή δηλαδή που ο νομαδικός λαός των Ούννων της Κεντρικής Ασίας, μογγολικής καταγωγής, έχοντας ήδη συντρίψει τις δυνάμεις των Βησιγότθων και των Οστρογότθων, ίδρυσε το βασίλειό του στις εύφορες πεδιάδες του Δούναβη, στα βόρεια σύνορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ως γιοι του αδελφού του βασιλιά των Ούννων, τόσο ο Αττίλας όσο και ο μεγαλύτερος αδερφός του Μπλέντα μεγαλώνουν με τιμές, απολαμβάνοντας όσα πρόσφερε στη νομαδική φυλή η ήδη διαβόητη φήμη τους ως πολεμοχαρείς και αιμοδιψείς: ο βασιλιάς τους είχε ήδη συνάψει συμφωνίες με το Βυζάντιο και τη Ρώμη, αποσπώντας ετήσιο φόρο σε χρυσό για να μην επιτίθεται στις επαρχίες των δύο μεγάλων δυνάμεων της ευρωπαϊκής ηπείρου.
Η πολιτική του εκφοβισμού απέδιδε για τους Ούννους, την ίδια στιγμή που στο σύμφωνο ειρήνης που υπέγραψαν με τους Ρωμαίους οι πολεμιστές της φυλής υπηρετούσαν στον ρωμαϊκό στρατό, μαχόμενοι πλάι στους λεγεωνάριους κατά των άλλων βαρβαρικών φυλών.
Σε ηλικία 15 ετών, ο πρίγκιπας Αττίλας προσφέρθηκε ως όμηρος στο αυτοκρατορικό δικαστήριο της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, προκειμένου να εδραιωθεί η συνθήκη ειρήνης μεταξύ Ρωμαίων και Ούννων. Κατά τη διάρκεια της συμβολικής ομηρίας του, έμαθε καλά τόσο τη διχαλωτή γλώσσα της Ρώμης όσο και τις στρατιωτικές τεχνικές της, γινόμενος μάρτυρας από πρώτο χέρι του πλούτου αλλά και της διαφθοράς των Ρωμαίων.
Στο πλαίσιο μάλιστα αυτής της συμφωνίας, ο Φλάβιος Αέτιος, ένας Ρωμαίος που θα παίξει μεγάλο ρόλο στη ζωή του Αττίλα, στέλνεται ως όμηρος ειρήνης στα εδάφη των Ούννων για την επισφράγιση του συμφώνου. Επιστρέφοντας ο Αττίλας στη χώρα του έπειτα από 5 χρόνια συμβολικής σκλαβιάς, το 420 μ.Χ., γνωρίζεται με τον Ρωμαίο και οι δυο τους γίνονται αχώριστοι φίλοι, σε μια σχέση που θα διέκοπτε τραγικά η μοίρα.
Ο Αττίλας βέβαια επιστρέφει στον λαό του παίρνοντας τον όρκο ότι κάποτε θα γυρνούσε στην Ιταλία όχι ως όμηρος, αλλά ως κατακτητής...

Παίρνοντας τον έλεγχο της Ουννικής Αυτοκρατορίας
Πεθαίνοντας ο βασιλιάς της φυλής, τα δύο αδέλφια, Αττίλας και Μπλέντα, ονομάζονται συγκυβερνήτες του βασιλείου. Το ημερολόγιο γράφει 434 μ.Χ. Τα δύο αδέλφια απόλαυσαν την ειρήνη και τις παχυλές εισφορές Βυζαντίου και Ρώμης για τα επόμενα 7 χρόνια, όταν ξάφνου ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β' αποφάσισε να απαλλαγεί από το δυσβάσταχτο χαράτσι που πλήρωνε το Βυζάντιο στους Ούννους και έκοψε έτσι τις καραβιές με τον χρυσό που ανηφόριζαν τον Δούναβη.
Ο Αττίλας εξοντώνει τον αδερφό του Μπλέντα το 441 μ.Χ., ενορχηστρώνοντας ένα θανατηφόρο δυστύχημα στο κυνήγι, γινόμενος έτσι ο αδιαφιλονίκητος βασιλιάς των Ούννων. Ήταν πια ανενόχλητος να εξαπολύσει την επίθεσή του στους Βυζαντινούς, τιμωρώντας τους για την αθέτηση της συμφωνίας.
Αφού ένωσε τις φυλές των Ούννων με τα γερμανικά νομαδικά φύλα της περιοχής κάτω από ένα λάβαρο και έναν βασιλιά, ήταν πια έτοιμος να επιδοθεί στην επεκτατική του πολιτική...

Η επίθεση στο Βυζάντιο


Με τη φήμη για την πρωτοφανή του αγριότητα να προπαγανδίζεται τεχνηέντως από τις γερμανικές φυλές, ο φόβος που σκορπούσε ο Αττίλας προηγούνταν της άφιξής του! Κι έτσι όταν πέρασε τα βόρεια σύνορα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ήταν ήδη αιμοδιψής και ανηλεής στα μάτια των Βυζαντινών.
Ο Αττίλας εισβάλει στις βαλκανικές επαρχίες του Βυζαντίου το 441 μ.Χ. διασχίζοντας τον Δούναβη και φέρνοντας όλεθρο και καταστροφή από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι και τη Μεσόγειο. Αφού εξαφάνισε από τον χάρτη πόλεις όπως η Ναϊσσός (σημερινή Νις της Σερβίας) και η σημερινή Σόφια, βάδισε ανενόχλητος σχεδόν προς την Κωνσταντινούπολη, έχοντας ήδη συντρίψει μεγάλο τμήμα του βυζαντινού στρατού.
Σε μια σειρά από μάχες αποτελειώνει ό,τι έμεινε όρθιο από τα βυζαντινά στρατεύματα, λεηλατώντας και καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμά του. Κι όταν στη χερσόνησο της Καλλίπολης οι Ούννοι κάμπτουν και το τελευταίο οχυρό αντίστασης των Βυζαντινών, ο δρόμος προς την Κωνσταντινούπολη είναι πλέον ορθάνοιχτος.
Το μόνο που κατάφερε να σταματήσει την οργή των ιππέων του Αττίλα ήταν τα διπλά (χερσαία και θαλάσσια) τείχη της Βασιλεύουσας, τα οποία είχε ήδη ανακατασκευάσει ο Θεοδόσιος για να αντιμετωπίσει τον ούννο κατακτητή. Ο Αττίλας συνειδητοποιεί ότι η κατάληψη της πόλης είναι σχεδόν αδύνατη, αφού ο στρατός του αποτελείται κυρίως από έφιππους, την ίδια στιγμή που και ο Θεοδόσιος δεν θέλει καταστάσεις πολιορκίας στην πρωτεύουσά του. Κι έτσι οι δύο ηγέτες συνθηκολογούν, με τους Βυζαντινούς να καταβάλουν βαρύ αντίτιμο σε χρυσό και να εκχωρούν πολλά προνόμια στους Ούννους, όπως την παραχώρηση της αποκλειστικότητας στην εμπορική εκμετάλλευση των παραδουνάβιων περιοχών.
Ο Θεοδόσιος Β' προτίμησε την ακριβοπληρωμένη ειρήνη από την ταπεινωτική ήττα, αν και από την κίνησή του αυτή είναι που θα ενδυναμωθεί ο Αττίλας περισσότερο από κάθε άλλη φορά: οι εισφορές σε χρυσό τριπλασιάστηκαν, επιτρέποντας στον ούννο πολέμαρχο να εξαγοράζει συνειδήσεις αλλά και τη βοήθεια των γειτονικών γερμανικών φυλών.
Το 447 μ.Χ., αφού συγκρότησε νέο στρατό και ενίσχυσε τα σύνορά του, ο Θεοδόσιος Β' αρνήθηκε εκ νέου να καταβάλει τον ετήσιο φόρο στους Ούννους. Ως απάντηση, ο Αττίλας περνά για άλλη μια φορά τον Δούναβη, τώρα όμως με σαφείς εκδικητικές τάσεις: οι Βυζαντινοί πρέπει να πληρώσουν ακριβά την προσβολή. Αφού διαλύει ολοσχερώς τον βυζαντινό στρατό για άλλη μια φορά, κατευθύνεται νότια και λεηλατεί την Ελλάδα, ερημώνοντας τις πόλεις απ' όπου πέρασε, πριν στραφεί τελικά και πάλι στην Κωνσταντινούπολη. Οι Ούννοι στρατοπεδεύουν έξω από τις πύλες της Βασιλεύουσας και ο Θεοδόσιος συνθηκολογεί άρον-άρον, με τους όρους του νέου συμφώνου ειρήνης να είναι πλέον εξοντωτικοί για το Βυζάντιο και να αδειάζουν το αυτοκρατορικό θησαυροφυλάκιο!
Η οργή του Αττίλα του Ούννου
Ο νέος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, Μαρκιανός, αρνήθηκε να πληρώσει τον εξοντωτικό φόρο στον Αττίλα το 450 μ.Χ., όταν ανέλαβε τον θρόνο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, συστρατεύοντας τις δυνάμεις του με τον αυτοκράτορα της Δύσης, Βαλεντινιανό Γ'. Ο Αττίλας δεν θα ασχοληθεί όμως με την πρόκληση των Βυζαντινών, καθώς στο στόχαστρό του ήταν πλέον η Ρώμη!
Ο ούννος βασιλιάς ήταν πια μέγεθος που δεν μπορούσε να αγνοηθεί: η ασταμάτητη πολεμική μηχανή που σκάρωσε του είχε χαρίσει μια δική του αυτοκρατορία, κατά μήκος των συνόρων τόσο της Ανατολικής όσο και της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας! Όλες οι βαρβαρικές φυλές τον είχαν αναγνωρίσει βασιλιά τους και θα έδιναν και τη ζωή τους ακόμα για να τον υπερασπιστούν. Το όνομά του έσπερνε τρόμο σε βασίλεια και αυτοκρατορίες και οι θρύλοι που τον συνόδευαν επέτειναν τη φρίκη που προκαλούσε. Στη Ρώμη κυκλοφορούσε ήδη η φήμη ότι ο Αττίλας είχε στην κατοχή του το σπαθί του ρωμαίου θεού του πολέμου!
Με τις εισφορές των Βυζαντινών, ο Αττίλας είχε πια στον έλεγχό του μισό εκατομμύριο άντρες όταν εισέβαλε στη Γαλατία το 451 μ.Χ., διασχίζοντας αυτή τη φορά τον Ρήνο Ποταμό. Σχεδόν ανενόχλητος, λεηλάτησε και έκαψε τις μεγαλύτερες πόλεις της σημερινής Γαλλίας, αναγκάζοντας τους Ρωμαίους σε λύσεις έκτακτης ανάγκης. Και σε μια περίεργη τροπή της μοίρας, αρχιστράτηγος των ρωμαϊκών λεγεώνων του αυτοκράτορα Βαλεντινιανού δεν ήταν άλλος από τον παιδικό φίλο του Αττίλα, τον Φλάβιο Αέτιο!
Ο Αέτιος, ξέροντας ότι δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τη «Μάστιγα του Θεού» -όπως τον είχαν ονομάσει οι Βυζαντινοί- μόνος, κατέληξε σε συμμαχίες με βαρβαρικά φύλα, το μίσος των οποίων για τους Ούννους ήταν τέτοιο που τα έκανε να ξεχάσουν τον προαιώνιο εχθρό τους, θεωρώντας τους Ρωμαίους το μικρότερο από τα δύο κακά.
Η τελική μάχη των Ρωμαίων και των βάρβαρων συμμάχων τους (Βησιγότθοι και Κέλτες κυρίως) με τους Ούννους του Αττίλα θα λάβει χώρα στην πόλη Ορλεάνη το 451 μ.Χ., με τον πολέμαρχο να αιφνιδιάζεται από τις δυνάμεις που κατάφερε να συγκεντρώσει ο Αέτιος και να χάνει τελικά. Ήταν το τέλος της εκστρατείας του Αττίλα προς τα δυτικά...
Κατοπινά χρόνια και θάνατος
Ο «Flagellum Dei», η «Μάστιγα του Θεού» στα λατινικά, δεν είχε πει ωστόσο την τελευταία του λέξη: παρά την εμφατική ήττα, η Αυτοκρατορία των Ούννων ήταν ακόμα κραταιά και ο Αττίλας σε σύντομο χρονικό διάστημα είχε αποκαταστήσει πλήρως τις στρατιωτικές απώλειές του. Κι έτσι το 452 μ.Χ. επιτέθηκε στην Ιταλία, στην καρδιά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας!
Αυτή τη φορά κατέβηκε από τις Άλπεις, εξαφανίζοντας κυριολεκτικά από τον χάρτη τις πόλεις που ένιωσαν την οργή του. Δεν είναι υπερβολή αυτό που αναφέρουν οι ιστορικοί της εποχής, ότι πολλές ιταλικές πόλεις παρέμειναν ακατοίκητες ακόμα και μισό αιώνα μετά το φονικό πέρασμά του.
Η Ρώμη φαινόταν ανοχύρωτη και ο Αέτιος δεν μπορούσε να τον ανακόψει για δεύτερη φορά, καθώς οι βάρβαροι σύμμαχοί του αρνήθηκαν να προστρέξουν στην υπεράσπιση της Ιταλίας. Οι Ούννοι ισοπεδώνουν τη μία πόλη μετά την άλλη και οδεύουν τάχιστα προς την Αιώνια Πόλη, η οποία μοιάζει αφύλακτη μπροστά στην κατακτητική του μανία.
Ό,τι δεν κατάφερε όμως η στρατιωτική και πολιτική ηγεσία της Ρώμης, το πέτυχε ο εκπρόσωπος του Θεού! Ο πάπας Λέων Α' ζητά ακρόαση από τον Αττίλα, που είχε στρατοπεδεύσει έξω από τη Ρώμη, και φέρεται να τον πείθει να εγκαταλείψει την εκστρατεία στην Ιταλία! Εδώ έπαιξε σαφώς ρόλο και η κούραση των δυνάμεων του Αττίλα, τα σοβαρά προβλήματα ανεφοδιασμού των στρατευμάτων του και οι αρρώστιες που τους θέριζαν, την ίδια στιγμή που ο βυζαντινός αυτοκράτορας Μαρκιανός είχε ξαποστείλει τις ανασυνταγμένες δυνάμεις του στην καρδιά της Ουννικής Αυτοκρατορίας, αν και οι ιστορικοί μνημονεύουν μόνο τις διπλωματικές ικανότητες του ποντίφικα.
Όπως κι αν έχει το πράγμα, ο Αττίλας εξέπληξε τους πάντες όταν μετά τη συνάντηση με τον πάπα απέσυρε τα στρατεύματα και επέστρεψε στην πατρίδα του νικητής και γεμάτος πολύτιμα λάφυρα. Όχι ότι ξέχασε βέβαια την περιπέτεια της Ιταλίας και σύντομα έβαλε σκοπό να εκστρατεύσει και πάλι κατά της Ρώμης.
Τα σχέδιά του ματαιώθηκαν όμως, καθώς θα τον προλάβαινε ο όχι και τόσο ένδοξος θάνατός του. Ο Αττίλας παντρεύτηκε άλλη μία σύζυγο την επόμενη χρονιά, το 453 μ.Χ., την ώρα που οργάνωνε τη νέα εισβολή στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με το γαμήλιο γλέντι να αποδεικνύεται μοιραίο για τον ίδιο: ο στρατηλάτης αποσύρεται μεθυσμένος στη νυφική παστάδα και την επόμενη μέρα διαπιστώνεται ο θάνατός του από εσωτερική αιμορραγία στη μύτη. Ο Αττίλας πέθανε έτσι από ασφυξία, αν και ο θρύλος τον θέλει να χάνεται από το βίαιο σεξ με τη νέα του σύζυγο, κατά τη διάρκεια του οποίου έσπασε η μύτη του, μη δίνοντας τη δέουσα προσοχή στο γεγονός.
Όπως κι αν είναι η αλήθεια, ο χαμός του πολέμαρχου σηματοδότησε και το τέλος της Αυτοκρατορίας των Ούννων. Ο χρισμένος από τον Αττίλα διάδοχός του επιδόθηκε σε οικογενειακές διαμάχες με τα αδέρφια του για τον έλεγχο των τεράστιων εδαφών, με τη διαιρεμένη φαμίλια να μαστίζεται και από τις εξεγέρσεις των κατακτημένων γερμανικών φύλων...
Όσο για τον τρομακτικό πατέρα τους, έμεινε στην Ιστορία όχι μόνο για τις κατακτήσεις, τις λεηλασίες και τη στρατηγική του διάνοια, αλλά και για την ατάκα που συνόψισε τη ζοφερή ηγεμονία του: «Από όπου έχω περάσει, το χορτάρι δεν θα ξαναφυτρώσει»...

http://www.newsbeast.gr/portraita/arthro/676106/o-aneleitos-kataktitis-attilas-o-ounnos
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%84%CF%84%CE%AF%CE%BB%CE%B1%CF%82
http://www.mixanitouxronou.gr/attilas-o-ounos-polemarchos-pou-katestrepse-thraki-makedonia-ke-ekstratefse-kata-tis-evropis-pethane-mistiriodos-apo-rinorragia-sto-krevati-tin-nichta-tou-gamou-tou/