To: The Greek Parliament,The United Nations,The European Union

To: The Greek Parliament,The United Nations,The European Union

I would like you to consider how much damage a fire makes,so everyone will understand and agree with the purpose of this petition.Hundreds of fires the moment we speak destroy our forests and animals that live there.This happens all around the world but this petition is made especially for Greece.Whoever lives in Greece surely knows what has happened the last days.A major number of fires destroyed so many forests which are our last sources of oxygen,but not everyone is responsible for this.So why should they suffer just because of others who do this surely with purpose?Please I ask every single one who reads this petition,no matter from which country he is,to help us DO something about it and give our planet a chance!I hope this petition will be taken into consideration from the competent and help save our forests from elimination.

Sincerely,

Please SIGN the Petition HERE

Τί θα ήθελε να ξεχάσει και τί να θυμάται.

σίγουρα κάποιοι θα το έχουν διαβάσει.
Είναι το email του εθελοντή πυροσβέστη Νίκου Φιλιππόπουλου που μαζί με τον Χριστόφορο Παναγόπουλο το καλοκαίρι της κόλασης και της φωτιάς έδιναν με εκατοντάδες άλλους εθελοντές πυροσβέστες μάχες με τις φλόγες που κατάπιναν άψυχα και έμψυχα.
Είναι συγκλονιστικό, πολύ ανθρώπινο και μιά κατάθεση ψυχής. Εσείς αφανείς ήρωες σας ευχαριστούμε για ότι προσπαθήσατε να σώσετε!!
Νίκο και Χριστόφορε για άλλη μια φορά και εγώ από εδώ επιτρέψτε μου να αναδημοσιεύσω το γράμμα σας.
Να είστε καλά. Οπου κι αν είστε.

Θα ήθελα να ξεχάσω τα 3-4 πρόβατα που δεν προλάβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα ακούγαμε να σκούζουν καθώς πλησίαζε η φωτιά και εκείνο το σκυλάκι που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο κατάλαβε ότι δεν υπάρχει σωτηρία. Τα αφεντικά του έλειπαν διακοπές και κανείς δεν μας ειδοποίησε γι'αυτό.
Θα ήθελα να ξεχάσω τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν από τα πεύκα καθώς γινόντουσαν παρανάλωμα του πυρός και τα είδη στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα.
Θα ήθελα να ξεχάσω τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις 50μετρες φλόγες να μας ζώνουν από παντού.
Θα ήθελα να ξεχάσω όλους αυτούς που ήλθαν με τζιπάκια τραβώντας χειρόφρενα και πατώντας γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε, όταν τα ρουθούνια μας έτρεχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη.
Θα ήθελα να τους ξεχάσω, όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβοντας μάνικες, ενώ ακολούθως δεν μπορούσαμε επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας.
Θα ήθελα να ξεχάσω όλους αυτούς που έπιναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας.
Θα ήθελα να ξεχάσω αυτούς που πανικόβλητοι τραβούσαν τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν εκτεθειμένους στις φλόγες.
Θα ήθελα να ξεχάσω τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά.
Θα ήθελα να ξεχάσω αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπος να τη φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ώς παιδιά ενώ τα παιδιά μας δεν θα ξέρουν ότι υπήρξαν.

Μα δεν θα ξεχάσω εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από θεόρατους τοίχους φωτιάς, που μας περιτριγύριζαν.
Μα δεν θα ξεχάσω τους συναδέλφους από την Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μιά ξένη για αυτούς περιοχή.
Με δεν θα ξεχάσω όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα, που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και κοροιδεύουν τους Εθελοντές.
Με δεν θα ξεχάσω το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον που δεν μας είπε ούτε ένα ευχαριστώ, για να μη θίξει την επιτηδευμένη του ανικανότητα μπροστά στα συμφέροντα.
Μα δεν θα ξεχάσω ότι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ένα μέτωπο 500 μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα. Θα βοηθήσει πιστεύω να κοιμηθώ, όταν, θα γυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου.
Μα δεν θα ξεχάσω την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που έπεσαν πάνω μου και μου ξανάδωσαν μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχέιλιζε από ανθρωπιά και καλοσύνη.

Σας ευχαριστώ.
Και δεν θα ξεχάσω να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ένα μεγάλο ΣΥΓΓΝΩΜΗ για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου.

Η πηγή αυτού είναι από το περιοδικό που εκδίδει η οργάνωση για την προστασία της Θαλάσσιας Χελώνας ΑΡΧΕΛΩΝ.
email επiκοινωνίας με τον Νίκο ή τον Χριστόφορο cpanagopoulos@netone.gr

εστω και καθηστερημένα και από μένα

ΟΛΑ τα περιμένω και να δούμε!! τι από ΟΛΑ

Τέλος Αυγούστου και μπαίνω στην Ελλάδα από τον Εβρο. Λίγες μέρες πριν έχουν αρχίσει τα προεόρτια της μεγάλης πύρινης καταστροφής που θα ερχόταν.

Λίγα χιλιόμετρα πριν το ποτάμι, και αμφοτερόπλευρα της κοίτης οι πανέμορφες πεδιάδες με τα ηλιοτρόπια, άλλοτε πανέμορφα κίτρινα με την μάυρη βούλα τους στο κέντρο να γέρνουν και να χαιρετάνε τον Μεσογειακό ήλιο, τώρα καφέ καμμένα και αυτά από την ξηρασία με το κεφαλάκι τους έτοιμο να πέσει μαραζωμένο!! Καταστροφή μεγάλη!! Περνάω με αυτοκίνητο συχνά τα τελευταία χρόνια το ποτάμι και δεν έχω ξαναδεί τέτοια εκτεταμένη καταστροφή στα ηλιοτρόπια. Ακόμα μετά σχεδόν από ένα μήνα και μετά τις πυρκαγιές που μας έφαγαν τη γή μας( και τον τόπο μου ειδικότερα την Νότια Εύβοια), δεν μπορώ να ξεχάσω την εικόνα αυτή κάτω από τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού.
Κόποι που πήγαν χαμένοι, σοδειές που δεν θα καταναλωθούν και θα επηρεάσουν όλους. Γιατί κακά τα ψέμματα εμείς οι καλοπερασάκηδες του κουκουλιού μας στην πόλη δεν πρόκειται να μείνουμε απ'έξω. Με πρώτη και καλύτερη την ακρίβεια, γιατί είναι κανόνας!. Είδος που έχει έλλειψη και παρουσιάζει ζήτηση ανεβαίνει κατακόρυφα.
Ηλιέλαιο, Λάδι ελιάς, οπωροφόρα, αμπέλια και κρασί, περιβολίσια, όλα αυτά που χάθηκαν και μέχρι να ξαναγεννηθούν, αν γίνει ποτέ αυτό ,είναι μερικά από τα είδη που θα μας επηρεάσουν πολύ άμεσα!!
Και δεν σώζεται η κατάσταση με το να αποζημιώνεις τους πυρόπληκτους. Αυτό είναι σταγόνα στον ωκεανό.
Το ζήτημα είναι αυτοί οι άνθρωποι να μείνουν ακεί που βρίσκονταν χρόνια τώρα που με τον κόπο τους μας τροφοδοτούσαν μήν πεινάζουμε οι καλοζωισμένοι.
Το ζήτημα είναι μην ερημωθούν οι κάμποι και τα βουνά!! Μη γίνουνε γήπεδα με γκαζόν για γκόλφ!! Ναι για γκολφ, εκεί στην γή της Επαγγελίας στον κάμπο της Μεσσηνίας και του Καιάφα.
(ολα τα περιμένω!! ΟΛΑ !!)

Ενας Δεκάλογος πρόληψης πυρκαγιών

Δυστυχώς τα τελευταία post δεν είναι ευχάριστα. Γενικά τα post είναι σκέψεις προβληματισμών μας, όλων μας, είναι σκέψεις που μας απασχολούν, και αυτές σπάνια μπορεί να είναι ευχάριστες.
Το Θέμα μου πάλι εδώ είναι τα καμένα δάση, αυτός ο πλούτος που μέρα με τη μέρα χάνουμε και που πολύ πιθανόν ούτε τα παιδιά μας ούτε τα εγγόνια μας πρόκειται να ζήσουν για να θαυμάσουν τον πλούτο αυτόν, γιατί εμείς οι άμυαλοι οι άνθρωποι, το πιό επικίνδυνο ον που εμφανίστηκε ποτέ σε αυτόν τον πλανήτη, δεν συνειδητοποιήσαμε ποτέ οτι, ότι βρήκαμε το είχαμε δανειστεί από τους προηγούμενους που πέρασαν, και οτι οφείλαμε να το παραδώσουμε όπως το πήραμε αν όχι καλύτερο. (δεν το λέω εγώ αυτό, το έχουν πει αιώνες πριν οι Ινδιάνοι, που η Φύση για αυτούς υπήρξε ισοδύναμο του Θεού)

Μεταφέρω λοιπόν κάποιες ωραίες προτάσεις για την πρόληψη των πυρκαγιών όπως τις διάβασα στις Επιστολές των ΝΕΩΝ από τον συγγραφέα και σύμβουλο βιολογικής-δυναμικής γεωργίας Κον Γαβριήλ Πανάγο.

Ετσι λοιπόν

1. Από τον Απρίλιο ως τον Νοέμβριο να απαγορέυεται οποιαδήποτε φωτιά στην ύπαιθρο (ψησταριά σκουπίδια με αυστηρές ποινές, ακόμη και αν δεν προκληθεί πυρκαγιά)
2. Τα υπολείμματα συγκομιδής στα χωράφια (σιτοκαλαμιές κα) να ανακυκλώνονται στο έδαφος. Ετσι τα χωράφια θα εμπλουτίζονται και θα γίνεται οικονομία νερού. Οι παραβάτες θα πληρώνουν πρόστιμο τουλάχιστον όση η αξία της έκτασης που καίνε.
3. Οι εμπρηστές να διώκονται για κακούργημα με βαριές, μη εξαγοράσιμες ποινές. Τόσο οι τελικοί δράστες όσο και οι ηθικοί αυτουργοί.
4. Κάθε δασική ημιδασική έκταση που κάιγεται (ακόμη και διεκδικούμενη) να κατάσχεται, αν είναι ιδιωτική και να γίνεται δημόσια δασική για 100 χρόνια. Να χαρτογραφείται, να οριοθετείται και να απαγορεύεται η βόσκηση μέχρι να αναδασωθεί πλήρως με αυστηρές ποινές, τουλάχιστον όση η αξία του κοπαδιού. Στα όρια της καμένης έκτασης που αναδασώνεται να δημιουργούνται αντιπυρικές ζώνες εις βάρος ιδιοκτησιών που συνορέυουν μ'αυτές.
5. Ολες οι εκκλησιαστικές και μοναστηριακές δασικές εκτάσεις να γίνουν δημόσιες μιά για πάντα. Και να αναδασωθούν αν έχουν αποψιλωθεί.
6. Μα μην ισχύουν πλέον χρησικτησία και τίτλοι από την τουρκοκρατία. Ετσι θα αποφευχθούν πολλές καταπατήσεις, διεκδικήσεις και να γίνει επι τέλους το Δασικό κτηματολόγιο
7. Ολοι οι δήμοι να υποχρεωθούν χωριστά ή σε ομάδες ή σε επίπεδο επαρχίας να οργανώσουν σχέδιο κατάργησης των χωματερών και να στραφούν στην ανακύκλωση συγκεντρώνοντας τα σκουπίδια χωριστά κατά κατηγορίες. Οι υπάρχουσες χωματερές να επιτηρούνται με παρουσία πυροσβεστικών μέσων.
8. Ολα τα ηλεκτροφόρα καλώδια που περνούν από τα δάση και γενικά εκτάσεις με βλάστηση να γίνουν υπόγεια. Τα εναέρια σε τελική ανάλυση κοστίζουν περισσότερο.
9. Οι αναδασώσεις να γίνονται με πρόγραμμα, με διάφορα είδη που δεν καίγονται τόσο εύκολα και με αντιπυρικές ζώνες.
10. Κατά τις επικίνδυνες περιόδους οι δασικές εκτάσεις να επιτηρούνται από τον Στρατό και από εθελοντές αλλά επίσης μέσω δορυφόρων για έγκαιρα εντοπισμό εστιών φωτιάς και εμπρηστών, ακουσίων και εκουσίων.
    

Φωτιά! στη...Φωτιά της εξουσίας!

έπεσε στα χέρια μου το παρακάτω ενδιαφέρον κείμενο προκύρηξης...

Η Αττική ήταν κάποτε ένας πλουσιότατος φυσικός τόπος, του οποίου τα τελευταία δέιγματα καταστρέφονται τώρα. Ενάμισι αιώνα πριν, οι κοτζαμπάσηδες και οι δυτικοθρεμμένοι αστοί, μασόνοι της φιλικής εταιρίας και αυλοκόλακες λόγιοι, που συνομώτησαν πίσω από τις πλάτες των λαών της Ελληνικής χερσονήσου για να συστήσουν εθνικό κράτος, έφεραν εδώ τους γερμαναράδες μονάρχες και τους τεχνοκράτες τους.
Αυτοί αφού σχεδίασαν την πρώτη χωροταξική δομή της νέας κεφαλαιοκρατικής μητρόπολης, φύτεψαν ανάκτορα, μέγαρα, οδικούς άξονες, περιχαράκωσαν τις πιό όμορφες περιοχές για πάρτη τους και οργάνωσαν τους μηχανισμούς ελέγχου.
Εκτοτε ο κύβος έχει ήδη πέσει. Στα χρόνια που πέρασαν από τότε, ανά εποχές συνέρρεαν στην Αθληνα πλήθη ανθρώπων, άλλοτε εξορισμένων από τους παλιότερους τόπους τους (μετανάστες της Μ.Ασίας, διωγμένοι και κατατρεγμένοι του εμφυλιόυ, πολιτικοί πρόσφυγες των προηγούμενων δεκαετιών) και άλλοτε πιστών στο όνειρο της αστικής εφημερίας (ντόπιοι και ξένοι εργασιακοί και οικονομικοί μετανάστες).
Η πόλη επεκτάθηκε σε όλη την Αττική.Η βλάστηση ελαχιστοποιήθηκε, τα ζώα εξοντώθηκαν. Τα ποτάμια έγιναν λεωφόροι. Η πόλη επεκτάθηκε σε πλάτος και ύψος. Οι συγκεντρωμένοι στη μητρόπολη του κεφαλαίου εργαζόμενοι, καθηλωμένοι πλέον στην εξάρτησή τους από τις κατακτητικές διαδικασίες του συσσωρευμένου κεφαλαίου μέσω της αγοράς εργασίας και της αγοράς τεχνητών αναγκών, στιβάχτηκαν σε απαίσιες σκοτεινές οικοδομικές κυψέλες και επένδυσαν τη ζωή τους σ'αυτά τα τσιμέντα.
Η πόλη χρειάζεται να επεκταθεί και γιά να επεκταθεί έκαψε τον Υμηττό, έκαψε τη Πεντέλη και τώρα την Πάρνηθα. Οι εμπρηστές δασών δεν είναι τίποτα μυστήριοι τύποι που κρύβονται σε υπόγεια. Στα υπόγεια κρύβονται η μιζέρια μας και τα όνειρά μας. Οι εμπρηστές δασών είναι τα καθάρματα οι δικαστές, οι οποίοι θησαυρίζουν εξοντώνοντας ανθρώπους στις φυλακές της δημοκρατίας, οι δημοσιογράφοι, κοράκια του έθνους και της τάξης, απολογητές του εγκλήματος της κρατικής εξουσίας, οι υποκριτές καλλιτέχνες και άλλες ευγενείς τάξεις των οποίων οι οικοδομικοί συνεταιρισμοί καταλαμβάνουν δάση.
Εμπρηστές δασών είναι επίσης οι κατασκευαστικές και οι τουριστικές εταιρείες, η πρωτοπορία της σύγχρονης αστικής ανάπτυξης, που απλά κάνουν τη δουλειά τους. Εμπρηστές δασών είναι και οι πολιτικόι, οι οποίοι έχοντας της ευθύνη της εποπτείας και της καθοδήγησης της κεφαλαιοκραατικής εκμετάλλευσης και καταστροφής,ενισχύουν θεσμικά και πρακτικά το παρα πάνω έργο, όταν δεν εκπονούν οι ίδιοι τα σχέδια της χωροταξικής ανάπλασης. Πότε πότε κάνουν και καμιά ζημιά για να χρεώσουν ο ένας τον άλλον ως άχρηστο. Ενα καμένο δάσος είναι καλό χαρτί στην αγορά του πολιτικού θεάματος.

Η πόλη επεκτάθηκε σε βάθος. Οι υπήκοοι λιμπίζονται μιά μικρή έπαυλη στα περίχωρα της πόλης. Ο αποικιακός εκσυγχρονισμός και το μανιακό όνειρο του αριστικρατικού ευδαιμονισμού και της θεαματικής μεγαλοπρέπειας, που υλοποιούνται στο ψευδοβίωμα της κατοχής και της προβολής του εμπορεύματος, συνεργούν στην ερημοποίηση της γης, στην ερημοποίηση της ζωής, στην ερημοποίηση της κοινωνίας, στην υποκατάσταση της φυσικής επαφής μέσα στον κόσμο από τα νεκρά δίκτυα του τεχνοκρατικόυ πολιτισμού.
Η Πάρνηθα αφέθηκε να καίγεται για να μην στερηθούν οι ψηφοφόροι τον τεχνητό κλιματισμό τους.
Επίσημος ισχυρισμός.
Το δάσος είναι προσωρινό. Η ατμόσφαιρα είναι προσωρινή!
Οι αποστειρωμένοι τάφοι στους οποίους φυλακίζουμε τους αυτιστικούς μικρόκοσμούς μας είναι το μέλλον.!

Κι ύστερα έρχονται οι συνετοί διαχειριστές της μακάβριας πολιτείας, να μετριάσουν την παραγωγική καταστροφικότητά της, ανοίγοντας καινούργιες αγορές για βιομηχανικά λόμπι, πράσινες, καινούργια πεδία ελέγχου, την αστυνόμευση των δρυμών και της υπαίθρου γενικότερα, καινούργια πεδία κατανάλωσης, ήπιος τουρισμός και φυσιολατρικά σπορ, αποστασιοποιημένη συλλογή τοπίων και εναλλακτική παραγωγή και εκτόνωση αδρεναλίνης και ενδορφινών. Μέχρι την επόμενη εμφανή καταστροφή. Ενάντια σε ποιούς θα αστυνομέυσει την ύπαιθρο η αγροφυλακή του γλοιώδη υπουργού? Ενάντια στους εμπρηστές του? Ή ενάντια σε εκείνο το κομμάτι των κυνηγών που εκκινούνται από την ίδια πολιτισμική αγριότητα με τους κυβερνώντες και από τους οποίους τα κόμματα κυνηγάνε ψήφους? Ποιούς προστατεύει αυτός ο οποίος επέτρεψε τον εμπρησμό της Πάρνηθας, συγκαλύπτει τα ατομικά βασανιστήρια, στηρίζει κάθε τρομοκρατική απόφαση του ευρωπαικού διευθυντηρίου και του αμερικανικόυ για την διάχυση του κοινωνικόυ ελέγχου, και απαιτεί από τα όργανα τουνα είναι αποτελεσματικά απέναντι σε όσους ορθώνουν το ανάστημα τους πολεμώντας την εξουσία?

Μέσα από τις φλόγες της μηχανής που τρώει τις ψυχές των δέσμιών της, αναδύεται η οργή που θα την κάψει.

.......

το κείμενο τελειώνει κάπου εδώ, και δεν λέει παντελώς ψέματα, έστω και με χαρακτηριστικά καυστικό και ακραίο τρόπο......