Τραπεζικός παροξυσμός. Του Παναγιώτη Κουρουμπλή

Τα τελευταία πέντε χρόνια, σε συνεργασία ή κατά μόνας, οι δυνάμεις που απαρτίζουν τη σημερινή συγκυβέρνηση εξασφάλισαν στο τραπεζικό σύστημα εγγυήσεις που υπερβαίνουν τα 130 δις ευρώ, προκειμένου οι ελληνικές τράπεζες να λάβουν χαμηλότοκα δάνεια με επιτόκιο 1% από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα το ελληνικό τραπεζικό σύστημα επιδεικνύοντας κυνική αδιαφορία ως προς την κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα της χώρας, δανείζει στα πλαίσια των εντόκων γραμματίων το ελληνικό δημόσιο με επιτόκιο 5,5%. Ποιος είναι αρμόδιος να απαντήσει σχετικά με το πόσα κέρδισαν στο διάστημα των τελευταίων πέντε ετών οι ελληνικές τράπεζες μόνο από αυτή τη ρύθμιση; Στις 31 Δεκεμβρίου του 2009 το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ με δήλωσή του σχολίασε αρνητικά τη συμπεριφορά των ελλήνων τραπεζιτών υποστηρίζοντας ότι όταν η χώρα σου διέρχεται μια κρίση αυτού του μεγέθους, δεν συνιστά ενδεδειγμένη συμπεριφορά η απληστία και η ασυδοσία, αλλά η σύνεση και η στήριξη της πραγματικής οικονομίας. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί πως από τη στιγμή που η χώρα μπήκε σε περίοδο ύφεσης η λογική και η πρακτική του τραπεζικού συστήματος στόχευε στην αναστροφή αυτής της κατάστασης; Σήμερα υπάρχουν πολλοί και σοβαροί αναλυτές που τεκμηριώνουν την άποψη πως οι οικονομικοί και κοινωνικοί κραδασμοί δεν θα ήταν αυτής της έντασης εάν το τραπεζικό σύστημα κατά την κρίσιμη περίοδο που διανύουμε επιδείκνυε λιγότερη απληστία και ιδιοτέλεια και μεγαλύτερη στήριξη της πραγματικής οικονομίας, ιδιαίτερα στους τομείς που παράγουν προστιθέμενη αξία για τη χώρα (τομείς στους οποίους δραστηριοποιούνται επιχειρήσεις που πραγματοποιούν την παραγωγή του προϊόντος τους στην Ελλάδα δημιουργώντας και θέσεις εργασίας). Τη στιγμή που ύφεση έχει αγγίξει οριακά επίπεδα η ‘αγία τρόικα’ δειλά αρχίζει να αναφέρεται στην άρση της παύσης των πλειστηριασμών ακινήτων. Ποιος βρίσκεται πίσω από αυτή την πρωτοβουλία της τρόικας; Ποιον εξυπηρετεί μια τέτοια εξέλιξη; Κάποτε μας έλεγαν για να μας τρομοκρατήσουν, ότι αν κυβερνήσει η Αριστερά θα μας πάρουν τα σπίτια. Σήμερα η πρώτη κατοικία, που όλοι γνωρίζουν με τι κόπο έχει αποκτηθεί, πραγματικά κινδυνεύει από τη Δεξιά και τους ‘πιστούς’ του νεοφιλελεύθερου δόγματος, που υποστηρίζουν τις πολιτικές της. Τον Οκτώβριο το ‘αξιόπιστο’ πολιτικό προσωπικό της χώρας - το οποίο σήμερα με περίσσιο θράσος ζητά τη ψήφο του ελληνικού λάου για να ‘ξανασώσει’ την Ελλάδα - ψήφισε νόμο δηλώνοντας πομπωδώς και στη διαπασών ότι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών θα συντελεστεί με κοινές μετά ψήφου μετοχές, ρύθμιση που θα μεταφράζονταν σε μεταβίβαση των τραπεζών στο ελληνικό δημόσιο, όπως συνέβη και στην Αγγλία. Δεν πέρασαν πέντε μήνες και πριν ‘αλέκτωρ λαλήσει τρεις’ η πλειοψηφία του κοινοβουλίου εξέθεσε εκ νέου τον εαυτό της προσπαθώντας με σαθρά και άνευ ουσίας επιχειρήματα που δεν έπειθαν ούτε και τους ίδιους, να μας πείσει ότι οι μετοχές πρέπει να είναι μεν κοινές, αλλά χωρίς ψήφο. Το ελληνικό δημόσιο χρεώθηκε 48 δισεκατομμύρια προκειμένου να συμβάλλει στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με κοινές μετοχές χωρίς ψήφο. Ο ελληνικός λαός οφείλει να γνωρίζει ότι τους τόκους του δανείου αυτών των 48 δις θα τους πληρώσει ο ίδιος προκειμένου να παραμείνουν οι τράπεζες στα χέρια των ιδιωτών! Τα παρακάτω ερωτήματα προκύπτουν αβίαστα. Έχει συμβεί κάτι παρόμοιο σε κάποια άλλη χώρα; Γιατί κύριοι της συγκυβέρνησης, εφόσον κάνατε τέτοιου μεγέθους διευκόλυνση στους κύριους τραπεζίτες, δεν διεκδικήσατε οι τόκοι των χρημάτων αυτών να διατεθούν για το κούρεμα των υπερχρεωμένων νοικοκυριών ή των υπερχρεωμένων μικρομεσαίων επιχειρήσεων ελληνικής προστιθέμενης αξίας; Εσείς που νοιάζεστε τόσο για την ανάπτυξη της χώρας γιατί δεν μεριμνήσατε ώστε να συνδεθεί το χρέος με ρήτρα ανάπτυξης, από τη στιγμή μάλιστα που παραχωρήσατε εθνικό δικαίωμα αποδεχόμενοι ακόμα και το καθεστώς του αγγλικού δικαίου στα ομόλογα; Δεν σκέφτηκε κανένας από εσάς, τους ‘σωτήρες’, να φέρετε στο κοινοβούλιο προς ψήφιση άρθρο που να υποχρεώνει αυτούς τους ‘άγιους τραπεζίτες’ και ‘μεγάλους πατριώτες’ να διαθέσουν ένα ποσοστό των δανειζόμενων άτοκα από εμάς 48 δις, στην πραγματική οικονομία και ιδιαίτερα στη στήριξη ή τη δημιουργία της ελληνικής προστιθέμενης αξίας επιχείρησης; Πως σκέφτεστε να αντιμετωπίσετε το μεγάλο εχθρό της σημερινής πραγματικότητας που είναι η εκρηκτική ανεργία; Δυστυχώς δεν είναι ευρέως γνωστό ότι οι τράπεζες δικαιούνται, αυτές και μόνο, όποιο ποσό δανείζονται να το δανείζουν στη συνέχεια στο δεκαπλάσιο. Αυτό σημαίνει ότι τα 48 δις που δανειστήκαμε και τους δίνουμε χωρίς τόκο και με κοινές μετοχές χωρίς ψήφο, οι τραπεζίτες έχουν το μοναδικό δικαίωμα να τα δανείσουν εις το δεκαπλάσιο. Αντιλαμβάνεται κανείς πόσα πρόκειται να κερδίσουν, λαμβάνοντας υπόψη και τα σημερινά επιτόκια, από στεγαστικά, καταναλωτικά και επιχειρηματικά δάνεια. Και ο νοών, νοείτω. TVXS

Με άλλα Μάτια: ΕΝΑΣ ΑΕΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕ ΣΚΥΒΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ

Με άλλα Μάτια: ΕΝΑΣ ΑΕΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕ ΣΚΥΒΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ: Το να ξετυλίξεις μαζί με τον Παναγιώτη Κουρουμπλή το βιβλίο της ζωής του δεν είναι σίγουρα εύκολη υπόθεση. Το να μείνεις τυφλός σε ηλικία ...

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΥΡΟΥΜΠΛΗΣ- ενδιαφέρουσες σκέψεις και προτάσεις

(για διέξοδο από τη κρίση του κοινοβουλευτισμού) Κυρ. Ελευθεροτυπία

....Ετσι λοιπόν σε πρόσφατο ποστ μου παρουσίασα το πως ο ¨άνθρωπος¨ Παναγιώτης Κουρουμπλής, κάτω από φορτικές εσωτερικές διαδικασίες καταψήφισε με βροντερή φωνή και με το δικό  του Οχι στην ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων, το μνημόνια λίγο καιρό πριν. Αυτό με αφορμή μιά ιδιαιτερη συνέντευξή του στην Κυρ. Ελευθεροτυπία.
Ας παρακολουθήσουμε λοιπόν τώρα στην ίδια εφημερίδα ένα άρθρο με σκέψεις του ¨πολιτικού¨ πλέον Παν. Κουρουμπλη, για το πως μπορεί το υπάρχον κοινοβουλευτικό σύστημα να βγεί από τη βαθιά κρίση του.

¨Η πολυεπίπεδη και πολύμορφη κρίση που βιώνει σήμερα το ελληνικό πολιτικό σύστημα, οδηγώντας και τη κοινωνία σε βαθιά και εκτεταμένη αποδόμηση, κινδυνεύει να αμφισβητήσει το μέλλον του έθνους. Ας αοφλοιώσουμε το  ¨κέλυφος¨ της κρίσης για να οδηγηθούμε σε λύσεις με ψυχραιμία και νηφαλιότητα που να εμπεδώνουν στην κοινωνία αίσθημα νέας αρχής, αφετηρία εξελίξεων σε καινούργια εποχή που θα μας οδηγήσει σε διέξοδο θεμελιώνοντας αναγεννητική προσπάθεια και για το ίδο πολιτικό σύστημα.
Η σημερινή μελαγχολική κοινωνική και πολιτική κατάσταση πρέπει απνευστί να μετατραπεί σε όραμαδημιουργικής και πνευματικής ανάφλεξης, μεταστρέφοντας την επικίνδυνη αντίληψη συμπολιτών μας στις πλατείες ¨δεν έχω να χάσω τίποτα¨, σε αναζήτηση και διεκδίκηση μιάς νέας πραγματικής κοινωνικής Δημοκρατίας.
Η επόμενη Βουλή πρέπει να κηρυχτεί Συντακτική. Να τολμήσουμε να προχωρήσουμε σε αναδόμηση ακόμα και του υφιστάμενου πολιτικού και πολιτειακού συστήματος με υιοθέτηση του μοντέλου της Προεδρικής Δημοκρατίας. Ο πρόεδρος τηε Δημοκρατίας να εκλέγεται πό τον λαό και να ανήκει στην αρμοδιότητά του ο διορισμος της εκλεγμένης κυβέρνησης.
Ο βουλευτής δύναται να αναλάβει υπουργικό θώκο, με ταυτόχρονη απώλεια του βουλευτικού του αξίωματος και με ταυτόχρονη στέρηση του δικαιώματός συμμετοχής στις αμέσως επόμενες εκλογές. Το ¨πόθεν έσχες¨ του βουλευτη να συνδέεται με την αντικειμενική αξία της αποκτηθείσας περιουσίας κατά την περίοδο άσκησης του λειτουργήματος σε συνδυασμό με τα δηλωθέντα εισοδήματα αυτής της περιόδου.

Να τροποποιήσουμε σε βάθος τον κανονισμό της Βουλής για να ανταποκρίνετι στις σημερινές απαιτήσεις μιάς Δημοκρατίας που μπορεί να διαθέτει πολιτικά αντανακλαστικά με βάση τις ηλεκτρονικές ταχύτητες εξέλιξης της εποχής μας. Οι ψηφοφορίες στην ολομέλεια της Βουλής πρέπει να διεξάγονται για ευνόητους λόγους, δια των παρόντων βουλευτών. Τα διατάγματα που επί της ουσίας ενέχουν θέση νόμου, κατά παραχώρηση της νομοθετικής εξουσίας στην εκτελεστική, πρέπει να τυγχάνουν και της έγκρισης της αρμόδιας επιτροπής της Βουλής. Για διατάγματα και υπουργικές αποφάσεςξ θα προβλέπεται υποχρεωτικό όριο έκδοσής τους στον υπό ψήφιση νόμο. Να καταργηθεί το άρθρο 85 του Συντάγματος και κάθε διάταξη που διαφοροποιεί την ποινική δίωξη των πολιτικών από εκείνη των πολιτών.
Η Δικαιοσύνη πρέπει να αποφασίζει σε χρόνο που να μην συμβάλλει στην καθυστέρηση των επενδύσεων και στην άμεση εκδίκαση των οικονομικών εγκλημάτων για την εμπέδωση του αισθήματος της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Να προχωρήσσουμε συνταγματικά στην καθιέρωση εσωκομματικής δημοκρατίας, ώστε να σπάσουμε την αναχρονιστική κουλτούρα της κομματικής πειθαρχίας.
Ν καταργηθεί το απόρρητο όλων των αιρετών προσώπων, όλων των επιπέδων, για κάθε δραστηριότητά τους. Να προχωρήσουμε στην ψήφιση ενός εκλογικού νόμου που θα δημιουργριλ μονοεδρικές ή διεδρικές περιφέρειες, επελευθερώνοντας το πολιτικό προσωπικό από οκονομικές εξαρτήσεις.
Να προχωρήσουμε σε ένα σύγχρονο, αυστηρό θεσμικό πλαίσιο που θα βάλει πραγματική τάξη στο άναρχο μιντιακό περιβάλλον.
Οι αιρετοί της Τοπικής Αυτοδιοίκησης Πρώτου Βαθμού και της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης να συμπεριλαμβάνονται σε ενιαίο ψηφοδέλτιο και εκ των εκλεγμένων συμβούλων να εκλέγεται ο Δήμαρχος κα ο Περιφερειάρχης.

Πρέπει,όχι με απλές έννοιες, αλλα με το βαθύ νόημα που απαιτεί ο σεβασμός την ελευθερία του πολίτη, να καθιερώσουμε συνταγματικά τα γενικά, ειδικά ή τοπικά δημοψηφίσματα για να αποκτήσουμε κουλτούρα πραγμάτικής συμμετοχικής δημοκρατίας που μπορεί να αποτελέσει εν τοις πράγμασι τη μόνη δύναμη αναχαίτισης των λογικών ισοπέδωσης της παγκοσμιότητας.

Ας γίνουμε άξιοι αρχιτέκτονες μιάς πραγματικής, μελλοντικής, θεσμικής Δημοκρατίας.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΥΡΟΥΜΠΛΗΣ ´η πώς ο τυφλός έβαλε τα φώτα στους βλέποντες

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΥΡΟΥΜΠΛΗΣ
´η πώς ο τυφλός έβαλε τα φώτα στους βλέποντες

τον Παναγιώτη τον ήξερα από την εποχή που το υνδικαλιστικό κίνημα των Αναπήρων βρισκόταν στα σπάργανα αρχές της δεκαετίας του 80.Φοιτητής κοντά στο πτυχίο εγώ, δικηγόρος καρίερας αυτός και ανερχόμενο συνδικαλιστικό στέλεχος του χώρου του δικόυ του, αλλά  και του φυσικού του-τού αναπηρικού.
το είχε απ´ο φυσικού του ο Παναγίωτης το επίπονο σπορ του συνδικαλισμού,χώρος για τον οποίον εγώ ποτέ δεν αισθανόμουν άνετα.
ετσι λοιπόν πολύ σύντομα και μετά απο μερικ´ες θητείες δε κάποιες εξελεγκτικές επιτροπές ´η ως απλό μέλος δε κ´αποια διοικητικά συμβούλια,αποχώρησα από τον χώρο οριστικά διατηρώντας απλά κάποιους φίλους και γνωστούς.
για να επανέλθω όμως στον Παναγιώτη, αφορμή για αυτό εδώ μου έδωσε μιά συνέντευξή του που διάβασα σε κάποιο φύλλο της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας αμέσως μετά την διαδικασία ψήφισης του δεύτερου μνημονίου των περίφημων ονομαστικών ΝΑΙ και ΟΧΙ. 
Παρακάπτοντας το πολιτικό κομμάτι της συζήτησης θα επικεντρωθώ στίς τελευταίες δύο ερωτήσης που αποκαλύπτουν τον Ανθρωπο πολιτικό και το ποιές σκέψεις τον οδήγησαν στην μειοψηφία του δικού του ΟΧΙ.

ΕΡ
Ποιά ήταν η πορεία των εσωτερικών σας συγκρούσεων μέχρι το όχι?
Απ.
Είχα πλήρη επίγνωση των συνεπειών της διαγραφής μου από μιά παράταξη με την οποία συνδέεται η οικογένειά μου και εγώ, εδώ και ογδόντα περίπου χρόνια, από την εποχή του Ελ.Βενιζέλου. μέσα μου τέθηκε το ερώτημα: Εάν ψηφίζουμε και προχωρήσουμε στην εκποίηση της Δημόσιας περιουσίας με συνοπτικές διαδικασίες, μπορέι κανείς να με διαβεβαιώσει ότι θα αποτραπεί το μοιραίο μετέπειτα?Και αν τελικώς έλθει αυτό το μοιραίο, το οποίο έχουμε διαμονοποίσει, μήπως θα ήταν καλύτερα να μας βρει έχοντας στα χέρια μας τη δημόσια περιουσία?
Τις προηγούμενες μέρες έχοντας έλθει σε επαφή με πολλούς ανθρώπους και δεδομένου ότι η κυβέρνηση δεν συμφωνούσε με κόκκινες γραμμές, έιχα αποφασίσει ότι αυτό που πρέπει να πράξω είναι ότι μου επέβαλλαν οι γνώσεις και η συνείδησή μου.

Ερ.
Τί έπαιξε καθοριστικό ρόλο για να πάρετε αυτή την απόφαση?
Απ.
Συνηθίζω να συζητώ με τα παιδιά μου ,την Κατερίνα και τον Λευτέρη, 22 και 20 χρονών αντίστοιχα.
Συζ´ητησα και το βράδυ της παρμονής της ψηφοφορίας. Μου είπαν ότι δεν πρέπει να ψηφίσεις κάτω από έναν αποκιοκρατικό εκβιασμό.Δεν πρέπει να ψηφίσεις ένα πρόγραμμα που δεν το πιστεύει η συντριπτική πλειψηφία του Ελληνικού λαού.Δεν μας ενδιαφέρει η κοινοβουλευτική σου ιδίοτητα, ακόμα και αν σε διαγράψουν.Μας νοιάζει πρωτίστως να είσαι ψηλά στη δική μας συνείδηση.Αλλωστε εκτός από παιία σου είμαστε και συνειδητοί ψηφοφόροι σου.
Την επόμενη μέρα, ημ´ερα της ψηφοφορίας, οι ώρες κυλούσαν αργά σε ´ενα περιβάλλον αφόρητης έντασης τόσο εσωτερικής όσο και εξωτερικης.Η απόφασή μου παρέμενε σταθερή και η ομιλία μου είχε αυτό το περιεχόμενο. Κλείνοντας την ομιλία μου, μου ήρθε αστραπιαία στη μνήμη ο στίχος του Βαλαωρίτη: "Πάρε ένα σβ´ολο Μήτρο και διώξε εκείνα τα σκυλιά που μου χαλούν το φύτρο".
Το αποκορύφωμα της συναισθηματικής αλλά και πολιτικής φόρτισης ήρθε στις 1.30 μ.μ, όπου ο συνεργάτης μου με φώναξε να μου πει για ένα μ´ηνυμα που ´ήρθε στο κινητό. το μήνυμα έλεγε:
"Θέλω να κάνεις αυτό που ορίζει η ψυχή σου, η συνέιδησή σου και η καρδιά σου. Θα είμαι πάντα κοντά σου, γιατί μας έμαθες να αγαπούμε την κοινωνία. Εκείνο που δεν θέλω είναι να διαψέυσεις τους νέους ανθρώπους που εκτιμούν την μ´εχρι τώρα στάση σου. Μια ψηφοφόρος σου".
ηταν ένα μήνυμα που εστάλη απο ένα κορίτσι 22 ετών που ´εφευγε σε ένα εκπαιδευτικό ταξίδι. Ο νέος αυτός άνθρωπος ήταν η κόρη μου.

Δεν θα ξεχάσω εκείνο το απομεσήμερο στη Βουλή, τον Παναγίωτη όταν ηλθε η ώρα να καταθέσει ονομαστικά την ψήφο του. Σε αντίθεση με τους πιο πολλούς βουλευτές που σχεδόν ψυθιριζαν το ΝΑΙ η το ΟΧΙ καθήμενοι, ο Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Παναγίωτης Κουρουμπλής, σηκώθηκε στάθηκε περήφανα με ελαφρά υψωμένο το κεφάλι και κοιτώντας με τα τυφλά του μάτια, μέσα στη ψυχή του, φώναξε το δικό του ΟΧΙ.
Έύγε παλίοφιλε Παναγίωτη, που σίγουρα δεν πρέπει καν να με θυμάσαι,γιατί, άσχετα αν το ΟΧΙ σου ήταν σωστό ή λάθος, εσύ απέδειξες ότι είσαι άξιος εκπρόσωπος των ψηφοφόρων σου και πάνω απόλα σωστός πατέρας γιατί μέσα από τα ´αξια παιδία σου αφουγκράστηκες την αγωνία ολόκληρης της γενιάς τους....
 



 


Sent from my iPad