Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λονδίνο 2012. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λονδίνο 2012. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, Αυγούστου 28, 2012

Η ελληνική παρα-επιτραπέζια αντισφαιριση παραμονές των Παρα Ολυμπιακών του Λονδίνου 2012 

Ο τέως παρα αθλητής του πινγκ πονγκ Γάλλος Gael Marziou, ο οποίος έχει την γυναίκα του πολυ αξιόλογη αθλήτρια στο χώρο της Ε.Α ( επιτραπέζια αντισφαιριση) ,και ο οποίος μετα  το τέλος της αθλητικής του καριέρας παρακολουθει σχεδόν όλα τα διεθνή τουρνουα σαν μέλος τής διεθνους παρα ομοσπονδίας για την Ε.Α (www.ipttc.org) , έκανε στο προφίλ του στο Facebook (http://www.facebook.com/gmarziou?ref=ts) παραμονές των Ο.Α του Λονδίνου 2012 μια στατιστικη ανακοινωση που αφορούσε την αποστολη της Τουρκίας. Είπε...
" Η Τουρκική αποστολη έχει τον μικρότερο μέσο όρο ηλικίας και τα περισσότερα μέλη είναι .θηλυκου γένους". 

Φέτος το καλοκαίρι βρίσκομαι στην Άγκυρα. Απο τις πρώτες μέρες της παραμονής μου παρατήρησα το εξής. 
Σε μεγάλες πεζό γέφυρες πάνω απο μεγάλους αυτοκινητόδρομους υπήρχαν διαφημιστικές αφίσες γνωστής αθλήτριας της Ε.Α της χώρας που λαμβάνει μέρος στους Ο.Α 2012 . Φυσικα στην αφίσα υπήρχε και ο χορηγός προφανώς της Εθνικής ομάδας, γνωστή εταιρία καυσίμων. Παρακάτω σε άλλη πεζό γέφυρα, άλλη αφίσα με αθλητή της τοξοβολίας. 

Απο περιέργεια μπήκα στα σχετικά sites και είδα τα σύντομα βιογραφικά και στατιστικά των Τούρκων αθλητών. Σχεδόν όλοι προπονούνται κάτω απο τις οδηγίες του ίδιου προπονητή που προφανώς είναι και ο Ομοσπονδιακός του αθλήματος. Έχω δει σχετικά βίντεο και διαπίστωσα οτι παρα το νεαρο της ηλικίας τους το επίπεδο τους είναι υψηλότατο. Πως αλλιώς θα ήταν άλλωστε αφου κατεβάζουν τέτοια ομάδα στο Λονδίνο . 
Θέλω να συμπληρώσω  οτι για το άθλημα μας της Ε.Α η συμμετοχή στους Ο.Α και στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα απαιτει οι αθλητές να βρίσκονται σε υψηλές θέσεις της κατάταξης ανάλογα με τη  κατηγορία αναπηρίας τους. Αυτο συνεπάγεται συμμετοχές των αθλητών σε διεθνή τουρνουα, νίκες σε αυτα και αγωνιστικές εμπειρίες. επιπλέον και το αυτονόητο- καθοδήγηση και προγραμματισμός απο ειδικό προπονητη που θα δουλέψει συλλογικα και ατομικά με τους αθλητές ώστε να βελτιώσει τα προτερήματα τους και να ελαχιστοποιησει τα μειονεκτήματα. 
Στην Αθήνα το 2004 οι Τούρκοι αθλητές αν δεν κάνω λάθος ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, με πρωταγωνίστρια μια αθλήτρια των ορθιων κατηγοριών που πήρε και μετάλλιο . Πρωταγωνίστησε μάλιστα και στο Πεκίνο . Μετα την Αθήνα και απο το 2005 προσωπικά σαν αθλητής πήρα μέρος σε διάφορα τουρνουα στο εξωτερικό και η Τουρκική συμμετοχή ήταν πενιχρή.Ομως ...άκριβως λίγο πριν το Πεκίνο αλλα και όλη την τετραετία που ακολούθησε μέχρι σήμερα παραμονές του Λονδίνου 2012 οι συμμετοχές της γείτονας χώρας στα τουρνουα ήταν πραγματι εντυπωσιακή. όχι μόνο σε αριθμό συμμετοχών και αθλητών που λάμβαναν μέρος ,αλλα και σε αποτελέσματα. Δείγματα δουλειάς που γίνονταν. Προφανώς μάζεψαν το εν δυνάμει έμψυχο υλικό τους , τα ταλέντα τους, που προφανώς μέχρι τότε απλα ασχολούνταν , οργανώθηκαν κάτω απο τον ίδιο προπονητη και προφανώς αν δεν έβαλαν  όλα τα χρήματα για τις συμμετοχές τους στα τουρνουα, ένα μέρος το διέθεσαν σπόνσορες που βρήκαν. 
Κυκλοφόρησαν κάποια στιγμη μάλιστα στο διαδίκτυο πριν απο λίγα χρόνια και ένα βιντεακι με σύντομες συνεντεύξεις και παρουσιάσεις των αθλητών αυτών σε δράση...

Πραγματικα την χαίρομαι τη Τουρκία και την Νεανική  Εθνική τους ομάδα. Αν δούμε τίποτα απο το κρατικό μας κανάλι θα είμαι μαζι τους. Θα έχουν και συνέχεια γιατι αν πανε καλα και άλλοι αθλητές θα στελεχώσουν τα επόμενα χρόνια την ομάδα αλλα και οι σπόνσορες δεν θα έχουν λόγο να αποσύρουν την χορηγία τους. Κατα κάποιο τροπο το νερό στην παρα Ε.Α στην γείτονα έχει μπει στο αυλάκι . 
Και με πιάνει μια πικρία γιατι αν εξαιρέσεις τη συμμετοχή μας στην Αθήνα λόγω χώρας που φιλόξενει  τους Ο.Α φυσικα δεν υπήρξαν  συμμετοχές μας ποτε άλλοτε αλλα και ούτε πρόκειται  να υπάρξουν με τα σημερινά δεδομένα γιατι αν και υπάρχει έμψυχο δυναμικό, απλα τίποτα απο τα παρα πάνω  τα ευλογα δεν έχει γίνει , 

Είναι γνωστή η ρήση στους επιχειρηματικούς οικονομικούς κύκλους που αναφέρεται στις επιτυχίες 

" αν δεν ξέρεις πως να επιτυχεις , κοιτα πως το έκαναν οι άλλοι, και αν δεν έχεις χρήματα χρησιμοποίησε αυτών που έχουν"

Παρασκευή, Αυγούστου 17, 2012

Λονδίνο Ολυμπιακοί 2012-10 Αυγούστου, μια Ολυμπιακή μέρα 

Αν αξίζουν οι Ολυμπιακοί πλέον, δεν είναι ούτε οι φαντασμαγορικες τελετές τους ούτε οι σπόνσορες ούτε τα ρεκόρ. Τίποτα απο όλα αυτα! 
Αυτο που αξίζει είναι οι ίδιοι οι αθλητές! Οι μικρές ιστορίες τους που  κρύβονται πίσω απο τα παραμορφωμενα απο την προσπάθεια , την απογοήτευση , τα δάκρυα χαράς ή λύπης , πρόσωπα τους. Όλες αυτές ο ιστορίες που άνετα κάθε ένας απο αυτούς τους ανθρώπους θα μπορούσε να γίνει μια μικρή βιογραφια βιβλίο ,παρακαταθήκη για τα παιδια τους. 

Πλέον όταν παρακολουθώ αγώνες μόνο αυτα παρατηρώ. Αυτα με ενδιαφέρουν. Ο παράγοντας άνθρωπος αυτο που δεν αλλαζει ποτε και που τον  διαφοροποιεί απο τη μηχανή. 
Οι φετινοί Ολυμπιακοί είχαν όπως και όλοι κάτι να μας αφήσουν! Δυστυχώς τα άσχημα ήταν πιο πολλα απο κάθε φορα ,αλλα επειδη ξέρω οτι μπορει να υπαρχουν κάποιοι που μπορει να διαφωνησουν το αντιπαρερχομαι και προχωράμε σε αυτο που δεν αλλαζει, όπως προειπα και που είναι ο άνθρωπος. 
Όχι οι θεατρινισμοι των μεγάλων σούπερ αθλητών που καταρρίπτοντας ύποπτα τα παγκόσμια ρεκόρ και δίνουν την χρηματική ανταμοιβή στο εμπόριο που λέγεται Ολυμπιακό γεγονός, αλλα στα πιο χαμηλά φώτα σε άλλους αθλητές που ακόμα είναι προσκολημενοι στο ταπεινό και αθλητικό ιδεώδες του πρώτου Ολυμπιακού πνεύματος . 

10 Αυγ. Τελικός 5000 μ γυναικών 
Μου αρέσουν πολυ οι μεγάλες αποστάσεις γιατι εκει παίζει ρόλος και ο παράγοντας μυαλό ψυχη και τακτική. Δεν γνωρίζω καμία απο τις αθλήτριες αλλα παρόλα αυτα παρακολουθω έστω και με διακοπές τη κούρσα , γιατι η κάμερα μεταφέρεται και σε αλλα αθλήματα. Ήταν αρκετά συναρπαστική και τη κερδίζει μια μικροκαμωμενη αθλήτρια 43 κιλών η Meseret Defar  απο την Αιθιοπια . Τίποτα το παράξενο μέχρι εδω. Αυτο που δίνει ανθρώπινη διάσταση στο γεγονός είναι ο πανηγυρισμος. Η αθλήτρια βρίσκεται σχεδόν σε έκσταση για την επιτυχία της, που μάλλον ήταν απρόσμενη για αυτήν . Τα ματιά της κοιτάζουν στο απλανες, ενώ έχουν ανοίξει τους κρουνούς τους και τρέχουν ποτάμι τα δάκρυα. Τα χείλη της κάτι ψελλιζουν ενω δείχνει το στήθος της κτυπωντας το. Την ίδια στιγμη γόνατιστη και ενω η κάμερα την πλησιάζει χώνει βαθειά κατα σάρκα στο κόρφο της το χέρι και βγάζει ένα τσαλακωμενο χαρτί που  είναι τυπωμενη πάνω του μια φωτογραφία. Ο φακός ζουμαρει. Είναι η μια εικόνα ορθόδοξης τεχνοτροπιας της Παναγίας με το θείο Βρέφος . Τη δείχνει κλαιγοντας στο φακό και τη φυλάει . ....κατευθύνεται κρατώντας την εικόνα σε μια γωνία με Αιθιοπες φιλάθλους και παίρνει την σημαία της πατρίδας της... 
Το ίδιο πρόσωπο με παραμορφωμενο απο τα δάκρυα χαρακτηριστικά, στην ίδια ένταση αντικρυσα και κατα την απονομή... 
Ποια άραγε ιστορία θα είχε να μας διηγηθεί αυτη η μικροκαμωμενη πρωταθλήτρια? ποια παιδικά της χρόνια εσκαψαν την ψυχη της , ποιο όνειρο κράτησε ζωντανό μέσα της με τη βοήθεια του Θεού της μέχρι το τέλος και την απονομή του Χρυσού? και τι τελικα σημαίνει μόνο γιαυτην αυτο το χρυσό? δεν ξέρω αν το είπε σε κανέναν αλλα και  αν δεν το είπε, έχει σημασία μόνο για εκείνη .....

Λίγο αργότερα την ίδια βραδιά ....

Τελικός 1500 μ γυναικών  
Άλλη γοητεία! Πιο μικρή απόσταση δεν χωράνε λάθη, περισσότερο παρατεταμένη ταχύτητα αλλα και τακτική ! 
Είχα παρακολουθήσει και τους δυο ημιτελικούς δυο μέρες πριν και μου έκαναν εντύπωση πως δυο Τουρκαλες μπήκαν με άνεση στον τελικό ανάμεσα σε μεγαθήρια απο την Ευρώπη και κυρίως Αφρική. Η μια πάντως  η Cakir Alptekin όπως μετα τον τελικό έμαθα ήδη ήταν τρόπαιουχος του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Καθολου τυχαία δηλαδή . Η δεύτερη και η πιο μικρή σε ηλικία μόλις 20 χρόνων και πιο μικροκαμωμενη , η Gamze Bulut μάλλον χωρίς πρώην δάφνες . Εντυπωσιακή πάντως και αυτη στον ημιτελικό. 
Ήθελα να δώ πως θα συνεργαζοντουσαν οι δυο τους στον τελικό . Είναι γνωστό οτι σε τέτοιες αποστάσεις εφαρμόζεται μια τακτική συνεργασίας μεταξύ αθλητών της ίδιας χώρας. Συνήθως ο ένας, αυτός που δεν πρόκειται να κερδίσει δίνει τον συγκεκριμένο ρυθμό κάνει δηλ το λαγό , και κατόπιν τη δεδομένη στιγμη ο υποψήφιος νικητής αιφνιδιάζει και περνάει μπροστά. Αρχικά τη τακτική αυτη τη δίδαξαν οι Αφρικανοι αθλητές που πάντα τύχαινε και είχαν πολλούς αθλητές σε αυτές τις αποστάσεις. 
Πράγματι η κούρσα ξεκίνησε και η Bulut φάνηκε οτι ήθελε να δώσει ένα δικο της ρυθμό απο την αρχή της κούρσα βάζοντας τον εαυτό της επικεφαλής. Η Cakir ήταν σαν να μην υπήρχε κινούμενη κάπου στη μέση του μπουλουκιου των αθλητριών. Κάποιες εναλλαγές πιο πολυ για να τεσταρουν η μια αθλήτρια την άλλη ήταν άνευ σημασίας. 
Ο αγώνας των 1500 μέτρων είναι μια πολυ πόνηρη απόσταση. Είναι τέσσερα κύκλοι στο στάδιο. Απο μια άποψη μπορείς να τον καταταξεις σε αγώνα παρατεταμένης ταχύτητας όπως τα 800 μ αλλα είναι κοντά και στην απόσταση ημιαντοχης. Έτσι αν ένας αθλητής δώσει ρυθμο πέραν της δυνατότητος του είναι σχεδόν σίγουρο οτι δεν θα έχει δυνάμεις για το τελευταίο ντεμαραζ. 
Λίγο πριν το καμπανάκι του τελευταίου γύρου η Bulut εξακολουθεί να προηγείται με κολλημενες πίσω της δυο αθλήτριες απο τα φαβορί. Παρακολουθω την Cakir να ανεβαίνει στη τετάρτη θέση ακριβώς πριν χτυπήσει το καμπανάκι και ενω ο ρυθμός της κούρσας ανεβαίνει σταδιακά. ήδη κάποιες αθλήτριες μένουν πίσω αδυνατώντας να παρακολουθήσουν. Ταυτόχρονα παρακολουθω τη Bulut που αντέχει την πίεση των άλλων πίσω της, και αναρωτιέμαι πόσο θα αντέξει. Έχει ένα σκοπό να κάνει . Προφανώς πρέπει να αντέξει για να βοηθήσει τη Cakir. 
Στην ευθεία πριν το τελευταίο βιραζ η Cakir βγαίνει με ταχύτητα μπροστά σαν βέλος!! Αμέσως ξεχύνονται απο πίσω της οι άλλες δυο των φαβορί ! Η Bulut αυτόματα μένει τέταρτη και αμέσως σκέφτομαι οτι έκανε αυτο που έπρεπε και οτι η καλύτερη της θέση θα είναι η τεταρτη, αν αντέξει. .... Ο κόσμος ξεσηκώνεται!!και σπρώχνει τις αθλήτριες!! Αλλα εκείνη τη στιγμη η Bulut φαίνεται να κάνει κάτι μαγικό!!! Επιταχύνει ξαφνικά να περάσει τις δυο αθλήτριες που καταδίωκουν τη Cakir,αλλα αυτομάτως λες και το μετανιώσει μένει κολλημένη πίσω τους καταδιωκοντας ,αυτη ,αυτές!! Αμέσως συνειδητοποιώ οτι η μικρη δεν έχει πει τη τελευταία της λέξη . 
Τελική ευθεία...
Η Cakir σαν βέλος μπροστά πετάει προς το μετάλλιο!! Οι δυο που την καταδίωκουν φαίνεται οτι δεν μπορούν και στα τελευταία 30 μέτρα ξεμενουν απο δυνάμεις. Και τότε η Bulut ο λαγός της κούρσας τις προσπέρναει σαν σταματημενες και σε πολυ μικρη απόσταση απο τη Cakir παίρνει το αργυρό !!! 
Άψογη τακτικη δίκαια χρυσή η πανευρωπαϊκή πρωταθλήτρια Cakir  αλλα ακόμα πιο δίκαιη η δεύτερη θέση της Bulut που διάβασε τις αντιπάλους της πριν το τέλος αυτοσυγκράτησε τις δυνάμεις της και χτύπησε σαν κομπρα. 

Ο επίλογος των πανηγυρισμων έχει ως εξής. Η Cakir Alptekin γόνατιζει και ακουμπάει το μέτωπο της στο ταρταν. Σηκώνει το κεφάλι προς τον ουρανό και σκεπάζει με τις δυο παλαμες της το πρόσωπο της, η κλασσικη κίνηση προσευχής των μουσουλμάνων. Η Bulut χαμογελαστή όρθια την περιμένει. Αγκαλιάζονται και χέρι χέρι σφίγγοντας πανηγυρικά τις γροθιές τους με το χαμόγελο της ικανοποίησης στα πρόσωπα τους, κατευθύνονται προς τους φίλους και τους προπονητές τους που θα τους δώσουν τη σημαία με τη κόκκινη ημισεληνο. Έτσι απλα και ταπεινά, χωρίς γκριματσες υπερβολές και ουρλιαχτα, τη μόδα των φετινών Ολυμπιακών, όπως αρμόζει σε πραγματικούς Ολυμπιονίκες με ταπεινο αθλητικό πνεύμα τα δυο κορίτσια με τα λαϊκά αφτασιδιωτα πρόσωπα, που έμαθαν να τρέχουν απο μικρές μαζι με τα αγόρια στις πλατιές σκόνισμενες αλάνες της Τουρκίας. 

Ήταν μια Ολυμπιακή μέρα για μένα δυο μεγάλων τελικών του Λονδίνου 2012 αλλα μου έμεινε και μια απορία.
" μήπως τελικα η Bulut μπορούσε και το χρυσό?" μόνο αυτη το ξέρει και μας το έκρυψε.... Μέχρι την επόμενη φορα....