Ενα σούπερ ζιζάνιο καρφώνει τη Monsanto
Πριν από δύο δεκαετίες, η Monsanto , η μεγαλύτερη πολυεθνική γεωργικής βιοτεχνολογίας στο κόσμο, κατασκεύασε γενετικά τροποποιημένους (γ.τ) σπόρους που μπορούσαν να αντιστέκονται στο ισχυρό ζιζανιοκτόνο Roundup-ραουνταπ, που επίσης ήταν δικό της παρασκεύασμα με σχεδόν καθολική χρήση για τις ανάγκες καθαρισμού των ανα την υφήλιο γεωργικών καλλιεργειών. Εκτάσεις εκατομμυρίων στρεμμάτων, κυρίως με καλλιέργειες, καλαμποκιού, σόγιας, βαμβακιού, ρυζιού και δημητριακών σε όλο τον κόσμο χρησιμοποιούσαν το ζιζανιοκτόνο και τους γ.τ σπόρους που του αντιστέκονταν, αγοράζοντας τα από τα ράφια της Monsanto .
Το κίνητρο ήταν ισχυρότατο: ο αγρότης δεν θα ανησυχούσε πλέον για τα ζιζάνια που του κατέτρωγαν τις σοδειές. Το μόνο που είχε να κάνει ήταν να καταβρέχει με roundup τα φυτά του, και κάθε παράσιτο θα εξαφανιζόταν πλην του ίδιου του ψεκασμένου φυτού που ήταν γ.τ να αντιστέκεται στο δηλητήριο. Για τους αγρότες ήταν μιά εκπληκτική λύση. Ετσι τα γ.τ φυτά και το ισχυρό τοξικό ζιζανιοκτόνο που πήγαινε πακέτο μαζί τους έφερναν ετήσια κέρδη πάνω από 1 δις δολάρια στη Monsanto, μεγιστοποιόυσαν τη γεωργική παραγωγή, και κάλυπταν μεγ´αλες εκτάσεις καλλιεργειών, που-για παράδειγμα- στις ΗΠΑ μόνο, άθροιζαν το 94% της συνολικής παραγωγής σόγιας και το 70% της παραγωγής καλαμποκιού και βαμβακιού. Τα λεγόμενα ´φυτα ραουνταπ έτοιμα ´-roundup ready κάλυψαν σαν κουβέρτα την αμερικανική αγροτική γη, σκεπάζοντας πάνω από 500000 τετρ χιλμ καλλιεργειών.
Σήμερα τα πράγματα άλλαξαν. Λέγεται ότι άλλαξαν τόσο ώστε συνιστούν τη μεγαλύτερη αλλαγή στην ιστορία της γεωργίας, και δυστυχώς, άλλαξαν προς το χειρότερο, για όλους. Τα φυτά roundup ready συναντούν πλέον στους αγρούς και ´ζιζάνια, roundup ready´
Περισσότερα από 20 είδη ζιζανίων σε συνολική έκταση 60 εκατομυρίων στρεμμάτων σε ΗΠΑ και Λ. Αμερική, μετά από 20 χρόνια συνεχούς ραντίσματος με το ίδιο φάρμακο, εχουν αναπτύξει δικούς τους μηχανισμούς, άμυνας, και είναι άτρωτα. Το χειρότερο, η γύρη τους μεταφέρει το γονίδιο αντίστασης, μεταδίδοντάς το και στα φυτά που δεν έχουν ψεκαστεί. Επίσης, τα νέα μεταλλαγμένα ζιζάνια είναι ισχυρότερα από τα προηγόυμενα, μεγαλύτερα και καταστροφικότερα.
Φυσικά το πρόβλημα είχε προβλεφθεί, διότι και οι πρωτοετείς της γεωπονίας ξέρουν οτι τα οικοσυστήματα προσαρμόζονται στις μεταβολές. Το ήξερε και η Monsanto. Οι αγρ´οτες, όχι. Ή απλά τους παραπλανούσαν. Θέλοντας να αντιμετωπίσει τον κινέζικο ανταγωνισμό, η Monsanto δαπάνησε 150 εκατ δολ το 2010 για να προωθήσει τις πωλήσεις του roundup και το κατάφερε, αυξάνοντάς τες κατά 57% στο πρώτο τρίμηνο του 2011. Γνωρίζοντας φυσικά το πρόβλημα της προσαρμογής των ζιζανίων, αλλά πετυχάινοντας κέρδη 700 εκατ δολ.
Πίσω στα χωράφια, οι γεωργοί συμεχίζουν τα σφάλματα. Παρασκευάζουν κοκτειλ ζιζανιοκτόνων, με υψηλή τοξικότητα, που όμως δεν φαίνεται να εμποδίζουν τη εξάπλωση των υπερ-ζιζανίων.
´ Το πρόβλημα καλπάζει ´ γρ´αφτηκε στην εφημερίδα του Σεντ Λιουις καθώς ´ η προσαρμογή των νέων ειδών ζιζανίων γίνεται ταχύτερα και δεν υπάρχει τρόπος να σταματήσει η επιμόλυνση μέσω της μεταφοράς της γύρης ´.
Για την Monsanto όλα αυτά δεν είναι παρά το άνοιγμα νέων πεδίων έρευνας και εμπορικής εκμετάλλευσης- αυτή τη φορά θα είναι νέοι γ.τ σπόροι που θα ανθίστανται στα superweeds ´ προκαλώντας νέο γύρο επιχειρηματικής κερδοφορίας και περιβαλλοντικής καταστροφής.´
Οι γεωπόνοι έχουν σκύψει στα μικροσκόπιά τους αναζητώντας εναλλακτικές στρατηγικές προστασίας των καλλιεργειών. Διότι, στο μεταξύ, γ.τ σπόροι και τα συνοδευτικά ζιζανιοκτόνα τους αποδεικνύονται, εκτός από ανίσχυρα, και επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία: η ακαδημαική έρευνα έχει από χρόνια διαπιστώσει την επικινδυνότητα των ευρέως χρησιμοποιουμενων ζιζανιοκτόνων ( του roundup και του ενεργού συστατικού τους glyphosate) ,γεγονός που υποτιμήθηκε. Σήμερα, υπό τη βαριά σκιά των superweeds, η επιστημονική κοινότητα υποχρεώνεται να ξανακουβεντιάσει για τη χρησιμότητα της βιοτεχνολογίας και των γ.τ οργανισμών.
Αυτή τη φορά ...σοβαρά.
( αχιλλέας φακατσέλης Κυρ Ελευθεροτυπία)
Υ.Σ
Για μένα το εγκληματικό στην όλη υπόθεση των γ.τ καλλιεργειών είναι πρώτον ,ότι όπως αναφέρει το άρθρο, ήξεραν εκ των προτέρων την πολύ απλή αρχή της ανθεκτικότητας και της αυτοπροσαρμογής των ειδών, αλλά μπροστά στο κέρδος δεν δίστασαν να συνεχίσουν μ.εχρι τέλους και σε υπερθετικό βαθμό να προωθόυν τη χρήση και τις πωλήσεις του roundup.
Και δέυτερον όλη αυτή η φαινομενικά αθώα βιοτεχνολογία των φυτικών ( προς το παρόν μέχρι να φτάσουμε και στον άνθρωπο) ειδών είναι ένα πείραμα χωρίς πισωγύρισμα. Και αυτό οφέιλεται στην επιμειξία των γονιδιομάτων όπως αναφέρθηκε , και αυτό είναι τραγικό γιατί θα χάσουμε, αν δεν έχουμε ήδη χάσει, την αυθεντικότητα των ειδών, δηλαδή λαικά να το πώ......´ΤΗ ΜΠΑΛΑ ´!!!
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 23, 2011
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 21, 2011
ΑΝΑΠΗΡΟΙ ΜΑΙΜΟΥΔΕΣ. Ηθικοί αυτουργοί και συνεργαζόμενοι κλεπταποδόχοι
Πάνω από δύο χρόνια λόγω της διαπιστωμένης ύπαρξης των ανάπηρων μαιμούδων, έχει φουντώσει ο διασυρμός του αναπηρικού κινήματος. Εχει φτάσει στον έσχατο ευτελισμό, η αξιοπρέπεια των πολιτών με αναπηρία, ώστε η λέξη ´ανάπηρος´ να ταυτίζεται περισσότερο με τη λέξη ´λαμόγιο ´ και πολύ λιγότερο, με τη καταγραφή ενός μέλους της Ελληνικής κοινωνίας, το οποίο κάτω από δυσκολότατες συνθήκες, λόγω των κοινωνικών και αρχιτεκτονικών εμποδίων, αγωνίζεται ηρωικά, για να μετεξελιχθεί σε ένα χρήσιμο και παραγωγικό πολίτη.
Εχουμε πρώτοι εμείς κατ´επανάληψη και σε όλους τους τόνους διακηρύξει, ότι απαιτούμε το ξεκαθάρισμα των πραγματικών αναπήρων και δικαιούχων των αναπηρικών επιδομάτων και συντάξεων, από τους...´ανάπηρους μαιμούδες´.που αποτελούν μέλη και κλεπταποδόχους της ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΑΤΗΣ.
Δυστυχώς δεν έχουμε πείσει, και η σύγχυση-που διασύρει το αναπηρικό κίνημα-κασλά κρατεί.
Ετσι κάθε φορά που οι μνημονιακές επιταγές, οδηγούν τη κυβέρνηση, σε ανάλγητες απάνθρωπες και οριζόντιες αντικοινωνικές περικοπές, στις λιγοστές συντάξεις και στα ισχνά επιδόματα μας,ακολουθεί ως δικαιολογία ´η ύπαρξη των αν´απηρων μαιμούδων´ ωσάν να είμαστε οι γεννήτορες και οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της ύπαρξής τους.
Είναι καιρός λοιπόν να πούμε και να δούμε με νηφαλιότητα και ευθυκρισία, πως γεννιούνται οι αναπηροι μαιμούδες και ποιοι είναι οι ´φυσικοί και ηθικοί-δράστες της μεγάλης αυτής κοινωνικής απάτης, που δυστυχώς τους αμνηστεύουν.
Γιαυτό, θα επιχειρήσουμε μία προσέγγιση καταγραφής της διαδικασίας, γέννησης και παραγωγής των ανάπηρων μαιμούδων, ώστε να αναδειχθούν οι καθοριστικά υπεύθυνοι, που λειτουργούν, ως φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί.
Οι διαδικασίες αποτίμησης του χαρακτηρισμού, πολίτης-άτομο με αναπηρία και το ποσοστό αναπηρίας του καθορίζονται από τα ακόλουθα όργανα.
1. Το βασικό όργανο καθορισμού του πολίτη ως ΑμεΑ, είναι ποκλειστικά οι επονομαζόμενες Υγειονομικές Επιτροπές, που διαθέτει κάθε ασφαλιστικός οργανισμός. Τις επιτροπές αυτές συγκροτούν οι α) Γιατροί (διαφόρων ειδικοτήτων) οι οποίοι καθοριστικά αποφασίζουν και β)Οι διοικητικοί υπάλληλοι του οργανισμού (που εκτελούν τις αποφάσεις των Υ.Ε).
2. Οι Υ.Ε καθοριστικά και δεσμευτικά αποφασίζουν, σύμφωνα με νόμους και προδιαγραφές, που εκδίδει-κατα βάση-η νομοθετική εξουσία, δηλαδή η Βουλή των Ελλήνων.
3. Η πιστή και δίκαια εφαρμογή όλων των προηγουμένων, ΑΝΗΚΕΙ, στην αρμοδιότητα της εκάστοτε κυβέρνησης και τους φορείς που την εκπροσωπούν.
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ!! Σε κανένα από τα ´οργανα αυτά, ΔΕΝ ΜΕΤΕΧΕΙ και επομένως, ΔΕΝ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ, κανένας εκπρόσωπος-υπό την ιδιότητα του αξιωματούχου ή στελέχους- του αναπηρικού κινήματος.
Επομένως για τον χαρακτηρισμό του κάθε πολίτη, ως ανάπηρου και μάλιστα δικαιούχου ή μή χορήγησης σύνταξης ή κάποιου επιδόματος, οι ΜΟΝΟΙ που ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ είναι οι ΓΙΑΤΡΟΙ και οι ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ του κάθε οργανισμού και φυσικά οι ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ τους προιστάμενοι. Κατά συνέπεια ειναι ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ των ΑΝΑΠΗΡΩΝ ΜΑΙΜΟΥΔΩΝ.
Φανερό λοιπόν ότι τα μέλη των διαφόρων Υ.Ε , είναι οι πρώτοι υπέυθυνοι γεννήτορες και οι φυσικοίκαι ηθικοί αυτουργοί των Αν Μαιμούδων. Αλλά δυστυχώς δεν αναζητούνται.
Και οιι ίδιοι οι Α.Μ απαλάσσονται? Οχι βέβαια! Αλλά από την καταγραφή της όλης διαδικασίας, είναι φανερό ότι οι Α.Μ στην πράξη ενεργούν ως ΚΛΕΠΤΑΠΟΔΟΧΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ των κοινωνικών αυτών απατεώνων και φυσικά έχουν τις ανάλογες ποινικές και αστικές ευθύνες αλλά δεν είναι οι βασικοί , φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί.
Γιατί χωρίς τους πρώτους, δηλαδή τα μέλη των επιτροπών και τους πολιτικούς και κομματικούς τους προισταμένους, ΔΕν είναι δυνατή η ύπαρξη και παραγωγή των Α.Μ. Αλλά τότε ,γιατί αναζητούνται μόνο οι δεύτεροι , οι κλεπταποδόχοι?
Μήπως είναι δύσκολο να τους βρουν?
Εμείς πιστεύουμε ότι τους ξέρουν.
Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγουμε για τους εξής λόγους.
Αφού οι υπέυθυνες ηγεσίες των Υπουργείων Υγείας, Εργασίας, ΥΠΕΣΔΑ κτλ, έχουν καταγράψει με σαφήνεια σωρεία αντικοινωνικών και παρανόμων δράσεων, είτε μέσα από την χορήγηση των παράνομων Αν Συντάξεων, είτε μέσα από την χορήγηση συντάξεων σε...πεθαμένους, ειτε μέσα απο. Τν σκανδαλώδη χορήγηση φαρμάκων, εξετάσεων και τεχνικών βοηθημάτων σε ανύπαρκτους ασθενείς (πχ φάρμακα εγκυμοσύνης σε 80χρονες, ή εξετάσεις προστάτη σε γυνάικες) ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΧΟΡΗΓΗΣΑΝ.
Τότε γιατί δεν στέλνουν στον εισαγγελέα τα μελη των Υ.Ε που είναι οι υπεύθυνοι της παράνομης διάθεσης του ´Δημοσίου Συμφέροντος´ δηλαδή των χρημάτων του Ελληνα φορολογούμενου?
Δυστυχώς όχι μόνο δεν τους στέλνουν στον εισαγγελέα, αλλά κανείς δεν τους αναζητεί και στην πράξη τους αμνηστέυουν. !! Γιατί??
Μήπως γιατί φοβόυνται , οι σημερινοί όψιμα καταγγέλοντες (που είναι τα βασικά μ´ελη του φάυλου ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ της πελατειακής κομματικής λογικής) ότι θα κελαηδήσουν, τα μέλη των επιτροπών και θα μιλήσουν όχι μόνο για τα ποσά που κόστισε η.... Κοινωνική τους εθαισθησία, αλλά και με ποιών πολιτικών παραγόντων εντολή ή ευλογία ενήργησα?
Αλλά οι μεγάλες επιδόσεις, στις παράνομες αυτές εν´εργειες-όπως λένε οι αριθμοί-έχουν γίνει σε νομούς και περιφέρειες που ΕΚΛΕΓΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ!! επομένως.......
ΜΕΤΑ ΤΑ ΠΑΡΑ ΠΑΝΩ, ΓΙΝΕΤΑΙ ΦΑΝΕΡΟ ΟΤΙ:
ΟΙ ΑΝΑΠΗΡΟΙ ΜΑΙΜΟΥΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΤΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΑΝΑΠΗΡΟΙ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!!!
ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ!!
Το Δ.Σ του αν Συλλόγου που εκδίδει το περιοδικό ΙΣΟΤΙΜΙΑ
ιουλιος αυγουστος 2011
Εχουμε πρώτοι εμείς κατ´επανάληψη και σε όλους τους τόνους διακηρύξει, ότι απαιτούμε το ξεκαθάρισμα των πραγματικών αναπήρων και δικαιούχων των αναπηρικών επιδομάτων και συντάξεων, από τους...´ανάπηρους μαιμούδες´.που αποτελούν μέλη και κλεπταποδόχους της ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΑΤΗΣ.
Δυστυχώς δεν έχουμε πείσει, και η σύγχυση-που διασύρει το αναπηρικό κίνημα-κασλά κρατεί.
Ετσι κάθε φορά που οι μνημονιακές επιταγές, οδηγούν τη κυβέρνηση, σε ανάλγητες απάνθρωπες και οριζόντιες αντικοινωνικές περικοπές, στις λιγοστές συντάξεις και στα ισχνά επιδόματα μας,ακολουθεί ως δικαιολογία ´η ύπαρξη των αν´απηρων μαιμούδων´ ωσάν να είμαστε οι γεννήτορες και οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της ύπαρξής τους.
Είναι καιρός λοιπόν να πούμε και να δούμε με νηφαλιότητα και ευθυκρισία, πως γεννιούνται οι αναπηροι μαιμούδες και ποιοι είναι οι ´φυσικοί και ηθικοί-δράστες της μεγάλης αυτής κοινωνικής απάτης, που δυστυχώς τους αμνηστεύουν.
Γιαυτό, θα επιχειρήσουμε μία προσέγγιση καταγραφής της διαδικασίας, γέννησης και παραγωγής των ανάπηρων μαιμούδων, ώστε να αναδειχθούν οι καθοριστικά υπεύθυνοι, που λειτουργούν, ως φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί.
Οι διαδικασίες αποτίμησης του χαρακτηρισμού, πολίτης-άτομο με αναπηρία και το ποσοστό αναπηρίας του καθορίζονται από τα ακόλουθα όργανα.
1. Το βασικό όργανο καθορισμού του πολίτη ως ΑμεΑ, είναι ποκλειστικά οι επονομαζόμενες Υγειονομικές Επιτροπές, που διαθέτει κάθε ασφαλιστικός οργανισμός. Τις επιτροπές αυτές συγκροτούν οι α) Γιατροί (διαφόρων ειδικοτήτων) οι οποίοι καθοριστικά αποφασίζουν και β)Οι διοικητικοί υπάλληλοι του οργανισμού (που εκτελούν τις αποφάσεις των Υ.Ε).
2. Οι Υ.Ε καθοριστικά και δεσμευτικά αποφασίζουν, σύμφωνα με νόμους και προδιαγραφές, που εκδίδει-κατα βάση-η νομοθετική εξουσία, δηλαδή η Βουλή των Ελλήνων.
3. Η πιστή και δίκαια εφαρμογή όλων των προηγουμένων, ΑΝΗΚΕΙ, στην αρμοδιότητα της εκάστοτε κυβέρνησης και τους φορείς που την εκπροσωπούν.
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ!! Σε κανένα από τα ´οργανα αυτά, ΔΕΝ ΜΕΤΕΧΕΙ και επομένως, ΔΕΝ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ, κανένας εκπρόσωπος-υπό την ιδιότητα του αξιωματούχου ή στελέχους- του αναπηρικού κινήματος.
Επομένως για τον χαρακτηρισμό του κάθε πολίτη, ως ανάπηρου και μάλιστα δικαιούχου ή μή χορήγησης σύνταξης ή κάποιου επιδόματος, οι ΜΟΝΟΙ που ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ είναι οι ΓΙΑΤΡΟΙ και οι ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ του κάθε οργανισμού και φυσικά οι ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ τους προιστάμενοι. Κατά συνέπεια ειναι ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ των ΑΝΑΠΗΡΩΝ ΜΑΙΜΟΥΔΩΝ.
Φανερό λοιπόν ότι τα μέλη των διαφόρων Υ.Ε , είναι οι πρώτοι υπέυθυνοι γεννήτορες και οι φυσικοίκαι ηθικοί αυτουργοί των Αν Μαιμούδων. Αλλά δυστυχώς δεν αναζητούνται.
Και οιι ίδιοι οι Α.Μ απαλάσσονται? Οχι βέβαια! Αλλά από την καταγραφή της όλης διαδικασίας, είναι φανερό ότι οι Α.Μ στην πράξη ενεργούν ως ΚΛΕΠΤΑΠΟΔΟΧΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ των κοινωνικών αυτών απατεώνων και φυσικά έχουν τις ανάλογες ποινικές και αστικές ευθύνες αλλά δεν είναι οι βασικοί , φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί.
Γιατί χωρίς τους πρώτους, δηλαδή τα μέλη των επιτροπών και τους πολιτικούς και κομματικούς τους προισταμένους, ΔΕν είναι δυνατή η ύπαρξη και παραγωγή των Α.Μ. Αλλά τότε ,γιατί αναζητούνται μόνο οι δεύτεροι , οι κλεπταποδόχοι?
Μήπως είναι δύσκολο να τους βρουν?
Εμείς πιστεύουμε ότι τους ξέρουν.
Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγουμε για τους εξής λόγους.
Αφού οι υπέυθυνες ηγεσίες των Υπουργείων Υγείας, Εργασίας, ΥΠΕΣΔΑ κτλ, έχουν καταγράψει με σαφήνεια σωρεία αντικοινωνικών και παρανόμων δράσεων, είτε μέσα από την χορήγηση των παράνομων Αν Συντάξεων, είτε μέσα από την χορήγηση συντάξεων σε...πεθαμένους, ειτε μέσα απο. Τν σκανδαλώδη χορήγηση φαρμάκων, εξετάσεων και τεχνικών βοηθημάτων σε ανύπαρκτους ασθενείς (πχ φάρμακα εγκυμοσύνης σε 80χρονες, ή εξετάσεις προστάτη σε γυνάικες) ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΧΟΡΗΓΗΣΑΝ.
Τότε γιατί δεν στέλνουν στον εισαγγελέα τα μελη των Υ.Ε που είναι οι υπεύθυνοι της παράνομης διάθεσης του ´Δημοσίου Συμφέροντος´ δηλαδή των χρημάτων του Ελληνα φορολογούμενου?
Δυστυχώς όχι μόνο δεν τους στέλνουν στον εισαγγελέα, αλλά κανείς δεν τους αναζητεί και στην πράξη τους αμνηστέυουν. !! Γιατί??
Μήπως γιατί φοβόυνται , οι σημερινοί όψιμα καταγγέλοντες (που είναι τα βασικά μ´ελη του φάυλου ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ της πελατειακής κομματικής λογικής) ότι θα κελαηδήσουν, τα μέλη των επιτροπών και θα μιλήσουν όχι μόνο για τα ποσά που κόστισε η.... Κοινωνική τους εθαισθησία, αλλά και με ποιών πολιτικών παραγόντων εντολή ή ευλογία ενήργησα?
Αλλά οι μεγάλες επιδόσεις, στις παράνομες αυτές εν´εργειες-όπως λένε οι αριθμοί-έχουν γίνει σε νομούς και περιφέρειες που ΕΚΛΕΓΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ!! επομένως.......
ΜΕΤΑ ΤΑ ΠΑΡΑ ΠΑΝΩ, ΓΙΝΕΤΑΙ ΦΑΝΕΡΟ ΟΤΙ:
ΟΙ ΑΝΑΠΗΡΟΙ ΜΑΙΜΟΥΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΤΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΑΝΑΠΗΡΟΙ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!!!
ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ!!
Το Δ.Σ του αν Συλλόγου που εκδίδει το περιοδικό ΙΣΟΤΙΜΙΑ
ιουλιος αυγουστος 2011
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 16, 2011
Η σημασία της αυτοεκτίμησης
Πολλοί δημοσιογράφοι κάνουν την αυτοκριτική τους αυτές τις ημέρες, με αφορμή τα δημοσιεύματα και τα όσα ειπώθηκαν στα δελτία ειδήσεων για την Γερμανίδα που συνελήφθη και αφέθηκε ελεύθερη. Η γκάφα της Ελληνικής Αστυνομίας πήρε πολύ κόσμο στο λαιμό της, αλλά ήταν γκάφα;
Προσωπικά, έχω την εντύπωση πως η Ελληνική Αστυνομία δεν έκανε γκάφα, όταν ανακοίνωσε στους δημοσιογράφους πως η Γερμανίδα που συνελήφθη ήταν κόρη διάσημων τρομοκρατών.
Την γκάφα την είχαν κάνει οι αστυνομικοί μια μέρα πριν, όταν συνέλαβαν τον Δημοσθένη Παπαδάτο, τον ξυλοκόπησαν, τον εξύβρισαν, τον ξεγύμνωσαν και μετά τον άφησαν ελεύθερο, λέγοντάς του πως είχαν κάνει λάθος και πως τον πέρασαν για κάποιον άλλο.
Η «γκάφα» με τη Γερμανίδα βοήθησε να ξεχαστεί αμέσως η γκάφα της προηγούμενης ημέρας. Όλοι ασχολήθηκαν με τη Γερμανίδα και τους «τρομοκράτες» γονείς της και ξέχασαν τον Δημοσθένη Παπαδάτο. Η γκάφα με «γκάφα» ξεχνιέται. Η Αστυνομία πέτυχε τον σκοπό της.
Η διαρροή ψευδών πληροφοριών της Αστυνομίας προς τους δημοσιογράφους είχε ένα ακόμα θετικό αποτέλεσμα για την Αστυνομία: όλοι σταμάτησαν να βρίζουν τους αστυνομικούς -που βασάνισαν και εξευτέλισαν έναν άνθρωπο- και άρχισαν να βρίζουν τους δημοσιογράφους.
Αλήθεια, έχει σκεφτεί κάποιος τι θα συνέβαινε επί κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας, αν οι αστυνομικοί είχαν συλλάβει έναν αθώο πολίτη και στη συνέχεια τον ξυλοκοπούσαν και τον ξεβράκωναν μέσα στη ΓΑΔΑ; Θα έπεφτε η κυβέρνηση. Πάντως, τώρα η υπόθεση «θάφτηκε». (Δεν έχω τρυφερά αισθήματα προς τη Νέα Δημοκρατία – μια παρατήρηση κάνω.)
Σύμφωνα με το συνήγορο της Γερμανίδας, η πελάτης του έχει υποστεί ανεπανόρθωτη επαγγελματική και ηθική ζημιά από τις αναφορές για υποτιθέμενες συγγενικές σχέσεις με μέλη της γερμανικής οργάνωσης RAF και θα στραφεί νομικά με αγωγές και μηνύσεις κατά παντός υπευθύνου. Σύμφωνα με δηλώσεις του, μήνυση σκοπεύει να κάνει και ο κ. Δημοσθένης Παπαδάτος.
Σκέφτομαι πως εκατοντάδες πολίτες έχουν πέσει θύματα της βίας των αστυνομικών και έχουν καταστραφεί από ψευδή και συκοφαντικά δημοσιεύματα στον Τύπο, αλλά δεν αντέδρασαν καθόλου. Δεν τους πέρασε καν από το μυαλό να κάνουν μήνυση. Το δέχτηκαν σαν φυσικό φαινόμενο –σαν σεισμό- και ανακουφίστηκαν όταν τελείωσε.
Επίσης, έχουμε δει άπειρες εφόδους αστυνομικών και δημοσιογράφων σε σπίτια υπόπτων. Πρώτα μπαίνουν οι αστυνομικοί και ακολουθούν οι δημοσιογράφοι με τις κάμερες – πρώτα μπαίνουν οι καθαρίστριες και μετά οι πουτάνες.
Ακόμα, έχουμε δει εκατοντάδες δημοσιογράφους να εξευτελίζουν –με τις ερωτήσεις τους- συγγενείς κατηγορουμένων. Κανείς δεν σκέφτηκε να τους πλακώσει στα μπουνίδια ή να τους κάνει μήνυση – κάθονται όλοι και τους αντιμετωπίζουν σαν να είναι ανώτατοι δικαστές ή θεοί.
Η αντίδραση της Γερμανίδας και της οικογένειάς της ήταν άμεση: αγωγές και μηνύσεις. Λυπάμαι που θα στενοχωρήσω κάποιους αναγνώστες, αλλά και σε αυτόν τον τομέα οι Γερμανοί μας νίκησαν. Αυτή τη φορά μέσα στην έδρα μας.
Γιατί οι περισσότεροι Έλληνες –ιδιαίτερα οι μεγαλύτεροι σε ηλικία- δεν αντιδρούν όταν καταπατούνται τα δικαιώματά τους και αντιμετωπίζουν τους αστυνομικούς και τους δημοσιογράφους σαν κάτι ανώτερο; Νομίζω πως η απάντηση είναι απλή: χαμηλή αυτοεκτίμηση.
Υπάρχει κάποιος που πιστεύει πως θα μπορούσε σε μια άλλη χρεοκοπημένη χώρα του δυτικού κόσμου να βγει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και να δηλώσει «μαζί τα φάγαμε»; Για σκεφτείτε λίγο. Αποκλείεται. Θα τον είχαν κάνει κομματάκια.
Στην Ελλάδα, όμως, εμφανίστηκε ο κ. Πάγκαλος, δήλωσε «μαζί τα φάγαμε» και πολλοί τσίμπησαν – είπαν «μαζί τα φάγαμε». Γιατί συνέβη αυτό; Είναι απλό: χαμηλή αυτοεκτίμηση.
Όλο το παιχνίδι των εξουσιών στην Ελλάδα γίνεται πάνω στη χαμηλή αυτοεκτίμηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού – οι εξουσίες έχουν αντιληφθεί αυτήν την αδυναμία και φροντίζουν να τη συντηρούν. Πού οφείλεται, όμως, η χαμηλή αυτοεκτίμηση; Δεν το γνωρίζω – πιθανολογώ στον αναλφαβητισμό, στο ραγιαδισμό, σε τραυματικές εμπειρίες, σε άσχημα παιδικά χρόνια, ίσως και στην Ορθοδοξία. Οι ορθόδοξοι λαοί, παραδοσιακά, είναι παθητικοί και μοιρολάτρες, και ψάχνουν για πατερούληδες – το καλύτερο παράδειγμα είναι οι Ρώσοι.
Σαν παιδί πρόλαβα να ακούσω πολλές φορές το «μη μιλάς εσύ, είσαι μικρός» ή το «μιλάς εσύ, δεν ξέρεις» – όχι από τους γονείς μου, αλλά από όλους σχεδόν τους υπόλοιπους. Οπωσδήποτε, αυτό δεν ήταν και πολύ καλό για την ανατροφή μου. Αν και βαθιά μέσα μου πίστευα πως έχω κάποια αξία και πως μπορώ να κάνω κάποια πράγματα, πέρασαν πάρα πολλά χρόνια για να αποκτήσω αυτοπεποίθηση.
Σήμερα τα πράγματα δεν είναι έτσι. Γι’ αυτό οι νέοι Έλληνες δεν μασάνε τον κώλο τους. Τα νέα παιδιά έχουν πάει στο άλλο άκρο – όχι μόνο δεν έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση αλλά το καθένα πιστεύει πως είναι μοναδικό. Δεν ξέρω αν είναι καλό αυτό – πάντως, μου φαίνεται καλύτερο από το να πιστεύεις πως είσαι ένα σκουπίδι.
Πού οφείλεται αυτή η θεαματική αλλαγή; Νομίζω πως οφείλεται –σε μεγάλο βαθμό- στην τεχνολογία. Σήμερα κανείς δεν μπορεί να σου πει «μη μιλάς εσύ, είσαι μικρός». Μικρό είναι το μάτι σου – κάνω ένα μπλογκ, μια σελίδα στο Facebook, μια σελίδα στο Myspace και είμαι όσο μεγάλος θέλω.
Το διαδίκτυο κοινωνικοποιεί τα παιδιά και τα κάνει να πιστεύουν στις δυνατότητές τους. Ας πάρουμε για παράδειγμα ένα μουσικό γκρουπ από πιτσιρικάδες. Πριν από 20 χρόνια θα έτρεχαν από εταιρεία σε εταιρεία και θα παρακαλούσαν να τους ακούσουν, για να τους βγάλουν δίσκο. Σήμερα, κάνουν μια σελίδα στο Myspace, «ανεβάζουν» τη μουσική τους και δεν έχουν ανάγκη κανέναν.
Το πιο σημαντικό δεν είναι η αποδοχή από τους άλλους, αλλά η αίσθηση ότι υπάρχεις. Αν «ανεβάσεις» τη μουσική σου στο διαδίκτυο και σου γράψει ο άλλος «τι μαλακίες είναι αυτές που παίζεις», σου αναγνωρίζει τουλάχιστον ότι υπάρχεις – σε άκουσε. Για σκεφτείτε όλα αυτά τα παιδιά που γυρνούσαν σαν τις άδικες κατάρες με ένα demo στο χέρι και δεν τα άκουσε ποτέ κανείς.
Όταν έχεις αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση -και γνωρίζεις τα δικαιώματά σου-, δεν είναι καθόλου εύκολο να σου επιβληθούν οι εξουσίες. Η 27χρονη Γερμανίδα και ο Δημοσθένης Παπαδάτος ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία. Οι εξουσίες θα πληρώσουν και θα χάσουν κομμάτι της δύναμής τους. Και την επόμενη φορά θα είναι πιο προσεκτικές. Και πιο αδύναμες.
Pitsirikos
Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 12, 2011
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 11, 2011
Ο Πλούταρχος γράφει για τις «συμφορές του δανεισμο...
tromaktiko: Ο Πλούταρχος γράφει για τις «συμφορές του δανεισμο...: «Ο δανεισμός είναι πράξη υπέρτατης αφροσύνης και μαλθακότητας»! Το είπε οΠλούταρχος τον 1ο μ.Χ. αιώνα και να...
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 04, 2011
Τί πρέπει να κάνουμε (του Νίκου Αραπάκη)TVXS
Οι αιτίες που μας έφεραν ως εδώ και κυρίως «τι πρέπει να κάνουμε;» είναι το αντικείμενο έρευνας της Κρυσταλίας Πατούλη - ερωτήματα στα οποία δίνουν τη δική τους απάντηση γνωστές προσωπικότητες των γραμμάτων, των επιστημών και των τεχνών. Σήμερα, δημοσιεύουμε την απάντηση του συγγραφέα Νίκου Αραπάκη.
Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ αμιγώς ευρωπαϊκή χώρα, με αποτέλεσμα να μην βιώσει και, κατ’ επέκταση, να μην κάνει κτήμα της τα όσα προέκυψαν από τις διάφορες κοσμογονικές αλλαγές (διαφωτισμός, βιομηχανική επανάσταση κλπ) που συντελέστηκαν στην Ευρώπη. Μονίμως, τόσο σαν λαός όσο και σαν κράτος, τρέχαμε να προλάβουμε τις ευρωπαϊκές εξελίξεις. Είναι αυτονόητο ότι, κατ’ ουσίαν, δεν τις προλάβαμε ποτέ, αλλά και οσάκις τις προλαβαίναμε δεν το κάναμε με το σωστό τρόπο. Τις περισσότερες φορές, για να μην πω όλες και θεωρηθώ υπερβολικός, κόβαμε δρόμο. Κοινώς, κλέβαμε (βλέπε: πλαστά δημοσιονομικά στοιχεία, πλαστά μεγέθη κτηνοτροφικής ή αγροτικής παραγωγής, άθλια και πανάκριβα δημόσια έργα κλπ).
Η έλλειψη διαυγούς κατεύθυνσης. Αυτή ευθύνεται, πρωτίστως, για τα δεινά μας. Διακόσια, περίπου, χρόνια μετά την απελευθέρωσή μας από τους Τούρκους, δεν έχουμε ακόμη καταφέρει να βρούμε την ταυτότητά μας. Βολοδέρνουμε ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση, αδυνατώντας να κατασταλάξουμε στο που ανήκουμε πραγματικά. Κι η αδυναμία μας αυτή μας οδήγησε στο να φτιάξουμε ένα κράτος έκτρωμα, ένα κράτος βασισμένο σε ένα συνονθύλευμα ιδεολογημάτων, που τα θεμέλιά του αποτελούν κακόγουστοι εθνικοί μύθοι του τύπου «όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια», ενώ τα διάφορα ιδεολογικά ρεύματα, όπως η σοσιαλδημοκρατία ή ο φιλελευθερισμός, που διαμόρφωσαν την Ευρώπη του σήμερα, εμείς τα κάναμε κτήμα μας πότε με το «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα» και πότε υπογράφοντας για τις ταυτότητες.
Όμως, έστω και υπ’ αυτές τις συνθήκες, αν δεν είχαμε την ατυχία να ζήσουμε την Ελληνική εκδοχή του μεσαίωνα μετά τη λήξη του Β’ παγκόσμιου πολέμου, θα είχαμε προλάβει να διορθώσουμε κάποια πράγματα. Δυστυχώς, και εδώ σταθήκαμε άτυχοι (το άτυχοι βάλτε το σε εισαγωγικά. Κατ’ ουσίαν δεν ήταν ατυχία ο δρόμος που ακολουθήσαμε μετά τη λήξη του εμφυλίου, αλλά επιλογή συγκεκριμένων, εγχώριων και αλλοδαπών, δυνάμεων). Όταν, λοιπόν, η Ευρώπη, μετά τη λήξη του πιο καταστρεπτικού πολέμου όλων των εποχών, άρχισε να ανοικοδομείται υλικά και κυρίως πνευματικά, συζητώντας για όλα τα παράλογα που την οδήγησαν σε αυτό το ζοφερό αποτέλεσμα και ζώντας ένα δεύτερο διαφωτισμό, εμείς βιώσαμε για μια ακόμη φορά τον απόλυτο σκοταδισμό. Είναι γνωστά αυτά τα πράγματα και δεν νομίζω ότι χρειάζεται να τα επαναλάβω. Όλοι γνωρίζουν τι απέγιναν τα χρήματα του περιβόητου σχεδίου Μάρσαλ και πως, αντί να ανοικοδομηθεί η χώρα, «ανοικοδομήθηκαν» οι τσέπες μερικών δεκάδων οικογενειών. Μα το χειρότερο όλων δεν ήταν η υλική υστέρηση της χώρας, η μη κατασκευή δρόμων, λιμανιών και άλλων υποδομών. Το χειρότερο όλων ήταν ότι, προκειμένου οι λίγοι επιτήδειοι να καταχραστούν με την ησυχία τους τα χρήματα αυτά, επέβαλλαν έναν εθνικοπατριωτικό σκοταδισμό ο οποίος μας ταλανίζει ακόμη και σήμερα. Με αποτέλεσμα, για όλα τα δεινά του τόπου να φταίνε πάντοτε οι άλλοι. Κοντολογίς, δεν κοιταχτήκαμε ποτέ στον καθρέφτη. Ή, κι αν ακόμη κοιταχτήκαμε, δεν είδαμε ποτέ το πραγματικό μας είδωλο. Βλέπαμε μονίμως αυτό που θέλαμε να δούμε: αυτό το κίβδηλο είδωλο που είχαμε κατά νου και το οποίο μας εμφάνιζε ως κιμπάρηδες, μάγκες και καραμπουζουκλήδες.
Ας έρθουμε στα πιο κοντινά μας χρόνια, στην περίοδο μετά την πτώση της χούντας. Κι εδώ πάλι σταθήκαμε άτυχοι. Κυρίως γιατί δεν είχαμε την τύχη να πέσουμε σε κάποιον ηγέτη με όραμα. Μολονότι ο Ανδρέας Παπανδρέου έκανε κάποια βήματα εκσυγχρονισμού του κράτους και της κοινωνίας (για πρώτη φορά τη συγκεκριμένη περίοδο εξαλείφθηκε ο φόβος του χωροφύλακα), κυρίως την τετραετία ’81-’85, πολύ σύντομα η προσπάθεια εκσυγχρονισμού εγκαταλείφθηκε και ξανακυλήσαμε στο λαϊκισμό.
Όμως η πραγματικά μεγάλη χαμένη ευκαιρία εκσυγχρονισμού της χώρας που, κατά πάσα πιθανότητα, αν γινόταν με το σωστό τρόπο θα είχε θεμελιώσει ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος τόσο σε θεσμούς όσο και σε υποδομές, ήταν η περίοδος Σημίτη. Εκεί, κατά την εκτίμησή μου, χάθηκε το στοίχημα της ευρωπαϊκής Ελλάδας και χτίστηκαν τα θεμέλια της κρίσης. Εκεί που, αντί να ισχυροποιηθούν οι θεσμοί ενός κράτους σύγχρονου, θεσμοποιήθηκε η διαφθορά, η λοβιτούρα και το «όσα φάμε όσα πιούμε κι όσα αρπάξει ο κώλος μας». Δημοσιογράφοι-παπαγαλάκια οικονόμησαν εκατομμύρια και έγιναν, εν μια νυκτί, από υπάλληλοι εφημεριδάρχες και ραδιοφωνάρχες, καταληστεύτηκαν οι οικονομίες εκατομμυρίων Ελλήνων με την μεγαλύτερη απάτη όλων των εποχών, το χρηματιστήριο, ασήμαντοι επιχειρηματίες, μέσα σε ελάχιστα χρόνια έγιναν ζάμπλουτοι, απομυζώντας αποκλειστικά και μόνο τον κρατικό κορβανά και τις επιχορηγήσεις της ευρωπαϊκής ένωσης. Μα το χειρότερο απ’ όλα ήταν ότι θεοποιήθηκε το χρήμα και το life style. Καλλιεργήθηκε εντέχνως η λογική ότι τα πάντα είναι χρήμα. «Έχεις φράγκα, είσαι θεός. Δεν έχεις, είσαι σκουπίδι».
Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος. Οι εγχώριες ευθύνες για την κρίση. Όμως, ακόμη κι αν είχαμε χτίσει ένα κράτος πρότυπο το πιο πιθανό είναι πως και πάλι θα είχαμε πρόβλημα. Το ωστικό κύμα της τραπεζικής φούσκας που έσκασε στις ΗΠΑ ήταν πολύ μεγάλο και η δική μας οικονομία πολύ μικρή και πολύ στρεβλά δομημένη για να μην υποστεί κλυδωνισμούς. Άρα θα πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας για αυτά που μας συμβαίνουν, αλλά και η λύση του αέναου αυτομαστιγώματος, που προτείνουν πολλοί επαίοντες, δεν νομίζω ότι θα διορθώσει κάποιο πρόβλημα.
Δεν είμαι οπαδός της συνομωσιολογίας. Δεν πιστεύω πως κάποιοι ελάχιστοι κλείνονται σε μια αίθουσα και αποφασίζουν για το μέλλον του κόσμου. Όμως, ακόμη κι αν αυτό που βιώνουμε σήμερα δεν είναι μια «νεοφιλελεύθερη συνομωσία» δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός ότι όλα τα κράτη έχουν επιδοθεί σε μια φρενήρη κούρσα περικοπής κοινωνικών δαπανών. Κι αυτό δεν μπορεί παρά να είναι ένας κεντρικός σχεδιασμός για την αντιμετώπιση της κρίσης. Είναι πλέον γεγονός ότι, με αφορμή την κρίση, επιχειρείται ένας ανασχεδιασμός της παγκόσμιος οικονομίας, και βασικός στόχος του ανασχεδιασμού αυτού είναι η συρρίκνωση του κράτους πρόνοιας. Επιχειρείται, παγκόσμια, να προωθηθεί μια αριθμολαγνική θεώρηση της πολιτικής όπου τα πάντα θα έχουν να κάνουν με τα νούμερα. Αυτή, λοιπόν, είναι η λύση; Αν καταφέρουμε να τιθασεύσουμε τα νούμερα θα ξεμπερδέψουμε;
Δεν νομίζω ότι το ζήτημα –μολονότι προσπαθούν να μας το παρουσιάσουν ως τέτοιο– είναι τόσο απλό. Εκτός του ότι οι ανθρώπινες κοινωνίες είναι ιδιαίτερα πολύπλοκες για να τις κανοναρχούμε με αποκλειστικό γνώμονα το «τρεις το λάδι τρεις το ξύδι», τίθεται και ένα γενικότερο ζήτημα: η αποδυνάμωση της πολιτικής. Αν αποφασίσουμε ότι όλοι και όλα θα κινούνται γύρω από τους αριθμούς, τότε δεν χρειαζόμαστε ιδεολογικά ρεύματα και πολιτικούς αλλά κομπιουτεράκια... Ο βασισμένος σε νούμερα ορθολογισμός είναι χρήσιμος αλλά δεν είναι το άπαν. Θα πρέπει να βρούμε τη χρυσή τομή όπου και τα νούμερα δεν θα παρακάμπτονται αλλά, πρωτίστως, δεν θα παρακάμπτονται οι ζωές των ανθρώπων για να ευημερούν οι αριθμοί.
Μολονότι φύσει αισιόδοξος, δεν μπορώ να πω ότι στο θέμα της κρίσης αισιοδοξώ. Προβλέπω μακροχρόνιες επιπτώσεις σε ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού. Και το χειρότερο όλων είναι ότι δεν έχουμε τη δυνατότητα, ως λαός, να διορθώσουμε πολλά πράγματα από μόνοι μας. Ακόμη κι αν εξαλείψουμε τις εγχώριες παθογένειες που μας ταλανίζουν και για τις οποίες επί σειρά ετών κάναμε τα «παγόνια», η οριστική λύση του προβλήματος δεν μπορεί παρά να είναι εισαγόμενη. Όπερ σημαίνει ότι η Ελλάδα θα κληθεί να εφαρμόσει κάτι που θα έχει αποφασιστεί έξω από τα εγχώρια κέντρα αποφάσεων. Ίσως αυτό να μην είναι κατ’ ανάγκη κακό. Δυστυχώς, ο δικός μας πολιτικός κόσμος αποδείχθηκε ανεπαρκέστατος. Για πολλές δεκαετίες τώρα, η πολιτική ζωή του τόπου είναι ζήτημα μερικών οικογενειών οι οποίες για το μόνο που πραγματικά ενδιαφέρονται –και στο μόνο που κατάφεραν να επιδείξουν κάποιο σπουδαίο έργο– είναι η πολιτική και οικονομική επιβίωσή τους. Κι αν κάποιος μου αντιτείνει ότι αυτή η προσέγγιση είναι ολίγον τι μηδενιστική, θα τον παρακαλέσω να μου πει κάποια άλλη χώρα όπου ο παππούς, ο πατέρας και ο γιος έγιναν κατά σειρά πρωθυπουργοί.
Είναι αλήθεια ότι ο οικονομικός φιλελευθερισμός προσέφερε ευημερία. Ακόμη κι αν κάποιος βάλει αστερίσκους δίπλα στη λέξη «ευημερία», το αποτέλεσμα δεν αλλάζει. Όμως αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε ένα σημείο καμπής. Και για να γίνω πιο σαφής, ο οικονομικός φιλελευθερισμός που προσέφερε ανάπτυξη και ευημερία στους περισσότερους λαούς μεταλλάσσεται ταχύτατα σε ένα κοινωνικό-οικονομικό δόγμα (νεοφιλελευθερισμός) το οποίο δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. Οι αγορές και οι διάφοροι οίκοι αξιολόγησης μετατρέπονται αργά αλλά σταθερά σε επίγειους θεούς, τους οποίους κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει.
Εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν. Εδώ που φτάσαμε θα πρέπει να επανεξετάσουμε το ζήτημα στη βάση του. Να ψάξουμε για λύσεις έξω από την πεπατημένη. Παραδείγματος χάρη, να συζητήσουμε αν έχει νόημα ένας και μόνο άνθρωπος να είναι πλουσιότερος από έναν ολόκληρο λαό. Να συζητήσουμε αν η δημοκρατία, όπου ένα και μόνο τηλεοπτικό κανάλι μπορεί να κρίνει την τύχη των εκλογών, είναι όντως δημοκρατία ή παρωδία. Να συζητήσουμε αν μέσα στο ίδιο κράτος είναι λογικό να υπάρχουν χιλιάδες άστεγοι και εκατομμύρια άνεργοι, ενώ κάποιοι ελάχιστοι να διαθέτουν δισεκατομμύρια τα οποία ποτέ δεν θα χρησιμοποιήσουν.
Ξέρω, κάποιοι απ’ όσοι διαβάσουν τα παραπάνω ίσως να τα θεωρήσουν ως «αριστερίζουσες γραφικότητες». Μπορεί και να είναι. Όμως αυτό που δεν είναι «αριστερίζουσα γραφικότητα» είναι η πραγματικότητα: οι άνεργοι, οι άστεγοι, τα κλειστά μαγαζιά και τα χρεοκοπημένα νοικοκυριά. Και για να αντιμετωπίσουμε αυτή την τόσο ζοφερή πραγματικότητα θα πρέπει να δράσουμε και, κυρίως, να ψάξουμε για λύσεις με όραμα και έξω από τη κοντόφθαλμη, διαχειριστική λογική των ιθυνόντων. Ή, για να πω κι ένα ωραίο που μου είπε ο Χρόνης ο Μίσσιος, όταν τον συνάντησα προ καιρού: «Φίλε, αυτό που οφείλουμε να αντιπαλέψουμε σήμερα, είναι ο φασισμός του ορθολογισμού. Ζωή με μόνο εργαλείο τον ορθό λόγο και χωρίς συναίσθημα δεν μπορεί να υπάρξει».
*Ο Νίκος Αραπάκης είναι συγγραφέας
Κυριακή, Αυγούστου 28, 2011
ΚΟΜΟΤΗΝΗ όμορφη πόλη
Κάθε χρόνο επιστρέφοντας από Τουρκία πάντα κάνω ενδίαμεση στάση στην αγαπημένη Αλεξανδρούπολη. Πώς να μην αγαπήσεις μιά τέτοια πόλη, που αναγκάζει κάθε βράδυ τον κόσμο της να βγεί στους δρόμους, να περπατήσει στην παραλία να κάτσει στα παγκάκια της και να αγναντέψει το Αιγαίο και τον όγκο της Σαμοθράκης αγνάντια
Με την ευκαιρία λοιπόν της στάσης μου αυτής έχω επισκεφτεί και την Καβάλα αλλά και την περισσότερο κοντινή Ξάνθη. Όμορφες και οι δύο αλλά και διαφημισμένες. Η λιγότερο διαφημισμένη πιστεύω πρέπει να είναι η Κομοτηνή που αν και περισσότερο κοντινή της Αλεξανδρούπολης, την αγνοούσα θα έλεγα επιδεικτικά.
Φέτος όμως, είπαμε, γιατί να πάρουμε το πρωινό μας και τον απαραίτητο καφέ στην Αλεξανδρούπολη, και να μην κάνουμε υπομονή για 50 μόλις χλμ μέχρι την Κομοτηνή.
Κυριακή πρωί λοιπόν επιστρέφοντας στον νότο, και μπάινω στην πόλη της Κομοτηνής γύρω στις 10 η ώρα.
Η πόλη μόλις φαίνεται να ξυπνάει καθώς ελάχιστα αυτοκίνητα φαίνεται να κυκλοφορούν στους δρόμους. Δεν ανοίγω χάρτη και σαν νιόφερτος που απλά ζητάει κάτι να φάει μαζί με τον καφέ του , αφήνομαι να με οδηγήσει ο κεντρικός δρόμος και ακολουθώ τις πινακίδες που λένε ´κέντρο ´.
Η πόλη επίπεδη ιδανική για χρήση ποδηλάτων και τα κτίσματά της παλιά και νεόκτιστα αρμονικά πλεγμένα. Οι καινούργιες κατασκευές δεν ξεπερνούν τους 3 με 4 ορόφους. Τα πεζοδρόμια όμορφα φτιαγμένα με καλαίσθητες πλάκες, φιλικές για πεζούς, ποδήλατα και άλλα τροχήλατα, καταλήγουν με ιδανικές ράμπες στους δρόμους. Μέχρι τώρα θεωρούσα την προσβασιμότητα της Αλεξανδρούπολης μαζί με του Μεσσολογγίου από τις ιδανικότερες στην Ελλάδα (τουλάχιστον απ´όσο έχω ταξιδέψει) αλλά πρέπει κάποιος τελικά να βρεθεί στην Κομοτηνή για να διπιστώσει με τα μάτια του τί σημαίνει σωστά κατασκευασμένη ράμπα με την ιδανική κλήση και τελείωμα όχι μόνο για ΑμεΑ αλλά και για μητέρες με καροτσάκια μωρών, ποδήλατα κλπ.
Βρίσκω λοιπόν εύκολα το κέντρο, το οποίο περικλείεται από ´ενα κυκλικό δρόμο και η πλατεία του οποίου είναι φυσικά πεζοδρομημένη. Πλακόστρωτο στρωτό ομαλό αντιολισθητικό και χωρίς ενδιάμεσα σπασίματα. Οπου υπάρχει ανισουψές αυτό χωρίς σκαλιά επικοινωνεί με απαλές ράμπες με την ίδια καλοτεχνία. Γύρω γύρω τα καφε και τα ταβερνεία μόλις ανοίγουν και ο κόσμος σιγά σιγά ´ερχεται. Παρατηρώ πολλά ξενοδοχεία στην περιοχή του κέντρου και αυτό με εκπλήσσει ευχάριστα. Κοιτάω γύρω και πέρα, και το μάτι μου πέφτει στο κέντρο της όλης περιοχής του κέντρου, σε μία πράσινη όαση, αφού έχω χρησιμοποιήσει την ειδική θέση στάθμευσης για ΑμεΑ στην αρχή του πλακόστρωτου. Η όαση είναι ο δημοτικός κήπος που φιλοξενεί ένα συμπαθέστατο καφέ ενός απέναντι ξενοδοχείου. Εδώ θα κάτσουμε. Ανοίγω το ipad να βρώ κάποιες πληροφορίες για το που ακριβώς βρίσκομαι και το πώς θα βγώ στην Εγνατία, και ευχάριστα διαπιστώνω ότι η πόλη είναι δικτυωμένη με αρκετά γρήγορο ασύρματο δίκτυο. Εκείνη τη στιγμή τί άλλο να ζητήσει ένας γρήγορος επισκέπτης σαν και εμένα!!
Βγαίνω στην Εγνατία μετά από λίγη ώρα καταγοητευμένος αφήνοντας τον εαυτό μου να φανταστεί την εικόνα της Κομοτηνής τα βράδυα στην ευρύτερη περιοχή του κέντρου της, και όχι μόνο...
Σίγουρα θα ξανάρθω και θα μείνω ένα βράδυ για να μου λυθεί η απορία.
ΥΓ1. Επειδή τα τελευταία δέκα χρόνια περνώ από την εγνατία συνέχεια μπορώ να πω μετά βεβαιότητος ότι ο σημαντικός αυτός δρόμος μάλλον αρχίζεινα δείχνει σημάδια εγκατάλειψης. Θα ήταν προτιμότερο να πληρώναμε διόδια (λογικά) στο μήκος ενός δρόμου που τελείωσε , παρά να μας ληστεύουν το πορτοφόλι μέχρι τη Θεσσαλονίκη για έναν δρόμο που σε πολλά σημεία τα έργα δεν έχουν ξεκινήσει ακόμη (αυτή τη φορά έχω την εντύπωση πως πλήρωσα επι πλέον διόδιο και για άλλη ανάδοχη εταιρία). Να παρατηρήσω τέλος πως η Εγνατία ναι μεν τελείωσε ,επι τέλους, αλλά δεν αρκεί. Χρειάζεται να γίνει κλειστός δρόμος, για ευνόητους λόγους, και χρειάζεται επειγόντως σταθμούς ανεφοδιασμού και ξεκόυρασης. Αν θέλουμε να τον λέμε σύγχρονο ευρωπαικό δρόμο.
ΥΓ2. Εγώ ξέρω γιατί η Κομοτηνή είναι τόσο όμορφη. Είναι γιατί μένει και συμμετέχει στα κοινά της ο φίλος (συνάδελφος ΑμεΑ) και παραολυμπιονίκης κολύμβησης, Αλεξης Ταξιλδάρης. Είμαι σίγουρος ότι πολλές υποδομές της πόλης έγιναν και γίνονται καθ´ υπόδειξή του.
Αλλά από την άλλη πλευρά υπάρχει και η βόυληση και η ευαισθησία που κάνουν πράξη αυτές στις ανέξοδες υποδείξεις, και το τονίζω ανέξοδες. Ειναι μέρος μιάς γενικότερης καλαισθησίας που σαν ανταπόδοση θα τραβήξει επισκέπτες στην πόλη της Κομοτηνής με μακροπρόθεσμα πολλαπλά οφέλη.
Τον φίλο μου Αλέξη και το ποιός είναι μπορείτε να τον βρήτε εδώ
http://adf.ly/2TT1R
μπράβο σε αυτόν και στους συνεργάτες του
Με την ευκαιρία λοιπόν της στάσης μου αυτής έχω επισκεφτεί και την Καβάλα αλλά και την περισσότερο κοντινή Ξάνθη. Όμορφες και οι δύο αλλά και διαφημισμένες. Η λιγότερο διαφημισμένη πιστεύω πρέπει να είναι η Κομοτηνή που αν και περισσότερο κοντινή της Αλεξανδρούπολης, την αγνοούσα θα έλεγα επιδεικτικά.
Φέτος όμως, είπαμε, γιατί να πάρουμε το πρωινό μας και τον απαραίτητο καφέ στην Αλεξανδρούπολη, και να μην κάνουμε υπομονή για 50 μόλις χλμ μέχρι την Κομοτηνή.
Κυριακή πρωί λοιπόν επιστρέφοντας στον νότο, και μπάινω στην πόλη της Κομοτηνής γύρω στις 10 η ώρα.
Η πόλη μόλις φαίνεται να ξυπνάει καθώς ελάχιστα αυτοκίνητα φαίνεται να κυκλοφορούν στους δρόμους. Δεν ανοίγω χάρτη και σαν νιόφερτος που απλά ζητάει κάτι να φάει μαζί με τον καφέ του , αφήνομαι να με οδηγήσει ο κεντρικός δρόμος και ακολουθώ τις πινακίδες που λένε ´κέντρο ´.
Η πόλη επίπεδη ιδανική για χρήση ποδηλάτων και τα κτίσματά της παλιά και νεόκτιστα αρμονικά πλεγμένα. Οι καινούργιες κατασκευές δεν ξεπερνούν τους 3 με 4 ορόφους. Τα πεζοδρόμια όμορφα φτιαγμένα με καλαίσθητες πλάκες, φιλικές για πεζούς, ποδήλατα και άλλα τροχήλατα, καταλήγουν με ιδανικές ράμπες στους δρόμους. Μέχρι τώρα θεωρούσα την προσβασιμότητα της Αλεξανδρούπολης μαζί με του Μεσσολογγίου από τις ιδανικότερες στην Ελλάδα (τουλάχιστον απ´όσο έχω ταξιδέψει) αλλά πρέπει κάποιος τελικά να βρεθεί στην Κομοτηνή για να διπιστώσει με τα μάτια του τί σημαίνει σωστά κατασκευασμένη ράμπα με την ιδανική κλήση και τελείωμα όχι μόνο για ΑμεΑ αλλά και για μητέρες με καροτσάκια μωρών, ποδήλατα κλπ.
Βρίσκω λοιπόν εύκολα το κέντρο, το οποίο περικλείεται από ´ενα κυκλικό δρόμο και η πλατεία του οποίου είναι φυσικά πεζοδρομημένη. Πλακόστρωτο στρωτό ομαλό αντιολισθητικό και χωρίς ενδιάμεσα σπασίματα. Οπου υπάρχει ανισουψές αυτό χωρίς σκαλιά επικοινωνεί με απαλές ράμπες με την ίδια καλοτεχνία. Γύρω γύρω τα καφε και τα ταβερνεία μόλις ανοίγουν και ο κόσμος σιγά σιγά ´ερχεται. Παρατηρώ πολλά ξενοδοχεία στην περιοχή του κέντρου και αυτό με εκπλήσσει ευχάριστα. Κοιτάω γύρω και πέρα, και το μάτι μου πέφτει στο κέντρο της όλης περιοχής του κέντρου, σε μία πράσινη όαση, αφού έχω χρησιμοποιήσει την ειδική θέση στάθμευσης για ΑμεΑ στην αρχή του πλακόστρωτου. Η όαση είναι ο δημοτικός κήπος που φιλοξενεί ένα συμπαθέστατο καφέ ενός απέναντι ξενοδοχείου. Εδώ θα κάτσουμε. Ανοίγω το ipad να βρώ κάποιες πληροφορίες για το που ακριβώς βρίσκομαι και το πώς θα βγώ στην Εγνατία, και ευχάριστα διαπιστώνω ότι η πόλη είναι δικτυωμένη με αρκετά γρήγορο ασύρματο δίκτυο. Εκείνη τη στιγμή τί άλλο να ζητήσει ένας γρήγορος επισκέπτης σαν και εμένα!!
Βγαίνω στην Εγνατία μετά από λίγη ώρα καταγοητευμένος αφήνοντας τον εαυτό μου να φανταστεί την εικόνα της Κομοτηνής τα βράδυα στην ευρύτερη περιοχή του κέντρου της, και όχι μόνο...
Σίγουρα θα ξανάρθω και θα μείνω ένα βράδυ για να μου λυθεί η απορία.
ΥΓ1. Επειδή τα τελευταία δέκα χρόνια περνώ από την εγνατία συνέχεια μπορώ να πω μετά βεβαιότητος ότι ο σημαντικός αυτός δρόμος μάλλον αρχίζεινα δείχνει σημάδια εγκατάλειψης. Θα ήταν προτιμότερο να πληρώναμε διόδια (λογικά) στο μήκος ενός δρόμου που τελείωσε , παρά να μας ληστεύουν το πορτοφόλι μέχρι τη Θεσσαλονίκη για έναν δρόμο που σε πολλά σημεία τα έργα δεν έχουν ξεκινήσει ακόμη (αυτή τη φορά έχω την εντύπωση πως πλήρωσα επι πλέον διόδιο και για άλλη ανάδοχη εταιρία). Να παρατηρήσω τέλος πως η Εγνατία ναι μεν τελείωσε ,επι τέλους, αλλά δεν αρκεί. Χρειάζεται να γίνει κλειστός δρόμος, για ευνόητους λόγους, και χρειάζεται επειγόντως σταθμούς ανεφοδιασμού και ξεκόυρασης. Αν θέλουμε να τον λέμε σύγχρονο ευρωπαικό δρόμο.
ΥΓ2. Εγώ ξέρω γιατί η Κομοτηνή είναι τόσο όμορφη. Είναι γιατί μένει και συμμετέχει στα κοινά της ο φίλος (συνάδελφος ΑμεΑ) και παραολυμπιονίκης κολύμβησης, Αλεξης Ταξιλδάρης. Είμαι σίγουρος ότι πολλές υποδομές της πόλης έγιναν και γίνονται καθ´ υπόδειξή του.
Αλλά από την άλλη πλευρά υπάρχει και η βόυληση και η ευαισθησία που κάνουν πράξη αυτές στις ανέξοδες υποδείξεις, και το τονίζω ανέξοδες. Ειναι μέρος μιάς γενικότερης καλαισθησίας που σαν ανταπόδοση θα τραβήξει επισκέπτες στην πόλη της Κομοτηνής με μακροπρόθεσμα πολλαπλά οφέλη.
Τον φίλο μου Αλέξη και το ποιός είναι μπορείτε να τον βρήτε εδώ
http://adf.ly/2TT1R
μπράβο σε αυτόν και στους συνεργάτες του
Παρασκευή, Αυγούστου 26, 2011
ΤΟ ΛΕΥΚΟ....
| Litsa Katemi | 21 Αυγούστου 10:25 μ.μ. |
ΛΕΥΚΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ
ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΡΥΒΟΥΝ ΕΠΙΜΕΛΩΣ ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ;
ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΣΠΡΩΧΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΠΟΧΗ;
....Τα ψηφοδέλτια τα διακρίνουμε σε έγκυρα, άκυρα και λευκά. Το κάθε ένα από
αυτά τα ψηφοδέλτια έχει την δικιά του αρίθμηση κατά την εξαγωγή τους από
την κάλπη. Τα έγκυρα εκφράζουν την επιλογή προτάσεων που δίδουν τα
εκάστοτε πολιτικά κόμματα. Τα άκυρα εκφράζουν κάποια παραβίαση των
παραπάνω αρχών και τέλος η λευκή ψήφος αποτελεί αρνητική ή ουδέτερη
πολιτική τοποθέτηση απέναντι στις προτεινόμενες προτάσεις των κομμάτων.
Τι συμβαίνει στην περίπτωση που οι λευκές ψήφοι αποτελούν το 50% συν 1 του
εκλογικού σώματος;
Όταν το 50% συν ένα του εκλογικού σώματος επιλέξει την λευκή ψήφο τότε
υπάρχει πρόβλημα αντιπροσώπευσης και έκφρασης του κυρίαρχου λαού από
τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με βάση την αρχή της Δεδηλωμένης (δήλωση της
βούλησης του λαού), της Λαϊκής Κυριαρχίας και την αρχή της Ισότητας της
ψήφου πρέπει να διαλύσει τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς, να
ορίσει υπηρεσιακή κυβέρνηση και να δώσει εντολή σχηματισμού νέων πολιτικών
σχηματισμών προκειμένου να εκφράσουν την λαϊκή βούληση.
Παράδειγμα: 1) Έστω ότι έχουμε τις Α, Β, Γ, Δ και Ε πέντε προτάσεις προς
ψήφιση (η ψηφοφορία θα διεξαχθεί με βάσει Π.Δ. 96/2007 το οποίο ισχύει και
σήμερα) και υπάρχει το δικαίωμα της λευκής ψήφου από τους εκλογείς. Ο
αριθμός των εκλογέων είναι εκατό (100) άτομα.
Από τα αποτελέσματα της ψηφοφορία προκύπτει ότι οι πενήντα ένας (51)
ψήφισαν λευκό και 30 την Α πρόταση, 10 την Β, 5 την Γ , 2 την Δ, 1 την Ε και 1
άκυρο. Η πλειοψηφία των εκλογέων (51%) ψήφισε λευκό (πλειοψηφικό σύστημα)
και το λευκό αποτελεί συνειδητή επιλογή (και όχι αδιαφορία γιατί αυτή
εκφράζεται από την αποχή) που εκφράζει αρνητική ή ουδέτερη στάση τόσο
απέναντι στις παραπάνω πέντε προτάσεις όσο και σε αυτούς που τις
εκφράζουν. Τότε οι παραπάνω, αφού έχουν απολέσει την νομιμοποίηση τους να
μιλούν εκ μέρους της πλειοψηφίας, πρέπει να αποσυρθούν (γιατί ανάλογη
χρήσης έχουν και τα λευκά όταν έχουν μικρό ποσοστό, επίσης δεν υπάρχει
εκπρόσωπος του λευκού) γιατί αυτό είναι το σαφές μήνυμα της λευκής ψήφου.
Στη συνέχεια πρέπει να γίνουν ζυμώσεις, καταγραφή τάσεων και επιλογή (π.χ.
δημοψηφίσματα) για το τι ζητάει η πλειοψηφία των εκλογέων και να
διαμορφωθούν νέες προτάσεις που θα περικλείουν αυτές τις τάσεις της
πλειοψηφίας. Οι εκπρόσωποι αυτών των προτάσεων πρέπει να μπορούν να
εκφράσουν την πλειοψηφία.
Παράδειγμα: 2) Σε σχετική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων
Δικαιωμάτων (Πρώτο Τμήμα), που αφορά την υπόθεση Πασχαλίδη, Κουτμερίδη
και Ζαχαράκη κατά της Ελλάδος αρ. απόφασης: Νο Φ092.22-2512-1/1 της
10/04/2008 παράγραφο 32 αναφέρεται "Περαιτέρω, το Δικαστήριο ...σώματος. Ειδικότερα,
επιλέγοντας το λευκό ψηφοδέλτιο, ένα μέρος του εκλογικού σώματος της
στο κεφάλαιο Εφαρμογή ΛΕΥΚΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ
μείζονος εκλογικής περιφέρειας της Κεντρικής Μακεδονίας επιθυμούσε να
εκφράσει την αποκήρυξη όλων των πολιτικών σχηματισμών". (Όλη η απόφαση
στο http://www.facebook.com/l/UAQAkiWL8AQBE4us-TgAUqOrALdbCj-c8kgdHXVShIF27Nw/www.nsk.gr/edad/ee474.pdf).
Δηλαδή, σύμφωνα με τα παραπάνω, η λευκή ψήφος αποκηρύσσει όλα τα
πολιτικά κόμματα. Όταν το ποσοστό της λευκής ψήφου υπερβαίνει το 50% συν 1
του εκλογικού σώματος τότε μήπως διαλύονται τα πολιτικά κόμματα;
Αν στο Σύνταγμα α.41 παρ. 1 "Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δύναται να διαλύσει
την Βουλή εάν αυτή ευρίσκεται εν προφανή δυσαρμονία με το λαϊκό αίσθημα…"
στην άνω περίπτωση που σε μεγάλο ποσοστό (50% συν 1) του εκλογικού
σώματος αποκηρύσσει, με την ψήφο του, τα πολιτικά κόμματα, ο Πρόεδρος της
Δημοκρατίας ως ρυθμιστής του πολιτεύματος – αρχηγός της πολιτείας (α30
παρ.1 του Συντάγματος ) θα πρέπει να διαλύσει όλα τα κόμματα (αρχή της
λαϊκής κυριαρχίας).
Στο α. 52 του Συντάγματος αναφέρει περί της "Γνήσια και ανόθευτη εκδήλωσης
της λαϊκής κυριαρχίας" και αφορά την πληροφόρηση του λαού από τα ΜΜΕ. Ο
λαός είναι ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΤΟΣ για την δύναμη της λευκής ψήφου. Οι
δημοσιογράφοι είναι επιλήσμονες των καθηκόντων τους έναντι στον ελληνικό
λαό γιατί ο τελευταίος είναι εντελώς απληροφόρητος για την δύναμη της
λευκής ψήφου.
Η λευκή ψήφος αποτελεί την μεγαλύτερη, δημοκρατικότερη και κυρίως
ουσιαστικότερη μορφή διαμαρτυρίας στα δημοκρατικά καθεστώτα. Η λευκή
ψήφος είναι πολιτική απόφαση που αποκηρύσσει το πολιτικό σκηνικό και στην
εκλογική διαδικασία έχει την μορφή πολιτειακού δημοψηφίσματος.
Αν δεν ισχύουν τα παραπάνω, τι νόημα θα είχε η επιλογή της λευκής ψήφου από
το εκλογικό σώμα και ποια θα ήταν η ουσία της στην εκλογική διαδικασία με
βάσει των αρχών της δεδηλωμένης και της λαϊκής κυριαρχίας; Μήπως ο πολίτης
– εκλογεύς ασκώντας το ανώτερο δημοκρατικό του δικαίωμα, συμμετέχοντας με
την ψήφο του στις εκλογές, επιλέγοντας λευκό ουσιαστικά η ψήφος του είναι
υποδεέστερη και άνευ σημασία για το εκλογικό σώμα καταπατώντας την αρχή
της ισότητας; Θα έπρεπε τότε να υπάρχουν μόνο τα έγκυρα και τα άκυρα
ψηφοδέλτια που σημαίνει ότι θα έπρεπε υποχρεωτικά να υιοθετήσουμε μία από
τις επιλογές που δίδουν τα πολιτικά κόμματα χωρίς δικαίωμα άλλης επιλογής,
όπως γίνεται ουσιαστικά σήμερα γιατί ποτέ δεν άνοιξε η συζήτηση για τις
δυνατότητες που προσφέρει στο εκλογικό σώμα η λευκή ψήφος. Το Σύνταγμα
της Ελλάδος προστατεύει τον κυρίαρχο λαό και το Δημοκρατικό πολίτευμα και
όχι το status quo (ηγεμονία) των πολιτικών κομμάτων και των υποψηφίων τους.
Στα δημοκρατικά πολιτεύματα λοιπόν έχει προβλεφθεί το πώς ο κυρίαρχος λαός
έχει την δυνατότητα να απαλλαγεί από τους πολιτικούς σχηματισμούς και τους
υποψηφίους αυτών βοηθώντας στην εξέλιξη του πολιτικού μας συστήματος. Αν
οι τυχόν ομάδες πίεσης (Τράπεζες, Εκδότες, ΜΜΕ, Βιομήχανοι κ.ά.) έχουν βρεθεί
πάνω από το πολιτικό σύστημα και αυτό εκτελεί εντολές τους πώς αλλιώς
μπορεί ο κυρίαρχος λαός να απεγκλωβιστεί ειρηνικά από όλα αυτά; Όταν το
πολιτικό σκηνικό συνολικά είναι κατώτερο σε πολιτικές, αξίες και ήθος από την
κοινωνία δεν θα πρέπει να μπορεί να απαλλαγεί από αυτό ή θα πρέπει και η
ΛΕΥΚΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ
κοινωνία να γίνει σαν και αυτούς; Στη Δημοκρατία μόνο επιλέγεις; δεν μπορείς
να απορρίπτεις;
Οι πολιτικοί σήμερα είναι αυτοί που ουσιαστικά ασκούν την νομοθετική,
εκτελεστική και ελεγκτική εξουσία και όπως είναι φανερό, αν το πολιτικό
σύστημα είναι σάπιο, δεν υπάρχει πιθανότητα τιμωρίας πολιτικών προσώπων
ή επιχειρηματιών. Η λευκή ψήφος έχει την δυνατότητα να "καθαρίσει" το
παρακμάζον πολιτικό σύστημα και να δώσει την δυνατότητα στον κυρίαρχο λαό
να θέσει νέους κανόνες διακυβέρνησης.
Είναι ευκαιρία να διδάξουμε δημοκρατία όλο τον κόσμο και να τους αποδείξουμε
ότι στη Δημοκρατία οι λαοί δεν εγκλωβίζονται σε "μέτριες" από το σύστημα
προτεινόμενες επιλογές αλλά μπορούν να τις αποσύρουν και να αναζητούν
αυτό που τους εκφράζει.
ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΡΥΒΟΥΝ ΕΠΙΜΕΛΩΣ ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ;
ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΣΠΡΩΧΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΠΟΧΗ;
....Τα ψηφοδέλτια τα διακρίνουμε σε έγκυρα, άκυρα και λευκά. Το κάθε ένα από
αυτά τα ψηφοδέλτια έχει την δικιά του αρίθμηση κατά την εξαγωγή τους από
την κάλπη. Τα έγκυρα εκφράζουν την επιλογή προτάσεων που δίδουν τα
εκάστοτε πολιτικά κόμματα. Τα άκυρα εκφράζουν κάποια παραβίαση των
παραπάνω αρχών και τέλος η λευκή ψήφος αποτελεί αρνητική ή ουδέτερη
πολιτική τοποθέτηση απέναντι στις προτεινόμενες προτάσεις των κομμάτων.
Τι συμβαίνει στην περίπτωση που οι λευκές ψήφοι αποτελούν το 50% συν 1 του
εκλογικού σώματος;
Όταν το 50% συν ένα του εκλογικού σώματος επιλέξει την λευκή ψήφο τότε
υπάρχει πρόβλημα αντιπροσώπευσης και έκφρασης του κυρίαρχου λαού από
τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με βάση την αρχή της Δεδηλωμένης (δήλωση της
βούλησης του λαού), της Λαϊκής Κυριαρχίας και την αρχή της Ισότητας της
ψήφου πρέπει να διαλύσει τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς, να
ορίσει υπηρεσιακή κυβέρνηση και να δώσει εντολή σχηματισμού νέων πολιτικών
σχηματισμών προκειμένου να εκφράσουν την λαϊκή βούληση.
Παράδειγμα: 1) Έστω ότι έχουμε τις Α, Β, Γ, Δ και Ε πέντε προτάσεις προς
ψήφιση (η ψηφοφορία θα διεξαχθεί με βάσει Π.Δ. 96/2007 το οποίο ισχύει και
σήμερα) και υπάρχει το δικαίωμα της λευκής ψήφου από τους εκλογείς. Ο
αριθμός των εκλογέων είναι εκατό (100) άτομα.
Από τα αποτελέσματα της ψηφοφορία προκύπτει ότι οι πενήντα ένας (51)
ψήφισαν λευκό και 30 την Α πρόταση, 10 την Β, 5 την Γ , 2 την Δ, 1 την Ε και 1
άκυρο. Η πλειοψηφία των εκλογέων (51%) ψήφισε λευκό (πλειοψηφικό σύστημα)
και το λευκό αποτελεί συνειδητή επιλογή (και όχι αδιαφορία γιατί αυτή
εκφράζεται από την αποχή) που εκφράζει αρνητική ή ουδέτερη στάση τόσο
απέναντι στις παραπάνω πέντε προτάσεις όσο και σε αυτούς που τις
εκφράζουν. Τότε οι παραπάνω, αφού έχουν απολέσει την νομιμοποίηση τους να
μιλούν εκ μέρους της πλειοψηφίας, πρέπει να αποσυρθούν (γιατί ανάλογη
χρήσης έχουν και τα λευκά όταν έχουν μικρό ποσοστό, επίσης δεν υπάρχει
εκπρόσωπος του λευκού) γιατί αυτό είναι το σαφές μήνυμα της λευκής ψήφου.
Στη συνέχεια πρέπει να γίνουν ζυμώσεις, καταγραφή τάσεων και επιλογή (π.χ.
δημοψηφίσματα) για το τι ζητάει η πλειοψηφία των εκλογέων και να
διαμορφωθούν νέες προτάσεις που θα περικλείουν αυτές τις τάσεις της
πλειοψηφίας. Οι εκπρόσωποι αυτών των προτάσεων πρέπει να μπορούν να
εκφράσουν την πλειοψηφία.
Παράδειγμα: 2) Σε σχετική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων
Δικαιωμάτων (Πρώτο Τμήμα), που αφορά την υπόθεση Πασχαλίδη, Κουτμερίδη
και Ζαχαράκη κατά της Ελλάδος αρ. απόφασης: Νο Φ092.22-2512-1/1 της
10/04/2008 παράγραφο 32 αναφέρεται "Περαιτέρω, το Δικαστήριο ...σώματος. Ειδικότερα,
επιλέγοντας το λευκό ψηφοδέλτιο, ένα μέρος του εκλογικού σώματος της
στο κεφάλαιο Εφαρμογή ΛΕΥΚΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ
μείζονος εκλογικής περιφέρειας της Κεντρικής Μακεδονίας επιθυμούσε να
εκφράσει την αποκήρυξη όλων των πολιτικών σχηματισμών". (Όλη η απόφαση
στο http://www.facebook.com/l/UAQAkiWL8AQBE4us-TgAUqOrALdbCj-c8kgdHXVShIF27Nw/www.nsk.gr/edad/ee474.pdf).
Δηλαδή, σύμφωνα με τα παραπάνω, η λευκή ψήφος αποκηρύσσει όλα τα
πολιτικά κόμματα. Όταν το ποσοστό της λευκής ψήφου υπερβαίνει το 50% συν 1
του εκλογικού σώματος τότε μήπως διαλύονται τα πολιτικά κόμματα;
Αν στο Σύνταγμα α.41 παρ. 1 "Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δύναται να διαλύσει
την Βουλή εάν αυτή ευρίσκεται εν προφανή δυσαρμονία με το λαϊκό αίσθημα…"
στην άνω περίπτωση που σε μεγάλο ποσοστό (50% συν 1) του εκλογικού
σώματος αποκηρύσσει, με την ψήφο του, τα πολιτικά κόμματα, ο Πρόεδρος της
Δημοκρατίας ως ρυθμιστής του πολιτεύματος – αρχηγός της πολιτείας (α30
παρ.1 του Συντάγματος ) θα πρέπει να διαλύσει όλα τα κόμματα (αρχή της
λαϊκής κυριαρχίας).
Στο α. 52 του Συντάγματος αναφέρει περί της "Γνήσια και ανόθευτη εκδήλωσης
της λαϊκής κυριαρχίας" και αφορά την πληροφόρηση του λαού από τα ΜΜΕ. Ο
λαός είναι ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΤΟΣ για την δύναμη της λευκής ψήφου. Οι
δημοσιογράφοι είναι επιλήσμονες των καθηκόντων τους έναντι στον ελληνικό
λαό γιατί ο τελευταίος είναι εντελώς απληροφόρητος για την δύναμη της
λευκής ψήφου.
Η λευκή ψήφος αποτελεί την μεγαλύτερη, δημοκρατικότερη και κυρίως
ουσιαστικότερη μορφή διαμαρτυρίας στα δημοκρατικά καθεστώτα. Η λευκή
ψήφος είναι πολιτική απόφαση που αποκηρύσσει το πολιτικό σκηνικό και στην
εκλογική διαδικασία έχει την μορφή πολιτειακού δημοψηφίσματος.
Αν δεν ισχύουν τα παραπάνω, τι νόημα θα είχε η επιλογή της λευκής ψήφου από
το εκλογικό σώμα και ποια θα ήταν η ουσία της στην εκλογική διαδικασία με
βάσει των αρχών της δεδηλωμένης και της λαϊκής κυριαρχίας; Μήπως ο πολίτης
– εκλογεύς ασκώντας το ανώτερο δημοκρατικό του δικαίωμα, συμμετέχοντας με
την ψήφο του στις εκλογές, επιλέγοντας λευκό ουσιαστικά η ψήφος του είναι
υποδεέστερη και άνευ σημασία για το εκλογικό σώμα καταπατώντας την αρχή
της ισότητας; Θα έπρεπε τότε να υπάρχουν μόνο τα έγκυρα και τα άκυρα
ψηφοδέλτια που σημαίνει ότι θα έπρεπε υποχρεωτικά να υιοθετήσουμε μία από
τις επιλογές που δίδουν τα πολιτικά κόμματα χωρίς δικαίωμα άλλης επιλογής,
όπως γίνεται ουσιαστικά σήμερα γιατί ποτέ δεν άνοιξε η συζήτηση για τις
δυνατότητες που προσφέρει στο εκλογικό σώμα η λευκή ψήφος. Το Σύνταγμα
της Ελλάδος προστατεύει τον κυρίαρχο λαό και το Δημοκρατικό πολίτευμα και
όχι το status quo (ηγεμονία) των πολιτικών κομμάτων και των υποψηφίων τους.
Στα δημοκρατικά πολιτεύματα λοιπόν έχει προβλεφθεί το πώς ο κυρίαρχος λαός
έχει την δυνατότητα να απαλλαγεί από τους πολιτικούς σχηματισμούς και τους
υποψηφίους αυτών βοηθώντας στην εξέλιξη του πολιτικού μας συστήματος. Αν
οι τυχόν ομάδες πίεσης (Τράπεζες, Εκδότες, ΜΜΕ, Βιομήχανοι κ.ά.) έχουν βρεθεί
πάνω από το πολιτικό σύστημα και αυτό εκτελεί εντολές τους πώς αλλιώς
μπορεί ο κυρίαρχος λαός να απεγκλωβιστεί ειρηνικά από όλα αυτά; Όταν το
πολιτικό σκηνικό συνολικά είναι κατώτερο σε πολιτικές, αξίες και ήθος από την
κοινωνία δεν θα πρέπει να μπορεί να απαλλαγεί από αυτό ή θα πρέπει και η
ΛΕΥΚΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ
κοινωνία να γίνει σαν και αυτούς; Στη Δημοκρατία μόνο επιλέγεις; δεν μπορείς
να απορρίπτεις;
Οι πολιτικοί σήμερα είναι αυτοί που ουσιαστικά ασκούν την νομοθετική,
εκτελεστική και ελεγκτική εξουσία και όπως είναι φανερό, αν το πολιτικό
σύστημα είναι σάπιο, δεν υπάρχει πιθανότητα τιμωρίας πολιτικών προσώπων
ή επιχειρηματιών. Η λευκή ψήφος έχει την δυνατότητα να "καθαρίσει" το
παρακμάζον πολιτικό σύστημα και να δώσει την δυνατότητα στον κυρίαρχο λαό
να θέσει νέους κανόνες διακυβέρνησης.
Είναι ευκαιρία να διδάξουμε δημοκρατία όλο τον κόσμο και να τους αποδείξουμε
ότι στη Δημοκρατία οι λαοί δεν εγκλωβίζονται σε "μέτριες" από το σύστημα
προτεινόμενες επιλογές αλλά μπορούν να τις αποσύρουν και να αναζητούν
αυτό που τους εκφράζει.
| www.nsk.gr |
Παρασκευή, Αυγούστου 19, 2011
Κοίτα,πέρα από αυτό που βλέπεις
Κατάγονται όλοι τους από την κεντρική Αφρική, πιο συγκεκριμένα από το Βελγικό Κονγκό, που παλιότερα το λέγαμε Ζαΐρ. Εξ ου και το σοκολατί τους χρώμα. Παίζουν μάλιστα μια μουσική νωχελική, που θυμίζει κουβανέζικα ακούσματα. Κι έχουν αυτή τη μοναδική ικανότητα που μόνο οι νότιοι έχουν, να τραγουδούν κι εσύ ν’ ακούς κάτι σαν «δε βαριέσαι, αδερφέ... η ζωή είναι γλυκιά μ’ όλα της τα βάσανα».
Η συνέχεια εδώ.. Από το μπλογκ της φίλης μου soul
http://adf.ly/2OcZy
Πέμπτη, Αυγούστου 18, 2011
ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ (χωρίς προυποθέσεις)
Το Βασικό Εισόδημα
(χωρίς προϋποθέσεις ...)
Την θεωρία του "Βασικού Εισοδήματος" και της παροχής των βασικών αγαθών για να επιβιώσει ένας άνθρωπος δυστυχώς οι περισσότεροι δεν την κατανοούν νομίζοντας ότι ο άνθρωπος πρέπει να δουλεύει, δηλαδή να είναι δούλος, απλά και μόνο για να επιβιώσει. Τα αποτελέσματα αυτής της λανθασμένης πεποίθησης είναι καταστρεπτικά ... "Το δικαίωμα στην δουλειά είναι ιερό" θα έπρεπε να αντικατασταθεί με "το δικαίωμα στην ζωή είναι ιερό."
Μην γνωρίζοντας τις αρχές αυτής της θεωρίας ή παρόμοιων θεωριών βασικά τα αιτήματά μας δεν διαφέρουν από αυτά αυτών που μας δυναστεύουν. Δηλαδή με λίγα λόγια το σύστημα καταπίεσης το δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι εφόσον δεν έχουμε ξεκαθαρίσει κάποια βασικά θέματα.
Το Βασικό Εισόδημα είναι ένα εισόδημα που χορηγείται χωρίς όρους. Η καθιέρωσή του σε συνδυασμό με μια πιο κατάλληλη παιδεία που καλλιεργεί την κριτική σκέψη στον άνθρωπο θα εξαφανίσει την διαφθορά και την απληστία από την Γη σε περίπου μια ή δύο γενιές, δηλαδή 30 με 60 χρόνια. Θα εξαφανίσει την σημερινή ζούγκλα που έχουμε φτιάξει που μας μαθαίνει ότι δεν υπάρχουν αρκετά για όλους, ότι για να ζήσει ένας άνθρωπος κάποιος άλλος πρέπει να πεθάνει και ότι δυστυχώς πρέπει να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας απλά και μόνο για να επιβιώσουμε.
Βασικό εισόδημα ... χωρίς προϋποθέσεις .....
www.basicincome.org
(χωρίς προϋποθέσεις ...)
Την θεωρία του "Βασικού Εισοδήματος" και της παροχής των βασικών αγαθών για να επιβιώσει ένας άνθρωπος δυστυχώς οι περισσότεροι δεν την κατανοούν νομίζοντας ότι ο άνθρωπος πρέπει να δουλεύει, δηλαδή να είναι δούλος, απλά και μόνο για να επιβιώσει. Τα αποτελέσματα αυτής της λανθασμένης πεποίθησης είναι καταστρεπτικά ... "Το δικαίωμα στην δουλειά είναι ιερό" θα έπρεπε να αντικατασταθεί με "το δικαίωμα στην ζωή είναι ιερό."
Μην γνωρίζοντας τις αρχές αυτής της θεωρίας ή παρόμοιων θεωριών βασικά τα αιτήματά μας δεν διαφέρουν από αυτά αυτών που μας δυναστεύουν. Δηλαδή με λίγα λόγια το σύστημα καταπίεσης το δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι εφόσον δεν έχουμε ξεκαθαρίσει κάποια βασικά θέματα.
Το Βασικό Εισόδημα είναι ένα εισόδημα που χορηγείται χωρίς όρους. Η καθιέρωσή του σε συνδυασμό με μια πιο κατάλληλη παιδεία που καλλιεργεί την κριτική σκέψη στον άνθρωπο θα εξαφανίσει την διαφθορά και την απληστία από την Γη σε περίπου μια ή δύο γενιές, δηλαδή 30 με 60 χρόνια. Θα εξαφανίσει την σημερινή ζούγκλα που έχουμε φτιάξει που μας μαθαίνει ότι δεν υπάρχουν αρκετά για όλους, ότι για να ζήσει ένας άνθρωπος κάποιος άλλος πρέπει να πεθάνει και ότι δυστυχώς πρέπει να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας απλά και μόνο για να επιβιώσουμε.
Βασικό εισόδημα ... χωρίς προϋποθέσεις .....
www.basicincome.org
Θα σε ξαναγαπήσω στη....Κόλαση!!
Εχω μία συνήθεια τα καλοκαίρια λίγο πριν φύγω για διακοπές να αγοράζω ένα βιβλίο, κυρίως βιβλίο που να διαβάζεται εύκολα και να μπορεί να φέυγει γρήγορα ,όπως και οι διακοπές άλλωστε. Οχι ότι μου τελειώνουν τα βιβλία για διάβασμα αλλά έτσι, τοχω για καλό. Κατα κάποιο τρόπο είναι μία συνήθεια που σηματοδοτεί τα καλοκαίρια μου.
Φέτος λοιπόν διάλεξα τον ΚΕΡΑΣΦΟΡΟ του Joe Hill.
Αγοράζοντάς το δεν ήξερα ότι ο εν λόγω συγγραφέας θεωρείται ο διάδοχος του πρωτομάστορα Stephen King, στο είδος βιβλίων μυστηριου και τρόμου. Ακόμα δεν ήξερα ´οτι είναι και στη πραγματικότητα γυιός του μεγάλου συγγραφέας και όπως οφείλω να πω ,άξιος συνεχιστής του.
Στην αρχή με τράβηξε το πρωτότυπο της ιστορίας, αλλά στην συν´εχεια το βιβλίο με καθήλωσε.
Ας δούνε το στορυ.Αλλά πριν ξεκινήσω πρέπει να πω πώς το θέμα δεν είναι πρωτότυπο. Μάλλον χιλιοειπωμένο και χιλιοαναλυμένο απο εκκλησίες, ιερείς ,απλούς ανθρώπους,σχετικούς και άσχετους. Το αιώνιο θέμα της σχέσης του ανθρώπου με το καλό ή το κακό. Το πόθεν έσχες της μόιρας του ανθρώπου, τα όρια αλλά και οπροσδιορισμός της ευτυχίας. Αλλά και ένα άλλο ερώτημα πολύ σημαντικό. ´πρέπει να υπάρχει αυτοδικία ´η ´οχι, και αν πρέπει να υπάρχει με ποιό στρατόπεδο θα βρίσκεται ο αυτοδικών?´
Τα ζητήματα είναι πολύ λεπτά και ο συγγραφέας με μαεστρία ισορροπεί τον αναγνώστη απo
το να μισήσει τον δάιμονα, έως να τον συμπαθήσει. Μας κάνει να αναρωτηθούμε πολλές φορές ποιός πραγματικά είναι ο διάβολος. Αυτός που έβγαλε τα κέρατα στο κεφάλι του και συνειδητά άλλαξε τη ζωή του για να λυτρωθεί, ή ο πραγματικός δολοφόνος?
Το πήγαινέλα της ιστορίας απo το παρόν στο κοντινό παρελθόν τότε που όλα φαίνονταν αθώα και δεν προδίκαζαν με τίποτα το δράμα που θα ερχόταν ύστερα από λίγα χρόνια.
Σε κείνο λοιπόν το αθώο παρελθόν μεγάλωσε ο ήρωας μας ο Ιγκ, ένα παιδί ευκατάστατης οικογένειας, χαμηλών τόνων αλλά και ασθενικό σε σύγκριση με τον αδελφό του που ασκεί το επάγγελμα επιτυχημένου μουσικού και είναι μεγαλύτερος και περισσότερο δραστήριος στις παιδικές παρέες. Το κοινωνικο πλαίσιο, όπως συμβαίνλει σε τέτοιες περιπτώσεις συντηρητικό και κλειστό.
Τον ήρωά μας τον Ιγκ διάλεξε να συμπαθήσει και να αγαπήσει από τότε η Μέριν, η πιό όμορφη κοπέλλα της πόλης που εγκαταστάθηκε πρόσφατα στην περιοχή, ύστερα από μία οικογενειακή τραγωδία. Αλλά και ο καλός και ταπεινός Ιγκ της δόθηκε απόλυτα.Η Μέριν έμελλε να είναι ο πρώτος και τελευταίος έρωτάς του.
Κάπου στο κοντινό μέλλον η Μέριν θα δολοφονηθεί φρικτά και οπρώτος ύποπτος ο Ιγκ αν και δεν καταδικάστηκε ελλείψει στοιχείων στη συνέιδηση του κόσμου παρέμεινε οδολοφόνος της αγαπημένης του Μέριν. Η ρετσινία τον κυνηγάει παντού, καθώς και το φάντασμα της χαμένης αγάπης του και του παρελθόντος.
Ενα πρωι μετά από μιά απίστευτη κραιπάλη, όπου δεν θυμάται τί ακριβώς έκανε και που ήταν, ανακαλύπτει με τρόμο ότι έχει αρχίσει να βγάζει κέρατα. Κι αυτό είναι το λιγότερο! Πολύ σύντομα θα ανακαλύψει ότι οι άνθρωποι με τους οποίους έρχεται σε επαφή χωρ´ις να το θυμόυνται κατόπιν του εξομολογούνται ανομολόγητα μυστικά και σκέψεις από τη ζωή τους και το παρελθόν τους. Σκέψεις που τις περισσοτερες φορές αφοριύν και τον ίδιο.
Αυτόματα ο Ιγκ ζει την δικη του κόλαση, και αποφασίζει να τη διαβεί μέχρι το τέλος. Χρησιμοποιεί το διαβολικό χάρισμά του για να οδηγηθ´εί στα ίχνη του πραγματικού βιαστή και δολοφόνου. Οσο προχωράει όμως βυθίζεται ολο και πίο βαθία στη κόλασή του. Η ζωή του είναι μόνον ένας αυτοσκοπός και σύντομα δεν θα έχει καμία αξία για αυτόν. Η λύτρωσή του θα είναι άλλη...
Χωρίς άλλο μιά διαβολικά περίτεχνη ιστορία που αν διαβάσει κανείς τις σημειώσεις του συγγραφέα στο τέλος θα διαπιστώσει ´οτι επηρρέασε και τον ίδιο υπαρξιακά.
Τρίτη, Αυγούστου 16, 2011
14 Αυγούστου 2011 Λαϊκή συνέλευση πλατείας Ελευθερίας Ηρακλείου..
Dimitris Safakas
Και τι δεν έκαναν για να μας θάψουν. Ξέχασαν όμως ότι είμαστε σπόροι.
Και τι δεν έκαναν για να μας θάψουν. Ξέχασαν όμως ότι είμαστε σπόροι
Πολλοί μίλησαν για εμάς, αρκετοί μας εκθείασαν, άλλοι τόσοι μας συκοφάντησαν ή μας απαξίωσαν και ακόμη πιο πολλοί έκαναν πως δεν μας έβλεπαν. Είναι καιρός να μιλήσουμε εμείς για εμάς.
Στους τρείς σχεδόν μήνες που ξεκίνησε να λειτουργεί το κίνημα των «αγανακτισμένων» πολιτών στις κεντρικές πλατείες των ελληνικών πόλεων και των λαϊκών συνελεύσεων που γίνονται σε αυτές, για πρώτη φορά ίσως στα μεταπολιτευτικά χρονικά, ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, βγήκε από τη κατάσταση της ιδιώτευσης και της μικροαστικής αντίληψης του «κοιτάω τη δουλειά μου» και πέρασε στην αντίπερα όχθη, θέτοντας τις βάσεις για δημιουργία αυθεντικών δομών και ανάπτυξη δικτύων κοινωνικών σχέσεων από τα κάτω, χωρίς κανενός είδους διαμεσολάβηση.
Το παράδειγμα του να μαζεύεται ο κόσμος να μιλάει και να συζητάει με αμεσοδημοκρατικές, αντιιεραρχικές και οριζόντιες διαδικασίες και η βαθιά ρήξη που επιτελείται απλά και μόνο με τον κόσμο στις πλατείες να συναντιέται και να επικοινωνεί αποτελεί σοβαρό πρόβλημα για κάθε μορφή εξουσίας.
Παρόλα αυτά δεν λέμε ότι δεν έγιναν και λάθη ή ότι δεν θα συνεχίσουν να γίνονται. Ένας ζωντανός οργανισμός όπως είναι αυτή η κοινωνική μάζωξη δεν μπορεί να αποφύγει και τα λάθη αρκεί όμως να μαθαίνει από αυτά ώστε να μην τα επαναλαμβάνει.
Αυτόν τον οργανισμό εξάλλου τον αποτελούν άνθρωποι όπως άνεργοι, εργαζόμενοι, μικροεπαγγελματίες, συνταξιούχοι, φοιτητές, μαθητές, αγρότες, Έλληνες και μετανάστες. Όλοι αυτοί των οποίων η ζωή έχει λεηλατηθεί και συνεχίζει να λεηλατείται από μια μικρή χούφτα οικονομικών και πολιτικών αφεντικών, από μια χούφτα καθαρμάτων που κυριαρχεί μέσα απο το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα των τραπεζών, χρηματιστηρίων και οίκων οικονομικής αξιολόγησης, καθορίζοντας με τα παιχνίδια τους τη ζωή μας.
Σχετικά με τη πλατεία Ελευθερίας και τα τελευταία γεγονότα καταστολής της από τους τοπικούς εντεταλμένους του κράτους.
Στις 10 Αυγούστου μέλη της λαϊκής συνέλευσης «αγανακτισμένων» Ηρακλείου επισκέφτηκαν τον δήμαρχο Γιάννη Κουράκη όπου και του επέδωσαν επιστολή διαμαρτυρίας-προειδοποίησης αλλά και αλληλεγγύης στους συλληφθέντες, τόσο για την καταστολή των πλατειών Αγοράς στα Χανιά, Συντάγματος στην Αθήνα και Λευκού Πύργου στη Θες/νικη μετά εντολής των αντιστοίχων δημάρχων και θεσμικών παραγόντων.
Ο Κουράκης υποκριτικά μας διαβεβαίωσε ότι δεν σκοπεύει να ακολουθήσει τη πολιτική των άλλων δημάρχων, αλλά ούτε και αρνήθηκε ότι δέχεται πιέσεις για την “στάση ανοχής” του όπως ο ίδιος ανέφερε.
Φυσικά αυτή η στάση δεν κράτησε ούτε καν 24 ώρες. Την επόμενη μέρα 11 Αυγούστου το πρωί, ήρθε στη πλατεία ο εισαγγελέας Ηρακλείου Νίκος Μαρκάκης ο οποίος μας είπε ότι έχει δεχτεί επώνυμες καταγγελίες για «καταπάτηση» της πλατείας από τους «αγανακτισμένους» και για την «αντιαισθητική» της εικόνα στα μάτια επισκεπτών και τουριστών δίνοντας μας διορία δύο ημερών ώστε να τα μαζέψουμε και να φύγουμε.
Πιστεύουμε ότι ο κ. εισαγγελέας μάλλον δεν κυκλοφορεί στους δρόμους της πόλης μας, αλλιώς δεν εξηγείται το ότι δεν γνωρίζει τίποτα για τη μόνιμη καταπάτηση των πεζόδρομων και των δημόσιων χώρων από τα χιλιάδες τραπεζοκαθίσματα και την αντιαισθητική εικόνα των τόνων σκουπιδιών, των παρκαρισμένων αμαξιών ακόμη και πάνω σε διόδους πρόσβασης ανθρώπων με κινητικά προβλήματα, την καθολική απουσία πρασίνου κλπ.
Πράγματι μετά από δύο μέρες στις 13 Αυγούστου, υπάλληλοι της δημοτικής αστυνομίας κι εργάτες του δήμου ήρθαν για να διαλύσουν το κιόσκι κι εδώ πέφτει και η «ουδετερότητα» του δημάρχου Γ. Κουράκη αφού ο ίδιος και το δημοτικό συμβούλιο είναι οι διοικητικοί και πολιτικοί προϊστάμενοι των παραπάνω και χωρίς τη συνδρομή τους δεν μπορεί να επέμβει ο εισαγγελέας σε ζητήματα πόλης.
Συγκεκριμένα το κιόσκι λειτουργούσε για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς της σίτισης και της προφοράς σε άστεγους, άνεργους και άλλους συμπολίτες μας που αντιμετωπίζουν τις συνέπειες της οικονομικής εξαθλίωσης και αυτή ακριβώς τη λειτουργία του στηλίτευσε ο εισαγγελέας λέγοντας μας ότι απαγορεύεται !
Για άλλη μια φορά, αποδεικνύεται η κοντόφθαλμη στρατηγική της εξουσίας καθώς αυτή η επέμβαση είναι μια τρύπα στο νερό γιατί το κίνημα των πλατειών δεν είναι τα σίδερα και οι ψευδότοιχοι, ούτε οι σκηνές και οι νεροχύτες αλλά οι ίδιοι οι άνθρωποι που βγήκαν στις πλατείες σαν ζωντανός οργανισμός, αντιστεκόμενοι στη διαρκή βαρβαρότητα της εξουσίας και στην fast track φτωχοποίηση τους.
Αυτές τις κινητοποιήσεις, τις μαζώξεις και τις λαϊκές συνελεύσεις είναι που θέλει το κράτος να καταστείλει πραγματικά και αυτό αποδείχτηκε κατά τις μεγάλες κινητοποιήσεις και την φασιστικού τύπου καταστολή στις 15 και 28-29 Ιούνη.
Εκείνο το τριήμερο, το κράτος έκανε μια ξεκάθαρη επιλογή. Μεγάλης κλίμακας επίθεση ενάντια στους διαδηλωτές. Αυτό φανερώνει δύο πράγματα: πρώτον, παρόλο το αρχικό «χάιδεμα» των ΜΜΕ στο κίνημα των «αγανακτισμένων» (και φυσικά την κατοπινή συκοφάντηση του όπως και σε τοπικό επίπεδο, η αναφορά σε κάποια από αυτά ότι οι «αγανακτισμένοι» έχουν στήσει μέχρι μπαρ) αυτή η άρνηση και η σύγκρουση με το Μεσοπρόθεσμο ήταν αδύνατο να αφομοιωθεί από το σύστημα μιας και αρνήθηκε δυναμικά βεβαιότητες χρόνων. Δεύτερον και πολύ σημαντικότερο που αποκρύπτεται συνεχώς από όλους είναι ότι τίθεται πλέον σε πρακτική αμφισβήτηση το δικαίωμα μας να διαδηλώνουμε.
Με αυτή την έννοια, οι διαδηλωτές έδωσαν μάχη στην Αθήνα να συνεχίσουν να είναι στην πλατεία διεκδικώντας και ασκώντας αυτό το δικαίωμα. Ξέρουμε καλά ότι όσο δεν αγωνίζεσαι για την ζωή σου και τα δικαιώματα σου, αυτά στα παίρνουν ένα, ένα.
Η στάση της πλειοψηφίας και στο πως κατέβηκε και στο ότι συνεχώς ο κόσμος επέστρεφε στην πλατεία επί ώρες, φανερώνει τηναποφασιστικότητα μας να αντισταθούμε στην επίθεση τους.
Αυτός ο αγώνας που έχει ξεκινήσει τόσο μαζικά δεν πρόκειται να σβήσει ούτε λόγω της θερινής ραστώνης, ούτε φυσικά λόγο της κρατικής καταστολής και τρομοκρατίας.
Το κίνημα των «αγανακτισμένων» θα συνεχίσει να είναι παρών στις πλατείες της χώρας.
Για εμάς, είναι ξεκάθαρο, πως συμπορευόμαστε όσοι βρεθήκαμε στις συνελεύσεις, ξανακερδίσαμε δημόσιους χώρους, προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε κοινωνικά δίκτυα αλληλοβοήθειας και αλληλεγγύης
Γι αυτό η λαϊκή συνέλευση της πλατείας Ελευθερίας, αλλά και αναλόγου είδους συνελεύσεις, δε μπορούν παρά να αποτελούν τη μήτρα για τη δημιουργία δομών και κοινωνικών σχέσεων που αντιπαρατίθενται συνολικά απέναντι στο υπάρχον πλαίσιο διάβρωσης και κανιβαλισμού.
Τρία θέματα αναδεικνύονται σαν το στοίχημα των επόμενων μηνών και των επόμενων χρόνων τα οποία πρέπει να οργανώσουμε πέρα από τις πλατείες :
αγώνες βάσης, αγώνες στη γειτονιά και στους χώρους εργασίας. Παντού όπου βρισκόμαστε δημιουργούμε δομές και εστίες αντίστασης από τα κάτω.
δομές αλληλοβοήθειας. Συλλογικές κουζίνες, ταμεία αλληλεγγύης, καταλήψεις στέγης, νομικές ομάδες υποστήριξης κλπ. Κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη στην πράξη .
οργανώνουμε και συμμετέχουμε ενεργά σε συνελεύσεις στις γειτονίες μας και προσπαθούμε όσο πιο έντονα και δυναμικά γίνεται να οργανώσουμε κοινωνική άρνηση πληρωμών. Γιατί: Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε, δεν υποχωρούμε.
Εμείς στη πλατεία Ελευθερίας θα συνεχίσουμε να είμαστε εκεί παρόντες κάθε μέρα, θα συνεχίσουμε τις λαϊκές συνελεύσεις κάθε Κυριακή και Τετάρτη στις 9 μ.μ. και τις διάφορες δράσεις που κανονίζουμε σε περιοχές της πόλης του Ηρακλείου. Η πλατεία Ελευθερίας παρά την επίθεση που δέχτηκε θα συνεχίσει να λειτουργεί όπως και οι άλλες πλατείες σε Ελλάδα και Ευρώπη κι είναι αυτονόητο ότι η συμμετοχή όλων των ανθρώπων που έχουν υποστεί την βαρβαρότητα των μέτρων είναι σημαντική και ευπρόσδεκτη.
14 Αυγούστου 2011
Λαϊκή συνέλευση πλατείας Ελευθερίας Ηρακλείου..
Και τι δεν έκαναν για να μας θάψουν. Ξέχασαν όμως ότι είμαστε σπόροι.
Και τι δεν έκαναν για να μας θάψουν. Ξέχασαν όμως ότι είμαστε σπόροι
Πολλοί μίλησαν για εμάς, αρκετοί μας εκθείασαν, άλλοι τόσοι μας συκοφάντησαν ή μας απαξίωσαν και ακόμη πιο πολλοί έκαναν πως δεν μας έβλεπαν. Είναι καιρός να μιλήσουμε εμείς για εμάς.
Στους τρείς σχεδόν μήνες που ξεκίνησε να λειτουργεί το κίνημα των «αγανακτισμένων» πολιτών στις κεντρικές πλατείες των ελληνικών πόλεων και των λαϊκών συνελεύσεων που γίνονται σε αυτές, για πρώτη φορά ίσως στα μεταπολιτευτικά χρονικά, ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, βγήκε από τη κατάσταση της ιδιώτευσης και της μικροαστικής αντίληψης του «κοιτάω τη δουλειά μου» και πέρασε στην αντίπερα όχθη, θέτοντας τις βάσεις για δημιουργία αυθεντικών δομών και ανάπτυξη δικτύων κοινωνικών σχέσεων από τα κάτω, χωρίς κανενός είδους διαμεσολάβηση.
Το παράδειγμα του να μαζεύεται ο κόσμος να μιλάει και να συζητάει με αμεσοδημοκρατικές, αντιιεραρχικές και οριζόντιες διαδικασίες και η βαθιά ρήξη που επιτελείται απλά και μόνο με τον κόσμο στις πλατείες να συναντιέται και να επικοινωνεί αποτελεί σοβαρό πρόβλημα για κάθε μορφή εξουσίας.
Παρόλα αυτά δεν λέμε ότι δεν έγιναν και λάθη ή ότι δεν θα συνεχίσουν να γίνονται. Ένας ζωντανός οργανισμός όπως είναι αυτή η κοινωνική μάζωξη δεν μπορεί να αποφύγει και τα λάθη αρκεί όμως να μαθαίνει από αυτά ώστε να μην τα επαναλαμβάνει.
Αυτόν τον οργανισμό εξάλλου τον αποτελούν άνθρωποι όπως άνεργοι, εργαζόμενοι, μικροεπαγγελματίες, συνταξιούχοι, φοιτητές, μαθητές, αγρότες, Έλληνες και μετανάστες. Όλοι αυτοί των οποίων η ζωή έχει λεηλατηθεί και συνεχίζει να λεηλατείται από μια μικρή χούφτα οικονομικών και πολιτικών αφεντικών, από μια χούφτα καθαρμάτων που κυριαρχεί μέσα απο το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα των τραπεζών, χρηματιστηρίων και οίκων οικονομικής αξιολόγησης, καθορίζοντας με τα παιχνίδια τους τη ζωή μας.
Σχετικά με τη πλατεία Ελευθερίας και τα τελευταία γεγονότα καταστολής της από τους τοπικούς εντεταλμένους του κράτους.
Στις 10 Αυγούστου μέλη της λαϊκής συνέλευσης «αγανακτισμένων» Ηρακλείου επισκέφτηκαν τον δήμαρχο Γιάννη Κουράκη όπου και του επέδωσαν επιστολή διαμαρτυρίας-προειδοποίησης αλλά και αλληλεγγύης στους συλληφθέντες, τόσο για την καταστολή των πλατειών Αγοράς στα Χανιά, Συντάγματος στην Αθήνα και Λευκού Πύργου στη Θες/νικη μετά εντολής των αντιστοίχων δημάρχων και θεσμικών παραγόντων.
Ο Κουράκης υποκριτικά μας διαβεβαίωσε ότι δεν σκοπεύει να ακολουθήσει τη πολιτική των άλλων δημάρχων, αλλά ούτε και αρνήθηκε ότι δέχεται πιέσεις για την “στάση ανοχής” του όπως ο ίδιος ανέφερε.
Φυσικά αυτή η στάση δεν κράτησε ούτε καν 24 ώρες. Την επόμενη μέρα 11 Αυγούστου το πρωί, ήρθε στη πλατεία ο εισαγγελέας Ηρακλείου Νίκος Μαρκάκης ο οποίος μας είπε ότι έχει δεχτεί επώνυμες καταγγελίες για «καταπάτηση» της πλατείας από τους «αγανακτισμένους» και για την «αντιαισθητική» της εικόνα στα μάτια επισκεπτών και τουριστών δίνοντας μας διορία δύο ημερών ώστε να τα μαζέψουμε και να φύγουμε.
Πιστεύουμε ότι ο κ. εισαγγελέας μάλλον δεν κυκλοφορεί στους δρόμους της πόλης μας, αλλιώς δεν εξηγείται το ότι δεν γνωρίζει τίποτα για τη μόνιμη καταπάτηση των πεζόδρομων και των δημόσιων χώρων από τα χιλιάδες τραπεζοκαθίσματα και την αντιαισθητική εικόνα των τόνων σκουπιδιών, των παρκαρισμένων αμαξιών ακόμη και πάνω σε διόδους πρόσβασης ανθρώπων με κινητικά προβλήματα, την καθολική απουσία πρασίνου κλπ.
Πράγματι μετά από δύο μέρες στις 13 Αυγούστου, υπάλληλοι της δημοτικής αστυνομίας κι εργάτες του δήμου ήρθαν για να διαλύσουν το κιόσκι κι εδώ πέφτει και η «ουδετερότητα» του δημάρχου Γ. Κουράκη αφού ο ίδιος και το δημοτικό συμβούλιο είναι οι διοικητικοί και πολιτικοί προϊστάμενοι των παραπάνω και χωρίς τη συνδρομή τους δεν μπορεί να επέμβει ο εισαγγελέας σε ζητήματα πόλης.
Συγκεκριμένα το κιόσκι λειτουργούσε για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς της σίτισης και της προφοράς σε άστεγους, άνεργους και άλλους συμπολίτες μας που αντιμετωπίζουν τις συνέπειες της οικονομικής εξαθλίωσης και αυτή ακριβώς τη λειτουργία του στηλίτευσε ο εισαγγελέας λέγοντας μας ότι απαγορεύεται !
Για άλλη μια φορά, αποδεικνύεται η κοντόφθαλμη στρατηγική της εξουσίας καθώς αυτή η επέμβαση είναι μια τρύπα στο νερό γιατί το κίνημα των πλατειών δεν είναι τα σίδερα και οι ψευδότοιχοι, ούτε οι σκηνές και οι νεροχύτες αλλά οι ίδιοι οι άνθρωποι που βγήκαν στις πλατείες σαν ζωντανός οργανισμός, αντιστεκόμενοι στη διαρκή βαρβαρότητα της εξουσίας και στην fast track φτωχοποίηση τους.
Αυτές τις κινητοποιήσεις, τις μαζώξεις και τις λαϊκές συνελεύσεις είναι που θέλει το κράτος να καταστείλει πραγματικά και αυτό αποδείχτηκε κατά τις μεγάλες κινητοποιήσεις και την φασιστικού τύπου καταστολή στις 15 και 28-29 Ιούνη.
Εκείνο το τριήμερο, το κράτος έκανε μια ξεκάθαρη επιλογή. Μεγάλης κλίμακας επίθεση ενάντια στους διαδηλωτές. Αυτό φανερώνει δύο πράγματα: πρώτον, παρόλο το αρχικό «χάιδεμα» των ΜΜΕ στο κίνημα των «αγανακτισμένων» (και φυσικά την κατοπινή συκοφάντηση του όπως και σε τοπικό επίπεδο, η αναφορά σε κάποια από αυτά ότι οι «αγανακτισμένοι» έχουν στήσει μέχρι μπαρ) αυτή η άρνηση και η σύγκρουση με το Μεσοπρόθεσμο ήταν αδύνατο να αφομοιωθεί από το σύστημα μιας και αρνήθηκε δυναμικά βεβαιότητες χρόνων. Δεύτερον και πολύ σημαντικότερο που αποκρύπτεται συνεχώς από όλους είναι ότι τίθεται πλέον σε πρακτική αμφισβήτηση το δικαίωμα μας να διαδηλώνουμε.
Με αυτή την έννοια, οι διαδηλωτές έδωσαν μάχη στην Αθήνα να συνεχίσουν να είναι στην πλατεία διεκδικώντας και ασκώντας αυτό το δικαίωμα. Ξέρουμε καλά ότι όσο δεν αγωνίζεσαι για την ζωή σου και τα δικαιώματα σου, αυτά στα παίρνουν ένα, ένα.
Η στάση της πλειοψηφίας και στο πως κατέβηκε και στο ότι συνεχώς ο κόσμος επέστρεφε στην πλατεία επί ώρες, φανερώνει τηναποφασιστικότητα μας να αντισταθούμε στην επίθεση τους.
Αυτός ο αγώνας που έχει ξεκινήσει τόσο μαζικά δεν πρόκειται να σβήσει ούτε λόγω της θερινής ραστώνης, ούτε φυσικά λόγο της κρατικής καταστολής και τρομοκρατίας.
Το κίνημα των «αγανακτισμένων» θα συνεχίσει να είναι παρών στις πλατείες της χώρας.
Για εμάς, είναι ξεκάθαρο, πως συμπορευόμαστε όσοι βρεθήκαμε στις συνελεύσεις, ξανακερδίσαμε δημόσιους χώρους, προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε κοινωνικά δίκτυα αλληλοβοήθειας και αλληλεγγύης
Γι αυτό η λαϊκή συνέλευση της πλατείας Ελευθερίας, αλλά και αναλόγου είδους συνελεύσεις, δε μπορούν παρά να αποτελούν τη μήτρα για τη δημιουργία δομών και κοινωνικών σχέσεων που αντιπαρατίθενται συνολικά απέναντι στο υπάρχον πλαίσιο διάβρωσης και κανιβαλισμού.
Τρία θέματα αναδεικνύονται σαν το στοίχημα των επόμενων μηνών και των επόμενων χρόνων τα οποία πρέπει να οργανώσουμε πέρα από τις πλατείες :
αγώνες βάσης, αγώνες στη γειτονιά και στους χώρους εργασίας. Παντού όπου βρισκόμαστε δημιουργούμε δομές και εστίες αντίστασης από τα κάτω.
δομές αλληλοβοήθειας. Συλλογικές κουζίνες, ταμεία αλληλεγγύης, καταλήψεις στέγης, νομικές ομάδες υποστήριξης κλπ. Κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη στην πράξη .
οργανώνουμε και συμμετέχουμε ενεργά σε συνελεύσεις στις γειτονίες μας και προσπαθούμε όσο πιο έντονα και δυναμικά γίνεται να οργανώσουμε κοινωνική άρνηση πληρωμών. Γιατί: Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε, δεν υποχωρούμε.
Εμείς στη πλατεία Ελευθερίας θα συνεχίσουμε να είμαστε εκεί παρόντες κάθε μέρα, θα συνεχίσουμε τις λαϊκές συνελεύσεις κάθε Κυριακή και Τετάρτη στις 9 μ.μ. και τις διάφορες δράσεις που κανονίζουμε σε περιοχές της πόλης του Ηρακλείου. Η πλατεία Ελευθερίας παρά την επίθεση που δέχτηκε θα συνεχίσει να λειτουργεί όπως και οι άλλες πλατείες σε Ελλάδα και Ευρώπη κι είναι αυτονόητο ότι η συμμετοχή όλων των ανθρώπων που έχουν υποστεί την βαρβαρότητα των μέτρων είναι σημαντική και ευπρόσδεκτη.
14 Αυγούστου 2011
Λαϊκή συνέλευση πλατείας Ελευθερίας Ηρακλείου..
Κυριακή, Αυγούστου 14, 2011
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΥΡΟΥΜΠΛΗΣ- ενδιαφέρουσες σκέψεις και προτάσεις
(για διέξοδο από τη κρίση του κοινοβουλευτισμού) Κυρ. Ελευθεροτυπία
....Ετσι λοιπόν σε πρόσφατο ποστ μου παρουσίασα το πως ο ¨άνθρωπος¨ Παναγιώτης Κουρουμπλής, κάτω από φορτικές εσωτερικές διαδικασίες καταψήφισε με βροντερή φωνή και με το δικό του Οχι στην ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων, το μνημόνια λίγο καιρό πριν. Αυτό με αφορμή μιά ιδιαιτερη συνέντευξή του στην Κυρ. Ελευθεροτυπία.
Ας παρακολουθήσουμε λοιπόν τώρα στην ίδια εφημερίδα ένα άρθρο με σκέψεις του ¨πολιτικού¨ πλέον Παν. Κουρουμπλη, για το πως μπορεί το υπάρχον κοινοβουλευτικό σύστημα να βγεί από τη βαθιά κρίση του.
¨Η πολυεπίπεδη και πολύμορφη κρίση που βιώνει σήμερα το ελληνικό πολιτικό σύστημα, οδηγώντας και τη κοινωνία σε βαθιά και εκτεταμένη αποδόμηση, κινδυνεύει να αμφισβητήσει το μέλλον του έθνους. Ας αοφλοιώσουμε το ¨κέλυφος¨ της κρίσης για να οδηγηθούμε σε λύσεις με ψυχραιμία και νηφαλιότητα που να εμπεδώνουν στην κοινωνία αίσθημα νέας αρχής, αφετηρία εξελίξεων σε καινούργια εποχή που θα μας οδηγήσει σε διέξοδο θεμελιώνοντας αναγεννητική προσπάθεια και για το ίδο πολιτικό σύστημα.
Η σημερινή μελαγχολική κοινωνική και πολιτική κατάσταση πρέπει απνευστί να μετατραπεί σε όραμαδημιουργικής και πνευματικής ανάφλεξης, μεταστρέφοντας την επικίνδυνη αντίληψη συμπολιτών μας στις πλατείες ¨δεν έχω να χάσω τίποτα¨, σε αναζήτηση και διεκδίκηση μιάς νέας πραγματικής κοινωνικής Δημοκρατίας.
Η επόμενη Βουλή πρέπει να κηρυχτεί Συντακτική. Να τολμήσουμε να προχωρήσουμε σε αναδόμηση ακόμα και του υφιστάμενου πολιτικού και πολιτειακού συστήματος με υιοθέτηση του μοντέλου της Προεδρικής Δημοκρατίας. Ο πρόεδρος τηε Δημοκρατίας να εκλέγεται πό τον λαό και να ανήκει στην αρμοδιότητά του ο διορισμος της εκλεγμένης κυβέρνησης.
Ο βουλευτής δύναται να αναλάβει υπουργικό θώκο, με ταυτόχρονη απώλεια του βουλευτικού του αξίωματος και με ταυτόχρονη στέρηση του δικαιώματός συμμετοχής στις αμέσως επόμενες εκλογές. Το ¨πόθεν έσχες¨ του βουλευτη να συνδέεται με την αντικειμενική αξία της αποκτηθείσας περιουσίας κατά την περίοδο άσκησης του λειτουργήματος σε συνδυασμό με τα δηλωθέντα εισοδήματα αυτής της περιόδου.
Να τροποποιήσουμε σε βάθος τον κανονισμό της Βουλής για να ανταποκρίνετι στις σημερινές απαιτήσεις μιάς Δημοκρατίας που μπορεί να διαθέτει πολιτικά αντανακλαστικά με βάση τις ηλεκτρονικές ταχύτητες εξέλιξης της εποχής μας. Οι ψηφοφορίες στην ολομέλεια της Βουλής πρέπει να διεξάγονται για ευνόητους λόγους, δια των παρόντων βουλευτών. Τα διατάγματα που επί της ουσίας ενέχουν θέση νόμου, κατά παραχώρηση της νομοθετικής εξουσίας στην εκτελεστική, πρέπει να τυγχάνουν και της έγκρισης της αρμόδιας επιτροπής της Βουλής. Για διατάγματα και υπουργικές αποφάσεςξ θα προβλέπεται υποχρεωτικό όριο έκδοσής τους στον υπό ψήφιση νόμο. Να καταργηθεί το άρθρο 85 του Συντάγματος και κάθε διάταξη που διαφοροποιεί την ποινική δίωξη των πολιτικών από εκείνη των πολιτών.
Η Δικαιοσύνη πρέπει να αποφασίζει σε χρόνο που να μην συμβάλλει στην καθυστέρηση των επενδύσεων και στην άμεση εκδίκαση των οικονομικών εγκλημάτων για την εμπέδωση του αισθήματος της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Να προχωρήσσουμε συνταγματικά στην καθιέρωση εσωκομματικής δημοκρατίας, ώστε να σπάσουμε την αναχρονιστική κουλτούρα της κομματικής πειθαρχίας.
Ν καταργηθεί το απόρρητο όλων των αιρετών προσώπων, όλων των επιπέδων, για κάθε δραστηριότητά τους. Να προχωρήσουμε στην ψήφιση ενός εκλογικού νόμου που θα δημιουργριλ μονοεδρικές ή διεδρικές περιφέρειες, επελευθερώνοντας το πολιτικό προσωπικό από οκονομικές εξαρτήσεις.
Να προχωρήσουμε σε ένα σύγχρονο, αυστηρό θεσμικό πλαίσιο που θα βάλει πραγματική τάξη στο άναρχο μιντιακό περιβάλλον.
Οι αιρετοί της Τοπικής Αυτοδιοίκησης Πρώτου Βαθμού και της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης να συμπεριλαμβάνονται σε ενιαίο ψηφοδέλτιο και εκ των εκλεγμένων συμβούλων να εκλέγεται ο Δήμαρχος κα ο Περιφερειάρχης.
Πρέπει,όχι με απλές έννοιες, αλλα με το βαθύ νόημα που απαιτεί ο σεβασμός την ελευθερία του πολίτη, να καθιερώσουμε συνταγματικά τα γενικά, ειδικά ή τοπικά δημοψηφίσματα για να αποκτήσουμε κουλτούρα πραγμάτικής συμμετοχικής δημοκρατίας που μπορεί να αποτελέσει εν τοις πράγμασι τη μόνη δύναμη αναχαίτισης των λογικών ισοπέδωσης της παγκοσμιότητας.
Ας γίνουμε άξιοι αρχιτέκτονες μιάς πραγματικής, μελλοντικής, θεσμικής Δημοκρατίας.
....Ετσι λοιπόν σε πρόσφατο ποστ μου παρουσίασα το πως ο ¨άνθρωπος¨ Παναγιώτης Κουρουμπλής, κάτω από φορτικές εσωτερικές διαδικασίες καταψήφισε με βροντερή φωνή και με το δικό του Οχι στην ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων, το μνημόνια λίγο καιρό πριν. Αυτό με αφορμή μιά ιδιαιτερη συνέντευξή του στην Κυρ. Ελευθεροτυπία.
Ας παρακολουθήσουμε λοιπόν τώρα στην ίδια εφημερίδα ένα άρθρο με σκέψεις του ¨πολιτικού¨ πλέον Παν. Κουρουμπλη, για το πως μπορεί το υπάρχον κοινοβουλευτικό σύστημα να βγεί από τη βαθιά κρίση του.
¨Η πολυεπίπεδη και πολύμορφη κρίση που βιώνει σήμερα το ελληνικό πολιτικό σύστημα, οδηγώντας και τη κοινωνία σε βαθιά και εκτεταμένη αποδόμηση, κινδυνεύει να αμφισβητήσει το μέλλον του έθνους. Ας αοφλοιώσουμε το ¨κέλυφος¨ της κρίσης για να οδηγηθούμε σε λύσεις με ψυχραιμία και νηφαλιότητα που να εμπεδώνουν στην κοινωνία αίσθημα νέας αρχής, αφετηρία εξελίξεων σε καινούργια εποχή που θα μας οδηγήσει σε διέξοδο θεμελιώνοντας αναγεννητική προσπάθεια και για το ίδο πολιτικό σύστημα.
Η σημερινή μελαγχολική κοινωνική και πολιτική κατάσταση πρέπει απνευστί να μετατραπεί σε όραμαδημιουργικής και πνευματικής ανάφλεξης, μεταστρέφοντας την επικίνδυνη αντίληψη συμπολιτών μας στις πλατείες ¨δεν έχω να χάσω τίποτα¨, σε αναζήτηση και διεκδίκηση μιάς νέας πραγματικής κοινωνικής Δημοκρατίας.
Η επόμενη Βουλή πρέπει να κηρυχτεί Συντακτική. Να τολμήσουμε να προχωρήσουμε σε αναδόμηση ακόμα και του υφιστάμενου πολιτικού και πολιτειακού συστήματος με υιοθέτηση του μοντέλου της Προεδρικής Δημοκρατίας. Ο πρόεδρος τηε Δημοκρατίας να εκλέγεται πό τον λαό και να ανήκει στην αρμοδιότητά του ο διορισμος της εκλεγμένης κυβέρνησης.
Ο βουλευτής δύναται να αναλάβει υπουργικό θώκο, με ταυτόχρονη απώλεια του βουλευτικού του αξίωματος και με ταυτόχρονη στέρηση του δικαιώματός συμμετοχής στις αμέσως επόμενες εκλογές. Το ¨πόθεν έσχες¨ του βουλευτη να συνδέεται με την αντικειμενική αξία της αποκτηθείσας περιουσίας κατά την περίοδο άσκησης του λειτουργήματος σε συνδυασμό με τα δηλωθέντα εισοδήματα αυτής της περιόδου.
Να τροποποιήσουμε σε βάθος τον κανονισμό της Βουλής για να ανταποκρίνετι στις σημερινές απαιτήσεις μιάς Δημοκρατίας που μπορεί να διαθέτει πολιτικά αντανακλαστικά με βάση τις ηλεκτρονικές ταχύτητες εξέλιξης της εποχής μας. Οι ψηφοφορίες στην ολομέλεια της Βουλής πρέπει να διεξάγονται για ευνόητους λόγους, δια των παρόντων βουλευτών. Τα διατάγματα που επί της ουσίας ενέχουν θέση νόμου, κατά παραχώρηση της νομοθετικής εξουσίας στην εκτελεστική, πρέπει να τυγχάνουν και της έγκρισης της αρμόδιας επιτροπής της Βουλής. Για διατάγματα και υπουργικές αποφάσεςξ θα προβλέπεται υποχρεωτικό όριο έκδοσής τους στον υπό ψήφιση νόμο. Να καταργηθεί το άρθρο 85 του Συντάγματος και κάθε διάταξη που διαφοροποιεί την ποινική δίωξη των πολιτικών από εκείνη των πολιτών.
Η Δικαιοσύνη πρέπει να αποφασίζει σε χρόνο που να μην συμβάλλει στην καθυστέρηση των επενδύσεων και στην άμεση εκδίκαση των οικονομικών εγκλημάτων για την εμπέδωση του αισθήματος της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Να προχωρήσσουμε συνταγματικά στην καθιέρωση εσωκομματικής δημοκρατίας, ώστε να σπάσουμε την αναχρονιστική κουλτούρα της κομματικής πειθαρχίας.
Ν καταργηθεί το απόρρητο όλων των αιρετών προσώπων, όλων των επιπέδων, για κάθε δραστηριότητά τους. Να προχωρήσουμε στην ψήφιση ενός εκλογικού νόμου που θα δημιουργριλ μονοεδρικές ή διεδρικές περιφέρειες, επελευθερώνοντας το πολιτικό προσωπικό από οκονομικές εξαρτήσεις.
Να προχωρήσουμε σε ένα σύγχρονο, αυστηρό θεσμικό πλαίσιο που θα βάλει πραγματική τάξη στο άναρχο μιντιακό περιβάλλον.
Οι αιρετοί της Τοπικής Αυτοδιοίκησης Πρώτου Βαθμού και της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης να συμπεριλαμβάνονται σε ενιαίο ψηφοδέλτιο και εκ των εκλεγμένων συμβούλων να εκλέγεται ο Δήμαρχος κα ο Περιφερειάρχης.
Πρέπει,όχι με απλές έννοιες, αλλα με το βαθύ νόημα που απαιτεί ο σεβασμός την ελευθερία του πολίτη, να καθιερώσουμε συνταγματικά τα γενικά, ειδικά ή τοπικά δημοψηφίσματα για να αποκτήσουμε κουλτούρα πραγμάτικής συμμετοχικής δημοκρατίας που μπορεί να αποτελέσει εν τοις πράγμασι τη μόνη δύναμη αναχαίτισης των λογικών ισοπέδωσης της παγκοσμιότητας.
Ας γίνουμε άξιοι αρχιτέκτονες μιάς πραγματικής, μελλοντικής, θεσμικής Δημοκρατίας.
Κυριακή, Αυγούστου 07, 2011
Το παιχνίδι των λυγμών
Του Δημήτρη Αναστασόπουλου (επτά,Κυρ Ελευθεροτυπία)
"Ακόμα και αν πεθάνω αύριο, θα ει.μαι ευτυχισμένη",έλεγε στις ελάχιστες συνεντέυξεις της πέρσυ, η Amy Winehouse,όταν την ρωτούσαν για τα μελλοντικά της σχέδια. Η 27χρονη βρετανή τραγουδίστρια με τη συγκλονιστική φωνή, που τραγουδούσε για την απεξάρτηση και τους χαμένους έρωτές της όταν δεν βυθιζόταν στο κρακ και τη βότκα, βρ´εθηκε νεκρή λίγο αργότερα στο διαμέρισμά της στο Κάμντεν του Λονδίνου.
Ηταν η αναπόφευκτη κατάληξη μιάς συνεχούς πτώσης που ξεκίνησε αμέσως μετά την άνοδό της στη κορυφή. Στα 22 της χρόνια ήταν νόυμερο ένα των βρετανικών τσαρτ με τον δίσκο της Back in black ενσαρκώνοντας το ο.νειρο της ποπ. Ηταν η κόρη του ταξιτζή από το Βόρειο Λονδίνο που ανατράφηκε με τραγούδια της Μπίλυ Χολιντέι και της Ετα Τζειμς και η φωνή της της άνοιξε τον δρόμο στη μουσική σκηνή. Και έγινε με αυτή τη ρετρό σόουλ η πρώτη γυναίκα που μάζεψε σε μιά νύχτα πέντε βραβεία Grammy. Από την άλλη όμως η Amy δεν υπήρξε ποτέ μιά συνηθισμένη ποπ σταρ. Ηταν το μαύρο πρόβατο σε μιά άπληστη βιομηχανία,που έθετε τους δικούς της όρους. Επαίρονταν ότι δεν είχε ακούσει ποτέ ξανά τον πρώτο της δίσκο, το Frank, που την έβγαλε από την αφάνεια. Σόκαρε τους δημοσιογράφους όταν σε μιά συνέντευξή της χάραξε με ένα σπασμένο καθρέφτη το όνομα του συντρόφου της στη γυμνή κοιλιά της. Κατηγορήθηκε για επίθεση σε μιά θαυμάστριά της. Ηταν η πρώτη μουσικός που τόλμησε να βρίσει κατάμουτρα τον Bono των U2. Και δεν δίσταζε να απευθύνεται με βρισιές στη δισκογραφική κατηγορώντας τους υπεύθυνους για "ηλιθιότητα".
Τα τραγούδια της ήταν όλα αυτοβιογραφικά."Εάν δεν το έχω βιώσει, δεν μπορώ να το γράψω σε τραγούδι", έλεγε. "Είναι σαν εξορκισμός, αν δεν είχα τη μουσική για να εκφράσω όλα αυτά, θα πήγαινα χαμένη". Μπορεί να ήταν η πιτσιρίκα που η φωνή της είχε τόση ενέργεια που σε κολούσε στο τοίχο, από την άλλη όμως το αλάνι από το Β.Λονδίνο δεν ακολουθούσε ποτέ τους κανόνες. Σε μιά βιομηχανία που έχει ανάγκη απ´ο συνεχή ανατροφοδότηση του ενδιαφέροντος της αγοράς για τον καλλιτέχνη, η Amy δεν πρόσφερε τίποτα. Ούτε συναυλίες ούτε νέα τραγούδια, μόνο καινούργια σκάνδαλα. Φερόταν σαν μιά αυτοκαταστροφική ροκ σταρ από τη δεκαετία του 60 στον λαμπερό κόσμο της σημερινής ποπ σκηνής. Και τέτοιοι αναχρονισμοί δύσκολα χωράνε σε μία ξεκάθαρα οικονομική σχέση. Η Amy ήταν μόνο ζημιογόνα καθώς είχε πέντε χρόνια να βγάλει δίσκο και ήταν ανίκανη να δώσει συναυλίες.
Η τελευταία πράξη της τραγωδίας παίχτηκε στο Βελιγράδι. Στο youtube κυκλοφόρησε το βίντεο από τις 18 Ιουνίου όπου η Amy παραπαταει π´ανω στη σκηνή, προσπαθεί να βρει το μικρόφωνο κακ ξεχνάει τους στίχους των τραγουδιών, ανάμεσα στα γιουχαίσματα του πλήθους. Αυτό που δεν δείχνει είναι ότι στη σκηνή δεν ήθελε να βγει, αλλά βγήκε συνοδεία τεσσάρων μπράβων που, όπως κατήγγειλαν οι άλλοι μουσικοι την ανάγκασαν να εμφανιστεί. Υστερα ήρθε η ακύρωση της περιοδίας. Και την Παρασκευή το βράδυ γράφτηκε το τέλος, κάτω πό ένα καταιγισμό από ντραμς, που έπαιζε η ίδια όλη τη νύχτα, όπως κατήγγεολαν οι γείτονες.
Το κερί της ζωής πάντα καίγεται, μόνο που κάποιοι το ανάβουν και από τις δύο πλευρές.
Περισσότερες πληροφορίες γιά την Amy Winehouse μπορείτε να βρείτε στο μουσικό blog
www.thequalityinmusic.blogspot.com
(αν θελήσετε το ντεπούτο αλμπουμ στείλτε μήνυμα εδώ η στο μουσικό blog για να στέιλω το link).
"Ακόμα και αν πεθάνω αύριο, θα ει.μαι ευτυχισμένη",έλεγε στις ελάχιστες συνεντέυξεις της πέρσυ, η Amy Winehouse,όταν την ρωτούσαν για τα μελλοντικά της σχέδια. Η 27χρονη βρετανή τραγουδίστρια με τη συγκλονιστική φωνή, που τραγουδούσε για την απεξάρτηση και τους χαμένους έρωτές της όταν δεν βυθιζόταν στο κρακ και τη βότκα, βρ´εθηκε νεκρή λίγο αργότερα στο διαμέρισμά της στο Κάμντεν του Λονδίνου.
Ηταν η αναπόφευκτη κατάληξη μιάς συνεχούς πτώσης που ξεκίνησε αμέσως μετά την άνοδό της στη κορυφή. Στα 22 της χρόνια ήταν νόυμερο ένα των βρετανικών τσαρτ με τον δίσκο της Back in black ενσαρκώνοντας το ο.νειρο της ποπ. Ηταν η κόρη του ταξιτζή από το Βόρειο Λονδίνο που ανατράφηκε με τραγούδια της Μπίλυ Χολιντέι και της Ετα Τζειμς και η φωνή της της άνοιξε τον δρόμο στη μουσική σκηνή. Και έγινε με αυτή τη ρετρό σόουλ η πρώτη γυναίκα που μάζεψε σε μιά νύχτα πέντε βραβεία Grammy. Από την άλλη όμως η Amy δεν υπήρξε ποτέ μιά συνηθισμένη ποπ σταρ. Ηταν το μαύρο πρόβατο σε μιά άπληστη βιομηχανία,που έθετε τους δικούς της όρους. Επαίρονταν ότι δεν είχε ακούσει ποτέ ξανά τον πρώτο της δίσκο, το Frank, που την έβγαλε από την αφάνεια. Σόκαρε τους δημοσιογράφους όταν σε μιά συνέντευξή της χάραξε με ένα σπασμένο καθρέφτη το όνομα του συντρόφου της στη γυμνή κοιλιά της. Κατηγορήθηκε για επίθεση σε μιά θαυμάστριά της. Ηταν η πρώτη μουσικός που τόλμησε να βρίσει κατάμουτρα τον Bono των U2. Και δεν δίσταζε να απευθύνεται με βρισιές στη δισκογραφική κατηγορώντας τους υπεύθυνους για "ηλιθιότητα".
Τα τραγούδια της ήταν όλα αυτοβιογραφικά."Εάν δεν το έχω βιώσει, δεν μπορώ να το γράψω σε τραγούδι", έλεγε. "Είναι σαν εξορκισμός, αν δεν είχα τη μουσική για να εκφράσω όλα αυτά, θα πήγαινα χαμένη". Μπορεί να ήταν η πιτσιρίκα που η φωνή της είχε τόση ενέργεια που σε κολούσε στο τοίχο, από την άλλη όμως το αλάνι από το Β.Λονδίνο δεν ακολουθούσε ποτέ τους κανόνες. Σε μιά βιομηχανία που έχει ανάγκη απ´ο συνεχή ανατροφοδότηση του ενδιαφέροντος της αγοράς για τον καλλιτέχνη, η Amy δεν πρόσφερε τίποτα. Ούτε συναυλίες ούτε νέα τραγούδια, μόνο καινούργια σκάνδαλα. Φερόταν σαν μιά αυτοκαταστροφική ροκ σταρ από τη δεκαετία του 60 στον λαμπερό κόσμο της σημερινής ποπ σκηνής. Και τέτοιοι αναχρονισμοί δύσκολα χωράνε σε μία ξεκάθαρα οικονομική σχέση. Η Amy ήταν μόνο ζημιογόνα καθώς είχε πέντε χρόνια να βγάλει δίσκο και ήταν ανίκανη να δώσει συναυλίες.
Η τελευταία πράξη της τραγωδίας παίχτηκε στο Βελιγράδι. Στο youtube κυκλοφόρησε το βίντεο από τις 18 Ιουνίου όπου η Amy παραπαταει π´ανω στη σκηνή, προσπαθεί να βρει το μικρόφωνο κακ ξεχνάει τους στίχους των τραγουδιών, ανάμεσα στα γιουχαίσματα του πλήθους. Αυτό που δεν δείχνει είναι ότι στη σκηνή δεν ήθελε να βγει, αλλά βγήκε συνοδεία τεσσάρων μπράβων που, όπως κατήγγειλαν οι άλλοι μουσικοι την ανάγκασαν να εμφανιστεί. Υστερα ήρθε η ακύρωση της περιοδίας. Και την Παρασκευή το βράδυ γράφτηκε το τέλος, κάτω πό ένα καταιγισμό από ντραμς, που έπαιζε η ίδια όλη τη νύχτα, όπως κατήγγεολαν οι γείτονες.
Το κερί της ζωής πάντα καίγεται, μόνο που κάποιοι το ανάβουν και από τις δύο πλευρές.
Περισσότερες πληροφορίες γιά την Amy Winehouse μπορείτε να βρείτε στο μουσικό blog
www.thequalityinmusic.blogspot.com
(αν θελήσετε το ντεπούτο αλμπουμ στείλτε μήνυμα εδώ η στο μουσικό blog για να στέιλω το link).
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)