ΠΑΧΤΑΚΟΡ. Η ποδοσφαιρική ομάδα των...απάτριδων της Τασκένδης

 Το θέμα που πρόκειται να διαβάσετε θα μπορούσε να είναι ένα αθλητικό θέμα. Για μια ποδοσφαιρική ομάδα, μιλάει, άλλωστε. Δεν είναι, όμως, ένα αθλητικό θέμα. Ή πιο σωστά δεν είναι ένα αμιγώς αθλητικό θέμα.

Βλέπετε, η ιστορία της Παχτακόρ είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τους Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες που μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου έφυγαν από την Ελλάδα και πέρασαν στις χώρες του κραταιού τότε «ανατολικού μπλοκ».

Θα μπορούσε κάποιος να πει, πως η ιστορία της Παχτακόρ, διατρέχει την ιστορία των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων και μέσα από εκεί μπορεί κάποιος να μάθει πολλά σχετικά με τον τρόπο ζωής, τις αγωνίες και τις καλές στιγμές των Ελλήνων που βρέθηκαν στην ΕΣΣΔ.

Ίσως γι αυτό τον λόγο, η ιστορία επέλεξε σε αυτή την ομάδα να δώσει και έναν κεντρικό ήρωα ο οποίος, μάγεψε τους φιλάθλους με το ποδοσφαιρικό του ταλέντο στα γήπεδα της Τασκένδης αλλά και (πολλά χρόνια αργότερα) και στα ελληνικά γήπεδα.

Ο ήρωας αυτός δεν είναι άλλος από τον σπουδαίο Βασίλη Χατζηπαναγή. Τον θρυλικό «Βάσια», ο οποίος είναι ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές που πάτησαν ποτέ το πόδι τους στα ελληνικά γήπεδα.

Η λήξη του ελληνικού εμφυλίου πολέμου και η προσφυγιά

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Τον Αύγουστο του 1949, μετά από τρία χρόνια, σκληρού και αιματοβαμμένου εμφυλίου πολέμου, ο εθνικός στρατός έχει κερδίσει τις μάχες ενάντια στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας σε όλα τα μέτωπα.

Οι ηττημένοι αντάρτες, φοβούμενοι, πως με το τέλος του εμφυλίου θα ακολουθήσει ένα πογκρόμ ανάλογο με αυτό που είχαν βιώσει μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, αρχίζουν κατά χιλιάδες (μαζί με τις οικογένειες τους και τα λιγοστά υπάρχοντά τους) να περνούν τα βόρεια σύνορα της Ελλάδας με κατεύθυνση προς τις «φιλικές» χώρες του τότε κραταιού ανατολικού μπλοκ και κυρίως τη Σοβιετική Ένωση. Υπολογίζεται πως πάνω από 60.000 άτομα εγκατέλειψαν την Ελλάδα εκείνη την περίοδο.

Η συντριπτική πλειονότητα των πολιτικών προσφύγων που δεν έμειναν στην Αλβανία ή στην Βουλγαρία εγκαταστάθηκαν στην Τασκένδη. Εκεί συνάντησαν πολλές και διάφορες δυσκολίες, έδιναν έναν καθημερινό αγώνα για επιβίωση σε ένα περιβάλλον διαφορετικό από την Ελλάδα, προκειμένου να προσαρμοστούν σε έναν τρόπο ζωής εντελώς διαφορετικό από εκείνο που βίωναν στη χαμένη πατρίδα.

Η Τασκένδη, η πρωτεύουσα του Ουζμπεκιστάν, είχε μουσουλμανικό παρελθόν αλλά από το 1918 έγινε πρωτεύουσα της Αυτόνομης Σοβιετικής Δημοκρατίας του Τουρκεστάν και από το 1930 και έπειτα έγινε μέλος της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν.

Το 1991, λίγο πριν την «κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού», η Τασκένδη ήταν η τέταρτη σε πληθυσμό πόλη της ΕΣΣΔ!

Μια από τις μεγαλύτερες κοινότητες ήταν αυτοί των Ελλήνων. Ήταν οι «απάτριδες», όρος που προερχόταν από τη ρωσική λέξη «апатри́д» (που φυσικά είχε τη ρίζα της στην αρχαιοελληνική άπατρις), που σημαίνει άνθρωπος χωρίς ιθαγένεια.

Υπολογίζεται πως ακόμα και σήμερα υπάρχουν στην Τασκένδη περίπου 500 Έλληνες που δεν επέστρεψαν πίσω στην Ελλάδα με το μεγάλο κύμα του επαναπατρισμού, όταν το 1981 εκλέχθηκε κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ, και παρέμειναν εκεί έχοντας για ταυτότητα ένα επίσημο κρατικό έγγραφο το οποίο έχει πάνω του τη λέξη «απαντρίντ»!

Βασική ασχολία των Ελλήνων της περιοχής ήταν η συλλογή βαμβακιού. Οι ανάγκες της ΕΣΣΔ για τη συγκομιδή του ήταν τεράστιες και έτσι οι περισσότεροι πρόσφυγες έβρισκαν εργασία στα χωράφια.

Η Παχτακόρ ή αλλιώς «αυτοί που καλλιεργούν βαμβάκι»

Η ζωή στην Σοβιετική Τασκένδη, κυλούσε με πολλά και διάφορα προβλήματα. Οι άνθρωποι προσπαθούσαν να βρουν διέξοδο από τη σκληρή καθημερινότητα σε διάφορες διασκεδάσεις. Μια από αυτές ήταν φυσικά και το ποδόσφαιρο.

Έτσι κάποιοι από αυτούς, μεταξύ των οποίων και Έλληνες, ίδρυσαν το 1956 την Παχτακόρ Τασκένδης. Παχτακόρ σημαίνει «αυτοί που καλλιεργούν βαμβάκι».

Από το 1936 μέχρι το 1991 που διήρκεσε η Σοβιετική Λίγκα η Παχτακόρ ήταν η μόνη ομάδα από το Ουζμπεκιστάν που αγωνίστηκε εκεί. Έπαιξε για 22 χρονιές στη πρώτη κατηγορία της ΕΣΣΔ. Η κορυφαία θέση που κατέλαβε ποτέ ήταν η έκτη και αυτό γιατί είχε να ανταγωνιστεί ομάδες- μεγαθήρια από τη Ρωσία και την Ουκρανία που τότε ήταν υπολογίσιμα μεγέθη όχι απλά στη σοβιετική λίγκα αλλά και στο κορυφαίο επίπεδο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Παράλληλα το 1968 έπαιξε και στον τελικό του κυπέλλου, όπου έχασε από τη Τορπέντο Μόσχας.

Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης η Παχτακόρ, έχοντας πολλούς σπουδαίους ποδοσφαιριστές στο ρόστερ της αλλά και έχοντας την εμπειρία από τη Σοβιετική λίγκα, έγινε ο απόλυτος κυρίαρχος στο πρωτάθλημα του Ουζμπεκιστάν. Συνολικά έχει κατακτήσει 12 τίτλους. Η μοναδική χρονική περίοδος που «έπεσε» από τον βάθρο της ήταν όταν πριν από περίπου μία δεκαετία η Μπούνιοντκορ ξόδεψε πολλά εκατομμύρια δολάρια για πείσει διάσημους ποδοσφαιριστές να φορέσουν τη φανέλα τους. Το κατάφερε με τον Ριβάλντο, ενώ λίγο έλειψε να αγοράσει και τον Ετο.

Εκείνη την περίοδο, λοιπόν, η Μπούνιοντκορ πήρε τέσσερα σερί πρωταθλήματα (2008-2012).

Σήμερα, όμως, η Παχτακόρ έχει επανέλθει για τα καλά στην κορυφή με προπονητή τον Σότα Αρβελάτζε και αστέρα τον Ερέν Ντερτιγιόκ.

Η Παχτακόρ του Βασίλη Χατζηπαναγή

Η ομάδα των βαμβακοκαλλιεργητών και των ελλήνων πολιτικών προσφύγων έμελε να είναι αυτή που θα αναδείξει τον μεγάλο Βασίλη Χατζηπαναγή ο οποίος είχε γεννηθεί στην Τασκένδη το 1954.

Ο σπουδαίος Βάσιας ξεκίνησε να παίζει από μικρός μπάλα στη Δυναμό Τασκένδης, ωστόσο, το 1972 τον εντόπισε ένας παράγοντας της Παχτακόρ και πήρε γρήγορα μεταγραφή.

Εκεί έπαιξε για τρία χρόνια πριν έρθει στην Ελλάδα και τον Ηρακλή, το 1975. Αξίζει να σημειωθεί, πάντως, πως η πρώτη ελληνική ομάδα που εντόπισε τον Χατζηπαναγή ήταν ο Ολυμπιακός αλλά η Παχτακόρ δεν επέτρεψε να γίνει η συγκεκριμένη μεταγραφή.

Στην τριετία, πάντως, που έπαιξε με τη φανέλα των βαμβακοκαλλιεργητών ο Χατζηπαναγής έκανε… «πράματα και θάματα» με ματς σταθμό το 5-0 επί της πανίσχυρης Ντιναμό Κιέβου όπου ο «Βάσια» έκανε σμπαράλια την άμυνα των Ουκρανών, αφού έβαλε ένα γκολ και έδωσε… τέσσερις ασίστ!

Ο Χατζηπαναγής έφτασε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ηρακλή τον Δεκέμβριο του 1975, με τρένο. Στο σιδηροδρομικό σταθμό της Θεσσαλονίκης, ανάμεσα στους ανθρώπους που τον περίμεναν ήταν και η γιαγιά του. Ήταν η πρώτη φορά που την έβλεπε από κοντά.

Ήταν εκείνη που υπέγραψε το χαρτί του επαναπατρισμού του, προκειμένου να «ξεκλειδώσει» η μεταγραφή από την Παχτακόρ.

Η συνέχεια της καριέρας του «Νουρέγιεφ των ελληνικών γηπέδων» είναι γνωστή.

Μοναδική του πικρία το ότι φόρεσε μόλις δυο φορές τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας, (η μία σε φιλικό και η άλλη σε αγώνα προς τιμήν του) επειδή είχε αγωνιστεί με την αντίστοιχη της Σοβιετικής Ένωσης. «Πιστεύω πια σίγουρα πως πλήρωσα κιόλας και τα πολιτικά φρονήματα του πατέρα μου, που ήταν αριστερός μέχρι το τέλος της ζωής του. Είχα πάει τόσες φορές στη Σοβιετική Ένωση για να πάρω την ελευθέρας, αλλά τζίφος» είχε πει ο ίδιος, σε παλαιότερη συνέντευξή του.

Το τραγικό αεροπορικό δυστύχημα που σημάδεψε την ιστορία της Παχτακόρ

Τέσσερα, μόλις, χρόνια μετά την μεταγραφή του Χατζηπαναγή από την Παχτακόρ για τον Ηρακλή, η ιστορία της θα σημαδευτεί από ένα τραγικό αεροπορικό δυστύχημα. Στις 11 Αυγούστου του 1979 το αεροπλάνο που μετέφερε την αποστολή της ομάδας που θα αντιμετώπιζε τη Ντιναμό Μινσκ στο πλαίσιο της Σοβιετικής λίγκας, συγκρούστηκε με ένα άλλο και ο τραγικός απολογισμός ήταν 178 άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους. Οι 17 από αυτούς ήταν ποδοσφαιριστές της Παχτακόρ.

Από την έρευνα που ακολούθησε, προέκυψε πως ένα μοιραίο λάθος απ’ τον πύργο ελέγχου και ένα μπέρδεμα με τους ασυρμάτους και την επικοινωνία οδήγησε σε αυτή την τεράστια τραγωδία. Ουσιαστικά ο υπεύθυνος του πύργου ελέγχου έβαλε τα δυο αεροπλάνα με τους διαφορετικούς προορισμούς, να περάσουν από την ίδια περιοχή και στο ίδιο ύψος.

Ο Βασίλης Χατζηπαναγής, θα μπορούσε να ήταν μέσα στο μοιραίο αεροπλάνο, αν δεν είχε πάρει εκείνη την μεταγραφή. «Ήμασταν με τον Ηρακλή για προετοιμασία στην Κατερίνη. Κάποια στιγμή χτύπησε το τηλέφωνο στο ξενοδοχείο. Ήταν Έλληνες δημοσιογράφοι που ρωτούσαν τα ονόματα των παικτών της Παχτακόρ. Τι τα θέλετε, ρε παιδιά; τους ρώτησα. Σκοτώθηκαν σε αεροπορικό δυστύχημα, μου είπαν. Πάγωσα. Μου κόπηκαν τα πόδια. Αν έμενα στην Τασκένδη, θα ήμουν κι εγώ νεκρός», είχε πει ο ίδιος.

ΠΗΓΗ https://cb.run/gu6d

Η θρυλική μάχη στα Σπήλια. Ο ηρωικός Γρηγόρης Αυξεντίου στήνει παγίδα θανάτου στους Βρετανούς, που μπερδεύονται και αλληλοεξοντώνονται!

Το φθινόπωρο του 1955 ήταν ιδιαίτερα θερμό για την Κύπρο. Η ΕΟΚΑ είχε κλιμακώσει τις επιχειρήσεις της, προκαλώντας αναστάτωση τόσο στη βρετανική διοίκηση του νησιού όσο και στην κυβέρνηση του Λονδίνου. Στις 11 Δεκεμβρίου, ο αρχηγός της οργάνωσης Γεώργιος Γρίβας – Διγενής, μαζί με το πρωτοπαλίκαρο του τον Γρηγόρη Αυξεντίου και 12 ακόμη μαχητές βρίσκονταν σε κρησφύγετο κοντά στο χωριό Σπήλια, ανατολικά της Κακοπετριάς. Ξαφνικά στο χωριό έφτασαν φορτηγά γεμάτα Βρετανούς στρατιώτες. Ο Αυξεντίου διατάχθηκε από τον Γρίβα να προβεί σε αναγνώριση. Όταν επέστρεψε, μετά από μισή ώρα, ανέφερε ότι εχθρική δύναμη από 200-250 άνδρες κινείτο από τα Σπήλια προς το κρησφύγετο τους. Μαχητές της ΕΟΚΑ, μαζί με τον αρχηγό τους Γεώργιο Γρίβα Η κορυφογραμμή βόρεια του χωριού, όπου βρίσκονταν οι άνδρες της ΕΟΚΑ, είχε καλυφθεί από πυκνή ομίχλη. Ο Αυξεντίου, με λίγους άνδρες, προωθήθηκε σε ρόλο επιτήρησης. Η διαταγή του Γρίβα ήταν να βάλλει κατά του εχθρού μόλις αυτός πλησιάσει, ώστε να ειδοποιηθούν... 

Μαχητές της ΕΟΚΑ, μαζί με τον αρχηγό τους Γεώργιο Γρίβα... 

Διαβάστε όλο το άρθρο: www.mixanitouxronou.gr/thriliki-machi-sta-spilia-o-iroikos-grigoris-afxentiou-stini-pagida-thanatou-stous-vretanous-pou-berdevonte-ke-alliloexontononte/

Διαβάστε όλο το άρθρο: www.mixanitouxronou.gr/thriliki-machi-sta-spilia-o-iroikos-grigoris-afxentiou-stini-pagida-thanatou-stous-vretanous-pou-berdevonte-ke-alliloexontononte/

Δημήτρης Ιτσιος... Ο Αγνωστος Στρατιώτης Ηρωας!

Τα ξημερώματα της 6ης Απριλίου οι Γερμανοί προσπαθούν να διασπάσουν τη γραμμή Μεταξά, από τα σύνορα μας με την Βουλγαρία και τη Γιουγκοσλαβία. Η Γιουγκοσλαβία είχε πέσει δια περιπάτου και οι Βούλγαροι συμμάχησαν με τον Άξονα. Η επίθεση των Γερμανών ήταν καταιγιστική Οι Έλληνες στρατιώτες έδωσαν μια ηρωική μάχη στα οχυρά. Ξεχωριστή όμως, είναι η ιστορία του έφεδρου λοχία Δημήτρη Ίτσιου, ο οποίος ήταν επικεφαλής της αντίστασης στο πολυβολείο, Π8 στην ομορφοπλαγιά του Μπέλες πάνω από το χωριό Άνω Πορρόια Σερρών. Ο Ίτσιος αν και ήταν μόνο με πέντε φαντάρους δεν παραδόθηκε και οι Γερμανοί είχαν μόνο μια λύση για να τους αφοπλίσουν. Να πάνε οι ίδιοι να πάρουν τα όπλα τους. Το συγκεκριμένο πολυβολείο κάλυπτε την υποχώρηση των Ελλήνων στρατιωτών και η αποστολή του ήταν να αντέξει όσο περισσότερο  χρόνο μπορούσε. Ο έφεδρος λοχίας άντεξε μέχρι να του τελειώσουν τα πυρομαχικά. Περίπου 38 χιλιάδες σφαίρες ανάγκασαν τους Γερμανούς να θυσιάσουν πάνω από 230 άνδρες και να χάσουν έναν αντισυνταγμ... 





Διαβάστε όλο το άρθρο:http://www.mixanitouxronou.gr/

Frank Serpico, ο τίμιος μπάτσος της Ν Υόρκης

Ο θρυλικός αστυνομικός της Νέας Υόρκης, που πρώτος ξεσκέπασε το διεφθαρμένο κύκλωμα του Σώματος της πόλης του, γεννήθηκε στις 14 Απριλίου 1936 και έγινε ευρύτερα γνωστός το 1973, όταν ενσαρκώθηκε στη μεγάλη οθόνη από τον Αλ Πατσίνο στην ταινία «Serpico».

Οι καταγγελίες του για την ευρεία διαφθορά της αστυνομίας της Νέας Υόρκης τον μετέτρεψαν σε παρία του Σώματος. Το 1971, μια σφαίρα καρφώθηκε στο πρόσωπό του σε μια έφοδο για ναρκωτικά, τα θραύσματα της οποίας παραμένουν ακόμη πάνω του, ενώ έχει χάσει την ακοή από το αριστερό του αυτί. Η κατάθεσή του ενώπιον της επιτροπής Knapp για τους χρηματισμούς και τους εκβιασμούς των συναδέλφων του πυροδότησε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στην ιστορία του αστυνομικού σώματος και οδήγησε σε εκτεταμένες εκκαθαρίσεις αστυνομικών.

Μεγάλωσε από Ιταλούς μετανάστες γονείς στο Μπρούκλιν. Λάτρευε τα αστυνομικά μυθιστορήματα και ως παιδί ονειρευόταν να φορέσει τη στολή του αστυνομικού. Μετά από μια επίσκεψή του στην Ιταλία σε μικρή ηλικία, αγάπησε τον κόσμο και τα ταξίδια. Σε ηλικία 18 ετών εγγράφτηκε στο στρατό, ενώ το 1959 έγινε αστυνομικός του Σώματος της Νέας Υόρκης. Η χίπικη εμφάνισή του και ο ζήλος του να προχωράει σε συλλήψεις ακόμη και εκτός βάρδιας δεν προκάλεσε τη συμπάθεια των συναδέλφων του. Η αγάπη του για το μπαλέτο και την όπερα δεν ταίριαζαν με το συντηρητικό πρόσωπο του σώματος. Ζούσε μια μποέμικη ζωή σε ένα μικρό διαμέρισμα, ήταν γνωστός ως ο «Πάκο» και έκρυβε το αστυνομικό του σήμα.

Ο ιδεαλιστής αξιωματικός Σέρπικο αντέδρασε από νωρίς στις κλίκες και τα λαδώματα από εγκληματίες, τζογαδόρους και κοινούς εμπόρους. Αρνήθηκε να αποδεχτεί την απληστία, με αποτέλεσμα να δημιουργήσει εχθρούς εντός και εκτός του σώματος.

Το 1967, ο Σέρπικο άρχισε να εξιστορεί τα όσα γνώριζε σε υψηλόβαθμους αξιωματούχους στο αρχηγείο της αστυνομίας και το δημαρχείο της πόλης. Μιλούσε με ονόματα, ημερομηνίες, αλλά κανείς δεν αντιδρούσε. Εκνευρισμένος, μαζί με έναν φίλο και συνάδελφό του, αποφάσισε να απευθυνθεί σε έναν ρεπόρτερ των New York Times.

Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας στις 25 Απριλίου 1970 άσκησε πίεση προς το δήμαρχο John V. Lindsay να συστήσει την επιτροπή Knapp, ενώπιον της οποίας ο Σέρπικο κατέθεσε ότι «δεν υφίσταται ακόμη η κατάσταση όπου ένας τίμιος αστυνομικός να μπορεί να δρα χωρίς φόβο, κοροϊδία ή αντίποινα από τους συναδέλφους του».

Η επιτροπή διενέργησε την ευρύτερη έρευνα στο εσωτερικό της αστυνομίας στην ιστορία της πόλης και αποκάλυψε ένα καθεστώς παγιωμένης διαφθοράς και συγκάλυψης που οδήγησε στην αναμόρφωση του σώματος.

Για το ρόλο του ως ο Φρανκ Σέρπικο, το 1973, ο Αλ Πατσίνο κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα. Στην ταινία, ο Σέρπικο είναι ο τίμιος αστυνομικός που ματωμένος μεταφέρεται με το όχημα της διμοιρίας του στο νοσοκομείο, όπου μήνες μετά τη θεραπεία του, λαμβάνει κάρτες που του εύχονται «να σαπίσει στην κόλαση». Αποφασίζει να εγκαταλείψει τη Νέα Υόρκη και να μεταβεί στην Ευρώπη. Στο τέλος της ταινίας αναφερόταν ότι «πλέον ζει κάπου στην Ελβετία».

Χρόνια αργότερα, αφότου ταξίδεψε στο εξωτερικό, γύρω στο 1980 επέστρεψε στις ΗΠΑ, όπου αποφάσισε να ζήσει ως νομάς. Πλέον, ζει ως μοναχός σε ένα μικρό δωμάτιο χτισμένο στο δάσος κοντά στον ποταμό Hudson, δύο ώρες περίπου από τη Νέα Υόρκη. Αποφεύγει τον καταναλωτισμό, τον οποίο αποκαλεί ως «μια άσχημη αμερικανική συνήθεια» και την πλύση εγκεφάλου εκ μέρους των Μέσων. Τρέφεται αποκλειστικά με φυτικές και οργανικές τροφές, μαγειρεύει σε φούρνο που λειτουργεί με ξύλα, ο οποίος ζεσταίνει και το δωμάτιό του και δεν έχει ούτε τηλεόραση ούτε Ίντερνετ. «Αυτή είναι η ζωή μου τώρα», λέει ο ίδιος. «Το δάσος, η φύση και η απομόνωση».

TVXS 

Η ευτυχία έρχεται ΚΑΙ με αμαξίδιο! ( Η ιστορία της Χριστίνας)

http://www.eimaimama.gr/2013/12/i-eutuxia-erxetai-kai-me-amaksidio.html
Γνώρισα τον άντρα μου 1 χρόνο πριν «τα φτιάξουμε» και οι 2 ώρες που πέρασα μιλώντας μαζί του μου άλλαξαν την ζωή. Τα λέγαμε στη βεράντα μιας κοινής φίλης που μας έκανε barbeque ,γελάσαμε απίστευτα και τον παράτησα λέγοντάς του «Συγνώμη, πρέπει να φύγω, να τηλεφωνήσω στο αγόρι μου!»

Πήγα στο σπίτι και «το αγόρι μου» (τέως τέως τέλος) άρχισε την συνηθισμένη του γκρίνια: η δουλειά του που δεν τον ικανοποιεί, το σπίτι του που δεν του αρέσει, oi γείτονές του που του σπάνε τα νεύρα, η Ελλάδα που έχει γίνει αηδία, τα οικονομικά, η κρίση (που πλησίαζε απειλητικά, τότε) και τέλος, το γόνατό του που τον πονάει και τα αντικαταθλιπτικά του που δεν κάνουν δουλειά… Τον χωρίζω με συνοπτικές διαδικασίες λέγοντάς του λίγο πριν κλείσουμε το τηλέφωνο

«Θα έπρεπε να ντρέπεσαι! Ήμουν με 1 παιδί, πριν από λίγο, που δεν μπορεί να περπατήσει και ήταν η χαρά της ζωής κι εσύ γκρινιάζεις για την κάθε λεπτομέρεια της ζωής σου! Δεν μπορώ άλλη μιζέρια… Γεια!»

Καλά, περιττό να πω το πώς με «στόλισε» αλλά δεν με ένοιαξε καθόλου!

Τον Μάρκο (τον άντρα μου) δεν πίστευα πως θα τον ξαναδώ γιατί είχαμε συζητήσει πως ήταν κάτοικος Βελγίου, με καλές αποδοχές αναπηρίας, σε ένα κράτος πρόνοιας, με φίλους, συμμαθητές κλπ κλπ.. Σιγά μην ερχόταν Ελλάδα! Μου είπε πως ο μπαμπάς του είναι Έλληνας και γι’ αυτό έρχονται τα καλοκαίρια να κάνουν διακοπές. Του κάνω αίτημα φιλίας στο facebook, με γράφει κανονικά και με συνδέει με Κάιρο… (αργότερα μου είπε πως δεν το είδε ποτέ αυτό το αίτημα φιλίας, το κουνάβι..)

Περνά ο καιρός, μήνες, μισός χρόνος και μου λέει η κοινή μας φίλη πως ο μπαμπάς του Μάρκου ψάχνει να νοικιάσει σπίτι στην περιοχή μας γιατί σε λίγο καιρό συνταξιοδοτείται και θα έρθει μόνιμα Ελλάδα. Έψαχνε 2 σπίτια… Ο Μάρκος ήθελε να μείνει μόνος του! Έφερα την γη ανάποδα να του βρω στην πολυκατοικία μου! Ήθελα να είμαστε κολλητοί! Σκέφτηκα πως θα είχε ανάγκη και κάποιον να μένει κοντά του και να του μαγειρεύει, να του καθαρίζει.. Ήθελα να παίζουμε μαζί playstation, να τον πάω συναυλίες, να πηγαίνουμε σινεμά, να παίζουμε επιτραπέζια, να μιλάμε, να γελάμε..Ήθελα να τον έχω δίπλα μου!

Επειδή, μια ζωή, οι σχέσεις μου ήταν «δράμα, τραγωδία, θρίλερ, κλάμα, πάτωμα, σκατά» δεν θεώρησα ότι τον είχα ερωτευτεί.. Νόμιζα πως ο έρωτας είναι «φλέβα-βελόνα-παραισθήσεις» μόνο. Πρώτη φορά, όμως, κυνήγησα τόσο κάποιον για να τον κάνω κολλητό φιλαράκι..

Σπίτι δεν βρήκα, καθυστερούσε κι η συνταξιοδότηση του μπαμπά του και μια μέρα, 1 χρόνο μετά, πάλι στο σπίτι της κοινής μας φίλης, τον συναντώ ξανά.. Πώς να περιγράψω αυτό το συναίσθημα που είσαι ανάμεσα σε 50 άτομα που χορεύουν, γελούν, πίνουν και μιλούν δυνατά κι εσείς οι 2 έχετε μπει σε μια νοητή σαπουνόφουσκα και δεν βλέπετε ή ακούτε τίποτα και κανέναν άλλο εκτός από τους δυο σας; ΑΥΤΟ! Τα φτιάξαμε την επόμενη μέρα και μείναμε μαζί από το 1ο βράδυ.Βράδυ, που λέει ο λόγος, γιατί είδαμε μαζί την ανατολή του ηλίου συζητώντας. Κοιμηθήκαμε μαζί πολλά βράδια και με σεβάστηκε όσο κανένας! Μου ζήτησε να μην έρθουμε σε επαφή γρήγορα και να δούμε πρώτα «πώς κολλάμε»..

Το 3ο πρωινό της σχέσης μας ξύπνησα γιατί προσπαθούσε να μου περάσει το δαχτυλίδι του στο δάχτυλό μου… Άνοιξα τα μάτια μου και μου είπε: «Θα γίνεις γυναίκα μου!»

Αποφάσισε να έρθει μόνιμα Ελλάδα και συζήσαμε…

Την 3η μέρα της σχέσης μας κάποια γυναίκα πήρε την μητέρα μου στην ΔΟΥΛΕΙΑ της και της είπε «Το ξέρεις ότι η κόρη σου τα έχει με έναν ανάπηρο;» Η μαμά την έβαλε στην θέση της αλλά ξεκίνησε ένας ψυχολογικός πόλεμος άνευ προηγουμένου… Ο μπαμπάς μου μεθυσμένος με δακρυσμένα μάτια μου τραγουδούσε «καλη τύχη, γειά χαρά σου, μην πετάς τα όνειρά σου, μη τα δω ποτέ στο δρόμο και σε λυπηθώ», η μαμά ήταν 1 μέρα θυμωμένη, 1 μέρα κλαμμένη, 1 μέρα απελπισμένη, ο αδερφός μου πίστευε πως είναι ένα καπρίτσιο για να είμαι «όπως πάντα στο επίκεντρο», η γιαγιά με έκλαιγε σαν να πέθανα, όλοι με κλαίγανε, όλοι θεωρούσαν ότι ήμουν πια τόσο απελπισμένη από τους άντρες και τις σχέσεις που έπεσα στον 1ο τυχόντα που θα μου χαντακώσει τη ζωή.. Δεν μπήκε κανένας στον κόπο να τον γνωρίσει κι όλοι νόμιζαν πως θα κάνω την νοσοκόμα μέχρι να πεθάνω.

Ευτυχώς, ο Θεός είχε φέρει ήδη στον δρόμο μας από καιρό έναν πνευματικό, έναν πραγματικό άνθρωπο του Θεού, ο οποίος μαλάκωσε τις καρδιές τους σιγά σιγά. Τους είπα μια και τελευταία φορά «Πού το ξέρετε, ότι αύριο κι όλας, δε με κόβει ένα αμάξι και με αφήνει τελείως ανάπηρη; Δεν θα χαιρόσασταν αν κάποιος με ερωτευόταν και με φρόντιζε;»

Χτύπα ξύλο, χτύπα ξύλο, παιδί μου, είπαν 100 φορές, αλλά δεν χτύπησα ξύλο… Μερικούς μήνες μετά, σκόνταψα κατεβαίνοντας από το τρόλεϋ και έπρεπε να μπω επειγόντως για χειρουργείο: μηνίσκος, χιαστός, πόνος τρελός, μου έβγαινε το γόνατο με το παραμικρό. Μπήκα χειρουργείο και ποιος νομίζετε με φρόντιζε κι έγινε «νοσοκόμα»; Ο ΜΑΡΚΟΟΟΣ.. Δεν είναι τελείως ανήμπορος, αυτοεξυπηρετείται. Μου έκανε κοτόσουπα, μου έφερνε νερό, αναψυκτικά, μου κατέβαζε ταινίες, παίζαμε playstation, μου έφερνε το τηλέφωνο , μου άναβε το τσιγάρο, άδειαζε τα τασάκια… Οι γονείς μου δούλευαν 9 με 9 κι ο αδελφός μου νυχτερινός σχολούσε 3 τα ξημερώματα. Δεν θα πω ψέματα, βέβαια, κουρασμένοι, πτώματα, με έλουσαν και με έκαναν και μπάνιο… Αλλά ο ανάπηρος τώρα, βοηθούσε την ΠΙΟ ΑΝΑΠΗΡΗ κόρη τους!

Φυσικά και παντρευτήκαμε 1 χρόνο μετά… και πιάσαμε παιδί με την 1η!!!!!!! Έχουμε έναν κούκλο, έναν άγγελο, ένα γλυκό ζαχαρωτό μπεμπάκι 2 ετών. Ο Θεός μας έδωσε μεγάλες ευλογίες και δώρα και Τον δοξάζω! Δεν θα πω ότι η ζωή μας είναι εύκολη, το παλεύουμε όπως όλες οι οικογένειες, λίγο το κράτος, οι δυσκολίες, τα πεζοδρόμια… Δεν θα γίνω, όμως, σαν τον πρώην μου! Με τίποτα! Κοιτάμε να κάνουμε την ζωή μας όσο πιο εύκολη γίνεται, να είναι το παιδί μας χαρούμενο και υγιές και να εκτιμούμε αυτά που έχουμε! Θα τσακωθούμε, θα θυμώσουμε, θα γελάσουμε,θα κλάψουμε, θα φοβηθούμε.. οκ, άνθρωποι είμαστε! Εκτιμήσαμε φίλους, γείτονες και συγγενείς, περνάμε καλά και ελπίζουμε..

Έχουμε πολλά κοινά σημεία αλλά έχουμε και αντιθέσεις. Ο ένας ανεβάζει τον άλλον ψυχολογικά. Είναι αισιόδοξος, λογικός και καλοπερασάκιας. Δεν είναι τσιγκούνης!!!! Θεωρεί και πιστεύει ακράδαντα πως είμαι η πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο, η πιο ερωτική, η πιο σωστή, η πιο καλή μαγείρισσα, η πιο καλή μαμά και δεν έχει τόσο πολλή μυωπία, ούτε είναι ψυχασθενής  (χαχα)!! Είναι ο καλύτερός μου φίλος, ο πιο όμορφος άντρας στον κόσμο, τρώει ό,τι του βάλεις μπροστά του και δεν καταλαβαίνει αν το σπίτι είναι καθαρό ή όχι (μεγάλο προσόν για ένα σύζυγο… καθαρίζω όποτε θέλω και μπορώ!!!)

Οι γονείς μου, ο αδερφός μου, η γιαγιά και όλο το σόι τον αγαπάνε πολύ γιατί με βλέπουν ευτυχισμένη μαζί του. Όταν τσακωνόμαστε παίρνουν το μέρος του! Τους καταλαβαίνω τώρα που έγινα μητέρα… Φοβήθηκαν μέσα στην άγνοιά τους.. Δεν θα την ξεχάσουμε όμως ποτέ αυτή την κυράτσα που πήρε την μαμά μου τηλέφωνο και της είπε «το ξέρεις ότι η κόρη σου τα έχει με έναν ανάπηρο;» Δεν θα τη ξεχάσουμε γιατί είμαστε 99% σίγουροι ΠΟΙΑ είναι και μας έδωσε μάθημα ζωής για την μικροψυχία, την άγνοια και την κατάντια ορισμένων ανθρώπων. Ο κόσμος είναι μικρός και μαθαίνω πως είναι σούπερ δυστυχισμένη.. Ε, με τέτοια μυαλά.. ΠΩΣ ΝΑ ΕΥΤΥΧΙΣΕΙΣ, ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΟΥ;

Χριστίνα

ΛΥΚΟΥΡΙΝΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ - «Παρών!» 14 χρόνων, από την Καλλιθέα

«Πατέρα, με πηγαίνουν στην Καισαριανή για εκτέλεση με άλλους επτά κρατούμενους. Μη λυπάστε! Πεθαίνω για τη Λευτεριά και την Πατρίδα».

Ο Αντρέας Λυκουρίνος γεννήθηκε στα 1931. Κι ο κατακλυσμός της σκλαβιάς τον βρίσκει έντεκα χρονώ.

Πήρε ενεργό μέρος στην πρώτη φάση του αγώνα: Στην επίθεση πείνας. Το ελληνικό φρούριο κράτησε άμυνα γερή ένα χρόνο. Σύνθημα ήτανε, η επιβίωση του Λαού. Η ζωή κι η υγεία μας θα χρειάζονταν στη φάση της εθνικής εξόρμησης που σίμωνε.

Ο Αντρέας Λυκουρίνος έπρεπε να διαλέξει μεταξύ του σχολικού βαθμολογίου και του ανοιχτού αγώνα της Πατρίδας του. Ητανε ο πρώτος μαθητής. Αυτό δεν τον εμπόδισε καθόλου να βρει τα πόστα του παράνομου τύπου. Και ν' ακούει απ' ευθείας τη φωνή και τις εντολές του μαχόμενου έθνους. Δεν έκαμε λάθος. Διάβασε και ξαναδιάβασε το σύνθημα της στιγμής: Κρατηθείτε ζωντανοί! Σε λίγο, η ζωή μας θα είναι το πολύτιμο υλικό για την εξόρμηση και για τη ΝΙΚΗ.

Ο Λυκουρίνος θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο για τη ζωή των δικών του! Για τα τρία αδέρφια και τους γονείς του. Γίνεται λοιπόν παλιατζής. Αγοράζει και πουλά παλιά ρούχα και παλιά παπούτσια!...

Η δουλειά του πατέρα του περνούσε κρίση. Ητανε μαραγκός. Η δουλειά του μικρού επρόλαβε τη φοβέρα της πείνας για το σπίτι του. Κι όσα περίσσευαν τα μοίραζε στα φτωχόσπιτα της συνοικίας του. Της συνοικίας Μακρυγιάννη.

Στην ξεγνοιασιά του παιδικού προσώπου του, έρχεται η ευθύνη κι η έγνοια και βάζουν σφραγίδα τίμιου και υπεύθυνου άντρα. Κούραση. Κι αγρύπνια ακόμη από την κούραση! Τα ματάκια του δεν είναι πια παιδικά. Εχουνε την πείρα της ωριμότητας και τη μελαγχολία του βασανισμένου.

Οταν η φάση αυτή του αμυντικού πολέμου ετελείωσε, μετρήθηκαν θύματα τρακόσες χιλιάδες! Ο Αντρέας Λυκουρίνος, πιστός εκτελεστής των εντολών, έφερε τον τομέα του - τη φαμίλια του - γερό και ακμαίο, στο εθνικό προσκλητήριο των ζωντανών. Είχε νικήσει, την πρώτη του Νίκη για λογαριασμό της αδούλωτης πατρίδας του.

***

Εχει αποχτήσει αυτοπεποίθηση. Εχει επιβληθεί και στους μικρούς και στους μεγάλους. Και στην επιθετική φάση του αγώνα, όταν το Εθνος γύρευε τους αρχηγούς της κάθε ηλικίας και της κάθε γειτονιάς, ο Αντρέας Λυκουρίνος βρισκόταν κιόλας τοποθετημένος, μόνος του, στο ηγετικό πόστο της Νεολαίας Μακρυγιάννη!

Εχει μπει στα 12 χρόνια!! Και καμαρώνει γιατί - προσθέτοντας μόνος του δυο, τρία παρά πάνω - έφτιαχνε ένα νούμερο που κάπως ξέφευγε από τα σύνορα της... νηπιακής ηλικίας.

Είχε γίνει θρύλος. Μεταξύ των τσολιάδων συζητιόντανε, μ' ανησυχία, τα κατορθώματα κάποιου «μωρού», στου Κουκάκι.

Το αντάρτικο γύρευε όπλα. Οι οργανώσεις είχανε ανοιχτό έρανο πάντα γι' αυτόν το σκοπό. Ο Αντρέας Λυκουρίνος πήρε πρωτοβουλία: Με δεκαρολογήματα δουλειά δε γίνεται. Πιο δύσκολα βρίσκονται τα λεφτά, παρά τα όπλα. Μ' ένα ψευτοπίστολο, πήλινο, παραφυλάει ένα βράδυ, σε μια γωνιά. Κι αφοπλίζει τον πρώτο τσολιά!

Πετάει τον πηλό. Και μ' αληθινό πια όπλο, μαζεύει και πιστόλια και χειροβομβίδες και στολές ακόμη! Δεν είναι λίγοι οι τσολιάδες που αναγκάστηκαν να φτάσουν στη στρατώνα τους, με τα εσώρουχα μόνο!...

Η Ειδική Ασφάλεια ενδιαφέρθηκε. Τα Ες-Ες τα γερμανικά απαιτούνε από τους αρχηγούς των ελληνικών Ες-Ες την «εμπέδωση της τάξεως» στις δυτικές συνοικίες της Αθήνας! Γιατί οι τσολιάδες ζήτησαν... ενίσχυση.

Τίποτα δεν μπόρεσαν. Ολα φαίνονταν ήρεμα στις συνοικίες εκείνες. Οι μυστικοί που τοποθετήθηκαν στα γύρω, δεν έβλεπαν καμιάν ύποπτη κίνηση. Οι άνθρωποι πήγαιναν στις δουλειές τους, γύριζαν κουρασμένοι, τα παιδιά παίζανε στην αυλή του σκολειού. Κι αν ρωτούσαν και για βαθμούς, ο Λυκουρίνος είχε τα πρωτεία. Μπροστά τους περνούσε, με τα βιβλία στο χέρι και το καπελάκι στραβά. Τους ήξερε.

Δεν του ξέφευγε κανένας από τους ανθρώπους της Ασφάλειας. Η αυτοάμυνα του γίνηκε ένστικτο. Μαέστρος και σ' αυτή τη δουλειά. Θα τον ζήλευαν και μεγάλοι, και παλιοί και νέοι αγωνιστές για την τάξη και τη συνωμοτικότητα. Μ' όλο που δεν περιοριζότανε στις νυχτερινές εξορμήσεις μονάχα. Στη μάχη του Μακρυγιάννη, με τους τσολιάδες, στα 1943, που κράτησε τέσσερις ώρες, πήρε ανοιχτά μέρος κι ο Λυκουρίνος. Ενα βράδυ, το Μάη του 1943 οι Γερμανοί σήκωσαν τον κόσμο της συνοικίας στο πόδι, με πυροβολισμούς και με φωνές. Κυνηγούσαν στους δρόμους κάποιες σκιές. Ητανε η παρέα του Λυκουρίνου.

***

Η δράση του παιδιού γεμίζει δυο χρόνια της σκλαβιάς. Γίνεται παράδειγμα και θρύλος ανάμεσα στους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης. Είναι ο φόβος κι ο τρόμος των ντόπιων πρακτόρων του εχθρού.

Στις 4 του Ιούνη 1944, βρέθηκε ο φριχτός προδότης. Και την άλλη μέρα έξι χαφιέδες των ελληνικών Ες-Ες, μπλοκάρανε το σπίτι του εθνικού αγωνιστή, στη συνοικία Κουκάκι.

Ζητούνε τον Αντρέα Λυκουρίνο! Ο πατέρας του ζητά εξηγήσεις για το... παιδί. Κι αυτοί γυρεύουν, εκτός από το... παιδί και το πιστόλι που πήρε ψες το βράδυ από έναν δικό τους!!...

Μα δε βρήκανε τίποτα. Μόνο ένα παιδάκι αδύνατο, μια σταλιά, που κοιμότανε ξέγνοιαστο στο ντιβανάκι του. Κι είχε πλάι στην καρέκλα, το κοντό παντελονάκι του και τα βιβλία του σκολειού! Κάτω, βρίσκονταν και τα πεδιλάκια του, Νο 32!...

- Αυτός είναι; ρωτούνε τον πατέρα.

- Αυτός!

- Εσύ είσαι; ρωτούνε το ίδιο το παιδάκι.

- Ποιος;

- Ο... τρομοκράτης!

- Οχι! είμαι μαθητής. Πάω στη δεύτερη τάξη του 6ου Γυμνασίου. Τους απαντά απαθέστατα.

Μα οι πληροφορίες τους ήταν θετικές. Αρχίζει το ξύλο. Γυρεύουν το πιστόλι. Μα το πιστόλι, ποιος ξέρει σε ποια βουνοκορφή θα ταξίδευε πια, κείνη την ώρα. Και πήρανε μόνο τον Αντρέα, με το μαθητικό του πηλήκιο, στο άντρο τους. Πήρανε μέτρα εξαιρετικά, ως που να φτάσουνε στην οδό Παπαρρηγοπούλου Νο 7. Εκεί ήταν η έδρα των ελληνικών Ες-Ες. Επικεφαλής της συνοδείας ήτανε ο Μάκης Μακρογιάννης, που υπηρετεί σήμερα στην Εθνοφυλακή, με το βαθμό του ανθυπασπιστή. Η αλήθεια είναι πως ζήτησε να σώσει το παιδί. Ζήτησε τη βοήθεια του ίδιου του πατέρα του παιδιού και δέκα χρυσές, μέσω ενός άλλου της συνοδείας!...

Γιατί είχανε «ακριβείς πληροφορίες» πως ο Αντρέας, είχε πολλές χρυσές λίρες!

Γίνηκε ανάκριση, μπροστά στον πατέρα, πάνω σε τούτο: πού είχε κρυμμένες τις λίρες! Κι αφού δε βρέθηκε τίποτα, το παραδόκανε την ίδια μέρα στην Ειδική Ασφάλεια και, μετά τέσσερις ημέρες, στα γερμανικά Ες-Ες της οδού Μέρλιν. Το κρέμασαν, το κάψανε, του βάλανε στα νύχια καρφίτσες. Μα αυτός εξακολουθούσε να είναι «μαθητής της δεύτερης τάξης του 6ου Γυμνασίου!» Και να παραμένει ο αλύγιστος και πελώριος αγωνιστής του επικού ελληνικού αγώνα της Αντίστασης.

Τέτοιος έμεινε ως το τέλος. Τέτοιον τον γνώρισε τον ήρωα Αντρέα Λυκουρίνο και το Χαϊδάρι.

Τίποτα δεν άλλαξε. Μόνο δυο... λεπτομέρειες προστέθηκαν: Ενας χρόνος ακόμη στην τρυφερή του ηλικία. Εγινε πια 14 χρονώ. Κι είχε να το κάνει! Κάθε τόσο εύρισκε τρόπο να το πει, πως πάτησε τα 14!...

Η άλλη λεπτομέρεια είναι πως στις 5 του Σεπτέμβρη 1944, βρήκε τρόπο να πετάξει ένα σημείωμα στους δρόμους της Αθήνας. Το σημείωμα απευθυνότανε στον πατέρα του κι έλεγε:

- «Μπαμπά! Με πάνε για εκτέλεση στην Καισαριανή, μαζί με τους τάδε και τους τάδε (τα ονόματα γράφονταν). Ειδοποίησε σε παρακαλώ πολύ τα σπίτια τους! Μη στενοχωριέστε! Αντρέας».

Β. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
φωτογραφία
Τις μέρες της Κατοχής τα κάρα είχαν επιταχθεί επειδή δεν προλάβαιναν τους νεκρούς στους δρόμους ιδιαίτερα τον μαύρο χειμώνα 1941 - 42

Τα παιδια του Ιουλιου ....22 ιουλιου 1943 ....

Της Κατερίνας Μπαλκούρα*
 Η απόφαση των Γερμανών να επεκτείνουν τη βουλγαρική ζώνη κατοχής σε όλη την κεντρική Μακεδονία ήταν η αφορμή για να γραφτεί μια χρυσή, γεμάτη ηρωισμό και αυταπάρνηση, σελίδα στην Ιστορία, που ωστόσο ποτέ δεν διδάχθηκε σε κανένα σχολείο. ΚΟΑ, ΕΑΜ, ΕΛΑΣ και ΕΠΟΝ άρχισαν τη μεγαλύτερη καμπάνια διαφώτισης που είχε γνωρίσει ποτέ η Αθήνα. Με απόφαση της Κ.Ε. του ΕΑΜ, κυκλοφόρησαν εκατοντάδες χιλιάδες προκηρύξεις, πηγές της εποχής κάνουν λόγο για 3 εκατ. τρικ που έπεσαν σε Αθήνα και Πειραιά, ενώ παράλληλα ξεκίνησε σειρά συνελεύσεων σε σχολεία και πανεπιστήμια και ορίστηκε η 22α Ιουλίου 1943, ημέρα Πέμπτη ως μέρα γενικής πολιτικής απεργίας. Ο παράνομος Τύπος έκανε έκτακτες εκδόσεις, τα χωνιά κάθε βράδυ καλούσαν σε συναγερμό και οι τοίχοι της Αθήνας και του Πειραιά αποτέλεσαν την πιο «πολυδιαβασμένη» εφημερίδα της εποχής. Στη διαδήλωση αυτή, παράλληλα με τις οργανώσεις των εθνικοφρόνων, που έδιναν τον δικό τους «αγώνα» εναντίον του ΕΑΜ, είχαμε για πρώτη φορά την ένοπλη δράση και της Χωροφυλακής εναντίον του. Ετσι, λοιπόν, την Τρίτη 13 Ιουλίου, με την «πολύτιμη συμπαράσταση» των κατακτητών αλλά και της Ειδικής και Γενικής Ασφάλειας εισβάλλουν στο πανεπιστήμιο, στο Πολυτεχνείο, στην Ανωτάτη Εμπορική και αλλού τραυματίζοντας σοβαρά φοιτητές. Το κλίμα τρομοκρατίας και η βέβαιη ύπαρξη θυμάτων δεν εμπόδισε την πραγματοποίηση της μαζικότερης διαδήλωσης που είχε γνωρίσει μέχρι τότε η Αθήνα. Προπαραμονή της απεργίας, ΕΠΟΝίτες και ΕΛΑΣίτες, στις 9.00 το βράδυ, περικύκλωσαν το κοσμικό κέντρο «ΠΑΡΚ» στο Πεδίον του Αρεως, όπου ανάμεσα στους θαμώνες ήταν Γερμανοί και Ιταλοί αξιωματικοί, και από το μικρόφωνο καλούσαν τον ελληνικό λαό να πάρει μέρος στην απεργία. Ενας Γερμανός αξιωματικός προσπάθησε να αντιδράσει, αλλά ακινητοποιήθηκε από ΕΛΑΣίτες. Το ξημέρωμα της 22ας Ιουλίου βρήκε μια Αθήνα όπου τα πάντα σχεδόν ήταν κλειστά. Οι καμπάνες χτυπούσαν από τις 5.30, ενώ τα χωνιά στις συνοικίες καλούσαν τους πάντες. Κάθε κίνηση είχε σταματήσει και το μόνο που ακουγόταν ήταν οι μπότες των περιπόλων των κατακτητών. Σε κομβικά σημεία είχαν στηθεί πολυβόλα, ενώ στη γωνία Ομήρου και Πανεπιστημίου τα τανκς, τα οποία οι Γερμανοί κατέβαζαν πρώτη φορά, καιροφυλακτούσαν. Από τις 10 το πρωί ξεκίνησαν οι προσυγκεντρώσεις. Eνα ανθρώπινο ποτάμι ανέβηκε από την Ομόνοια με πλακάτ, σημαίες, παλμό και αντάρτικα τραγούδια και στο ύψος της Θεμιστοκλέους συναντήθηκε με τις ομάδες που έρχονταν από την πλατεία Εξαρχείων και τους άλλους δρόμους με προορισμό το Σύνταγμα. Το «στρατηγείο» της διαδήλωσης ήταν στη Λυκούργου, όπου εκεί ήταν αρχικά και οι ανάπηροι. Οι ήρωες-λεβέντες με τα καροτσάκια έτοιμοι κι εκείνοι να σταθούν μπροστά στα τανκς. Εφημερίδες της εποχής κάνουν λόγο για περισσότερους από 300.000 διαδηλωτές. Το ιταλικό ιππικό, παρόν κι αυτό, προσπαθούσε να διαλύσει τις φάλαγγες. Πολλοί οι τραυματίες, αλλά κανείς δεν υποχωρούσε. Από την Ομήρου, στα πλάγια της Τραπέζης της Ελλάδος, βγήκαν τανκς και στρατιωτικά φορτηγά με πολυβόλα, πυροβολώντας προς κάθε κατεύθυνση. Τα πυρά έπεσαν στην κεφαλή της πορείας, που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή στο σημείο. Ηταν ο 7ος τομέας της ΕΠΟΝ, τα παιδιά της ΕΠΟΝ, η Σπουδάζουσα και η οργάνωση των αναπήρων. Ενας σημαιοφόρος ΕΠΟΝίτης δέχθηκε κατάστηθα την πρώτη ριπή. Τότε, η 17χρονη φοιτήτρια της Γαλλικής Ακαδημίας, Παναγιώτα Σταθοπούλου, το πανέμορφο κορίτσι με τα πυρόξανθα μαλλιά από το Μεγάλο Χωριό της Ευρυτανίας, τρέχει, αρπάζει και σηκώνει τη σημαία από τον πεσμένο σημαιοφόρο. Μέσα σε δευτερόλεπτα, μια ριπή τη ρίχνει κάτω και το τανκ περνά από πάνω της. Το πλήθος αφηνιάζει. Τότε, η Κούλα η Λίλη, η 19χρονη φοιτήτρια, κι εκείνη, της Γαλλικής Ακαδημίας, σκαρφάλωσε στο τανκ και άρχισε με λύσσα να χτυπά με το τακούνι της τον οδηγό φονιά. Πέφτει κι εκείνη νεκρή. Στην Αμερικής η 23χρονη Ολγα Μπακόλα ανέβηκε στο τανκ προσπαθώντας να πάρει το όπλο του Γερμανού. Καταιγισμός από σφαίρες κι όμως η Ολγα άντεξε 5 μέρες. Κάπως έτσι έφυγε και η φοιτήτρια Ε. Αντωνιάδου. Πλουτάρχου και Χάριτος ένας γκεσταπίτης πυροβολεί έναν ΕΠΟΝίτη. Το παιδί, μέσα στα αίματα, λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, παίρνει μια πέτρα και τη ρίχνει στον Γερμανό. Στη διαδήλωση εκείνη έπεσαν ηρωικά μεταξύ άλλων και οι αγωνιστές Ιωάννης Κατσαρός, ο Καισαριανιώτης Δημήτρης Δουκάκης, ο ΕΠΟΝίτης Θανάσης Τεριακής, φοιτητής του Τμήματος Μηχανολόγων Ηλεκτρολόγων του Πολυτεχνείου, ο ΕΠΟΝίτης Θώμης Χατζηθωμάς, φοιτητής του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών του ΕΜΠ, ο επονίτης Θεωνάς Μαυρομματίδης, φοιτητής της Ανωτάτης Εμπορικής, ο Αλέξανδρος Δεσύπρης, ο Χρήστος Κοντός, ο Μ. Καλοζύμης και ο 27χρονος Χανιώτης ανάπηρος πολέμου Α. Παπαδοσταυράκης. Την ίδια μέρα σκοτώθηκε και ο Β. Στεφανιώτης την ώρα που ξεσήκωνε τον κόσμο για να κατέβει στη διαδήλωση. H Πολυκλινική στην Πειραιώς, ο Ερυθρός Σταυρός στην 3ης Σεπτεμβρίου, το Οφθαλμιατρείο και άλλα νοσοκομεία της γύρω περιοχής έγιναν κέντρα πρώτων βοηθειών. Στο Οφθαλμιατρείο είδαν οι φίλοι του νεκρό τον Θώμη Χατζηθωμά, τον μορφωμένο και πολυδιαβασμένο φοιτητή του Πολυτεχνείου που μίλαγε για τον Μαρξ, το Φρόιντ, λάτρευε τη μουσική κι έπαιζε σκάκι. Τα παιδιά του Ιουλίου δεν έμαθαν ποτέ ότι η θυσία τους δεν πήγε χαμένη. Η Μακεδονία σώθηκε. Πλέον οι οργανώσεις του ΕΑΜ αποφάσισαν να σταματήσουν οι διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας και να μεταφερθούν στις συνοικίες με την κάλυψη πλέον του ΕΛΑΣ Αθήνας. Το ίδιο βράδυ, μια παρέα ΕΠΟΝιτών πήγαν πίσω από τη Σχολή Ευελπίδων στο αλσάκι, εκεί όπου έμενε η Παναγιώτα, και έγραψαν «Οδός Παναγιώτας Σταθοπούλου». Οι μετακατοχικές κυβερνήσεις φυσικά αφαίρεσαν την πλάκα και επανέφεραν το παλιό «ανώδυνο» όνομα του δρόμου. Επί δημαρχίας Δ. Μπέη στήθηκε ξανά μια πλάκα στο αλσάκι απέναντι από την πολυκατοικία, ενώ στον τόπο καταγωγής της, στο Μεγάλο Χωριό, με πρωτοβουλία του ανταρτοΕΠΟΝίτη Αυγέρη Αυγερόπουλου, στήθηκε μεγαλοπρεπές μνημείο. Στη γωνία Ομήρου και Πανεπιστημίου υπάρχει κι εκεί μια πλάκα, που όμως πρέπει να διαθέτεις γνώση και φαντασία για να τη δεις. Ο διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας, πάντως, λίγες μέρες μετά, έδινε τη δική του ερμηνεία στον Νοϊμπάχερ, χαρακτηρίζοντας τη διαδήλωση ως μια διαμαρτυρία ταραξιών «με νεύρα κλονισμένα από τας μακράς στερήσεις…». Τρεις μήνες μετά, ο Νικόλαος Καίσαρης της Ειδικής Ασφάλειας και τρεις άλλοι υπαξιωματικοί της Χωροφυλακής, θα προαχθούν λόγω… της συμβολής τους στην επιχείρηση κατά της «ενόπλου διαδηλώσεως αναρχικών στοιχείων τη 22-7-1943»… …………………………………………………………………………………………………………………….. * Δημοσιογράφος-ιστορικός              

Μεθυσμένο Ζεϊμπέκικο

Τς Λινας Κοντοπουλου 

Τον έβλεπα που προσπαθούσε να πατήσει το ένα του πόδι κάτω και να μείνει σταθερο. Να μην κουνιέται, να μην παίζει , να μην γέρνει. Ήθελε να σηκωθει μόνος του απο την καρέκλα κι ας μην έδειχνε πως θα τα καταφέρει . Ομως εκείνος ήξερε . Θα σηκωνοταν όρθιος . Και σηκώθηκε . 

Οι νότες απ ´ το ζεϊμπέκικο είχαν απλωθεί σ ´ όλες τις μεριές της αίθουσας , μα έβλεπα πως αυτες που είχαν μπει μέσα του ήταν και οι πιο δυνατές . Ήταν εκείνες που του υπαγορευαν το " σήκω " . Και το χαμόγελο που είχε εδω και ώρα στο πρόσωπο του , έγινε πίνακας ζωγραφικής στα ματιά μου . Ενός Ζωγράφου που αποφάσισε να απεικονίσει το " υπάρχω" σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια . 

Πιο διπλα ο φίλος του χτυπούσε παλαμάκια . Ήχος που έβγαινε απο δυο αδύναμες παλαμες κι ένα σώμα ατροφικο. Καθισμένος σε αναπηρικο αμαξιδιο απο παιδι . Ποιος ξέρει το γιατι . Πάντα άλλωστε υπάρχει ένα γιατι πίσω απ ´ όλα . Κι είναι φορές που κι αν το μάθεις δεν έχει νόημα. Γιατι το νόημα είναι αλλου. Είναι σε ένα αδύναμο χτυπο ενός " Ωπα" που κινείται μέσα ο τη δύναμη της θέλησης . 

Είχα κανονίσει για τον στολισμό της αίθουσας λόγω των ημερών και είχα κλείσει την ορχήστρα. Είχα οργανώσει την εκδήλωση για άλλη μια φορα . Για τους ανθρώπους εκείνους που χρόνια τώρα αντί να τους προσφέρω νιώθω να νου προσφέρουν. Για εκείνους που μια άσχημη στιγμη τους καθηλώσε σε μια καρέκλα . Για εκείνους που ένα δευτερόλεπτο τους καθόρισε την υπόλοιπη ζωη . Για εκείνους που το πριν δεν τους είχε υποσχεθεί το μετα. Και είπα να μη δακρυσω ετουτη τη φορα . Μα και αυτη τη φορα δεν το κατάφερα . Τουλάχιστον δεν με είδαν . Γιατι θα ντρεπομουν αν μ" έβλεπαν . Οχι για τα δάκρυα μου , μα δεν ήθελα να παρεξηγήσουν τον λόγο που καυτά άρχισαν να ξεχύνονται απο τα ματια μου .

Τον κοιτούσα ώρα . 

" ξέρεις πως το χόρευα αυτο πριν ,,, " τον είχα ακούσει να λέει στον διπλανό του . " το έφερνα σβουρες και ...." 

Και σηκώθηκε . Και πήγαινε το ένα βήμα διπλα στο άλλο . Αδύναμο και παραστρατημενο . Όπως η ψυχή αν την αφήσουμε να λιποψυχησει . Μα εκείνου η ψυχη ήταν τόσο φωτεινη που δεν σου πήγαινε στο μυαλό οτι δεν οδηγούσε αυτη τα βήματα του. Έστω και μεθυσμένα. 

Ακόμη ενας χρόνος έρχεται προς το τέλος του και νιώθω πως ενω εγω κάνω προσπάθειες να αλλάξω χώρο εργασίας , κάτι μέσα μου με κρατάει εκει . Κάτι σε εκείνα τα βλέμματα , κάτι σε εκείνα τα χαμόγελα όταν κάνουν ένα βήμα παρα πάνω , κάτι σε εκείνες τις κινήσεις που δείχνουν δίψα κα συνέχεια , με κάνουν να στέκομαι σε ένα κενό του χρόνου και να επαναπροσδιοριζω

Τον τροπο που σκέφτομαι , τους λόγους που πληγωνομαι, τα πραγματα που ζητω, εκείνα που απορρίπτει , όσα με κάνουν να αναρωτιέμαι κι όσα με κάνουν να φοβάμαι . 

Μα οτι κι αν γίνει , πάντα θα τους ευχαριστω για το οτι δεν με αφήνουν να ξεχνώ πως αξίζει να κοιτάμε τον ήλιο κατάματα κι ας στραβωνομαστε , να είμαστε χωρίς ομπρέλα στη βροχή κι ας μουσκευτουμε ως το κόκαλο , να πηγαίνουμε με ένα βήμα πιο αργό για να παίρνουμε βαθύτερη ανάσα , να χαμογελάμε στο πουθενα χωρίς να σκεφτόμαστε αν θα μας πάρουν για τρελους . Κι οτι αξίζει να χαιδευουμε τις αισθήσεις μας όσο είναι ακόμα ζωντανές , να τραγουδάμε , κι ας είμαστε φαλτσοι , να φωνάζουμε " ζητω" γνωρίζοντας μονο εμείς τον λόγο , να λέμε " σ´ αγαπω" καθε ώρα και στιγμη γιατι ....

Γιατι μπορει να μην προλάβουμε να χορέψουμε ακόμη ένα ζεϊμπέκικο ...έστω και μεθυσμένο ....

Παραμονή πρωτοχρονιάς 2008 

Περιοδικό αναπηρίας ΙΣΟΤΙΜΙΑ 

( η Λινα Κοντοπουλου ήταν τότε Υπευθυνη Δημ. Σχέσεων του Εθν .Ιδρ.Αποκαταστασης Αναπηρων - συγγραφέας ) 

George Kant ο Ελληνας blogger διαφωτιστής. Αιωνία του η μνήμη

Μας διαφώτισε για το... θάρρος ο Ελληνας Καντ

Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΛΙΝΑΡΔΟΥ g.linardou@eleftherotypia.net

Ο Γιώργος Καντραντζόπουλος, νεαρός blogger από την Πάτρα, γνωστός ως George Kant, ο οποίος έχασε τη ζωή του από καρκίνο, έγραφε δημόσια για το πρόβλημά του, αλλά χωρίς καμία δόση αυτολύπησης. Με χιούμορ και αυτοσαρκασμό, κατάφερε να...

... δώσει μια ζωντανή εικόνα της περιπέτειας των καρκινοπαθών στην Ελλάδα του Μνημονίου...

 

Ο blogger Γιώργος Καντραντζόπουλος, που έχασε τη ζωή του εξαιτίας μιας διαολεμένης μορφής καρκίνου, δεν πόσταρε απλά την περιπέτειά του στο Διαδίκτυο. Αναμετάδοση «σήματος» έκανε: πρώτη η... ανεργία πόσταρε το όνομά του, μετά το βιβλιάριο, που δεν σφράγιζε το ασφαλιστικό του ταμείο γιατί έμεινε ανασφάλιστος, και κατόπιν ήρθε και η οικονομική κρίση με απανωτά ποσταρίσματα. Το παιχνίδι χόντρυνε. Τελικά, αυτός ο μπαγάσας ο θάνατος που, ενώ όλοι μας τον φοβόμαστε, κανείς δεν τολμά να του αντιμιλήσει, του άφησε ένα «post-it» στην κλειστή οθόνη του υπολογιστή: Μεγάλε, τέλος!

Ηθελα να τον συναντήσω. Μα, να του πω τι; Διάβασα την περιπέτειά σου στο blog σου και θέλω να τα πούμε; Δεν θα με έβριζε, ήταν πολύ ευγενικός άνθρωπος. «Γεια, διάβασα ότι πεθαίνεις, πότε θα τα πούμε;». Είναι από τις στιγμές που λες: στο διάολο η δημοσιογραφία! Εμεινα να παρακολουθώ τις ιστορίες του από το πήγαιν'-έλα στα δημόσια νοσοκομεία. Οι πληροφορίες του ήταν στοιχείο ρεπορτάζ και έρευνας, για τον τρόπο που αντιμετωπίζονται από τα δημόσια νοσοκομεία οι καρκινοπαθείς.

Πολυπράγμων

Ο νεαρός blogger από την Πάτρα, που έκανε μόνιμο... delete στις 8 Μαΐου, προκαλώντας μεγάλη θλίψη στον ελληνικό κυβερνοχώρο, έγραφε δημόσια για το πρόβλημά του. Με χιούμορ, αυτοσαρκασμό και διάθεση να το υπερκεράσει με ένα απεγνωσμένα ευφυές συνταίριασμα νοημάτων. Οπως για την εγχείρηση στο κεφάλι: «Ξαφνικά μια ατάκα χαράχτηκε στο μυαλό μου: "Γιώργο, τον ακούς αυτό τον ήχο;", με ρώτησε ο νευροχειρουργός και καπάκι ο ήχος ενός μικρού κομπρεσέρ γέμισε το δωμάτιο με εικόνες εργατών που σπάνε με κομπρεσέρ πλακάκια κάτω από 45 βαθμούς Κελσίου απλήρωτοι, ενώ σε τεράστια ηχεία παίζει Αντζελα Δημητρίου. Ναι, είπα κοφτά, και ξεκίνησε η γεώτρηση. Το κρανίο μου δεν έσπαγε με τίποτα, με αποτέλεσμα να του κάνω νόημα με το χέρι και να σταματήσει. Πάλευαν τρία λεπτά ακόμα να το τρυπήσουν, ώσπου ένα κρακ ακούστηκε σαν τσόφλι που έσπασε. Η ερώτησή μου βγήκε αυθόρμητη, σαν νήπιου που έσπασε ένα βάζο. Γιατρέ, πώς κολλάει αυτό πάλι; Αφοπλιστική ήταν και η απάντηση: "Με κόλλα"...».

Ηχολήπτης, μουσικός, ένας πολύ ζωηρός νεαρός άνδρας που λάτρευε τη μουσική, τον κινηματογράφο, σιχαινόταν τους φασίστες και αγωνιζόταν γι' αυτό. Η φήμη του είχε εξαπλωθεί στο Διαδίκτυο ως George Kant... Ποιος ήταν όμως ο George Kant, ο οποίος κατάφερε να ξεχωρίσει στις «τοξικές» μας μέρες (δανεισμένο από το CD του: «Αλλη μια μέρα τοξική»); Απλά, ένας άνθρωπος που μαζί με τόσους άλλους, οι οποίοι βρέθηκαν στη θέση του..., φωνάζουν για την κατάντια του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

Χωρίς φάρμακα

«Φτάσαμε στον Οκτώβρη... Ο μήνας δεν μπήκε καλά, καθώς την 7η θεραπεία την έκανα χωρίς το βασικό φάρμακο (Mabthera), γιατί είχαν έλλειψη και δεν υπήρχε ούτε έξω στα φαρμακεία να το βρούμε. Ναι, κι όμως! Οσο συμπολίτες μου φοβούνται κατασκευασμένους φόβους, όπως τη δραχμή ή το ευρώ, κάποιοι άλλοι άνθρωποι στερούνται ουσιαστικά του δικαιώματος στη μάχη, αντιμετωπίζοντας πραγματικούς φόβους. Φυσικά όλα αυτά γίνονται μακριά από τα κανάλια, που είναι το μεγαλύτερο μέσον πολτοποίησης εγκεφάλων που έχει δημιουργηθεί».

Το φθινόπωρο του 2012, οι καταγγελίες για ελλείψεις αντικαρκινικών φαρμάκων είναι δεκάδες. Οι «θεσμικοί παράγοντες» ωραιοποιούν την κατάσταση. Ξεκινά εισαγγελική έρευνα. Η Δικαιοσύνη δεν έχει αποφανθεί ακόμη... «Η εποχή είναι ταιριαστή με τέτοιες ακραίες ασθένειες. Η εποχή της έμμεσης βίας που βιώνουμε κανονικά και τρώει καθημερινά σαν αόρατος καρκίνος τη ζωή εκατομμυρίων συνανθρώπων μου», γράφει ο George Kant. Να πάσχεις από καρκίνο και να πρέπει να τα βάλεις και με το σαράκι του Εθνικού Συστήματος Υγείας, πάει πολύ...

Η χαμένη αξονική

«Στο "Σωτηρία" δεν είχε γίνει κάποιος ουσιαστικός έλεγχος περί ύφεσης, παρά κάτι ακτινογραφίες που έδειχναν, λέει, πεντακάθαρες και μία αξονική, για την οποία δεν είχαν να κάνουν σύγκριση, γιατί χάσανε την πρώτη. Στην ερώτηση: "Πόσος είναι ο όγκος στη νέα αξονική;", η απάντηση ήταν: "Δεν μας το γράφουν, δυστυχώς"... Είναι αυτονόητο ότι μια σωστή απάντηση θα ήταν: "Δεν μας το γράφουν οι ακτινολόγοι, αλλά θα τους πάρουμε τηλέφωνο άμεσα να μάθουμε"! Οι ακτινογραφίες είχαν γίνει εκ μέρους μου και όχι από αυτούς, γιατί είχα έντονους πόνους μυοσκελετικούς και έτρεχα στα εφημερεύοντα νοσοκομεία. Στο "Σωτηρία" λέγανε ότι οι πόνοι είναι από τις θεραπείες. Είναι όπως αυτό, που πας σ' ένα σπίτι, χτυπάς το κουδούνι και στην ερώτηση "Ποιος;", αρκεί να πεις "Εγώ!" και μπήκες. Ο ιδιοκτήτης λειτουργεί στατιστικά, λέει από μέσα του "περίεργα ακούστηκε η φωνή της μάνας, αλλά ΟΚ" και ξαφνικά στην πόρτα του είναι ένας 45άρης μουστακαλής, που ακούει Turbonegro στο ipod και του ζητάει ζάχαρη»...

Θα μου πεις τι έχω;

Κάθε φάρμακο και μία παρενέργεια. Μα έχεις κι άλλο μπελά στο κεφάλι. Οσους σου τρώνε τα υγιή σωθικά που σου απέμειναν...

* «Ελλιπής ενημέρωση από τους γιατρούς... Είναι δικαίωμα του ασθενή και επιλογή του το κατά πόσο θέλει ρεαλισμό και κατά πόσο ψυχολογία. Οπως επιλέγει, όταν θέλει να δει ένα έργο, το αν θα δει το trailer ή όχι».

* «Ελλιπής ενημέρωση από την ομάδα νοσηλείας. Σου βάζουν φάρμακα, χωρίς να ενημερώνουν για πιθανές παρενέργειες ή τι ακριβώς είναι. Πρέπει να ρωτάς. Κανείς δεν θα σε ενημερώσει ότι με το αίμα που σου βάζουν μπορεί να πάθεις σοβαρή αλλεργική αντίδραση, θα το καταλάβεις μόνος σου, όταν πας να βγάλεις φωτογραφία και συνειδητοποιήσεις ότι είσαι αόρατος...».

Τα δημόσια νοσοκομεία δεν μπορούν να καλύψουν σημαντικές θεραπείες. Οσα μπορούν, έχουν πολύμηνη αναμονή. Μονόδρομος, τα ιδιωτικά. Χρειάζονται χρήματα. Μένεις άνεργος και μετά ανασφάλιστος. Πώς; Δεν έχει πώς. Αντίο...

(σ.σ. Τελευταίο ποστάρισμα: Είδες τελικά που και χωρίς τις παρενέργειες των φαρμάκων, πάλι ΑΟΡΑΤΟΙ είμαστε όλοι;)

enet.gr