 | 36.64 % | |
 | 32.29 % | |
 | 8.35 % | |
 | 7.15 % | |
 | 4.70 % | |
 | 1 | ३,49 % |
Δευτέρα, Ιουνίου 08, 2009
Τετάρτη, Ιουνίου 03, 2009
Οταν οι παράλληλες λωρίδες γίνονται τεθλασμένες
Με απόφαση του Υπουργ.Συγκοινωνιών,κύριου Στυλιανίδη τα ταξί θα μπορούν μα χρησιμοποιούν προσωρινά τρείς μεγάλες λεωφορειολωρίδες της Αθήνας. Αυτό το προσωρινό δεν αφήνει πολλά περιθώρια για παρερμηνείες στη χώρα όπου ουδέν μονιμότερον του προσωρινού.
Τί του'ρθε του υπουργού να ανοίξει τις λεωφορειολωρίδες στα ταξί? Εκλογές!
Πρίν από όλες τις εκλογές, όλες οι κυβερνήσεις έχουν να δώσουν το κάτιτίς τους στους οδηγούς των ταξί. Η κουτοπόνηρη συλλογιστική της μεταχουντικής μεριόδου, ότι οι ευχαριστημένοι ταξιτζήδες μιλάνε υπέρ της κυβέρνησης στους πελάτες, είναι μάλλον ντεμοντέ!
Οπως ξέρουν όλοι οι πελάτες, οι ταξιτζήδες δεν είναι ποτέ ευχαριστημένοι. Επιπλέον, σπανίως, έχουν να πουν καλή κουβέντα για τον καθένα. Είναι φανερό ότι ο κύριος Στυλιανίδης δεν μετακινείται με ταξί εδώ και χρόνια. Οσο είναι φανερό, ότι έχει να έλθει σε επαφή με τον κόσμο εδώ και χρόνια.
Η είσοδος των ταξί στις λεωφορειολωρίδες πρόκειται να ταλαιπωρήσει όλους τους επιβάτες των μέσων μαζικής μεταφοράς. Δεν θα ταλαιπωρήσει το όνομα του κύριου Στυλιανίδη στα στόματα των ταξιτζήδων, όμως. Οι οποίοι ζήτησαν και πήραν γενναίες αυξήσεις στα κόμιστρα και τις άλλες υπηρεσίες- ο Θεός να τις κάνει, αν υπάρχει- σε περίοδο στενότητας του λαού, μόνο και μόνο επειδή τις ζήτησαν!
Και τις πήραν, λέει ο υπουργός, υπό τον όρο ότι θα συμπεριφέρονται καλά και θα είναι καθαροί! δηλαδή, πρέπει να πάρουν κατιτίς για να είναι καθαροί και να μην ε΄΄ιναι αγενείς και αυταρχικοί ως συνήθως.
Προφανώς ο υπουργός υπολογίζει περισσότερο στην ψήφο των 28000 ταξιτζήδψν από την ψήφο των εκατομμυρίων επιβατών. Τους οποίους περιφρονεί κατάμουτρα με τις νέες του αποφάσεις. Μένει να δούμε αν θα του ανταποδώσουν την περιφρόνηση ή αν θα είναι άξιοι της τύχης τους
Παπαδόπουλος Τετράδης
Ελευθεροτυπία Κυριακής
Τί του'ρθε του υπουργού να ανοίξει τις λεωφορειολωρίδες στα ταξί? Εκλογές!
Πρίν από όλες τις εκλογές, όλες οι κυβερνήσεις έχουν να δώσουν το κάτιτίς τους στους οδηγούς των ταξί. Η κουτοπόνηρη συλλογιστική της μεταχουντικής μεριόδου, ότι οι ευχαριστημένοι ταξιτζήδες μιλάνε υπέρ της κυβέρνησης στους πελάτες, είναι μάλλον ντεμοντέ!
Οπως ξέρουν όλοι οι πελάτες, οι ταξιτζήδες δεν είναι ποτέ ευχαριστημένοι. Επιπλέον, σπανίως, έχουν να πουν καλή κουβέντα για τον καθένα. Είναι φανερό ότι ο κύριος Στυλιανίδης δεν μετακινείται με ταξί εδώ και χρόνια. Οσο είναι φανερό, ότι έχει να έλθει σε επαφή με τον κόσμο εδώ και χρόνια.
Η είσοδος των ταξί στις λεωφορειολωρίδες πρόκειται να ταλαιπωρήσει όλους τους επιβάτες των μέσων μαζικής μεταφοράς. Δεν θα ταλαιπωρήσει το όνομα του κύριου Στυλιανίδη στα στόματα των ταξιτζήδων, όμως. Οι οποίοι ζήτησαν και πήραν γενναίες αυξήσεις στα κόμιστρα και τις άλλες υπηρεσίες- ο Θεός να τις κάνει, αν υπάρχει- σε περίοδο στενότητας του λαού, μόνο και μόνο επειδή τις ζήτησαν!
Και τις πήραν, λέει ο υπουργός, υπό τον όρο ότι θα συμπεριφέρονται καλά και θα είναι καθαροί! δηλαδή, πρέπει να πάρουν κατιτίς για να είναι καθαροί και να μην ε΄΄ιναι αγενείς και αυταρχικοί ως συνήθως.
Προφανώς ο υπουργός υπολογίζει περισσότερο στην ψήφο των 28000 ταξιτζήδψν από την ψήφο των εκατομμυρίων επιβατών. Τους οποίους περιφρονεί κατάμουτρα με τις νέες του αποφάσεις. Μένει να δούμε αν θα του ανταποδώσουν την περιφρόνηση ή αν θα είναι άξιοι της τύχης τους
Παπαδόπουλος Τετράδης
Ελευθεροτυπία Κυριακής
Παρασκευή, Μαΐου 29, 2009
Πέμπτη, Μαΐου 28, 2009
Κυριακή, Μαΐου 24, 2009
Ποτέ να μην τελείωνε!!
Πριν από λίγες μέρες γύρισα από την Σλοβενία, όπου συμμετέιχα σε ένα δεκαήμερο προπονητικό camp για άτομα με αναπηρίες στην Επιτραπέζια Αντισφαίριση.
Η διοργανώτρια χώρα έχει παράδοση στο συγκεκριμένο άθλημα διοργανώνει τουλάχιστον δύο ανοικτά τουρνουά τον χρόνο και το σημαντικότερο έχει δύο Παγκόσμιες πρωταθλήτριες και Παραολυμπιονικήτριες, με σημαντικότερη λόγω του νεαρού της ηλικίας την Mateja Pintar η οποία στη χώρα της είναι πασίγνωστη και τυγχάνει μεγάλης υποστήριξης και δημοσιότητας..
Φέτος αποφάσισα λοιπόν αντί να διαθέσω το χαμηλό μου μπατζετ σε κάποιο τουρνουά, να πάω σε αυτό το κλειστό camp όπου ήξερα ότι θα προπονούμουν με κάποιους από τους καλύτερους Ευρωπαίους Αθλητές στο πινγκ πονγκ.
Η ημερομηνία έναρξης δεν ήταν τυχαία. Σε μιά πόλη θέρετρο και με πηγές σπα, το Lasko, μόλις 70 χλμ από την Λουμπλιάνα, στις 8 του Μαίου τελείωνε το διεθνές τουρνουά και στις 10 Μαίου ξεκινόυσαν οι προπονήσεις, για τους περίπου 20 αθλητές σε καρότσι και περίπου άλλους τόσους ορθίους. Ενα μήνα μετά αρχές Ιουνίου στη Γένοβα αρχίζει το Πανευρωπαικό και η εποχή φαντάζει η καταλληλότερη για φορμάρισμα.
Οι παίκτες που πήραμε μέρος ήταν από Σλοβενία, Σλοβακία, Ολλανδία, Γερμανία, Ιρλανδία, Μ.Βρεττανία, μεγάλες δυνάμεις στο άθλημα.
Διάλεξα με την αετίνα μου να πάμε με το αυτοκίνητο. Η πιό βολική διαδρομή με το αυτοκίνητο, είναι Αθήνα Ηγουμενίτσα, πλοίο για Ανκόνα Ιταλίας με μία βραδυά στο πλοίο και την άλλη μέρα αργά το απόγευμα μετά από 6 ώρες οδήγησης φθάνεις Λιουμπλιάνα (και Λάσκο κατ'επέκταση).
Η αξία μου στο παγκόσμιο αθλητικό χρηματιστήριο είναι ακόμα χαμηλή, αυτό όμως δεν έπαιξε κανέναν ρόλο στον τρόπο που αντιμετωπίστηκα από προπονητές και άλλους αθλητές, οι περισσότεροι από τους οποίους έιχαν διεθνείς περγαμηνές και με φιλοδοξίες για το Πανευρωπαικό. Εκεί, κάτω από αυστηρά αθλητικό πρόγραμμα είμασταν όλοι στο μηδέν και ισοι προς ίσον.
Σε γενικές γραμμές το πρόγραμμα είχε ώς εξής.
Ξύπνημα γύρω στις 7,00-7,30. Πρωινό και 8,30 άρχίζαμε με σλάλομ γύρω από τα τραπέζια και ασκήσεις stretching μυικών ομάδων και αρθρώσεων των χεριών και όμων. Κατόπιν κατόπιν ζευγαρώματα με διαφορετικούς αθλητές κάθε φορά και για συγκεκριμένες ασκήσεις κάθε φορά, γεγονός που καθόριζαν κάθε φορά οι προπονητές. Οι ασκήσεις περιλάμβαναν κυρίως ασκήσεις τακτικής και ανάπτυξης νέων τεχνικών σε χτυπήματα.
11,00 η ώρα επιστροφή, μπάνιο σάουνα όποιοι ήθελαν ή πισίνα, μεσημεριανό και ξεκούραση.
4,30 επιστροφή και άλλά προπονητικά κόλπα αλλά πιό χαλαρά αυτή τη φορά μέχρι τις 7,00. Κατόπιν ήμασταν ελέυθεροι (όσο μπορούσαμε¨-) αλλά πιστέψτε με οι αντοχές μας δεν ξεπερνούσαν τις 11,00 το βράδυ.
Τέλος της πρώτης μέρας και όλη την δέυτερη κυρίως, είπα από μέσα μου ότι δεν θα μπορέσω να ακολουθήσω το ρυθμό. Πόνοι παντού και κατανάλωση ποσοτήτων ειδικής αλοιφής για ανακούφηση.(και όχι μόνον εγώ) Παρ'όλα αυτά όταν ξεκινούσε η προπόνηση εκτός από ένα βάρος στους μυές, οι πόνοι εξαφανίζονταν ως δια μαγείας. Στο μεταξύ οι προπονητές μας έμπειροι στο θέμα προσάρμοζαν ως δια μαγέιας το βάρος των προπονήσεων λες και ήξεραν ακριβώς τι αντιμετωπίζαμε.
Τρίτη μέρα τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα και πολλοί άρχιζαν να εμφανίζουν σημάδια κόπωσης και επιδέσμους σε μπράτσα και καρπούς. (εγώ πάντως την έβγαλα καθαρή από αυτή την άποψη)
Την τέταρτη μέρα το πρωί μας άφησαν ελεύθερους για απόθεραπεία και αυτό ήταν προγραμματισμένο εκ των προτέρων. Οι πόνοι και τα πιασίματα ήταν σαφώς λιγότερα εκείνο το πρωί καθώς το σώμα άρχισε πλέον να προσαρμόζεται, και βρήκαμε την ευκαιρία να πάμε για κάποια ψώνια αναμνηστικά στην πιό κοντινή μεγάλη πόλη το Celje και την Λιουμπλιάνα.
Από τουριστικής απόψεως η Σλοβενία είναι μιά πανέμορφη χώρα με ζεστούς Βαλκάνιους κατοίκους (υπάρχει και άλλη αναφορά παλαιότερα στον Σταυραετό) οι οποία πρόσφατα μπήκε στην νομισματική ένωση. Παραμένει όμως πάμφθηνη όπως και πριν χωρίς να πραγματοποιήσει τις γνωσ΄τες Ελληνικές αλχημέιες προς χάριν του εύκολου πλουτισμού των λίγων. Γιά χρόνια υπήρξε προτεκτοράτο της ΑυστροΟυγγαρίας και μέρος διακοπών του Τίτο στα χρόνια της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας ( πχ η πανέμπορφη λίμνη Bled κόντα στα σύνοτα με την Αυστρία κλπ.) Σε κανένα σημέιο δεν φάινεται να έχει επηρρεαστεί από το γεγονός της διάσπασης αλλά και των πρόσφατων πολέμων. οι κάτοικοι διαπνέονται από μια ευμάρεια που το βλέπεις στα πενέμορφα σπίτια τους στα είδη των αγορών τους στον τροπο που ντύνονται και στα καινούργια τους αυτοκίνητα. Χαμογελούν εύκολα και είναι πολύ φιλικοί. Υπάρχει απόλυτη ασφάλεια παντού. Μιλούν σχεδόν όλοι τα Γερμανικά αλλά και με Αγγλικά μπορείς να επικοινωνήσεις έυκολα. Η χώρα βγαίνει στην Αδριατική μόνο με ένα μικρό κομμάτι γης κάποιων δεκάδων χιλιομέτρων νότια την Τεργέστης. Εδώ το κυρίως φιλέτο ακτών το έχει πάρει νοτιότερα η Κροατία με τα περίφημα Δαλματικά φιορδ. Ετσι έχει αναπτύξει πολύ σαν την Αυστρία τον χειμερινό τουρισμό και τα περιφερειακά του, στην ενδοχώρα.
Τεταρτη μέρα απόγευμα το πρόγραμμα ήταν και πάλι εντατικό αλλά το κενό έκανε σε όλους καλό.
Από την πέμπτη μέρα καποιοι αθλητές λόγω προσωπικών υποχρεώσεων έπρεπε να φύγουν ενώ κάποιοι άλλοι χαμηλοτερων κατηγοριών και με μικρότερες αντοχές έκαναν απουσίες πρωί ή απόγευμα. Αυτό βέβαια δημιουργόυσε κάποια προβλήματα στα ζευγαρώματα ή στο πρόγραμμα που είχαν κατα νου να αναπτύξουν οι προπονητές αλλά πιστέυω ότι ξεπεράστηκαν και προσάρμοσαν το πρόγραμμα ανάλογα.
Οπως καταλαβαίνετε από την 5η μέρα και μετά μέχρι την 8η και τελευταία δεν υπήρχαν πλέον πόνοι. Το πρόγραμμα που ακολουθόυσαμε ήταν επανάληψης με παραλαγές και το κλίμα ήταν πολύ πιό ευχάριστο πλέον γιατί όλοι ήμασταν πλέον μιά οικογένεια και τα αστεία ακόμα και πάνω στην προπόνηση έδιναν και έπερναν. Τα βράδια ευχάριστες στιγμές γύρω από την πισίνα με μπύρες και χαλαρή κουβεντούλα. Ο περίπατος μέσα στην πόλη γύρω από το ποτάμι και μέσα στο καταπράσινο πάρκο του Lasko, για όποιον η΄θελε αποτελούσε μιά χαλαρωτική εμπειρία.
Δεν είναι υπερβολή να πώ ότι όσο πλησίαζε η ώρα του τέλους παρακαλούσα μέσα μου να μην τελείωνε, να συνέχιζα να ήμουνα μέρος αυτής της αθλητικής οικογένειας και να την ακολουθούσα μαζί και στο Πανευρωπαικό (ας όψεται η Ελλ. Ομοσπονδία).
Ξέρω όμως ότι να είμαι καλά του χρόνου αξίζει πάλι να είμαι εκεί μέρος της θαυμάσιας αυτής Ευρωπαικής ομάδας αθλητών!!
Νομίζω ότι χρειάζονται και μερικές φωτογραφίες από αυτό το δεκαήμερο
Ηγουμενίτσα sunset
Δώσε μου και μένα!! (Πίτσα δίπλα στο ποτάμι στη Λιουμπλιάνα)
Λιουμπλιάνα.Φαντάσου το βράδυ με το φως του φανοστάτη!!
Επι΄το έργον
Η διοργανώτρια χώρα έχει παράδοση στο συγκεκριμένο άθλημα διοργανώνει τουλάχιστον δύο ανοικτά τουρνουά τον χρόνο και το σημαντικότερο έχει δύο Παγκόσμιες πρωταθλήτριες και Παραολυμπιονικήτριες, με σημαντικότερη λόγω του νεαρού της ηλικίας την Mateja Pintar η οποία στη χώρα της είναι πασίγνωστη και τυγχάνει μεγάλης υποστήριξης και δημοσιότητας..
Φέτος αποφάσισα λοιπόν αντί να διαθέσω το χαμηλό μου μπατζετ σε κάποιο τουρνουά, να πάω σε αυτό το κλειστό camp όπου ήξερα ότι θα προπονούμουν με κάποιους από τους καλύτερους Ευρωπαίους Αθλητές στο πινγκ πονγκ.
Η ημερομηνία έναρξης δεν ήταν τυχαία. Σε μιά πόλη θέρετρο και με πηγές σπα, το Lasko, μόλις 70 χλμ από την Λουμπλιάνα, στις 8 του Μαίου τελείωνε το διεθνές τουρνουά και στις 10 Μαίου ξεκινόυσαν οι προπονήσεις, για τους περίπου 20 αθλητές σε καρότσι και περίπου άλλους τόσους ορθίους. Ενα μήνα μετά αρχές Ιουνίου στη Γένοβα αρχίζει το Πανευρωπαικό και η εποχή φαντάζει η καταλληλότερη για φορμάρισμα.
Οι παίκτες που πήραμε μέρος ήταν από Σλοβενία, Σλοβακία, Ολλανδία, Γερμανία, Ιρλανδία, Μ.Βρεττανία, μεγάλες δυνάμεις στο άθλημα.
Διάλεξα με την αετίνα μου να πάμε με το αυτοκίνητο. Η πιό βολική διαδρομή με το αυτοκίνητο, είναι Αθήνα Ηγουμενίτσα, πλοίο για Ανκόνα Ιταλίας με μία βραδυά στο πλοίο και την άλλη μέρα αργά το απόγευμα μετά από 6 ώρες οδήγησης φθάνεις Λιουμπλιάνα (και Λάσκο κατ'επέκταση).
Η αξία μου στο παγκόσμιο αθλητικό χρηματιστήριο είναι ακόμα χαμηλή, αυτό όμως δεν έπαιξε κανέναν ρόλο στον τρόπο που αντιμετωπίστηκα από προπονητές και άλλους αθλητές, οι περισσότεροι από τους οποίους έιχαν διεθνείς περγαμηνές και με φιλοδοξίες για το Πανευρωπαικό. Εκεί, κάτω από αυστηρά αθλητικό πρόγραμμα είμασταν όλοι στο μηδέν και ισοι προς ίσον.
Σε γενικές γραμμές το πρόγραμμα είχε ώς εξής.
Ξύπνημα γύρω στις 7,00-7,30. Πρωινό και 8,30 άρχίζαμε με σλάλομ γύρω από τα τραπέζια και ασκήσεις stretching μυικών ομάδων και αρθρώσεων των χεριών και όμων. Κατόπιν κατόπιν ζευγαρώματα με διαφορετικούς αθλητές κάθε φορά και για συγκεκριμένες ασκήσεις κάθε φορά, γεγονός που καθόριζαν κάθε φορά οι προπονητές. Οι ασκήσεις περιλάμβαναν κυρίως ασκήσεις τακτικής και ανάπτυξης νέων τεχνικών σε χτυπήματα.
11,00 η ώρα επιστροφή, μπάνιο σάουνα όποιοι ήθελαν ή πισίνα, μεσημεριανό και ξεκούραση.
4,30 επιστροφή και άλλά προπονητικά κόλπα αλλά πιό χαλαρά αυτή τη φορά μέχρι τις 7,00. Κατόπιν ήμασταν ελέυθεροι (όσο μπορούσαμε¨-) αλλά πιστέψτε με οι αντοχές μας δεν ξεπερνούσαν τις 11,00 το βράδυ.
Τέλος της πρώτης μέρας και όλη την δέυτερη κυρίως, είπα από μέσα μου ότι δεν θα μπορέσω να ακολουθήσω το ρυθμό. Πόνοι παντού και κατανάλωση ποσοτήτων ειδικής αλοιφής για ανακούφηση.(και όχι μόνον εγώ) Παρ'όλα αυτά όταν ξεκινούσε η προπόνηση εκτός από ένα βάρος στους μυές, οι πόνοι εξαφανίζονταν ως δια μαγείας. Στο μεταξύ οι προπονητές μας έμπειροι στο θέμα προσάρμοζαν ως δια μαγέιας το βάρος των προπονήσεων λες και ήξεραν ακριβώς τι αντιμετωπίζαμε.
Τρίτη μέρα τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα και πολλοί άρχιζαν να εμφανίζουν σημάδια κόπωσης και επιδέσμους σε μπράτσα και καρπούς. (εγώ πάντως την έβγαλα καθαρή από αυτή την άποψη)
Την τέταρτη μέρα το πρωί μας άφησαν ελεύθερους για απόθεραπεία και αυτό ήταν προγραμματισμένο εκ των προτέρων. Οι πόνοι και τα πιασίματα ήταν σαφώς λιγότερα εκείνο το πρωί καθώς το σώμα άρχισε πλέον να προσαρμόζεται, και βρήκαμε την ευκαιρία να πάμε για κάποια ψώνια αναμνηστικά στην πιό κοντινή μεγάλη πόλη το Celje και την Λιουμπλιάνα.
Από τουριστικής απόψεως η Σλοβενία είναι μιά πανέμορφη χώρα με ζεστούς Βαλκάνιους κατοίκους (υπάρχει και άλλη αναφορά παλαιότερα στον Σταυραετό) οι οποία πρόσφατα μπήκε στην νομισματική ένωση. Παραμένει όμως πάμφθηνη όπως και πριν χωρίς να πραγματοποιήσει τις γνωσ΄τες Ελληνικές αλχημέιες προς χάριν του εύκολου πλουτισμού των λίγων. Γιά χρόνια υπήρξε προτεκτοράτο της ΑυστροΟυγγαρίας και μέρος διακοπών του Τίτο στα χρόνια της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας ( πχ η πανέμπορφη λίμνη Bled κόντα στα σύνοτα με την Αυστρία κλπ.) Σε κανένα σημέιο δεν φάινεται να έχει επηρρεαστεί από το γεγονός της διάσπασης αλλά και των πρόσφατων πολέμων. οι κάτοικοι διαπνέονται από μια ευμάρεια που το βλέπεις στα πενέμορφα σπίτια τους στα είδη των αγορών τους στον τροπο που ντύνονται και στα καινούργια τους αυτοκίνητα. Χαμογελούν εύκολα και είναι πολύ φιλικοί. Υπάρχει απόλυτη ασφάλεια παντού. Μιλούν σχεδόν όλοι τα Γερμανικά αλλά και με Αγγλικά μπορείς να επικοινωνήσεις έυκολα. Η χώρα βγαίνει στην Αδριατική μόνο με ένα μικρό κομμάτι γης κάποιων δεκάδων χιλιομέτρων νότια την Τεργέστης. Εδώ το κυρίως φιλέτο ακτών το έχει πάρει νοτιότερα η Κροατία με τα περίφημα Δαλματικά φιορδ. Ετσι έχει αναπτύξει πολύ σαν την Αυστρία τον χειμερινό τουρισμό και τα περιφερειακά του, στην ενδοχώρα.
Τεταρτη μέρα απόγευμα το πρόγραμμα ήταν και πάλι εντατικό αλλά το κενό έκανε σε όλους καλό.
Από την πέμπτη μέρα καποιοι αθλητές λόγω προσωπικών υποχρεώσεων έπρεπε να φύγουν ενώ κάποιοι άλλοι χαμηλοτερων κατηγοριών και με μικρότερες αντοχές έκαναν απουσίες πρωί ή απόγευμα. Αυτό βέβαια δημιουργόυσε κάποια προβλήματα στα ζευγαρώματα ή στο πρόγραμμα που είχαν κατα νου να αναπτύξουν οι προπονητές αλλά πιστέυω ότι ξεπεράστηκαν και προσάρμοσαν το πρόγραμμα ανάλογα.
Οπως καταλαβαίνετε από την 5η μέρα και μετά μέχρι την 8η και τελευταία δεν υπήρχαν πλέον πόνοι. Το πρόγραμμα που ακολουθόυσαμε ήταν επανάληψης με παραλαγές και το κλίμα ήταν πολύ πιό ευχάριστο πλέον γιατί όλοι ήμασταν πλέον μιά οικογένεια και τα αστεία ακόμα και πάνω στην προπόνηση έδιναν και έπερναν. Τα βράδια ευχάριστες στιγμές γύρω από την πισίνα με μπύρες και χαλαρή κουβεντούλα. Ο περίπατος μέσα στην πόλη γύρω από το ποτάμι και μέσα στο καταπράσινο πάρκο του Lasko, για όποιον η΄θελε αποτελούσε μιά χαλαρωτική εμπειρία.
Δεν είναι υπερβολή να πώ ότι όσο πλησίαζε η ώρα του τέλους παρακαλούσα μέσα μου να μην τελείωνε, να συνέχιζα να ήμουνα μέρος αυτής της αθλητικής οικογένειας και να την ακολουθούσα μαζί και στο Πανευρωπαικό (ας όψεται η Ελλ. Ομοσπονδία).
Ξέρω όμως ότι να είμαι καλά του χρόνου αξίζει πάλι να είμαι εκεί μέρος της θαυμάσιας αυτής Ευρωπαικής ομάδας αθλητών!!
Νομίζω ότι χρειάζονται και μερικές φωτογραφίες από αυτό το δεκαήμερο
Ηγουμενίτσα sunset
Δώσε μου και μένα!! (Πίτσα δίπλα στο ποτάμι στη Λιουμπλιάνα)
Λιουμπλιάνα.Φαντάσου το βράδυ με το φως του φανοστάτη!!
Επι΄το έργον
Παρασκευή, Μαΐου 08, 2009
Τασάκια έξω....
Πάντα πίστευα ότι ο σβέρκος του Ελληνα ζυγό δεν υπομένει, ή τουλάχιστον υπομένει με μεγέλη δυσκολία. Η για να το πώ αλλιώς ο Ελληνας δύσκολα συμμορφώνεται.
Σκέφτομαι αυτά καθώς πλησιάζει η 1η Ιουλίου τη μέρα που υποτίθεται ότι σταματάει το κάπνισμα στους κλειστούς και κοινόχρηστους χώρους, όπερ μεταφραζόμενο, "το κάπνισμα θα επιτρέπεται μόνον στα σπίτια μας, και βέβαια στους ανοικτούς χώρους".
Τώρα το "ανοικτούς χώρους" σηκώνει αρκετο΄νερό ειδικά στην Ελλάδα που εξωτερικόυς χώρους τους έχουμε κάνει ημίκλειστους και κλειστούς τους έχουμε μετατρέψει σε ημιανοικτούς και να δούμε πώς θα βγάλουμε άκρη.
Παράλληλα αφήσαμε και παραθυράκι με τα τετραγωνικά των καταστημάτων, και με κάτι δηλώσεις του τύπου αν θέλει ο καταστηματάρχης προαιρετικά να δηλώσει το μαγαζί, καπνιζόντων ή μή. Πάλι πριν ξεκινήσουμε κάτι το μπερδέψαμε δηλαδή.
Προσωπικά είμαι περίεργος να δούμε πως θα εφαρμοστεί το μέτρο και πώς θα αστυνομευτεί. Θα γελάσουμε αρκετά πάντως τουλάχιστον στην αρχή, να το δείτε.
Προσωπικά δεν έχω τίποτε εναντιόν των καπνιστών. Ημουνα και εγώ και για χρόνια καπνιστής και σέβομαι απόλυτα την συνήθειά τους αυτή. Δεν τρελλαίνομαι όταν πίνω στα μπαράκια και στις καφετέρειες τον καφέ και το ποτό μου, ή στα ταβερνάκια το βράδυ το μεζέ μου. Ξέρω όμως πόσο ενοχλητικό είναι αν σούρχεται στα ρουθούνια ο καπνός από διπλανή παρέα, αν στον φέρνει ο εξαερισμός και η παρέα τονα ανάβει τάλλο σβήνει. Αυτό ειδικά τώρα που δεν καπνίζω το κατάλαβα.
Ετσι θεωρώ ότι το μέτρο έπρεπε να γίνει και μάλιστα άργησε. Να εφαρμοστεί δηλ, όπως εφαρμόζεται και αλλού.
Πρόσφατα έχω ταξιδέψει σε Ιρλανδία, Αυστρία και Γερμανία.
Εκεί ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΓΕΝΙΚΩΣ!! Εκεί δεν έχει SMOKING και NON SMOKING τετραγωνικά και δεν ξέρω τί άλλο.
Εκεί όμως είδα με μεγάλη μου χαρά ολόκληρες οικογένειες με τα παιδιά τους και τα μωρά τους να βγάινουν έξω- (μιλάμε για κεντρική Ευρώπη, που το έξω είναι υποχρεωτικά μέσα, φανταστείτε αν κάπνιζαν κι όλας)- και να διασκεδάζουν οικογενειακά.
Τώρα θα μου πείτε ότι ο Γερμανός σταμάτησε να καπνίζει? Οχι βέβαια απλά πού και πού έβλεπες κάποιος ή κάποια να βγάινει για λίγα λεπτά έξω, σβήνοντας τη γόπα του σε μεγάλα τασάκια στήλες, ακριβώς έξω από την είσοδο.
(Γιά να δούμε εδώ θα δούμε τασάκα έξω? Η θα χρησιμοποιήσουμε το μεγάλο τασάκι του πεζοδρομίου.? )
Σκέφτομαι αυτά καθώς πλησιάζει η 1η Ιουλίου τη μέρα που υποτίθεται ότι σταματάει το κάπνισμα στους κλειστούς και κοινόχρηστους χώρους, όπερ μεταφραζόμενο, "το κάπνισμα θα επιτρέπεται μόνον στα σπίτια μας, και βέβαια στους ανοικτούς χώρους".
Τώρα το "ανοικτούς χώρους" σηκώνει αρκετο΄νερό ειδικά στην Ελλάδα που εξωτερικόυς χώρους τους έχουμε κάνει ημίκλειστους και κλειστούς τους έχουμε μετατρέψει σε ημιανοικτούς και να δούμε πώς θα βγάλουμε άκρη.
Παράλληλα αφήσαμε και παραθυράκι με τα τετραγωνικά των καταστημάτων, και με κάτι δηλώσεις του τύπου αν θέλει ο καταστηματάρχης προαιρετικά να δηλώσει το μαγαζί, καπνιζόντων ή μή. Πάλι πριν ξεκινήσουμε κάτι το μπερδέψαμε δηλαδή.
Προσωπικά είμαι περίεργος να δούμε πως θα εφαρμοστεί το μέτρο και πώς θα αστυνομευτεί. Θα γελάσουμε αρκετά πάντως τουλάχιστον στην αρχή, να το δείτε.
Προσωπικά δεν έχω τίποτε εναντιόν των καπνιστών. Ημουνα και εγώ και για χρόνια καπνιστής και σέβομαι απόλυτα την συνήθειά τους αυτή. Δεν τρελλαίνομαι όταν πίνω στα μπαράκια και στις καφετέρειες τον καφέ και το ποτό μου, ή στα ταβερνάκια το βράδυ το μεζέ μου. Ξέρω όμως πόσο ενοχλητικό είναι αν σούρχεται στα ρουθούνια ο καπνός από διπλανή παρέα, αν στον φέρνει ο εξαερισμός και η παρέα τονα ανάβει τάλλο σβήνει. Αυτό ειδικά τώρα που δεν καπνίζω το κατάλαβα.
Ετσι θεωρώ ότι το μέτρο έπρεπε να γίνει και μάλιστα άργησε. Να εφαρμοστεί δηλ, όπως εφαρμόζεται και αλλού.
Πρόσφατα έχω ταξιδέψει σε Ιρλανδία, Αυστρία και Γερμανία.
Εκεί ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΓΕΝΙΚΩΣ!! Εκεί δεν έχει SMOKING και NON SMOKING τετραγωνικά και δεν ξέρω τί άλλο.
Εκεί όμως είδα με μεγάλη μου χαρά ολόκληρες οικογένειες με τα παιδιά τους και τα μωρά τους να βγάινουν έξω- (μιλάμε για κεντρική Ευρώπη, που το έξω είναι υποχρεωτικά μέσα, φανταστείτε αν κάπνιζαν κι όλας)- και να διασκεδάζουν οικογενειακά.
Τώρα θα μου πείτε ότι ο Γερμανός σταμάτησε να καπνίζει? Οχι βέβαια απλά πού και πού έβλεπες κάποιος ή κάποια να βγάινει για λίγα λεπτά έξω, σβήνοντας τη γόπα του σε μεγάλα τασάκια στήλες, ακριβώς έξω από την είσοδο.
(Γιά να δούμε εδώ θα δούμε τασάκα έξω? Η θα χρησιμοποιήσουμε το μεγάλο τασάκι του πεζοδρομίου.? )
Τετάρτη, Απριλίου 22, 2009
Μούρθε μιά ιδέα για σήμερα.
πετώντας εδώ και εκεί ουσιαστικά δίχως σκοπό έτσι για να περάσει η ώρα, πέφτω στο youtube, σε δύο μουσικά αποσπάσματα (γιά το ίδιο θέμα), ενος θρυλικού κοματιού απο κείνα των μεγάλων συνθετών του παρελθόντος (εδώ του Μίμη του Πλέσσα-να ζήσει χίλια χρόνια ο άνθρωπος) που έντυναν ταινίες σταθμούς του Ελληνικού Κινηματογράφου.
Πρόκειται για το "Ηλιε Φονιά" ή αλλιώς "Σκοτώσανε το Σταυραητό" βασικό κομάτι στην ταινία "Αστραπόγιαννος"
Η ταινία είναι ένα επικό αριστούργημα, που για τους λάτρεις του είδους παραμένει αξέχαστο και αξεπέραστο. Εμπεριέχει πολλά ιστορικά και πολιτιστικά στοιχεία μιά κοινωνίκής δομής που δεν υπάρχει πιά. Οι άνθρωποι όμως σε όποια εποχή και αν ζουν με τον ίδιο τρόπο δρουν και αντιδρουν και τα ίδια πάθη εκδηλώνουν στις σχέσεις τους.
Προσωπικά το μουσικό κομμάτι μου αρέσει για τους εξής λόγους.
Πρώτον γιατί είναι ένα βαρύ ζειμπέκικο που ντύνει τον στίχο που παραπέμπει στην αρχαία τραγωδία. Το ζειμπέκικο είναι ένας χορός που πρέπει να χορέυεται κατα μόνας, κάτι σαν προσωπική υπόθεση. Σχεδόν ποτέ δεν είναι χαρούμενος χορός. Δεν θα επεκταθώ άλλο στο ζειμπέκικο. Θα αφιερώσω στο μέλλον.
Δεύτερον γιατί αναφέρεται στον στίχο ότι "Σκοτώσανε τον Σταυραητό...." (γνωστή η συναισθηματική μου σχέση με το εν λόγω αρπακτικό)
Ενας ακόμη λόγος που με έκανε να μοιραστώ το τραγούδι εδώ είναι η συγκλονιστική εμφάνιση που πέτυχα της Ξανθίππης Καραθανάση (που ίσως θυμούνται οι παλιότεροι), σε γνωστή εκπομπή της τηλεόρασης.
Βάζω δίπλα δίπλα και την αυθεντική εκτέλεση της ταινίας που τραγουδήθηκε από την Καίτη Αμπάβη
αφιερωμένα!!
Ο αυθεντικός στίχος έλεγε
"Παρασκευή Μεγάλη σκοτώσαν τον Χριστό" αλλά επειδή Παρασκευή έπεφτε και η 21-Απρ-1967 λογοκρίθηκε και αντικαταστάθηκε με το
"Κάτω στο σταυροδρόμι σκοτώσανε τον Νιό"
πετώντας εδώ και εκεί ουσιαστικά δίχως σκοπό έτσι για να περάσει η ώρα, πέφτω στο youtube, σε δύο μουσικά αποσπάσματα (γιά το ίδιο θέμα), ενος θρυλικού κοματιού απο κείνα των μεγάλων συνθετών του παρελθόντος (εδώ του Μίμη του Πλέσσα-να ζήσει χίλια χρόνια ο άνθρωπος) που έντυναν ταινίες σταθμούς του Ελληνικού Κινηματογράφου.
Πρόκειται για το "Ηλιε Φονιά" ή αλλιώς "Σκοτώσανε το Σταυραητό" βασικό κομάτι στην ταινία "Αστραπόγιαννος"
Η ταινία είναι ένα επικό αριστούργημα, που για τους λάτρεις του είδους παραμένει αξέχαστο και αξεπέραστο. Εμπεριέχει πολλά ιστορικά και πολιτιστικά στοιχεία μιά κοινωνίκής δομής που δεν υπάρχει πιά. Οι άνθρωποι όμως σε όποια εποχή και αν ζουν με τον ίδιο τρόπο δρουν και αντιδρουν και τα ίδια πάθη εκδηλώνουν στις σχέσεις τους.
Προσωπικά το μουσικό κομμάτι μου αρέσει για τους εξής λόγους.
Πρώτον γιατί είναι ένα βαρύ ζειμπέκικο που ντύνει τον στίχο που παραπέμπει στην αρχαία τραγωδία. Το ζειμπέκικο είναι ένας χορός που πρέπει να χορέυεται κατα μόνας, κάτι σαν προσωπική υπόθεση. Σχεδόν ποτέ δεν είναι χαρούμενος χορός. Δεν θα επεκταθώ άλλο στο ζειμπέκικο. Θα αφιερώσω στο μέλλον.
Δεύτερον γιατί αναφέρεται στον στίχο ότι "Σκοτώσανε τον Σταυραητό...." (γνωστή η συναισθηματική μου σχέση με το εν λόγω αρπακτικό)
Ενας ακόμη λόγος που με έκανε να μοιραστώ το τραγούδι εδώ είναι η συγκλονιστική εμφάνιση που πέτυχα της Ξανθίππης Καραθανάση (που ίσως θυμούνται οι παλιότεροι), σε γνωστή εκπομπή της τηλεόρασης.
Βάζω δίπλα δίπλα και την αυθεντική εκτέλεση της ταινίας που τραγουδήθηκε από την Καίτη Αμπάβη
αφιερωμένα!!
Ο αυθεντικός στίχος έλεγε
"Παρασκευή Μεγάλη σκοτώσαν τον Χριστό" αλλά επειδή Παρασκευή έπεφτε και η 21-Απρ-1967 λογοκρίθηκε και αντικαταστάθηκε με το
"Κάτω στο σταυροδρόμι σκοτώσανε τον Νιό"
Πέμπτη, Απριλίου 16, 2009
Mega Project!!!!
του Κώστα Μπαιρακτάρη
(Φαρμακευτικό Δελτιό Φεβρουαρίου 2009)
Εν αρχή ο Θεός γέμισε τη Γή με μπρόκολο, κουνουπίδι και σπανάκι, πράσινα κίτρινα και κόκινα λαχανικά όλων των ειδών, ώστε ο άνδρας και η γυναίκα να ζήσουν υγιεινά και παντοτινά. Ο σατανα΄ς όμως δημιούργησε τα Haagen Dazs και τα διάφορα cookies. Και ρώτησε. "Λίγη ακόμη σάλτσα βύσσινου?" και ο άνδρας απάντησε. "Ευχαρίστως" και η γυναίκα πρόσθεσε "Παρακαλώ για μένα άλλη μιά ζεστή βάφλα σαντιγύ?"
και έτσι πήραν και οι δύο από 5 κιλά.
Και ο Θεός δημιούργησε το γιαούρτι ώστε να διατηρήσει η γυναίκα το σώμα της, όπως άρεσε στον άνδρα. Και ο σατανάς δημιούργησε από το σιτάρι το άσπρο αλεύρι και από το ζαχαροκάλαμο τη ζάχαρη και τα συνδύασε. και η γυναίκα άλλαξε νούμερο στην ένδυσή της και πήγε από το 38 στο 46. Και έτσι είπε ο Κύριος." Δοκίμασε το φρέσκο μαρούλι μου" και ο σατανάς εφ'ευρς το νρεσινγκ και το σκορδόψωμο ως συνοδευτικά. Και οι άνδρες και οι γυναίκες μετα΄από αυτή την απόλαυση άνοιξαν τις ζώνες τους κατά τουλάχιστον μία τρύπα.
Ο Κύριος όμως είπε. " Σας έδωσα φρέσκα λαχανικά και ελαιόλαδο, στο οποίο να μαγειρεύετε υγιεινά" και ο σατανάς συνόδεψε τα φαγητά αυτά με δεύτερο πιάτο από νόστιμες μπουκίτσες από ψωμάκια, τυράκια, camambert αστακό σε βούτυρο μυρωδάτο και φιλετάκια κοτόπουλου. Και οι τιμές της χοληστερίνης του ανθρώπου ανέβηκαν στα ουράνια.
Ετσι ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο αθλητικά παπούτσια, ώστε να χάσει μερικά κιλά με την άθληση. Και οσατανάς δημιούργησε τη δορυφορική τηλεόραση και τα DVD μαζί με τα τηλεχειριστήρια για να μη κουράζεται ο άνθρωπος με το ζαπινγκ. Και οι άνδρες και οι γυναίκες γελούσαν και έκλαιγαν μπροστά στην οθόνη και άρχισαν να φοράνε ελαστικές φόρμες αδυνατίσματος.
Ετσι ο Θεός δημιούργησε την πατάτα, φτωχή σε λίπος και κάλιο και γεμάτη θρεπτικές ουσίες. Και ο σατανάς αφάιρεσε τη φλούδα και έκοψε το εσωτερικό της σε πατατάκια τα οποία τηγάνισε και τα κάλυψε με πολύ αλάτι. Και ο άνθρωπος πήρε μερικά κιλά ακόμη.
Ο Θεός όμως έφερε το άπαχο κρέας, ώστε τα τέκνα του να χορταίνουν προσλαμβάνοντας λιγότερες θερμίδες. Και ο σατανάς έφερε τα Goodies και το cheeseburger των 99 λεπτών.
Και ρώτησε ο σατανάς "Θέλεις και τηγανιτές πατάτες?' Και είπε ο άνθρωπος "Βεβαίως, μιά μεγάλη μερίδα με μαγιονέζα", και είπε ο σατανάς "Ετσι μπράβο !!" και ο άνθρωπος έπαθε έμφραγμα.
Και Ο Θεός αναστέναξε και δημιούργησε το τετραπλό μπαιπας της καρδιάς.
Και τότε ο σατανάς είπε.
"είπαμε να παίζουμε τίμια" και δημιούργησε το ΙΚΑ
(Φαρμακευτικό Δελτιό Φεβρουαρίου 2009)
Εν αρχή ο Θεός γέμισε τη Γή με μπρόκολο, κουνουπίδι και σπανάκι, πράσινα κίτρινα και κόκινα λαχανικά όλων των ειδών, ώστε ο άνδρας και η γυναίκα να ζήσουν υγιεινά και παντοτινά. Ο σατανα΄ς όμως δημιούργησε τα Haagen Dazs και τα διάφορα cookies. Και ρώτησε. "Λίγη ακόμη σάλτσα βύσσινου?" και ο άνδρας απάντησε. "Ευχαρίστως" και η γυναίκα πρόσθεσε "Παρακαλώ για μένα άλλη μιά ζεστή βάφλα σαντιγύ?"
και έτσι πήραν και οι δύο από 5 κιλά.
Και ο Θεός δημιούργησε το γιαούρτι ώστε να διατηρήσει η γυναίκα το σώμα της, όπως άρεσε στον άνδρα. Και ο σατανάς δημιούργησε από το σιτάρι το άσπρο αλεύρι και από το ζαχαροκάλαμο τη ζάχαρη και τα συνδύασε. και η γυναίκα άλλαξε νούμερο στην ένδυσή της και πήγε από το 38 στο 46. Και έτσι είπε ο Κύριος." Δοκίμασε το φρέσκο μαρούλι μου" και ο σατανάς εφ'ευρς το νρεσινγκ και το σκορδόψωμο ως συνοδευτικά. Και οι άνδρες και οι γυναίκες μετα΄από αυτή την απόλαυση άνοιξαν τις ζώνες τους κατά τουλάχιστον μία τρύπα.
Ο Κύριος όμως είπε. " Σας έδωσα φρέσκα λαχανικά και ελαιόλαδο, στο οποίο να μαγειρεύετε υγιεινά" και ο σατανάς συνόδεψε τα φαγητά αυτά με δεύτερο πιάτο από νόστιμες μπουκίτσες από ψωμάκια, τυράκια, camambert αστακό σε βούτυρο μυρωδάτο και φιλετάκια κοτόπουλου. Και οι τιμές της χοληστερίνης του ανθρώπου ανέβηκαν στα ουράνια.
Ετσι ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο αθλητικά παπούτσια, ώστε να χάσει μερικά κιλά με την άθληση. Και οσατανάς δημιούργησε τη δορυφορική τηλεόραση και τα DVD μαζί με τα τηλεχειριστήρια για να μη κουράζεται ο άνθρωπος με το ζαπινγκ. Και οι άνδρες και οι γυναίκες γελούσαν και έκλαιγαν μπροστά στην οθόνη και άρχισαν να φοράνε ελαστικές φόρμες αδυνατίσματος.
Ετσι ο Θεός δημιούργησε την πατάτα, φτωχή σε λίπος και κάλιο και γεμάτη θρεπτικές ουσίες. Και ο σατανάς αφάιρεσε τη φλούδα και έκοψε το εσωτερικό της σε πατατάκια τα οποία τηγάνισε και τα κάλυψε με πολύ αλάτι. Και ο άνθρωπος πήρε μερικά κιλά ακόμη.
Ο Θεός όμως έφερε το άπαχο κρέας, ώστε τα τέκνα του να χορταίνουν προσλαμβάνοντας λιγότερες θερμίδες. Και ο σατανάς έφερε τα Goodies και το cheeseburger των 99 λεπτών.
Και ρώτησε ο σατανάς "Θέλεις και τηγανιτές πατάτες?' Και είπε ο άνθρωπος "Βεβαίως, μιά μεγάλη μερίδα με μαγιονέζα", και είπε ο σατανάς "Ετσι μπράβο !!" και ο άνθρωπος έπαθε έμφραγμα.
Και Ο Θεός αναστέναξε και δημιούργησε το τετραπλό μπαιπας της καρδιάς.
Και τότε ο σατανάς είπε.
"είπαμε να παίζουμε τίμια" και δημιούργησε το ΙΚΑ
Ο Λαυρέντιος Γκέμερεϋ-Ενας πολιτισμικός Πρόσφυγας
«Όπως όλοι οι Ευρωπαίοι μεγάλωσα και 'γω με την διδασκαλία ότι ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός γεννήθηκε στην Ελλάδα, ότι εμείς, οι πολιτισμένοι του κόσμου είμαστε οι απόγονοι όλων αυτών των θαυμάσιων ανθρώπων όπως ο Περικλής, ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Φειδίας και χίλιοι δυο άλλοι. Και μάθαμε να λέμε «Δημοκρατία» και «πολιτική» και «οικονομία» και «θέατρο» και «ποίηση» και χίλιες δυο άλλες Ελληνικές λέξεις, και ποτέ δάσκαλος δεν μας είπε ότι είναι περίεργο πώς οι πολιτισμένοι λαοί, όπως οι Γερμανοί και οι Γάλλοι, δεν βρήκαν στις τόσο πλούσιες γλώσσες τους λέξεις για να εκφράσουν τις πιο βασικές δημιουργίες του ανθρώπινου πνεύματος: είμαστε οι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων και τέρμα. Και δεν βρέθηκε δάσκαλος που να μας πει ότι μολονότι εμείς είμαστε οι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, υπάρχουν κάποιοι φτωχοί συγγενείς που λέγονται Έλληνες και ίσως νάναι και αυτοί απόγονοι των «δικών» μας αρχαίων προγόνων.
»Έτσι μεγάλωσα. Ύστερα, πριν δεκαπέντε χρόνια, αποφάσισα να κάνω και εγώ ένα ταξίδι – προσκύνημα – στην πατρίδα του πολιτισμού «μου». Και ξεκίνησα για την Ελλάδα.
»Ήταν, όπως είπα, πριν δεκαπέντε χρόνια: ένα ωραίο πρωί του Ιουνίου, ξεμπαρκάρισα στην Ηγουμενίτσα, αρχή του προσκυνήματος.
»Με εντυπωσίασε το τοπίο, τρελλάθηκα με τα βουνά της Ηπείρου, με τα Γιάννενα, έμεινα με ανοιχτό στόμα στη Δωδώνη και νόμισα ότι άρχιζα να νοιώθω την Ελλάδα. Αλλά πριν φθάσω στην Πελοπόννησο και στην Αττική ξέχασα τοπία και αρχαιότητες, γιατί στο Αγρίνιο έπαθα το πρώτο «κοινωνιολογικό σοκ»:
» Ήταν απογευματάκι όταν έφτασα στην πλατεία του Αγρινίου, μόλις είχε τελειώσει η «σιέστα», ήδη ανοίγανε τα καφενεία και αποφάσισα να πιω ένα καφέ. Σταμάτησα το αυτοκίνητο και βγήκα, κάθισα σε ένα τραπέζι και παράγγειλα. Αυτή τη στιγμή σηκώνεται από ένα άλλο τραπέζι ο μοναδικός άλλος πελάτης και έρχεται κοντά μου, κάθεται στο τραπέζι μου και αρχίζει να μου μιλάει. Δεν ήξερα τότε ακόμα ελληνικά και με το λεξικό που είχα στην τσέπη μου και με μερικές αγγλικές λέξεις που ήξερε ο συνομιλητής μου, σιγά-σιγά κατάλαβα τι θέλει ο άνθρωπος. Ήθελε να με γνωρίσει. Με ρώτησε από πού είμαι, τι δουλειά κάνω, αν είμαι παντρεμένος, αν ζουν οι γονείς μου και άλλα. Μου είπε ότι ο ίδιος είναι καπνεργάτης. Και τότε έπαθα το σοκ: Πώς γινόταν αυτό; Πώς είναι δυνατόν ένας εργάτης να μιλάει ελεύθερα με έναν αντιπρόσωπο της αστικής τάξης; Πώς μπορεί να ενδιαφέρεται χωρίς συμφέρον – γιατί ήξερε και αυτός, όπως εγώ, ότι ποτέ στη ζωή μας δεν θα ξαναϊδωθούμε – για κάποιον που θα έπρεπε ή να μισεί ή να φοβάται ή, τουλάχιστον, να νοιώθει απέναντί του ένα τέτοιο σύμπλεγμα κατωτερότητας, που να μην του έρθει ποτέ η επιθυμία να του μιλήσει. Γιατί σε μας, στις ευρωπαϊκές χώρες, αυτές είναι οι σχέσεις μεταξύ των τάξεων…»
Αυτό το κοινωνιολογικό και πολιτισμικό σοκ ήταν η αφορμή για να παραμείνει τελικά μόνιμα στην Ελλάδα ο Αυστριακός Λαυρέντιος Γκέμερεϋ. Το απόσπασμα που παραθέτουμε ανήκει στην εισαγωγή του αξιοσημείωτου βιβλίου του «Η δύση της Δύσης. Η απομυθοποίηση της Ευρώπης και ο Ελληνισμός», που κυκλοφόρησε το 1977 και βρίσκεται ακόμη στα βιβλιοπωλεία. Στο βιβλίο αυτό ο Λαυρέντιος Γκέμερεϋ επιχειρεί να αναλύσει τον ζώντα ελληνικό πολιτισμό σε αντιπαράθεση προς τον αστικό και ορθολογικό πολιτισμό της Δύσης. Φθάνοντας στην Ελλάδα ο ίδιος, –διευθυντής τότε του «Διεθνούς Πολιτιστικού Κέντρου» της Βιέννης με σπουδές Θεολογίας, Φιλοσοφίας και Κοινωνιολογίας, αλλά και ιερέας του Ρωμαιοκαθολικού δόγματος–, άρχισε να μελετά την ελληνική πραγματικότητα για να διαμορφώσει μια πολιτισμική και ιστορική εικόνα ολότελα διαφορετική από κείνη που του είχαν μεταδώσει οι σπουδές του.
Εντυπωσιάζεται με τη διαπίστωση ότι οι Έλληνες δεν παραδέχονται ταξικές διακρίσεις και γοητεύεται από τις ιδιορρυθμίες της ελληνικής νοοτροπίας: τον αυθορμητισμό, τη μόνιμη τάση προς το στιγμιαίο, την περιφρόνηση και απόρριψη κάθε οργανωμένης καταπίεσης, την έλλειψη κάθε συστήματος, δηλαδή μ’ αυτό που, με κάποια περιφρόνηση, ονομάζεται «Ρωμηοσύνη». Τον συγκλονίζει η διαπίστωση ότι στην Ελλάδα δεν λειτουργεί κανένα σύστημα, όχι γιατί ο Έλληνας είναι υποανάπτυκτος όπως διατείνονται οι Ευρωπαίοι, αλλά γιατί ο Έλληνας αφήνει πάντα περιθώρια για το απρόβλεπτο και αποδέχεται το ανορθολογικό. Διαπιστώνει με ικανοποίηση ότι η «ελληνική ανθρωπιά» δεν είναι ηθική στάση επιβεβλημένη από κυριαρχικές μορφές, αλλά μια αναρχική διακύμανση ανάμεσα στα ατομικά και στα κοινωνικά συμφέροντα. Αποκτά πλέον τη βεβαιότητα ότι στην Ελλάδα βρήκε την παρουσία του αυτόνομου υποκειμένου, το οποίο στη Δύση δεν είναι εφικτό, παρά μόνο σαν αντικείμενο. Θέλει με το βιβλίο του να βοηθήσει τους Έλληνες να δουν τον, εξιδανικευμένο γι’ αυτούς, ευρωπαϊκό πολιτισμό με πιο κριτικό μάτι και εύχεται να γλυτώσουν οι Έλληνες από τον εξευρωπαϊσμό, που τόσο επιθυμούν.
Ο Λαυρέντιος Γκέμερεϋ που είχε γεννηθεί το 1931 στο Γκρατς της Αυστρίας πέθανε πριν λίγα χρόνια στην Αθήνα. Κατά την διάρκεια της παραμονής του στην Ελλάδα δήλωνε, κατά την δική του έκφραση, «πολιτισμικός πρόσφυγας».
Πηγή. www.antibaro.gr
»Έτσι μεγάλωσα. Ύστερα, πριν δεκαπέντε χρόνια, αποφάσισα να κάνω και εγώ ένα ταξίδι – προσκύνημα – στην πατρίδα του πολιτισμού «μου». Και ξεκίνησα για την Ελλάδα.
»Ήταν, όπως είπα, πριν δεκαπέντε χρόνια: ένα ωραίο πρωί του Ιουνίου, ξεμπαρκάρισα στην Ηγουμενίτσα, αρχή του προσκυνήματος.
»Με εντυπωσίασε το τοπίο, τρελλάθηκα με τα βουνά της Ηπείρου, με τα Γιάννενα, έμεινα με ανοιχτό στόμα στη Δωδώνη και νόμισα ότι άρχιζα να νοιώθω την Ελλάδα. Αλλά πριν φθάσω στην Πελοπόννησο και στην Αττική ξέχασα τοπία και αρχαιότητες, γιατί στο Αγρίνιο έπαθα το πρώτο «κοινωνιολογικό σοκ»:
» Ήταν απογευματάκι όταν έφτασα στην πλατεία του Αγρινίου, μόλις είχε τελειώσει η «σιέστα», ήδη ανοίγανε τα καφενεία και αποφάσισα να πιω ένα καφέ. Σταμάτησα το αυτοκίνητο και βγήκα, κάθισα σε ένα τραπέζι και παράγγειλα. Αυτή τη στιγμή σηκώνεται από ένα άλλο τραπέζι ο μοναδικός άλλος πελάτης και έρχεται κοντά μου, κάθεται στο τραπέζι μου και αρχίζει να μου μιλάει. Δεν ήξερα τότε ακόμα ελληνικά και με το λεξικό που είχα στην τσέπη μου και με μερικές αγγλικές λέξεις που ήξερε ο συνομιλητής μου, σιγά-σιγά κατάλαβα τι θέλει ο άνθρωπος. Ήθελε να με γνωρίσει. Με ρώτησε από πού είμαι, τι δουλειά κάνω, αν είμαι παντρεμένος, αν ζουν οι γονείς μου και άλλα. Μου είπε ότι ο ίδιος είναι καπνεργάτης. Και τότε έπαθα το σοκ: Πώς γινόταν αυτό; Πώς είναι δυνατόν ένας εργάτης να μιλάει ελεύθερα με έναν αντιπρόσωπο της αστικής τάξης; Πώς μπορεί να ενδιαφέρεται χωρίς συμφέρον – γιατί ήξερε και αυτός, όπως εγώ, ότι ποτέ στη ζωή μας δεν θα ξαναϊδωθούμε – για κάποιον που θα έπρεπε ή να μισεί ή να φοβάται ή, τουλάχιστον, να νοιώθει απέναντί του ένα τέτοιο σύμπλεγμα κατωτερότητας, που να μην του έρθει ποτέ η επιθυμία να του μιλήσει. Γιατί σε μας, στις ευρωπαϊκές χώρες, αυτές είναι οι σχέσεις μεταξύ των τάξεων…»
Αυτό το κοινωνιολογικό και πολιτισμικό σοκ ήταν η αφορμή για να παραμείνει τελικά μόνιμα στην Ελλάδα ο Αυστριακός Λαυρέντιος Γκέμερεϋ. Το απόσπασμα που παραθέτουμε ανήκει στην εισαγωγή του αξιοσημείωτου βιβλίου του «Η δύση της Δύσης. Η απομυθοποίηση της Ευρώπης και ο Ελληνισμός», που κυκλοφόρησε το 1977 και βρίσκεται ακόμη στα βιβλιοπωλεία. Στο βιβλίο αυτό ο Λαυρέντιος Γκέμερεϋ επιχειρεί να αναλύσει τον ζώντα ελληνικό πολιτισμό σε αντιπαράθεση προς τον αστικό και ορθολογικό πολιτισμό της Δύσης. Φθάνοντας στην Ελλάδα ο ίδιος, –διευθυντής τότε του «Διεθνούς Πολιτιστικού Κέντρου» της Βιέννης με σπουδές Θεολογίας, Φιλοσοφίας και Κοινωνιολογίας, αλλά και ιερέας του Ρωμαιοκαθολικού δόγματος–, άρχισε να μελετά την ελληνική πραγματικότητα για να διαμορφώσει μια πολιτισμική και ιστορική εικόνα ολότελα διαφορετική από κείνη που του είχαν μεταδώσει οι σπουδές του.
Εντυπωσιάζεται με τη διαπίστωση ότι οι Έλληνες δεν παραδέχονται ταξικές διακρίσεις και γοητεύεται από τις ιδιορρυθμίες της ελληνικής νοοτροπίας: τον αυθορμητισμό, τη μόνιμη τάση προς το στιγμιαίο, την περιφρόνηση και απόρριψη κάθε οργανωμένης καταπίεσης, την έλλειψη κάθε συστήματος, δηλαδή μ’ αυτό που, με κάποια περιφρόνηση, ονομάζεται «Ρωμηοσύνη». Τον συγκλονίζει η διαπίστωση ότι στην Ελλάδα δεν λειτουργεί κανένα σύστημα, όχι γιατί ο Έλληνας είναι υποανάπτυκτος όπως διατείνονται οι Ευρωπαίοι, αλλά γιατί ο Έλληνας αφήνει πάντα περιθώρια για το απρόβλεπτο και αποδέχεται το ανορθολογικό. Διαπιστώνει με ικανοποίηση ότι η «ελληνική ανθρωπιά» δεν είναι ηθική στάση επιβεβλημένη από κυριαρχικές μορφές, αλλά μια αναρχική διακύμανση ανάμεσα στα ατομικά και στα κοινωνικά συμφέροντα. Αποκτά πλέον τη βεβαιότητα ότι στην Ελλάδα βρήκε την παρουσία του αυτόνομου υποκειμένου, το οποίο στη Δύση δεν είναι εφικτό, παρά μόνο σαν αντικείμενο. Θέλει με το βιβλίο του να βοηθήσει τους Έλληνες να δουν τον, εξιδανικευμένο γι’ αυτούς, ευρωπαϊκό πολιτισμό με πιο κριτικό μάτι και εύχεται να γλυτώσουν οι Έλληνες από τον εξευρωπαϊσμό, που τόσο επιθυμούν.
Ο Λαυρέντιος Γκέμερεϋ που είχε γεννηθεί το 1931 στο Γκρατς της Αυστρίας πέθανε πριν λίγα χρόνια στην Αθήνα. Κατά την διάρκεια της παραμονής του στην Ελλάδα δήλωνε, κατά την δική του έκφραση, «πολιτισμικός πρόσφυγας».
Πηγή. www.antibaro.gr
Τρίτη, Μαρτίου 31, 2009
Το κόμμα των λευκών ψήφοφόρων
Δημοσκοπήσεις δημοσκοπήσεις και πάλι κάθε σχεδόν δύο εβδομάδες αποτελέσματα για το ποιός προηγείται. Δεν συμβαίνει μόνον εδώ αλλά παντού. Οι εταιρείες αυτές που απασχολούν κάμποσα άτομα πρέπει να βγάζουν με κάποιο τρόπο το ψωμί τους. Κυριαρχεί διάχυτη η εντύπωση ότι οι εκλογικοί μονομάχοι ήδη ξέρουν το αποτέλεσμα και κάνουν τα πλα΄να τους αναλόγως, κυριώς για τον χρόνο των εκλογών μπας και γλυτώσουν οι χαμένοι τίποτα ή να κερδίσουν κι άλλο οι υποτιθέμενοι κερδισμένοι.
Και μετά?
Μετά μιά από τα ίδια, θα γεμίσουν και οι τριακόσιες έδρες την βουλή μας, θα ξαναρχίσουν αν όχι αμέσως μετά από κανα δίμηνο πάλι οι αναλύσεις του πολιτικού βαρομέτρου κ.ο.κ.
Ομως για σκεφτήτε κάτι που θα ταρακουνούσε όλους αυτούς που στέλνουμε μέσα στο κοινοβούλιο.
Σκέφτηκα το εξής. Να υπάρξει βαρύτητα και καταμερισμός θέσεων ΜΕΣΑ στη βουλή των λευκών ψήφων. Καλά δεν μετριούνται θα μου πείτε? Μετριούνται αλλά δεν τους δίνεται καμμία σημασία.
Εδώ μιλάμε όχι μόνον να μετριούνται αλλά να τους δίνονται και έδρες στη βουλή. Και μάλιστα οι έδρες αυτές να είναι μπροστά μπροστά, φάτσα κάρτα στον πρόεδρο της βουλής, και οι υπόλοιποι εκλεγμένοι των παρατάξεων από πίσω από τις άδειες αυτές θέσεις, να τις βλέπουν και όσο πιό πολλές είναι να τους μεγαλώνει η ντροπή ο προβληματισμός και το αίσθημα ευθύνης για το ποιοί τους έστειλαν εκεί και ΓΙΑΤΙ?
Και μετά?
Μετά μιά από τα ίδια, θα γεμίσουν και οι τριακόσιες έδρες την βουλή μας, θα ξαναρχίσουν αν όχι αμέσως μετά από κανα δίμηνο πάλι οι αναλύσεις του πολιτικού βαρομέτρου κ.ο.κ.
Ομως για σκεφτήτε κάτι που θα ταρακουνούσε όλους αυτούς που στέλνουμε μέσα στο κοινοβούλιο.
Σκέφτηκα το εξής. Να υπάρξει βαρύτητα και καταμερισμός θέσεων ΜΕΣΑ στη βουλή των λευκών ψήφων. Καλά δεν μετριούνται θα μου πείτε? Μετριούνται αλλά δεν τους δίνεται καμμία σημασία.
Εδώ μιλάμε όχι μόνον να μετριούνται αλλά να τους δίνονται και έδρες στη βουλή. Και μάλιστα οι έδρες αυτές να είναι μπροστά μπροστά, φάτσα κάρτα στον πρόεδρο της βουλής, και οι υπόλοιποι εκλεγμένοι των παρατάξεων από πίσω από τις άδειες αυτές θέσεις, να τις βλέπουν και όσο πιό πολλές είναι να τους μεγαλώνει η ντροπή ο προβληματισμός και το αίσθημα ευθύνης για το ποιοί τους έστειλαν εκεί και ΓΙΑΤΙ?
Κυριακή, Μαρτίου 22, 2009
22 Μαρτίου Παγκόσμια Ημέρα Νερού
"Το νερό είναι ο πολυτιμότερος φυσικός μας πόρος. Σήμερα, η συνεργασία για τη συνετή του χρήση είναι περισσότερο απαραίτητη από ποτέ", αναφέρει σε μήνυμά του με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Νερού που εορτάζεται στις 22 Μαρτίου, ο ΓΓ του ΟΗΕ, Μπαν Γκι-Μουν.
Σημειώνει ότι "ενώ ο παγκόσμιος πληθυσμός καταναλώνει περισσότερο πόσιμο νερό, η κλιματική αλλαγή έχει ως συνέπεια τη μείωση του νερού σε πολλές περιοχές του κόσμου. Οι πάγοι λιώνουν, η πρόβλεψη των βροχοπτώσεων γίνεται δυσκολότερη, ενώ φαινόμενα όπως οι πλημμύρες και οι ξηρασίες γίνονται ολοένα και πιο ακραία. Η προσεκτική διαχείριση των υδάτινων πόρων και η εξισορρόπηση των διάφορων αναγκών για νερό είναι ζητήματα ζωτικής σημασίας".
Ο ΓΓ του ΟΗΕ στο μήνυμά του επισημαίνει επίσης τα εξής:
"Μεγάλο μέρος των υπόγειων ή υπέργειων υδάτων του πλανήτη είναι κοινό. Το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε μια από τις 263 υδάτινες λεκάνες που είναι μοιρασμένες ανάμεσα σε δύο ή περισσότερες χώρες. Η ανησυχία για την πιθανότητα βίαιων συγκρούσεων είναι μέρος των συζητήσεων σχετικά με την κατανομή των περιορισμένων υδάτινων πόρων. Ωστόσο, ενώ οι πιθανότητες να λειτουργήσει το νερό ως καταλύτης συγκρούσεων μεταξύ κρατών και κοινοτήτων είναι υπαρκτές, το παρελθόν δείχνει ότι στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο. Η συνεργασία, όχι η σύγκρουση αποτελεί την πιο συνηθισμένη απάντηση στις ανταγωνιστικές απαιτήσεις που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι.
Με θέμα "Κοινά Αποθέματα Νερού - Κοινές Ευκαιρίες", ο εορτασμός της φετινής Παγκόσμιας Ημέρας Νερού εστιάζει στο πώς οι διασυνοριακοί υδάτινοι πόροι μπορούν να λειτουργήσουν ως μια ενωτική δύναμη. Σε παγκόσμιο επίπεδο υπάρχουν τουλάχιστον 300 διεθνείς συμφωνίες για το νερό, συχνά μεταξύ αντιτιθέμενων πλευρών. Οι συμφωνίες αυτές δείχνουν το πώς οι κοινοί υδάτινοι πόροι μπορούν να ενισχύσουν την εμπιστοσύνη και να προωθήσουν την ειρήνη μεταξύ των κρατών. Η πολιτική βούληση, ένα ευέλικτο πλαίσιο πολιτικής, τα ισχυρά θεσμικά όργανα και μια συνολική προσέγγιση, θα μας βοηθήσουν να οικοδομήσουμε σε αυτά τα θεμέλια για το καλό όλων.
Τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα Νερού καλώ τις κυβερνήσεις, την κοινωνία των πολιτών, τον ιδιωτικό τομέα και όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη να αναγνωρίσουν ότι το συλλογικό μας μέλλον εξαρτάται από το πώς θα διαχειριστούμε τους πολύτιμους και πεπερασμένους υδάτινους πόρους".
Ανάρτηση του Νικήτα Κανάκη, Προέδρου της Οραγάνωσης "ΓΙΑΤΡΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ"
Κυριακή, Μαρτίου 15, 2009
Μιά "κλήση" από τη Θεσσαλονίκη. (όχι τηλεφωνική)
Τον Οκτώβριο του 2005 βρέθηκα το τριήμερο της 28ης μαζί και με ένα φιλικό ζευγάρι στη Θεσσαλονίκη. Μείναμε σε ένα ωραίο ξενοδοχείο ακριβώς στην είσοδο στα Λαδάδικα και ακριβώς μέσα από τον κεντρικό δρόμο είσοδο της πόλης προς την παραλιακή. Ιδανικό μέρος γιατί μπορούσαμε με μιά ανάσα περπατώντας να μπούμε στο κέντρο της πόλης από την παραλία αλλά και μέσα από τους πεζόδρομους των λαδάδικων.
Το αυτοκίνητό μου το άφηνα σχεδόν μπροστά από την είσοδο του ξενοδοχείου πάνω στην αρχή του πλακόστρωτου δρόμου που οδηγεί πιό βαθιά στα λαδάδικα.(φυσικά πάντα με το ειδικό σήμα στο παρπριζ και στα πλαγια μπροστινά παράθυρα ώστε να φάινεται η αναπηρική ταυτότητά του) Πραγματικά περάσαμε πολύ όμορφα τότε,και δεδομένου ότι είχα χρόνια να επισκεφτώ τη Θεσσαλονίκη. Πραγματικά γοητέυτικα !!
Πέρασαν τα χρόνια στο μεταξύ άλλαξα και το αυτοκίνητό μου και πέρσι τον Οκτώβρη ή Νοέμβρη (δεν θυμάμαι ακριβώς) πήρα από τον Δήμο της Θεσσαλονίκης μιά ειδοποίηση για ένα πρόστιμο που μου είχε επιβληθεί για παράνομη στάθμευση. Το ποσό της κλήσης ήταν 64 ευ.
Εδώ στην Αθήνα μέχρι τώρα τέτοιου είδους κλήσεις ειδικά Δήμοτικής Αστυνομίας πάντα τις παραγράφω μετά από προσκόμιση της κλήσης στο Δήμο και με την προσκόμιση των απαραίτητων εγγράφων που αποδεικνύουν ότι ο οδηγός του αυτοκινήτου είναι ο Αμεα κλπ κλπ, Μετά από την σχετική αίτηση και αφού περάσει ένα εύλογο διάστημα δέχεσαι νέα ειδοποίηση ότι η κλήση σου παραγράφηκε.
Παρόλο το μακρινό της απόστασης το ίδιο είχα σκοπό να κάνω και σ'αυτή τη περίπτωση. Πήρα λοιπόν τηλ τον Δήμο και τους ανάφερα το γεγονός. Ευτυχώς που είχα κρατήσει και αντίγραφο της άδειας του παλιού μου αυτοκινήτου για να τους τη στείλω με φαξ ώστε να αποδειχθεί ότι ήταν αναπηρικό. Δεν ασχολήθηκα με τον τόπο της παράβασης γιατί από την ώρα που κόπηκε η κλήση φαίνεται ότι πρέπει να ήταν μπροστά από το ξενοδοχείο που μέναμε.
Μετά από αρκετές πάσες σε τηλέφωνα μέχρι να βρώ τον/την τελευταίο/α αρμόδιο/α, μιά κυρία μου είπε ότι δεν μπορούσε να γίνει τίποτα γιατί από το καλόκαίρι και μετά (του 2008) βγήκε μιά απόφαση εισαγγελέα που απαγορεύει τέτοιου είδους επιοίκιες (για ΑμεΑ κλπ) για παράνομες σταθμεύσεις. Λες και αδιαφορορήσαμε για τις ειδικές θέσεις που υπάρχουν παντού στον Δήμο της Θεσσαλονίκης (αλλά και παντού στη χώρα) και σταθμεύσαμε όπου βρήκαμε!!
Μού έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι!! Δεν πίστευα αυτό που άκουγα και ένοιωσα μιά αηδία!! Προσπάθησα να κρατήσω τη ψυχραιμία μου και πολύ φυσιολογικά ρώτησα και ζήτησα να πάρω με φαξ την απόφαση αυτή, που λογικά πρέπει να είχαν στον Δήμο. Οπως και το όνομα του Εισαγγελέα. Μού είπε ότι τέτοιου είδους αποφάσεις δεν τις έχουν οι Δήμοι αλλά η Τροχαία (Αστυνομία) της Θεσσαλονίκης από τους οποίους παιρνουν τις σχετικές ειδοποιήσεις, και πως αν ήθελα θα έπρεπε να αποτανθώ προς αυτούς.
Φυσικά δεν πρόχώρησα παρά πέρα, έριξα από μέσα μου τα γ...σταυρίδια της ψυχής μου και τα μπ...λικια που τους αξίζουν. Από τέτοια απόσταση και μετά από τέτοια "αποστομωτική" απάντηση απλά θα γινόμουνα ένα μπαλάκι του πινγκ πονγκ και θα χάλαγα την ψυχική μου ισορροπία.
Κράτησα τις ευχάριστες αναμνήσεις από την παραμονή μου τότε στη Θεσσαλονίκη και πλήρωσα σαν καλός πολίτης το πρόστιμο εδώ στην Αθήνα.
Σάββατο, Φεβρουαρίου 07, 2009
Τ ίέγραψε ο άνθρωπος!!
Καιρό είχα να γράψω κάτι καλό να γελάσουμε, και αυτό μούρθε στο ταχυδρομείο
Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί μια απάντηση που δόθηκε σε ενδιάμεσες εξετάσεις/ προόδους στη χημεία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.
Η ερώτηση είχε ως εξής και βαθμολογούταν με έξτρα βαθμούς:
Η Κόλαση είναι εξώθερμη ή εσώθερμη;
(στη χημεία ή εξώθερμη δίνει θερμότητα ενώ η άλλη απορροφά).
Οι περισσότεροι φοιτητές έδωσαν απαντήσεις παρέχοντας αποδείξεις βασισμένες στο Νόμο του Boyle (ένα αέριο ψύχεται όταν μεγαλώνει ο όγκος και θερμαίνεται όταν συμπιέζεται) ή κάτι παρόμοιο.
Ωστόσο, ένας έγραψε τα εξής:
Πρώτον πρέπει να γνωρίζουμε αν ο όγκος της κόλασης αυξάνεται προς το χρόνο. Επομένως χρειάζεται να ξέρουμε το ρυθμό με τον οποίο οι ψυχές εισρέουν στην κόλαση και το ρυθμό με το ν οποίο διαφεύγουν.
Νομίζω ότι μπορούμε ασφαλώς να υποθέσουμε ότι όταν μια ψυχή πάει στην κόλαση, δεν πρόκειται να φύγει. Επομένως, δεν διαφεύγουν ψυχές. Τώρα για το πόσες ψυχές μπαίνουν, ας δούμε πόσες διαφορετικές θρησκείες υπάρχουν σήμερα στον κόσμο. Οι περισσότερες από αυτές δηλώνουν ότι αν δεν είσαι οπαδός τους, τότε θα πας στη κόλαση. Εφόσον υπάρχουν περισσότερες από μία τέτοια θρησκεία και εφόσον οι άνθρωποι ανήκουν σε περισσότερη από μία θρησκεία, τότε μπορούμε να εξαγάγουμε το συμπέρασμα ότι όλες οι ψυχές πάνε στην κόλαση. Και όπως έχουν οι ρυθμοί γεννήσεων και θανάτων, θα πρέπει να αναμένουμε ότι ο αριθμός των ψυχών στην κόλαση θα αυξηθεί εκθετικά.
Τώρα, ο λόγος για τον οποίο εξετάζουμε το ρυθμό αλλαγής του όγκου της κολάσεως, είναι γιατί ο Νόμος του Μπόυλ δηλώνει ότι για να παραμείνει σταθερή η θερμοκρασία και η πίεση στην κόλαση, ο όγκος της πρέπει να αυξάνεται αναλόγως με τις ψυχές που προστίθενται. Αυτό μας δίνει 2 περιπτώσεις:
1. Εάν η Κόλαση διαστέλλεται με πιο αργό ρυθμό από αυτόν με τον οποίο εισέρχονται ψυχές, τότε η θερμοκρασία και η πίεση θα αυξάνονται μέχρι να σκάσει η Κόλαση και να ξεχυθούν οι ψυχές.
2. Εάν η Κόλαση διαστέλλεται με ρυθμό πιο γρήγορο από τη αύξηση των ψυχών, τότε η θερμοκρασία και ή πίεση θα πέφτουν μέχρι να παγώσουν τα καζάνια της.
Ποιά από τις 2 περιπτώσεις ισχύει??
Αν αποδεχθούμε το αξίωμα το οποίο μου είπε η Τερέζα όταν ήμουν πρωτοετής, ότι ."Θα πρέπει να παγώσει η Κόλαση πριν κοιμηθούμε μαζί". και αν συνθεωρήσουμε και το γεγονός ότι χθες το βράδυ όντως κοιμήθηκα μαζί της, τότε . ισχύει η δεύτερη υπόθεση και επομένως είμαι σίγουρος ότι η Κόλαση είναι εξώθερμη και ότι ήδη έχει παγώσει.
Απόρροια αυτής της θεωρίας είναι ότι η κόλαση, αφού έχει παγώσει, άρα δεν δέχεται άλλες ψυχές και επομένως έχει εκλείψει.... αφήνοντας μόνο τον Παράδεισο. Αυτό με τη σειρά του αποδεικνύει την ύπαρξη ενός Θεϊκού Όντος, το οποίο εξηγεί γιατί χθες το βράδυ η Τερέζα φώναζε συνεχώς: "Θεέ μου, Θεέ μου".
Αυτός ο φοιτητής πήρε το μοναδικό 'Α'.
Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί μια απάντηση που δόθηκε σε ενδιάμεσες εξετάσεις/ προόδους στη χημεία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.
Η ερώτηση είχε ως εξής και βαθμολογούταν με έξτρα βαθμούς:
Η Κόλαση είναι εξώθερμη ή εσώθερμη;
(στη χημεία ή εξώθερμη δίνει θερμότητα ενώ η άλλη απορροφά).
Οι περισσότεροι φοιτητές έδωσαν απαντήσεις παρέχοντας αποδείξεις βασισμένες στο Νόμο του Boyle (ένα αέριο ψύχεται όταν μεγαλώνει ο όγκος και θερμαίνεται όταν συμπιέζεται) ή κάτι παρόμοιο.
Ωστόσο, ένας έγραψε τα εξής:
Πρώτον πρέπει να γνωρίζουμε αν ο όγκος της κόλασης αυξάνεται προς το χρόνο. Επομένως χρειάζεται να ξέρουμε το ρυθμό με τον οποίο οι ψυχές εισρέουν στην κόλαση και το ρυθμό με το ν οποίο διαφεύγουν.
Νομίζω ότι μπορούμε ασφαλώς να υποθέσουμε ότι όταν μια ψυχή πάει στην κόλαση, δεν πρόκειται να φύγει. Επομένως, δεν διαφεύγουν ψυχές. Τώρα για το πόσες ψυχές μπαίνουν, ας δούμε πόσες διαφορετικές θρησκείες υπάρχουν σήμερα στον κόσμο. Οι περισσότερες από αυτές δηλώνουν ότι αν δεν είσαι οπαδός τους, τότε θα πας στη κόλαση. Εφόσον υπάρχουν περισσότερες από μία τέτοια θρησκεία και εφόσον οι άνθρωποι ανήκουν σε περισσότερη από μία θρησκεία, τότε μπορούμε να εξαγάγουμε το συμπέρασμα ότι όλες οι ψυχές πάνε στην κόλαση. Και όπως έχουν οι ρυθμοί γεννήσεων και θανάτων, θα πρέπει να αναμένουμε ότι ο αριθμός των ψυχών στην κόλαση θα αυξηθεί εκθετικά.
Τώρα, ο λόγος για τον οποίο εξετάζουμε το ρυθμό αλλαγής του όγκου της κολάσεως, είναι γιατί ο Νόμος του Μπόυλ δηλώνει ότι για να παραμείνει σταθερή η θερμοκρασία και η πίεση στην κόλαση, ο όγκος της πρέπει να αυξάνεται αναλόγως με τις ψυχές που προστίθενται. Αυτό μας δίνει 2 περιπτώσεις:
1. Εάν η Κόλαση διαστέλλεται με πιο αργό ρυθμό από αυτόν με τον οποίο εισέρχονται ψυχές, τότε η θερμοκρασία και η πίεση θα αυξάνονται μέχρι να σκάσει η Κόλαση και να ξεχυθούν οι ψυχές.
2. Εάν η Κόλαση διαστέλλεται με ρυθμό πιο γρήγορο από τη αύξηση των ψυχών, τότε η θερμοκρασία και ή πίεση θα πέφτουν μέχρι να παγώσουν τα καζάνια της.
Ποιά από τις 2 περιπτώσεις ισχύει??
Αν αποδεχθούμε το αξίωμα το οποίο μου είπε η Τερέζα όταν ήμουν πρωτοετής, ότι ."Θα πρέπει να παγώσει η Κόλαση πριν κοιμηθούμε μαζί". και αν συνθεωρήσουμε και το γεγονός ότι χθες το βράδυ όντως κοιμήθηκα μαζί της, τότε . ισχύει η δεύτερη υπόθεση και επομένως είμαι σίγουρος ότι η Κόλαση είναι εξώθερμη και ότι ήδη έχει παγώσει.
Απόρροια αυτής της θεωρίας είναι ότι η κόλαση, αφού έχει παγώσει, άρα δεν δέχεται άλλες ψυχές και επομένως έχει εκλείψει.... αφήνοντας μόνο τον Παράδεισο. Αυτό με τη σειρά του αποδεικνύει την ύπαρξη ενός Θεϊκού Όντος, το οποίο εξηγεί γιατί χθες το βράδυ η Τερέζα φώναζε συνεχώς: "Θεέ μου, Θεέ μου".
Αυτός ο φοιτητής πήρε το μοναδικό 'Α'.
Παρασκευή, Φεβρουαρίου 06, 2009
Δευτέρα, Φεβρουαρίου 02, 2009
ΤΙ ΓΥΡΕΥΕΣ ΣΤΟ ΡΩΜΕΙΚΟ ΕΣΥ ΕΝΑΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ?
Κυριακή 23 Νοεμβριόυ 2008 Καθημερινή /Κώστας Λεονταρίδης
Φτωχοί συγγενείς των άλλων μεγάλων του ποδοσφαίρου οι οπαδοί της ΑΕΚ, οι "τουρκόσποροι", τα "χανούμια", εμείς που παραλάβαμε τη σκυτάλη της κιτρινόμαυρης οπαδοσύνης, δίκην καταγωγής, δεν έχουμε πολλές χαρές να θυμόμαστε. Τα τελευταία χρόνια περηφάνιας σφραγίστηκαν από τον Ντούσαν Μπάγεβιτς, τα τέσσερα πρωταθλήματα της ΑΕΚ (1989, 1992-1994) παραμένουν στιλβωμένα από τη δική του αξιοσύνη.
Δουλευταράς, εσωστρεφής, πληγωμένος Βαλκάνιος, την ίδια ώρα που τον κατηγορούσαν για ατολμία ..."τώρα στο 85 θυμήθηκε να κάνει αλλαγή ο μ...", έδενε τα κορδόνια πιτσιρικάδων, ρίχνοντάς τους στα βαθιά. Ναι με τις βεντέτες ποτέ δεν τα πήγαινε καλά, του κάθονταν στον λαιμό (έκλεβαν κι από την λάμψη του), συγκρούστηκε και μ'αυτούς και με προέδρους, προστάτες τους, τον είπαν πρίγκηπα και το πίστευε.
Η Ιαχή "Ντούσαν Ντούσαν!!" δονούσε την Ν.Φιλαδέλφεια (αχ! το γηπεδάκι μας), η δουλειά του ήταν ορατή και από άσχετους. Εβγαλε την ΑΕΚ από "πέτρινα χρόνια" με παίκτες σαν τον Σαβέβσκι, τον Σαββίδη, τον Σαμπανάτζοβιτς- οι τότε πιτσιρικάδες, Νικολαίδης, Τσιάρτας, Κασάπης έλαμψαν υπό τις οδηγίες του.
Ξανάρχεται στον πάγκο της ΑΕΚ, μιάς ανέστιας ΑΕΚ, πάλι σε πέτρινα χρόνια, λυγερόκορμος στα 60 του, πλούσιος και ανικανοποίητος. Σχεδόν πάντα πρώτος στο χωριό, δεν δοκιμάστηκε σε μεγάλη Ευρούπολη, αν και καλύτερος από πολλούς λογάδες συναδέλφους του. Εμείς, που οι πρόσφυγες παππούδες μας ίδρυσαν το 1924 στην Αθήνα την Ενωση, δεν τον υποδεχόμαστε σαν "Ιούδα Ισκαριώτη" που μας παράτησε για τα αργύρια του Κόκκαλη το "μαύρο 96". Δεν έχουμε την πολυτέλεια να ξύσουμε πληγές. 15 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα είναι πολλά, ο Δικέφαλος μοιάζει βαλσαμωμένος.
Ντούσαν κάνε μας πάλι πρώτους, βάλε άλλη μιά κιτρινόμαυρη χάντρα στο βαρύ μπεγλέρι σου, οι "γαύροι" και οι "βάζελοι" μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Ντούσκο ήλθε η ώρα ν'απαντήσεις στον Νίκο Δήμου που-πικραμένος ΑΕΚτζής κι αυτός-αναρωτήθηκε με θυμό όταν σε πετροβολούσαν πρώην χειροκροτητές σου:
"ΤΙ ΓΥΡΕΥΕΣ ΣΤΟ ΡΩΜΕΙΚΟ ΕΣΥ ΕΝΑΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ?"
Αυτά λοιπόν έγραφε ο Αθλητικογράφος Λεονταρίδης δύο σχεδόν μήνες πριν όταν ο Ντούσκο κάτω απ'τις γνωστές συνθήκες πάταγε το κατώφλι των Θρακομακεδόνων (και όχι της Ν.Φιλαδέλφειας) για άλλη μιά φορά.
Οχι ότι αυτή τη φορά οι συνθήκες ήταν ιδανικές . Κάθε άλλο.Ισως και πιό δύσκολες και από τη δεύτερη φορά, όταν επέστρεψε μετά από την πετυχημένη θητεία του στον ΠΑΟΚ. Τότε όμως ακόμα δεν του είχαν συγχωρήσει με πιό τρόπο "δραπέτευσε" από το τραινάκι του Τροχανά για το Λιμάνι. Ηταν νωπές ακόμα οι αναμνήσεις. Και του τη φύλαγαν στη γωνία.
Οποία όμως ειρωνία της τύχης. Τώρα ωριμότερος και αρχοντικότερος από ποτέ ο Πρίγκηπας του Νερέτβα και της ΑΕΚ, επέστρεψε και ένας στεναγμός ανακούφισης βγήκε από τις ψυχές χιλιάδων Ενωσιτών-και της δικής μου.
Σήμερα φαίνεται ότι του την έχουν στημένοι οι επαγγελματίες επενδυτές μεγαλομέτοχοι της ΠΑΕ. Χωρίς να έχουν συνειδητοποιήσει αλίμονό τους πως ο Πρίγκηπας- και το τεχνικό επιτελείο του-είναι το μόνο διαχρονικό κεφάλαιο, πάνω στο οποίο μπορούν να ποντάρουν αυτή τη στιγμή αλλά και στο μέλλον. Πάνω σ'αυτόν τον άνθρωπο -που όπως δήλωσε ήλθε για να μείνει στην ομάδα της καρδιάς του- μπορούν να χτίσουν την νέα ΑΕΚ.
Την ιστορία των ομάδων γράφουν οι παίκτες και προσωπικότητες, Αλλά μετά από χρόνια και όχι εν θερμώ τις δεδομένες στιγμές. Αναμφίβολα ο Ντούσαν Μπάγεβιτς ήταν και είναι μία από τις έντονες προσωπικότητες που καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό της Ιστορία της νεότερης ΑΕΚ.
Φτωχοί συγγενείς των άλλων μεγάλων του ποδοσφαίρου οι οπαδοί της ΑΕΚ, οι "τουρκόσποροι", τα "χανούμια", εμείς που παραλάβαμε τη σκυτάλη της κιτρινόμαυρης οπαδοσύνης, δίκην καταγωγής, δεν έχουμε πολλές χαρές να θυμόμαστε. Τα τελευταία χρόνια περηφάνιας σφραγίστηκαν από τον Ντούσαν Μπάγεβιτς, τα τέσσερα πρωταθλήματα της ΑΕΚ (1989, 1992-1994) παραμένουν στιλβωμένα από τη δική του αξιοσύνη.
Δουλευταράς, εσωστρεφής, πληγωμένος Βαλκάνιος, την ίδια ώρα που τον κατηγορούσαν για ατολμία ..."τώρα στο 85 θυμήθηκε να κάνει αλλαγή ο μ...", έδενε τα κορδόνια πιτσιρικάδων, ρίχνοντάς τους στα βαθιά. Ναι με τις βεντέτες ποτέ δεν τα πήγαινε καλά, του κάθονταν στον λαιμό (έκλεβαν κι από την λάμψη του), συγκρούστηκε και μ'αυτούς και με προέδρους, προστάτες τους, τον είπαν πρίγκηπα και το πίστευε.
Η Ιαχή "Ντούσαν Ντούσαν!!" δονούσε την Ν.Φιλαδέλφεια (αχ! το γηπεδάκι μας), η δουλειά του ήταν ορατή και από άσχετους. Εβγαλε την ΑΕΚ από "πέτρινα χρόνια" με παίκτες σαν τον Σαβέβσκι, τον Σαββίδη, τον Σαμπανάτζοβιτς- οι τότε πιτσιρικάδες, Νικολαίδης, Τσιάρτας, Κασάπης έλαμψαν υπό τις οδηγίες του.
Ξανάρχεται στον πάγκο της ΑΕΚ, μιάς ανέστιας ΑΕΚ, πάλι σε πέτρινα χρόνια, λυγερόκορμος στα 60 του, πλούσιος και ανικανοποίητος. Σχεδόν πάντα πρώτος στο χωριό, δεν δοκιμάστηκε σε μεγάλη Ευρούπολη, αν και καλύτερος από πολλούς λογάδες συναδέλφους του. Εμείς, που οι πρόσφυγες παππούδες μας ίδρυσαν το 1924 στην Αθήνα την Ενωση, δεν τον υποδεχόμαστε σαν "Ιούδα Ισκαριώτη" που μας παράτησε για τα αργύρια του Κόκκαλη το "μαύρο 96". Δεν έχουμε την πολυτέλεια να ξύσουμε πληγές. 15 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα είναι πολλά, ο Δικέφαλος μοιάζει βαλσαμωμένος.
Ντούσαν κάνε μας πάλι πρώτους, βάλε άλλη μιά κιτρινόμαυρη χάντρα στο βαρύ μπεγλέρι σου, οι "γαύροι" και οι "βάζελοι" μας δουλεύουν ψιλό γαζί. Ντούσκο ήλθε η ώρα ν'απαντήσεις στον Νίκο Δήμου που-πικραμένος ΑΕΚτζής κι αυτός-αναρωτήθηκε με θυμό όταν σε πετροβολούσαν πρώην χειροκροτητές σου:
"ΤΙ ΓΥΡΕΥΕΣ ΣΤΟ ΡΩΜΕΙΚΟ ΕΣΥ ΕΝΑΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ?"
Αυτά λοιπόν έγραφε ο Αθλητικογράφος Λεονταρίδης δύο σχεδόν μήνες πριν όταν ο Ντούσκο κάτω απ'τις γνωστές συνθήκες πάταγε το κατώφλι των Θρακομακεδόνων (και όχι της Ν.Φιλαδέλφειας) για άλλη μιά φορά.
Οχι ότι αυτή τη φορά οι συνθήκες ήταν ιδανικές . Κάθε άλλο.Ισως και πιό δύσκολες και από τη δεύτερη φορά, όταν επέστρεψε μετά από την πετυχημένη θητεία του στον ΠΑΟΚ. Τότε όμως ακόμα δεν του είχαν συγχωρήσει με πιό τρόπο "δραπέτευσε" από το τραινάκι του Τροχανά για το Λιμάνι. Ηταν νωπές ακόμα οι αναμνήσεις. Και του τη φύλαγαν στη γωνία.
Οποία όμως ειρωνία της τύχης. Τώρα ωριμότερος και αρχοντικότερος από ποτέ ο Πρίγκηπας του Νερέτβα και της ΑΕΚ, επέστρεψε και ένας στεναγμός ανακούφισης βγήκε από τις ψυχές χιλιάδων Ενωσιτών-και της δικής μου.
Σήμερα φαίνεται ότι του την έχουν στημένοι οι επαγγελματίες επενδυτές μεγαλομέτοχοι της ΠΑΕ. Χωρίς να έχουν συνειδητοποιήσει αλίμονό τους πως ο Πρίγκηπας- και το τεχνικό επιτελείο του-είναι το μόνο διαχρονικό κεφάλαιο, πάνω στο οποίο μπορούν να ποντάρουν αυτή τη στιγμή αλλά και στο μέλλον. Πάνω σ'αυτόν τον άνθρωπο -που όπως δήλωσε ήλθε για να μείνει στην ομάδα της καρδιάς του- μπορούν να χτίσουν την νέα ΑΕΚ.
Την ιστορία των ομάδων γράφουν οι παίκτες και προσωπικότητες, Αλλά μετά από χρόνια και όχι εν θερμώ τις δεδομένες στιγμές. Αναμφίβολα ο Ντούσαν Μπάγεβιτς ήταν και είναι μία από τις έντονες προσωπικότητες που καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό της Ιστορία της νεότερης ΑΕΚ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)