«Because who is perfect?»

Disabled mannequins will be eliciting astonished looks from passers-by on Zurich's Bahnhofstrasse today. Between the perfect mannequins, there will be figures with scoliosis or brittle bone disease modelling the latest fashions. One will have shortened limbs; the other a malformed spine. The campaign has been devised for the International Day of Persons with Disabilities by Pro Infirmis, an organisation for the disabled. Entitled "Because who is perfect? Get closer.", it is designed to provoke reflection on the acceptance of people with disabilities. Director Alain Gsponer has captured the campaign as a short film.

See our former TV-Spots under:

Bear: http://youtu.be/zFWr-CKMWGY
Gianni Blumer: http://youtu.be/Qr-xnqgpin8

Music: Lost At Sea by Dave Thomas Junior

Μεθυσμένο Ζεϊμπέκικο

Τς Λινας Κοντοπουλου 

Τον έβλεπα που προσπαθούσε να πατήσει το ένα του πόδι κάτω και να μείνει σταθερο. Να μην κουνιέται, να μην παίζει , να μην γέρνει. Ήθελε να σηκωθει μόνος του απο την καρέκλα κι ας μην έδειχνε πως θα τα καταφέρει . Ομως εκείνος ήξερε . Θα σηκωνοταν όρθιος . Και σηκώθηκε . 

Οι νότες απ ´ το ζεϊμπέκικο είχαν απλωθεί σ ´ όλες τις μεριές της αίθουσας , μα έβλεπα πως αυτες που είχαν μπει μέσα του ήταν και οι πιο δυνατές . Ήταν εκείνες που του υπαγορευαν το " σήκω " . Και το χαμόγελο που είχε εδω και ώρα στο πρόσωπο του , έγινε πίνακας ζωγραφικής στα ματιά μου . Ενός Ζωγράφου που αποφάσισε να απεικονίσει το " υπάρχω" σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια . 

Πιο διπλα ο φίλος του χτυπούσε παλαμάκια . Ήχος που έβγαινε απο δυο αδύναμες παλαμες κι ένα σώμα ατροφικο. Καθισμένος σε αναπηρικο αμαξιδιο απο παιδι . Ποιος ξέρει το γιατι . Πάντα άλλωστε υπάρχει ένα γιατι πίσω απ ´ όλα . Κι είναι φορές που κι αν το μάθεις δεν έχει νόημα. Γιατι το νόημα είναι αλλου. Είναι σε ένα αδύναμο χτυπο ενός " Ωπα" που κινείται μέσα ο τη δύναμη της θέλησης . 

Είχα κανονίσει για τον στολισμό της αίθουσας λόγω των ημερών και είχα κλείσει την ορχήστρα. Είχα οργανώσει την εκδήλωση για άλλη μια φορα . Για τους ανθρώπους εκείνους που χρόνια τώρα αντί να τους προσφέρω νιώθω να νου προσφέρουν. Για εκείνους που μια άσχημη στιγμη τους καθηλώσε σε μια καρέκλα . Για εκείνους που ένα δευτερόλεπτο τους καθόρισε την υπόλοιπη ζωη . Για εκείνους που το πριν δεν τους είχε υποσχεθεί το μετα. Και είπα να μη δακρυσω ετουτη τη φορα . Μα και αυτη τη φορα δεν το κατάφερα . Τουλάχιστον δεν με είδαν . Γιατι θα ντρεπομουν αν μ" έβλεπαν . Οχι για τα δάκρυα μου , μα δεν ήθελα να παρεξηγήσουν τον λόγο που καυτά άρχισαν να ξεχύνονται απο τα ματια μου .

Τον κοιτούσα ώρα . 

" ξέρεις πως το χόρευα αυτο πριν ,,, " τον είχα ακούσει να λέει στον διπλανό του . " το έφερνα σβουρες και ...." 

Και σηκώθηκε . Και πήγαινε το ένα βήμα διπλα στο άλλο . Αδύναμο και παραστρατημενο . Όπως η ψυχή αν την αφήσουμε να λιποψυχησει . Μα εκείνου η ψυχη ήταν τόσο φωτεινη που δεν σου πήγαινε στο μυαλό οτι δεν οδηγούσε αυτη τα βήματα του. Έστω και μεθυσμένα. 

Ακόμη ενας χρόνος έρχεται προς το τέλος του και νιώθω πως ενω εγω κάνω προσπάθειες να αλλάξω χώρο εργασίας , κάτι μέσα μου με κρατάει εκει . Κάτι σε εκείνα τα βλέμματα , κάτι σε εκείνα τα χαμόγελα όταν κάνουν ένα βήμα παρα πάνω , κάτι σε εκείνες τις κινήσεις που δείχνουν δίψα κα συνέχεια , με κάνουν να στέκομαι σε ένα κενό του χρόνου και να επαναπροσδιοριζω

Τον τροπο που σκέφτομαι , τους λόγους που πληγωνομαι, τα πραγματα που ζητω, εκείνα που απορρίπτει , όσα με κάνουν να αναρωτιέμαι κι όσα με κάνουν να φοβάμαι . 

Μα οτι κι αν γίνει , πάντα θα τους ευχαριστω για το οτι δεν με αφήνουν να ξεχνώ πως αξίζει να κοιτάμε τον ήλιο κατάματα κι ας στραβωνομαστε , να είμαστε χωρίς ομπρέλα στη βροχή κι ας μουσκευτουμε ως το κόκαλο , να πηγαίνουμε με ένα βήμα πιο αργό για να παίρνουμε βαθύτερη ανάσα , να χαμογελάμε στο πουθενα χωρίς να σκεφτόμαστε αν θα μας πάρουν για τρελους . Κι οτι αξίζει να χαιδευουμε τις αισθήσεις μας όσο είναι ακόμα ζωντανές , να τραγουδάμε , κι ας είμαστε φαλτσοι , να φωνάζουμε " ζητω" γνωρίζοντας μονο εμείς τον λόγο , να λέμε " σ´ αγαπω" καθε ώρα και στιγμη γιατι ....

Γιατι μπορει να μην προλάβουμε να χορέψουμε ακόμη ένα ζεϊμπέκικο ...έστω και μεθυσμένο ....

Παραμονή πρωτοχρονιάς 2008 

Περιοδικό αναπηρίας ΙΣΟΤΙΜΙΑ 

( η Λινα Κοντοπουλου ήταν τότε Υπευθυνη Δημ. Σχέσεων του Εθν .Ιδρ.Αποκαταστασης Αναπηρων - συγγραφέας ) 

ΑΝΑΠΗΡΟΙ ΜΑΙΜΟΥΔΕΣ. Ηθικοί αυτουργοί και συνεργαζόμενοι κλεπταποδόχοι

Πάνω από δύο χρόνια λόγω της διαπιστωμένης ύπαρξης των ανάπηρων μαιμούδων, έχει φουντώσει ο διασυρμός του αναπηρικού κινήματος. Εχει φτάσει στον έσχατο ευτελισμό, η αξιοπρέπεια των πολιτών με αναπηρία, ώστε η λέξη ´ανάπηρος´ να ταυτίζεται περισσότερο με τη λέξη ´λαμόγιο ´ και πολύ λιγότερο, με τη καταγραφή ενός μέλους της Ελληνικής κοινωνίας, το οποίο κάτω από δυσκολότατες συνθήκες, λόγω των κοινωνικών και αρχιτεκτονικών εμποδίων, αγωνίζεται ηρωικά, για να μετεξελιχθεί σε ένα χρήσιμο και παραγωγικό πολίτη.

Εχουμε πρώτοι εμείς κατ´επανάληψη και σε όλους τους τόνους διακηρύξει, ότι απαιτούμε το ξεκαθάρισμα των πραγματικών αναπήρων και δικαιούχων των αναπηρικών επιδομάτων και συντάξεων, από τους...´ανάπηρους μαιμούδες´.που αποτελούν μέλη και κλεπταποδόχους της ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΑΤΗΣ.

Δυστυχώς δεν έχουμε πείσει, και η σύγχυση-που διασύρει το αναπηρικό κίνημα-κασλά κρατεί.

Ετσι κάθε φορά που οι μνημονιακές επιταγές, οδηγούν τη κυβέρνηση, σε ανάλγητες απάνθρωπες και οριζόντιες αντικοινωνικές περικοπές, στις λιγοστές συντάξεις και στα ισχνά επιδόματα μας,ακολουθεί ως δικαιολογία ´η ύπαρξη των αν´απηρων μαιμούδων´ ωσάν να είμαστε οι γεννήτορες και οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της ύπαρξής τους.

Είναι καιρός λοιπόν να πούμε και να δούμε με νηφαλιότητα και ευθυκρισία, πως γεννιούνται οι αναπηροι μαιμούδες και ποιοι είναι οι ´φυσικοί και ηθικοί-δράστες της μεγάλης αυτής κοινωνικής απάτης, που δυστυχώς τους αμνηστεύουν.

Γιαυτό, θα επιχειρήσουμε μία προσέγγιση καταγραφής της διαδικασίας, γέννησης και παραγωγής των ανάπηρων μαιμούδων, ώστε να αναδειχθούν οι καθοριστικά υπεύθυνοι, που λειτουργούν, ως φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί.

Οι διαδικασίες αποτίμησης του χαρακτηρισμού, πολίτης-άτομο με αναπηρία και το ποσοστό αναπηρίας του καθορίζονται από τα ακόλουθα όργανα.

1. Το βασικό όργανο καθορισμού του πολίτη ως ΑμεΑ, είναι ποκλειστικά οι επονομαζόμενες Υγειονομικές Επιτροπές, που διαθέτει κάθε ασφαλιστικός οργανισμός. Τις επιτροπές αυτές συγκροτούν οι α) Γιατροί (διαφόρων ειδικοτήτων) οι οποίοι καθοριστικά αποφασίζουν και β)Οι διοικητικοί υπάλληλοι του οργανισμού (που εκτελούν τις αποφάσεις των Υ.Ε).
2. Οι Υ.Ε καθοριστικά και δεσμευτικά αποφασίζουν, σύμφωνα με νόμους και προδιαγραφές, που εκδίδει-κατα βάση-η νομοθετική εξουσία, δηλαδή η Βουλή των Ελλήνων.
3. Η πιστή και δίκαια εφαρμογή όλων των προηγουμένων, ΑΝΗΚΕΙ, στην αρμοδιότητα της εκάστοτε κυβέρνησης και τους φορείς που την εκπροσωπούν.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ!! Σε κανένα από τα ´οργανα αυτά, ΔΕΝ ΜΕΤΕΧΕΙ και επομένως, ΔΕΝ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ, κανένας εκπρόσωπος-υπό την ιδιότητα του αξιωματούχου ή στελέχους- του αναπηρικού κινήματος.

Επομένως για τον χαρακτηρισμό του κάθε πολίτη, ως ανάπηρου και μάλιστα δικαιούχου ή μή χορήγησης σύνταξης ή κάποιου επιδόματος, οι ΜΟΝΟΙ που ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ είναι οι ΓΙΑΤΡΟΙ και οι ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ του κάθε οργανισμού και φυσικά οι ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ τους προιστάμενοι. Κατά συνέπεια ειναι ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ των ΑΝΑΠΗΡΩΝ ΜΑΙΜΟΥΔΩΝ.

Φανερό λοιπόν ότι τα μέλη των διαφόρων Υ.Ε , είναι οι πρώτοι υπέυθυνοι γεννήτορες και οι φυσικοίκαι ηθικοί αυτουργοί των Αν Μαιμούδων. Αλλά δυστυχώς δεν αναζητούνται.

Και οιι ίδιοι οι Α.Μ απαλάσσονται? Οχι βέβαια! Αλλά από την καταγραφή της όλης διαδικασίας, είναι φανερό ότι οι Α.Μ στην πράξη ενεργούν ως ΚΛΕΠΤΑΠΟΔΟΧΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ των κοινωνικών αυτών απατεώνων και φυσικά έχουν τις ανάλογες ποινικές και αστικές ευθύνες αλλά δεν είναι οι βασικοί , φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί.
Γιατί χωρίς τους πρώτους, δηλαδή τα μέλη των επιτροπών και τους πολιτικούς και κομματικούς τους προισταμένους, ΔΕν είναι δυνατή η ύπαρξη και παραγωγή των Α.Μ. Αλλά τότε ,γιατί αναζητούνται μόνο οι δεύτεροι , οι κλεπταποδόχοι?
Μήπως είναι δύσκολο να τους βρουν?
Εμείς πιστεύουμε ότι τους ξέρουν.
Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγουμε για τους εξής λόγους.

Αφού οι υπέυθυνες ηγεσίες των Υπουργείων Υγείας, Εργασίας, ΥΠΕΣΔΑ κτλ, έχουν καταγράψει με σαφήνεια σωρεία αντικοινωνικών και παρανόμων δράσεων, είτε μέσα από την χορήγηση των παράνομων Αν Συντάξεων, είτε μέσα από την χορήγηση συντάξεων σε...πεθαμένους, ειτε μέσα απο. Τν σκανδαλώδη χορήγηση φαρμάκων, εξετάσεων και τεχνικών βοηθημάτων σε ανύπαρκτους ασθενείς (πχ φάρμακα εγκυμοσύνης σε 80χρονες, ή εξετάσεις προστάτη σε γυνάικες) ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΧΟΡΗΓΗΣΑΝ.
Τότε γιατί δεν στέλνουν στον εισαγγελέα τα μελη των Υ.Ε που είναι οι υπεύθυνοι της παράνομης διάθεσης του ´Δημοσίου Συμφέροντος´ δηλαδή των χρημάτων του Ελληνα φορολογούμενου?

Δυστυχώς όχι μόνο δεν τους στέλνουν στον εισαγγελέα, αλλά κανείς δεν τους αναζητεί και στην πράξη τους αμνηστέυουν. !! Γιατί??
Μήπως γιατί φοβόυνται , οι σημερινοί όψιμα καταγγέλοντες (που είναι τα βασικά μ´ελη του φάυλου ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ της πελατειακής κομματικής λογικής) ότι θα κελαηδήσουν, τα μέλη των επιτροπών και θα μιλήσουν όχι μόνο για τα ποσά που κόστισε η.... Κοινωνική τους εθαισθησία, αλλά και με ποιών πολιτικών παραγόντων εντολή ή ευλογία ενήργησα?

Αλλά οι μεγάλες επιδόσεις, στις παράνομες αυτές εν´εργειες-όπως λένε οι αριθμοί-έχουν γίνει σε νομούς και περιφέρειες που ΕΚΛΕΓΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ!! επομένως.......

ΜΕΤΑ ΤΑ ΠΑΡΑ ΠΑΝΩ, ΓΙΝΕΤΑΙ ΦΑΝΕΡΟ ΟΤΙ:
ΟΙ ΑΝΑΠΗΡΟΙ ΜΑΙΜΟΥΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΤΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΑΝΑΠΗΡΟΙ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!!!
ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ!!

Το Δ.Σ του αν Συλλόγου που εκδίδει το περιοδικό ΙΣΟΤΙΜΙΑ
ιουλιος αυγουστος 2011

Τελετή Εναρξης Παραολυμπιακών Πεκίνου (τελευταίες στιγμές)

Η τυφλή Κινέζα αθλήτρια με αργό και σταθερό βήμα πλησιάζει την μακρυά λοξή ράμπα που στην κορυφή της περιμένει να υποδεχθεί την (παρα) ολυμπιακή φλόγα, ο τελευταίος αθλητής, καθισμένος στητός πάνω στο αναπηρικό καροτσάκι του. Διπλα της ο πιστός οδηγός της, ο σκύλος της. Και οι δύο μετράνε αργά και σταθερά τα βήματά τους. Μιά ενθουσιώδης σιγή καλύπτει την "Φωλιά του Πουλιού", διακοπτόμενη από χειροκροτήματα και κραυγές προτροπής.
Η ράμπα ξεκινάει προς τα πάνω αλλά προηγέιται ένα μικρό σκαλί. Ο σκύλος σταματάει ακριβώς πριν το σκαλί. Σύνθημα για την αθλήτρια να σταματήσει και αυτή. Ψαχουλέυει με το πόδι της και μαζί ξεκινάνε την ανάβαση προς το βάθρο. Το πλήθος ζητωκραυγάζει και χειροκροτεί! Τώρα η αθλήτρια κάνει μεγάλα βήματα και τα μετράει. Είναι φανερό ότι ξέρει ακριβώς πόσα χρειάζονται μέχρι το τέρμα.

Φθάνουν μπροστά στον τελευταίο αθλητή πάνω στο καροτσάκι και σταματούν. Οι δάδες τους ενώνονται και μεταγγίζουν την αιώνια φλόγα του "ευγενούς αγώνα και της άμιλλας".
Τα φώτα πέφτουν τώρα πάνω στον τελυταίο λαμπαδηδρόμο. Υποχρέωσή του να μεταλαμπαδιάσει την φλόγα, στο λίκνο της, που θα σημάνει και την έναρξη των Παραολυμπιακών αγώνων. Το σημείο όμως δεν είναι δίπλα του. Βρίσκεται πάνω από το κεφάλι του, πάνω από τα κεφάλια όλων, στην κυριολεξία σχεδόν έξω από τη φωλιά του πουλιού, αρκετες δεκάδες μέτρα ψηλά!
Με αργές επιβλητικές κινήσεις τοποθετεί στην ειδικά δεμένη στο καρότσι του θήκη την δάδα, και αρπάζει ένα σκοινί που κρέμεται μπροστά του. Μιά ειδική κατασκευή έχει δέσει αυτόν και το καρότσι του με ειδικές τροχαλίες.
Τραβάει προς τα κάτω δυνατά, και το καροτσάκι, ο αθλητής και η Φλόγα ανυψώνονται. Χειροκροτήματα ενθουσιασμού.
Τα βήματά του είναι κάθετα, δεν είναι βήματα με πόδια αλλά με χέρια. Κάθε χεριά του επίπονη, φορτώνει με γαλακτικό οξύ τους μύες του κορμού του αθλητού. Περνάει σχεδόν ένα λεπτό και μόλις πλησιάζει στα μισά της κάθετης διαδρομής. Οι μύες του διακρίνονται ανάγλυφοι ενώ ιδρώτας γυαλίζει στο πρόσωπό με τα μισόκλειστα σχιστά μάτια και με τα σφιγμένα χείλια. Εχει ήδη σταματήσει για λίγα δευτερόλεπτα λίγο πριν, αλλά δεν έχει καμία σημασία. Ολοι ξέρουν ότι δεν θα τα παρατήσει. Ολοι χειροκροτούν και του φωνάζουν για να του δώσουν δύναμη. Αυτός δεν φάινεται να τους ακούει. Την δύναμη την έχει στη ψυχή του. Είναι αυτή η δύναμη που ακυρώνει τους νόμους της βαρύτητας , τους βιοχημικούς νόμους του γαλακτικού οξέως που μεταφράζονται σε κούραση.
Κοιτάζει για λίγο πάνω. Μετράει την απόσταση και πιό αργά τώρα, αλλά με την ίδια σταθερότητα συνεχίζει. Νέα σιγή στο στάδιο.
Χρειάστηκε να σταματήσει άλλες δύο φορές, πριν φθάσει στη βάση της τεράστιας δάδας νικητής, περήφανος, ιδρωμένος χαρούμενος. Για τον αθλητή, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα στα αγωνίσματά του, έχει μόλις κερδίσει το πρώτο του και πιό σημαντικό μετάλλιο. Το μετάλλιο της τιμής του τελευταίου λαμπαδηδρόμου, που με μοναδικά συμβολικό τρόπο δίαλεξαν οι διοργανωτές να ανάψει την Φλόγα της Εναρξης των Αγώνων.

Η υπερπροσπάθεια σπάει το άκαμπτο πρόσωπο του αθλητή μόλις φθάνει. Τα υγρά του μάτια γυαλίζουν. Με τρεμάμενο χέρι τοποθετεί τη μικρή του φλόγα στο κατάλληλο σημείο και αυτοστιγμεί χάνεται στο άπλετο φως που πυρπολεί την τεράστια δάδα του σταδίου.
Δάκρυα συγκίνησης στα δικά μου μάτια και σίγουρα στα μάτια εκατομμυρίων θεατών.

Οι Παραολυμπιακοί Αγώνες του 2008 μόλις είχαν ξεκινήσει!!!

Ειδικές θέσεις στάθμευσης. Δεν μας φθάνουν

Σε γνωστό πολυκατάστημα κοντά στο Ελ. Βενιζέλος, υπάρχει τεράστιος χώρος για στάθμευση και άλλος τόσες δεκάδες θέσεις κοντά στην είσοδο του καταστήματος για ειδικές ομάδες πολιτών (ΑμεΑ και οικογένειες με παιδιά κλπ)
Παρόλα αυτά σχεδόν ποτέ δεν βρίσκω θέση σαν ΑμεΑ να παρκάρω. Στις ειδικές θέσεις έχω δει κάθε είδους υπερμεγέθη αυτοκίνητα. Μην περπατήσουν λίγο πάρα πάνω και αδυνατίσει ο πλαδαρός κώλος τους με το συγνώμη δλδ. Ει δυνατόν να τα βάζαν και μέσα στο υπερκατάστημα.
Τυχαίνει να πηγαίνω προς το αυτοκίνητο που ευτυχώς έχω βρει και μία ειδική θέση, και την στιγμή εκείνη ένα Καγιέν πάει να παρκάρει ακριβώς δίπλα μου στην άλλη ειδική. Μολις με βλέπει του πέφτουν τα μούτρα και κάνει πίσω και παρκάρει αλλού. ευτυχώς γιατί γλύτωσε από το ξεμπροστιασμα που τον περίμενε....

Μιά άλλη φορά. Κάνω να παρκάρω και μπροστά μου μου κλέβει την θέση μιά κυρία με ένα τζιπ με την κορούλα της μέσα. Σταματώ λοξά μπροστά τους και τους λέω" το ξέρετε ότι αυτή η θέση είναι ειδική?" Με κοιτούν και οι δύο σαν χάνοι με το στόμα ανοικτό. Αμέσως βάζω όπισθεν και καλά τσαντισμένος κάνω έναν κύκλο και παρκάρω μουρη με μουρη τα δύο αυτοκίνητα μπροστά τους αλλά σε θέση κανονική (τόσο μακρυά ήταν η κανονική ). Η γυναίκα μου κατεβάζει το καρότσι. Η κορούλα έχει κατέβει, και μόλις βλέπει σκύβει και κάτι λέει στη μαμά. Μπουρου μπουρου κάτι λένε, και.... η κυρία κατεβαίνει κλειδώνει και μπαίνουν στο κατάστημα...
Σου λέει αφού την έκανα την μαλακία, ας την τελειώσω....

να ευχαριστήσω την φίλη ΣΟΦΙΑ που ένα σχόλιό της έγινε αφορμή να γράψω το πιό πάνω

Βρε άντε!!!.... που θα μου φας τη σειρά!!!

Την πάρα κάτω επιστολή έστειλε ο Αρης στο περιοδικό ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΤΩΡΑ του γνωστού disabled.gr για την στήλη του ΕΛΛΗΝΟΦΡΕΝΙΚΑ.
Απολαύστε το...πραγματικό... ανέκδοτο!!

Μια Παρασκευή του Ιούλη με τον υδράργυρο να φλερτάρει τους 40 και κάτι, επισκέπτομαι το ΚΕΠ Ανω Γλυφάδας για ένα γνήσιο υπογραφής. Είναι ένας προσβάσιμος και φροντισμένος χώρος που λειτουργεί εδώ και δύο χρόνια πολύ κοντά στο σπίτι μου.
Εισέρχομαι αργά και χαλαρά στηριζόμενος στα δύο μπαστουνάκια μου, που ποτέ δεν αποχωρίζομαι και πηγαίνω προς το γραφείο της προισταμένης, καθ'ύλην αρμοδίας επί των "γνησίων της υπογραφής". Η πόρτα της είναι κλειδωμένη. Κάνω μεταβολή και κατευθύνομαι προς τον γκισέ.
Ρωτάω μιά νεαρή υπάλληλο που είναι η προισταμένη και ακιολουθρί ο εξής διάλογος.

- Η προισταμένη είναι σε άδεια, τι ακριβώς θέλετε?
- Ενα γνήσιο υπογραφής
- Θα πάτε Β.Ηπείρου 50.
- Μα εκεί ακριβώς μένω, πότε έγινε κι εκεί ΚΕΠ?
- Α ωραία, αφού ξέρετε πού είναι, εκεί πρέπει να πάτε.
- Συγνώμη δεσποινίς μου, απ'ότι γνωρίζω εκεί είναι η Αστυνομική Διεύθυνση Ν.Α Αττικής.
- Ε, ναι εκεί πρέπει να πάτε.
- Γιατί πρέπει να πάω στην Αστυνομία για γνήσιο υπογραφής? Εσείς δεν μπορείτε να μου κάνετε?
- Δεν βλέπετε κύριε πόση δουλειά έχουμε? Τόσος κόσμος περιμένει!

Κοιτάζω γύρω μου και μετράω πέντε ακριβώς άτομα που πράγματι περιμένουν στη σειρά τους.

- Δεσποινίς μου είναι δυνατόν να θέλετε να ταλαιπωρηθώ βλέποντας την κατάστασή μου? Τα ΚΕΠ έχουν δημιουργηθεί για τον σκοπό που αναφέρεται και στην επωνυμία τους. Για την Εξυπηρέτηση Πολιτών!. Και επι πλέον έχετε αρκετές εγκυκλίους στα συρτάρια σας, που σας προτρέπουν να δίνετε προτεραιότητα στα άτομα με αναπηρία. Και εσείς με στέλνετε στην αστυνομία για γνήσιο υπογραφής?!!

Και εδώ αρχίζει μια από τις καλύτερες κωμικοτραγικές σκηνές που θα ζήλευε κι ο Λάκης για το Αλ Τζαντίρι του¨-).
Σηκώνεται από τον -θρόνο- της η εν λόγω δεσποινίς και απευθυνόμενη στους αναμένοντες συναλασομένους λέει με στόμφο.

- Εδώ ο κύριος ισχυρίζεται ότι είναι άτομο με ειδικές ανάγκες και θέλει να προηγηθεί. Ποιός από εσάς δέχεται να του παραχωρήσει τη σειρά του?

Και μένουμε όλοι κάγκελο από την απίστευτη κοτσάνα της νεάνιδος. Ενας από τους πέντε που συνήλθε πρώτος απ'την κατραπακιά λέει με αρκετή ευγένεια.
- Εξυπηρετήστε τον κύριο, εννοώντας εμένα, δεν υπάρχει πρόβλημα.

Και συμπληρώνουν και οι άλλοι
- Ναι, βεβαίως να προηγηθεί ο κύριος

Αλλά οι εκπλήξεις δεν τελειώνουν εδώ. Ενας από τους πέντε που δεν είχε μιλήσει μέχρι τότε, πετάγεται με φόρα και με ύφος παρωχημένης μαγκιάς και αρκετή δόση αυτογνωσίας λέει...
- Κι εγώ, μαλάκας είμαι που περιμένω στη σειρά μου? !!

Νέο σοκ στους παρισταμένους! Και μεσ'τη βουβαμάρα ξαναχτυπάει το ασυέρι του ΚΕΠ!.
- Να! βλέπετε? Είναι κι άλλοι με ειδικές ανάγκες, αλλά περιμένουν στη σειρά τους.

Σας διαβεβαιώνω ότι η εν λόγω δεσποινίδα, δεν έκανε πλάκα. Γιατί και απο το παρουσιαστικό της έδειχνε να μην έχει καμία σχέση με χιούμορ και τα τοιαύτα. Μιλούσε σοβαρά. Γι'αυτό και δεν κατάλαβε τίποτα αυτός που αναρωτιόταν εάν ήταν μαλάκας.

Φυσικά αποχώρησα χωρίς να κάνω το "γνήσιο" διότι ως γνωστόν, η μαλακία όταν κυριαρχεί δεν αντιμετωπίζεται. ομως για να διασκεδάσω την τσαντίλα μου, έκανα μιά σ΄κεψη που θά ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.

"Εαν το Δημόσιο, υιοθετούσε την αντίληψη της ταλαντούχου νεαράς και αναγνωριζόταν η μαλακία ως ιδική ανάγκη, σε τί κράτος θα διοριστούν τα παιδιά μας κύρις ΒΟλευτά?!!

Γλυφάδα 6 Ιούλη 2007
Αρης Ιορδάνου

Δεύτερη μέρα Παγκόσμιας Υπενθύμισης

Από τα περιεχόμενα αυτού του ιστότοπου, πολλοί ίσως θα το έχουν καταλάβει, αλλά και για τον καινούργιο επισκέπτη να διευκρινήσω ότι η υπέρμετρος ίσως ευαισθησία που έχω για τα ΑμεΑ απλά οφείλεται στο γεγονός ότι ο ίδιος ανήκει στην ευαίσθητη αυτή κοινωνική ομάδα.

Αναπηρία λοιπόν. ΑμεΑ =Ατομα με Αναπηρία και όχι ΑμΕΑ=Ατομα με Ειδικές Ανάγκες.

Εχει καταργηθεί λοιπόν ο αδόκιμος όρος "με ειδικές Ανάγκες" που σίγουρα παραπέμπει σε κάτι κατώτερο ,σε κάτι ίσως που χρειάζεται ειδική αντίπετώπιση και ειδικά προνόμια. Ο ίδιος ο όρος, που ακόμα ασφαλμένα χρησιμοποιείται, όχι μόνον από τον τύπο ,χρησιμοποιείται και από πολλούς του χώρου ενδόμυχα και υποσυνείδητα ίσως, αλλά πάντως θέλω να πιστεύω όχι κακοθέλητα, για να προκαλέσουν τον οίκτο και να, αν μπορέσουν με αυτόν τον τρόπο να αποσπάσουν οφέλη.
Επίσημα λοιπόν καταργήθηκε και επανήλθε ο παλιός δαιμονικός όρος ΑΝΑΠΗΡΙΑ, ΑΝΑΠΗΡΟΣ, τον οποίον οι παλιοί, αλλά κοι οι νεότεροι της γενιάς μου δεν τόλμαγαν ούτε να προφέρουν. Δυσκολα φεύγουν οι προκαταλήψεις. Πρέπει να περάσουν γενιές για να γίνει, και με μεγάλη προσπάθεια.

Αντιγράφω από μία πολύ ενδιαφέρουσα θεματική ενότητα του φόρουμ μελών του disabled.gr:

Ετυμολογικά η λέξη αναπηρία έχει τη ρίζα της στο ρήμα "πηρώ" που σημαίνει «καθιστώ κάποιον μη ικανό, ατελή». Πήρωσις είναι «η έλλειψη αρτιότητας, η μερική ή ολική έλλειψη μέλους, οργάνου ή λειτουργίας». Συναντάται και ως αντίθετο της "αίσθησις"
Το "πηρώ" προέρχεται από το "πήμα" που σημαίνει πόνο, δυστυχία, πάθημα.
"Πήμα και χαρά κυκλούσιν" Ο πόνος και η χαρά κύκλο κάνουν. Σοφοκλής.

προσοχή το ανα= μπροστά δεν είναι στερητικό, αλλά υποδηλώνει οτί κάποιος έχει περιέλθει στην κατάσταση του να είναι ατελής και μή ικανός. Με κάποιο επίκτητο ή μή τρόπο μή αρτιμελής.

Ετσι λοιπόν η αναπηρία, γίνεται πιά σαφές, ότι είναι μιά βιωματική κατάσταση, ένας τρόπος ζωής για τον άνθρωπο και το περιβάλον του που την βιώνει.
Και ναι μεν το άτομο, έως και το κοντινό -υγιές περιβάλλον του- μπορεί να προσαρμοστεί πιστέψτε με πολύ εύκολα, αλλά και να δει΄κάτω από άλλο πρίσμα πλέον την υπόθεση, ΖΩ και σχετίζομαι με τους άλλους, ακόμα αν θέλετε και να αναθεωρήσει τις μέχρις τότε απόψεις του για τον Ερωτα, τις Συναναστροφές, τον Θανατό, κ.α, το πρόβλημα όμως παρουσιάζεται όταν το άτομο ΖΗΤΑΕΙ και ΔΙΨΑΕΙ να ενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο μέσα από την νέα κατάστασή του, γιατί το ίδιο ξέρει ότι στην ουσία τίποτα δεν έχει αλλάξει πλην της εμποδιζόμενης κατάστασής του.
Στην δίψα του λοιπόν αυτή οφείλεται και το γεγονός ότι πάρα πολλές φορές τα άτομα αυτά κάτω από συνθήκες πολλές φορές όχι ιδανικές, μεγαλουργούν, και προσφέρουν εργασιακό έργο καλύτερο από άλλους αρτιμελείς.

Πολιτικό λοιπόν το Θέμα και κοινωνικό.

Θυμάμαι όταν φοιτητής περίμενα έξω από την είσοδο του Πανεπιστημίου πριν από σχεδόν 30 χρόνια, τον Πατέρα μου να με πάρει να γυρίσουμε στο σπίτι, και παρ'όλη την αξιοπρεπή εμφάνισή μου, και μόνον η εμφάνιση του καροτσιού μου , έκανε πολλούς ανθρώπους, ευτυχώς μεγάλης ηλικίας να με πλησιάζουν για να μου προσφέρουν....ελεημοσύνη!!!
Ευτυχώς όμως σήμερα από την κοινωνική σκοπιά τα πράγματα έχουν βελτιωθεί. Πιστεύω οι νέες γενιές είναι ευαισθητοποιημένες. Οι ανάπηροι έχουν βγεί έξω και κάνουν πλέον αισθητή την παρουσία τους, ακόμα και στην πολιτική σκηνή.
Το δυστύχημα είναι, οτι το στατιστικό κομμάτι επί του πληθυσμού παγκοσμίως έχει αυξηθεί λόγω της αύξησης των πάσης φύσεως ατυχημάτων.
Το ποσοστό 10% και πλέον επί του Παγκόσμιου πληθυσμού δεν πρέπει να θεωρείται αμελητέο. Οι Πολιτείες και οι Κυβερνήσεις πρέπει να προσφέρουν στο ποσοστό αυτό, τα αυτονόητα. Δηλαδή, έυκολη εύρεση εργασίας, ασφάλεια και μέριμνα, απρόσκοπτη υγειονομική περίθαλψη, αλλά και κατάργηση των εμποδίων που ποικιλοτρόπως δυσκολεύουν την ποιότητα ζωής των ατόμων αυτών. Και όταν λέμε εμπόδια εννοούμε, από τις απλές προσβάσεις στους δημόσιους χώρους και κτίρια, μέχρι σε προσβάσεις σε υπηρεσίες και προγράμματα προνοίας ελαχιστοποιώντας τις γραφειοκρατικές διαδικασίες που προσπαθούν πολλές φορές να αποδείξουν τον "ελέφαντα".
Θα μπορούσα να μακρυγορήσω και άλλο αλλά το θέμα ΑΝΑΠΗΡΙΑ δεν τελειώνει εύκολα, αντίθετα χρειάζεται συνεχή επαγρύπνιση και δραστική πολιτική εκ μέρους της εκάστοτε Πολιτέιας, αν ΘΕΛΕΙ πραγματικά να λέγεται πολιτισμένο κράτος, σύγχρονο του 21ου αι. που σέβεται τους πολίτες του.
Τα Ανάπηρα, Εμποδιζόμενα Ατομα, δεν ζητάνε ειδικά προνόμια, και συντάξεις για να μένουν στα σπίτια τους.
Δεν ζητάνε τον οίκτο των συμπολιτών. Οι επαίτες δεν έχουν θέση ανάμεσα στα ΑμεΑ.
Τα Εμποδιζόμενα άτομα απαιτούν κατάργηση των εμποδίων για να μπορέσουν να λειτουργήσουν και να προσφέρουν αυτό που μπορούν. Απαιτούν την κατάργηση των εμποδίων που τους κάνουν τη ζωή δύσκολη.

Δεν είμαι υπέρ των ειδικών ημερών που τις έχουμε ορίσει μιά φορά το χρόνο για να τις ξεχάσουμε την άλλη μέρα. Είμαι υπέρ τωναφιερωμένων ημερών που θα αποτελούν για τον υπόλοιπο χρόνο μιά σοβαρή υπενθύμιση σε όλους μας, και συμβόλαιο αλλαγής στάσης και δέσμευσης από τις Κυβερνήσεις μέχρι την άλλη χρονιά, όπου οφείλουμε όλοι να κάνουμε τον απολογισμό μας, για το τί πετύχαμε και τί αλλάξαμε.
Τότε μόνον έχουν λόγο ύπαρξης οι ειδικές αφιερωμένες μέρες, και μιά τέτοια μέρα είναι και η 3η Δεκεμβρίου που ήταν και η αιτία γράψω το πιό πάνω.

Ανάπηροι πολίτες ή Πολίτες με αναπηρία?

Οδηγίες άμεσης χρήσης προς Δημοσιογράφους

Οι δημοσιογράφοι όταν παίρνουν συνέντευξη ή έρχονται σε επαφή με έναν άνθρωπο με αναπηρία, καλό είναι να αναφέρουν πρώτα το πρόσωπο και μετά την αναπηρία. (ο κύριος Τάδε με τετραπληγία και όχι ο Τετραπληγικός κύριος τάδε).

Να απευθύνονται απευθείας στον άνθρωπο με αναπηρία και όχι στον συνοδό ή μεταφραστή του.

Να χρησιμοποιούν κανονικό τόνο φωνής και να αποφέυγουν την απλοποιημένη ή συγκαταβατική γλώσσα, σαν να απευθύνονται σε παιδί.

Πρέπει να συμπεριφέρονται φυσιολογικά, να μην "παρακολουθούν" κάθε λέξη ή κίνησή τους, για να μην κάνουν λάθος και να μην νοιώθουν αμηχανία όταν χρησιμοποιούν εκφράσεις όπως "θα δούμε", όταν απευθύνονται σε τυφλούς, ή "η απόσταση είναι πέντε λεπτά περπάτημα" όταν μιλάνε σε άτομο που χρησιμοποιεί αμαξίδιο.

ΔΕΝ πρέπει να χρησιμοποιούν συναισθηματικά φορτισμένο λεξιλόγιο, όπως "τραγικό" θύμα, "καθηλωμένος" σε αναπηρικό αμαξίδιο, και χρήσιομ είναι να αποφεύγουν υπερθετικούς χαρακτηρισμόυς του τύπου "ήρωες της ζωής", "άτομα με εξαιρετικές ικανότητες"

Δυστυχώς όμως στις μέρες μας ακόυμε σχεδόν καθημερινά μη αποδεκτές εκφράσεις, όπως "καθυστερημένο άτομο", ή "άτομο με ειδικές ανάγκες", "παραμορφωμένος, κουτσός, σακάτης, σακατεμένος" ενώ πολλές φορές η αναπηρία αποκαλείται λανθασμένα ασθένεια ή αρρώστια.
Η αποφυγή αυτών των εσφαλμένων αντιλήψεων επιβάλλεται να γίνει κατανοητή ως όρος απαράβατος. Η διαρκής αναπαραγωγή τους δεν έχει να κάνει μόνον με την αξιοπιστία των ΜΜΕ απέναντι στον άνθρωπο με αναπηρία, αλλά με την παρεμπόδιση των ατόμων με αναπηρία να ζήσουν και λειτουργήσουν ισότιμα στην κοινωνία

περιοδικό ΙΣΟΤΙΜΙΑ