Μια μέρα καθαρός

Τον χάζευα ενώ με πλησίαζε. Κομψότατος όπως πάντα, με το Hermes γιλέκο του και τα μανικετόκουμπα, να μοσχοβολάει τη γνώριμη κολόνια του. Φιληθήκαμε στην είσοδο ενός νεοκλασικού σπιτιού στα Πετράλωνα. Δημοφώντος και Υπερίωνος 1. Τόπος συγκέντρωσης των ΝΑ (Ναρκομανείς Ανώνυμοι). «Ένα νεοκλασικό σπίτι έχουμε πάλι για φόντο» του είπα και του χάιδεψα την πλάτη… Όπως πριν από 20 χρόνια. Στην αρχή σχεδόν της γνωριμίας μας… Σ΄ένα νεοκλασικό στο κέντρο της Αθήνας. Μόνο, που οι συνθήκες τότε, ήταν πολύ διαφορετικές.

Ο Βασίλης ήταν ναρκομανής. Τελειωμένος! Τον είχαν συλλάβει, πέρασε την ξεφτίλα του κρατητηρίου και όλα τα σχετικά και ενώ ήταν μέσα στα γραφεία της Γενικής Ασφάλειας πήδηξε από τον 3 όροφο. Μόλις το έμαθα, έσπευσα να τον επισκεφτώ στο νοσοκομείο, με την ευκολία του ανθρώπου που είναι εκτός κυκλώματος και δεν έχει τίποτα να φοβηθεί . Θυμάμαι τον αστυνόμο έξω από την πόρτα του δωματίου του, τη λέξη «κρατούμενος» να ηχεί παράταιρα, την έκπληξη του Βασίλη για την επίσκεψη, την ντροπή, το αδιέξοδο στο βλέμμα του… Γιατί πήγα; Μόλις μια εβδομάδα μετρούσε η γνωριμία μας… «Δεν πιστεύω στους κεραυνοβόλους έρωτες αλλά στις κεραυνοβόλες φιλίες» μου είχε πει κάποτε ο Γιώργος Παπαστεφάνου σε μια συνέντευξη. Μάλλον είχε δίκιο. Η επόμενη σκηνή παίχτηκε στο σπίτι του, οδός Ασκληπιού. Ο Βασίλης μέσα στον απόλυτο γύψο, καθώς είχε σπάσει ότι διέθετε σε κόκαλο και η μάνα του όρθια στο πλάι του με τα χέρια διπλωμένα στο στήθος. Γλυκιά, πονεμένη Παναγία σε Βυζαντινή εικόνα…Τα παντζούρια κλειστά, ψωφόκρυο, μια σόμπα σβηστή στην άκρη. Ο Βασίλης μας σύστησε και ίσως για να «σκουντήσουμε» τη στιγμή, εκείνη έτριψε τις παλάμες της και είπε «σαν να ζέστανε λίγο το σπίτι!» . Μετά κοντοστάθηκε, χαμογέλασε και συμπλήρωσε «είναι που μπήκαν άνθρωποι».

Έναντι μελλοντικών κερδών
Παρά τις περιπέτειες… Αν κλείσω τα μάτια μου και μου πεις το όνομα «Βασίλης» θα έρθει αμέσως στο μυαλό μου η λέξη «εκλεκτός». Και μαστουρωμένος κομψός πάλι ήτανε. Η μάνα του καθαρίστρια αλλά εκείνος λόρδος. Όχι από ψώνιο αλλά από έμφυτη αγάπη για το ωραίο (για το οποίο μάλιστα ξόδευε «έναντι μελλοντικών κερδών»). Κάποτε ο συνθέτης Μίκης Θεοδωράκης, σε μια συνέντευξή του είπε «έλεγα στους βασανιστές μου ανακρίνετέ με, βασανίστε με, σκοτώστε με αλλά στον πληθυντικό». Αχ βρε Βασίλη …Πώς σου πάει αυτή η φράση …Ο Βασίλης ήταν εκλεκτός εκ γενετής .

Μετά χαθήκαμε αλλά πάντα ενδιαφερόμουν να μαθαίνω νέα του. Όλα έδειχναν ότι ο Βασίλης ήταν μια χαρά… Καθαρός! Την είχε σκαπουλάρει… Μάλλον όχι απλώς σκαπουλάρει… Είχε ανθίσει! Δούλευε, έβγαζε χρήματα, πλήρωνε τις υποχρεώσεις που είχε δημιουργήσει (δεδομένου ότι το -έναντι μελλοντικών κερδών- , είχε μετατραπεί σε βαρβάτα χρέη), έχαιρε απόλυτου σεβασμού και αναγνώρισης στο επαγγελματικό του χώρο, έδρεπε δάφνες…Σωστό παράδειγμα! Όποτε τον συναντούσα τον ξεμάτιαζα στα κρυφά όπως συνηθίζουν οι ελληνίδες μαμάδες. Τα πράγματα στο μυαλό μου ήταν απλά… Ο Βασίλης ήταν κάποτε ναρκομανής, τα κατάφερε και είναι καθαρός. Πανεύκολα και απλούστατα… Έρμη απονήρευτη Ρέα! Μέχρι που κάποια στιγμή, διαπίστωσα ότι ο Βασίλης, αν και χρόνια «καθαρός» συνέχιζε να επισκέπτεται ανελλιπώς την ομάδα των Ν.Α Ναρκομανείς Ανώνυμοι γιατί όπως μου εξήγησε «ποτέ δεν δικαιούσαι να πεις ότι ξεμπέρδεψες με τα ναρκωτικά». Άρχισα λοιπόν να τον ρωτάω περισσότερα για το πρόγραμμα των ΝΑ και τα βήματα της σωτηρίας του.. Και όταν τον παρακάλεσα να παρακολουθήσω μια συνάντησή τους δέχτηκε πρόθυμα να με βοηθήσει να «εισχωρήσω».

Πρώτο βήμα
Ήταν Δευτέρα. Ανοιχτές οι πόρτες των ΝΑ για το κοινό. Ο καιρός ανοιξιάτικος, τα παράθυρα του νεοκλασικού ορθάνοιχτα. Ένας ένας μαζεύονταν. Νέοι άνθρωποι οι περισσότεροι ή μάλλον απίστευτα νέοι …Γαμώτο! Αγκαλιάζονταν μεταξύ τους. Όλοι με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Σφιχτοδεμένα και τραμπαλίζοντας μερικά δευτερόλεπτα ο ένας πάνω στο βάρος του άλλου. Η ζωή τους έτσι κι αλλιώς μια τραμπάλα. Μια πάνω, μια κάτω… Βοήθα Θεέ μου να ισορροπήσει! Καθώς στην αρχή, από αμηχανία, δυσκολεύομαι να τους κοιτάξω στα μάτια μελετάω τα παπούτσια τους… Μεγάλος καταδότης της κοινωνικής τάξης του ανθρώπου. Διαπιστώνω αυτόματα ότι σ΄ αυτό το χώρο χωράνε οι πάντες! Μια κοινωνία που συμβιώνει πέρα από οικονομικές ή κοινωνικές ή φυλετικές διαφορές. Περίεργα «υγιής» … (Ακούγεται αστείο αλλά σε αυτό τον χώρο θα ζήσω περισσότερες στιγμές υγείας απ΄ότι στον απ΄έξω) . Και μετά το βλέμμα ανεβαίνει διστακτικά στα μάτια. Στον καθρέφτη της ψυχής …Άλλα γελαστά , άλλα πονεμένα , άλλα θολά, μερικά μαστουρωμένα, πολλά γαλήνια, πολλά αγριεμένα. Γιατί ματάκια μου; Μόνο που τα «γιατί» δε σώζουν…

Η αίθουσα γεμάτη, η ώρα 8.00 και η συνάντηση αρχίζει με μια συγκεκριμένη ιεροτελεστία. Σεβόμενη απόλυτα την ανωνυμία τους αλλά και εκτιμώντας τον αγώνα που κάνουν, για τις ανάγκες αυτής της παρουσίασης θα αναφέρομαι στους ομιλητές με νούμερα. Ο 1 παίρνει το λόγο «Είμαι ο 1 και είμαι ναρκομανής. Αρχίζοντας θα κάνουμε ενός λεπτού σιγή για τον ναρκομανή που υποφέρει και αυτόν που έχει πεθάνει» .

Μετά κάποιος άλλος θα διαβάσει αποσπάσματα από το Λευκό Βιβλιαράκι που γι΄αυτούς είναι ευαγγέλιο. « Δεν χρειάζεται να σκεφτούμε ποιος είναι ναρκομανής. Ξέρουμε. Ζούσαμε για να παίρνουμε και παίρναμε για να ζούμε. Το ΝΑ είναι μια μη κερδοσκοπική αδελφότητα. Είμαστε ναρκομανείς σε ανάρρωση που συναντιόμαστε τακτικά για να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο να μείνουμε καθαροί. Είναι ένα πρόγραμμα πλήρους αποχής από τα ναρκωτικά. Δεν συνδεόμαστε με κανέναν άλλο οργανισμό, δεν έχουμε έξοδα εγγραφής, εγγυήσεις να υπογράψουμε ή υποσχέσεις να δώσουμε σε κανένα. Ο νεοφερμένος είναι το σπουδαιότερο πρόσωπο σε οποιαδήποτε συγκέντρωση.

Έχουμε μάθει από την ομαδική μας εμπειρία ότι αυτοί που συνεχίζουν να έρχονται τακτικά στις συγκεντρώσεις μένουν καθαροί. Είμαστε εδώ γιατί βλάψαμε πολλούς ανθρώπους αλλά περισσότερο απ΄ όλους βλάψαμε τον εαυτό μας . Εάν είσαι σαν κι εμάς, ξέρεις ότι ένα είναι πάρα πολύ και χίλια δεν είναι ποτέ αρκετά. Το σκεπτικό ότι το αλκοόλ δεν είναι ναρκωτικό έχει οδηγήσει πολλούς σε υποτροπή . Οι ΝΑ νοιώθουμε ότι ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε την αρρώστια του εθισμού είναι ρεαλιστικός και πρακτικός γιατί η θεραπευτική αξία ενός ναρκομανή που βοηθάει έναν άλλο ναρκομανή δεν έχει παράλληλο» . Μετά κάποιος θα διαβάσει τον δωδεκάλογο των ΝΑ ή αλλιώς τα 12 βήματα όπως τα λένε τρυφερά . Ας αναφέρουμε το πρώτο που είναι πολύ σημαντικό « Παραδεχτήκαμε ότι είμαστε ανίσχυροι ως προς τον εθισμό μας και η ζωή μας είχε γίνει ακυβέρνητη».

Και μετά άρχισαν οι εκμυστηρεύσεις, οι μονόλογοι… Τι μονόλογοι!

-Είμαι ο 3 και είμαι ναρκομανής. Στη ζωή μου είχα πολλούς τρόπους «να βολευτώ» αλλά κάποτε τελείωσαν κι αυτοί κι έμεινα ακυβέρνητος πολλά χρόνια. Ήμουν συνέχεια δυστυχισμένος και ψεύτης. Επιβίωνα πιασμένος από τα ελαττώματά μου. Κι όταν καθάριζα, γιατί έχω περάσει από πολλά στάδια, ήταν πάλι χειρότερα από κόλαση γιατί πώς να το πω… Δεν άντεχα να είμαι μέσα στα παντελόνια που φορούσα. Κι έλεγα κατά διαστήματα «άντε ένα τσιγαράκι, δεν πειράζει» και μετά έπινα τον κ*λο μου. Δεν είχα δουλέψει δηλαδή με τον εαυτό μου. 34 χρόνια πιανόμουν από τ΄αρ*ίδια μου για να δικαιολογήσω την ύπαρξή μου. Την υποτροπή δεν την εύχομαι ούτε στον εχθρό μου. Μετά το τελευταίο γαμ*σι λοιπόν , αποφάσισα να δουλέψω αυτό το πρώτο βήμα. Τώρα πια, για πρώτη φορά είμαι αυτοσυντήρητος. Μπορώ και αντέχω. Μου πήρε πολλά χρόνια. Τελικά είναι μια διαδικασία ωρίμανσης. Ξέρω πια σε τι είμαι ανίσχυρος και τ΄ αποφεύγω»

-Είμαι ο 4 και είμαι ναρκομανής. 1 μήνα από υποτροπή μετά από 9 χρόνια καθαρός. Όσο θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια πιστεύω ότι ήμουν ναρκομανής πριν γίνω. Έκλεβα λεφτά από τους γονείς μου, τσακωνόμουν. Λειτουργούσα με θυμό που έκρυβε θλίψη. Τα ναρκωτικά λοιπόν στην αρχή ήταν φάρμακο. 8 χρόνια πρέζα, 11 με ναρκωτικά. Μέχρι που χτύπησα πάτο. Πήγα για αποτοξίνωση και εκεί στη κλινική έμαθα για τους ΝΑ. Άρχισα να πηγαίνω στην ομάδα αλλά συγχρόνως δεν ήμουν καλά. Φοβόμουν και τον ίσκιο μου. Άρχισα και ψυχοθεραπεία. Άρχισα να τα βρίσκω με τον εαυτό μου. Μάλιστα σπούδασα και ψυχολογία και ήμουν άριστος φοιτητής. Για 9 χρόνια καθαρός. Αλλά μετά ξέκοψα από την ομάδα. Πίστεψα ότι ήμουν Ο.Κ. Ξέκοψα από το κοπάδι …Άρχισα με αλκοόλ για δήθεν κοινωνική προσέγγιση. Άρχισα να γίνομαι αυτοκαταστροφικός. Μετά πήγα στην Ομόνοια και άρχισα περιστασιακή χρήση. Τότε κατάλαβα… Δεν ήθελα να χαλάσω ότι είχα κάνει, ότι είχα καταφέρει. Έσκυψα το κεφάλι κάτω και ήρθα. Αισθάνομαι ότι ανήκω εδώ. Είμαι πια 1μιση μήνα καθαρός. Άρχισε πάλι η επικοινωνία με τον εαυτό μου. Το πρώτο βήμα. Το είναι τελικά η βάση.

- Είμαι ο 5 και είμαι ναρκομανής. Είμαι καθαρός 1 χρόνο αλλά έχω ξεκινήσει μια εξάρτηση πια από τον τζόγο. Γιατί ρε γαμώτο; Δε μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει Θυμώνω με τον εαυτό μου. Γιατί ρε πούστη μου να είμαι τόσο ανίσχυρος; Κόβω τον τζόγο, αρχίζω με γυναίκες. Επί πληρωμή, δε γουστάρω δεσμεύσεις και τέτοια. Δεν θέλω αγάπες. Αλλά αν είναι όντως, αυτό που θέλω, γιατί δεν νιώθω καλά; Τι μου φταίει; Θα το βρω! Δε θέλω να μιλήσω άλλο.

- Είμαι ο 6 και είμαι ναρκομανής. 5 μήνες καθαρός. Σήμερα μου μίλησε μια γυναίκα γλυκά και είναι όλη η μέρα μου ωραία. Αλλά γαμώτο μου, μπορεί να κυλάει η μέρα επειδή μου μίλησε μια γυναίκα; Δε στηρίζομαι ακόμα στα πόδια μου και τσατίζομαι γι αυτό. Μου τη σπάει γαμώ το μπελά μου!

-Είμαι ο 7 και είμαι ναρκομανής. 2 χρόνια καθαρός και είμαι αισιόδοξος. Θα μου πεις εγώ και στα κρατητήρια αισιόδοξος ήμουν. Πριν από λίγο βέβαια άκουσα το παλικάρι… Μετά από 9 χρόνια καθαρός! Ρε γαμώτο… Φρικάρησα αλλά κι αυτό μάθημα είναι. Σας ευχαριστώ γιατί όποτε έρχομαι εδώ συνειδητοποιώ ότι, αφού μπορείτε εσείς, μπορώ και εγώ. Δεν είναι η ζωή μου μες την ευτυχία αλλά είναι καλλίτερα απ΄ότι ήταν μέσα στη μαστούρα. Πώς να το πω; Χωράω πια στον εαυτό μου. Είμαι αισιόδοξος!

-Είμαι ο 8 και είμαι ναρκομανής. Είμαι 10 χρόνια καθαρός. Πολλές στιγμές αμφιταλαντεύτηκα, έφτασα στο τσακ. Τελικά ξέρω ότι πρώτα θα πεθάνω και μετά από μερικά λεπτά ίσως φύγει η εξάρτηση αφού μου κλείσει ενδεχομένως για μια φορά ακόμα προκλητικά το μάτι. Αλλά πλέον μπορώ και αντέχω . Είμαι 10 χρόνια καθαρός και σας ευχαριστώ.

Γενέθλια
Μια κοπέλα στο βάθος της αίθουσας δε μίλησε. Τα χέρια της έτρεμαν, το βλέμμα αλλού, κατά διαστήματα κοιμόταν. «Δεν έχει σημασία είπε το φιλαράκι μου. Αρκεί που ήρθε! Έστω και σ΄ αυτήν την κατάσταση. Όλοι κάπως έτσι πρωτοήρθαμε».
Το 1 που συντόνιζε τη συνάντηση ρώτησε «Είναι κανείς που θέλει να γιορτάσει σήμερα γενέθλια ;» Δυο χέρια σηκώθηκαν.

«Είμαι το 20 και είμαι ναρκομανής. Γιορτάζω 4 μήνες καθαρή!» Όλοι άρχισαν να χτυπάνε παλαμάκια. Μέχρι που σηκώθηκε ένα πανέμορφο αγόρι και στάθηκε προσοχή…. Σαν σε έπαρση σημαίας ζωής…
«Είμαι το 30 και είμαι ναρκομανής. Γιορτάζω μια μέρα καθαρός».
Τα μάτια όλων λάμψανε. Χειροκροτούσαν σαν τρελοί. Σφύριζαν, τον αγκαλιάζανε… Για φαντάσου! Μια κοινότητα που ξέρει να γιορτάζει τη μια μέρα…
Μετά σηκώθηκαν για την Προσευχή. «Θεέ μου, δώσε μου τη γαλήνη να δέχομαι τα πράγματα που δεν μπορώ ν΄αλλάξω. Το κουράγιο ν΄αλλάξω αυτά που μπορώ και τη σοφία να γνωρίζω τη διαφορά» .

Απογραφή
Τον Βασίλη, ισχυριζόμουν ότι τον ξέρω 20 χρόνια. Τελικά μόνο μετά από εκείνη τη συνάντηση τον γνώρισα αληθινά... Υπερίωνος και Δημοφώντος 1 στα Πετράλωνα. Φεύγοντας τον φίλησα και του μίλησα στον πληθυντικό … «Μπα τι έπαθες ξαφνικά;» αναρωτήθηκε «Βασίλη μου, ευλογημένες οι σχέσεις μας με ανθρώπους που ξεκινάνε από τον ενικό για να καταλήξουν στον πληθυντικό. Σήμερα που κατάλαβα πόσο αγώνας χρειάζεται για την απεξάρτηση, νιώθω την ανάγκη να πω σε σένα και σε όσους αγωνίζονται …«Χάρηκα που σας γνώρισα ! Μη σταματήσετε ποτέ τον αγώνα! Είστε μοναδικοί, σπουδαίοι, αξιοθαύμαστοι! Γιατί πόσοι νομίζετε άνθρωποι έχουν σκεφτεί ή τους έχει προτρέψει μια ομάδα να κάνουν «μια ερευνητική και άφοβη ηθική απογραφή του εαυτού τους » ;Και το άντεξαν, ρε γαμώτο….Το άντεξαν!

της Ρέας Βιτάλη

από το

http://www.yasooyamoo.com

Η κυρία Βάσω

Είναι γύρω στα 75.
Εχασε την κόρη της στα 18 και τον άντρα της στα 65.
Παίρνει σύνταξη 620 ευρώ.
Δίνει 400 ευρώ για ένα άθλιο σπίτι και προσπαθεί να ζήσει με 220 ευρώ.
Είναι τυπική ευγενής κει με αποκαλεί "κύριε Φαρμακοποιέ" με μεγάλο σεβασμό.
Πρό ημερών γλύστρισε στο μπάνιο, φώναζε και δεν την άκουγε κανείς, με μεγάλη προσπάθεια βγήκε και άνοιξε την πόρτα και έτσι την βοηθήσανε.
Στην ερώτηση πώς τα καταφέρνει μου απάντησε:
"Πηγαίνω σε μιά νευρολογική κλινική εδώ πιό κάτω και κάνω συντροφιά σε μερικές γυναίκες που έχουν ψυχολογικά προβλήματα, βοηθάω όπου μπορώ και έτσι ο κλινικάρχης μ'αφήνει και κάνω μπάνιο εκεί και πού και πού μου δίνουν και τρώω.!!!"
Η σπιτονοικοκυρά μου είναι πολύ κακιά, μου παίρνει 50 ευρώ για τη θέρμανση που ποτέ δεν ανάβει, άσε που το σπίτι μπάζει από παντού. Πού να ζεσταθώ."
Εχει βγάλει χρόνιο έρπη στο σώμα της και πονάει πολύ. Κάθε φορά ακούω τη φράση." Κύριε Φαρμακαποιέ θα μου περάσει?"
Προ ημερών ήρθε στο φαρμακείο να πάρει Apobacyn σκόνη για τον έρπη, κάθισε στη καρέκλα σκεφτική και με κοιτούσε.
"Κύριε φαρμακοποιέ"
"Ορίστε κυρία Βάσω"

Και εκεί που περίμενα την ίδια ερώτηση για τον πόνο μου λέει:
"Κύριε φαρμακοποιέ.. θα μου κόψουν τη σύνταξη?"

Ενα συνάισθημα αγανάκτησης με πλημμύρισε.
Τί να απαντήσω? Οτι κάποιοι καρεκλοκένταυροι θα σε ρίξουν σε ακόμη χειρότερη ανέχεια?
Κοιτώντας την θυμήθηκα τα περήφανα γηρατειά. Πού πήγαν όλα αυτά τα βαρύγδουπα λόγια?
Της χάιδεψα τα μαλλιά.
"Κυρία Βάσω μη στεναχωριέσαι θα τα καταφέρεις και τώρα"
Με κοίταξε με τα υγρά γαλανά μάτια της και μου απάντησε.
"Αφού το λέτε εσείς κύριε φαρμακοποιέ, που είστε μορφωμένος άνθρωπος, έτσι θα είναι.

Εφυγε και εγώ έμεινα με τη σκέψη ότι αυτή την αξιοπρέπεια, την ευγένεια δεν μπορούν να σου την πάρουν κυρία Βάσω, αλλά ούτε και να την μιμηθούν.

Χρονογράφημα της φαρμακοποιού Ρένας Μπογδάνου (Φαρμακευτικό Δελτιό)

Λιάνα Κανέλλη έξω από τα δόντια ΄στη βουλή

Διατροφή, το έγκλημα της εποχής

Sex machine Remix 2007 - James Brown

Τζίμης Πανούσης - Νεοέλληνας

Καλή σου τύχη Σπύρο. Χαιρετίσματα στο γιο και στην κυρά.

Στα μέσα του 1970, μετά την επαναδημοκράτιση, είδα τον Σπύρο να σουλατσάρει από καφενείο σε καφενείο με δυο τρεις εφημερίδες στη μασχάλη. Όλες στο πρωτοσέλιδο είχαν τη φωτογραφία του '"εθνάρχη" με τα ατάσθαλα φρύδια. Κοτλέ καμπάνα παντελόνι, πουκαμισάκι ξεκούμπωτο με την τρίχα βιτρίνα και τον παχύ σταυρό απ' τα βαπτίσια του.


Έλεγε ιστορίες στους θαμώνες για την εξορία που τον έστειλε η χούντα.
'Αυτοεξορισμένος' κι αυτός στη Σουηδία.
Δεν ήταν κι άσχημα τελικά.
Έλεγε και ξανάλεγε την ιστορία για τα κορόιδα τους σουηδούς που του αγοράσανε αμάξι επειδή είχε κάνε δήλωση πως το δικό του κάηκε.
Κρατική ασφάλεια, κοινωνικό κράτος εκεί.
Ένα πλαστό χαρτί απώλειας και να σου ο λαζός με το καινούριο volvo.

Mε το volvo ήρθε στην Ελλάδα το 1976 και με την ιδιότητα του αντιστασιακού, αυτοεξόριστου, κατατρεγμένου αντιφρονούντα, κι αμέσως έπιασε δουλειά. Ένας κολλητός του δούλευε στη νομαρχία. τμήμα πολεοδομίας. Κάτι μαγειρέψανε με ένα οικόπεδο, κάτι άδειες πλαστογραφήσανε και με μια αντιπαροχή βρέθηκε με δυο τρία διαμερίσματα στην κατοχή του. Νοίκιασε τα τρία σε φοιτητές της σχολής που άνοιξ! ε στην πόλη και κάαααθονταν.

Τώρα είχε χρόνο να σώσει τους συμπολίτες του από την κατάρα της αντιπαροχής που τσιμέντωσε τα πάντα.

Στις αρχές του 1980 το... σχέδιο των κυβερνόντων πήγαινε καλά.
Μαζέψανε όλο τον πληθυσμό στις πόλεις, τον ένα πάνω στον άλλο.
Φθηνά εργατικά χέρια.
Το Σπύρο τον συνάντησα τότε πάλι στην Αθήνα.
Δεν κρατούσε πια 'δεξιές' εφημερίδες αλλά κάτι αφίσες με τον πράσινο ήλιο.
Μόλις είχε κερδίσει τις εκλογές ο μεσιέ με το ζιβάγκο και η χώρα έμπαινε στη νέα εποχή.
Ο Σπύρος ήταν πια πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου στα Πατήσια, αλλά και παράγοντας σε ποδοσφαιρική ομάδα.
Έδωσε το volvo και πήρε μια 318, Μπεμβέ με καθίσματα από δερματίνη, χαμηλωμένη.
Τα λεφτά έρχονταν μόνα τους από τότε που οργανώθηκε στο κόμμα.

Τον χώσανε οι κολητοί σε κάτι επιτροπές, και ρούφαγε το μερίδιό του από τα πακέτα που έρχονταν από την Ευρώπη. Ο "μεγάλος", ο Ανδρέας, δεν γούσταρε την Ευρώπη, αλλά μια χαρά τα πήγε μαζί τους τελικά. Το σύνθημα "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο" ήταν καλή ατάκα για τα αντανακλαστικά του λαού, αλλά μέχρι εκεί. Ο Ανδρέας ήταν όσο Ευρωπαίος ήταν κι ο Κωνσταντίνος. Όσο ο λαός στην Ελλάδα είχε χούντα, αυτοί και οι κουστωδία τους ήταν 'εξορί! α'. όχι. όχι Μακρόνησο. πιο δύσκολη, στην ξενιτειά. Παρίσια, Σ! τοκχόλμες, Τορόντα, Μανχάταν. όπου υπήρχαν αμερικάνικες και αγγλικές πρεσβείες, ακριβώς δίπλα κάνανε τα σπίτια τους.

Ο Ανδρέας λοιπόν έφερε λεφτά από την Ευρώπη με το σύνθημα 'αλλαγή'. Πακέτα Ντελόρ. Λεφτά, πολλά λεφτά. Από αυτά τα λεφτά ο Σπύρος ζούσε καλά. Συνδικαλίζονταν στα πράσινα στέκια μαζεύοντας ψήφους για το κόμμα. Με το πακέτο μάλμπορο να εξέχει απ την κωλοτσέπη, τα κλειδιά της μπέμπας σε ρόλο κομπολογιού, το μαλλί μπούκλα μπριγιαντομένο, έτρεχε από σύναξη σε σύναξη πρασινίζοντας τον τόπο. Τα βράδια συνήθως άφηνε στο σπίτι την κυρά, και πήγαινε να 'σηκώσει' το το κοινωνικό του προφίλ με κολλητούς από κάτι υπουργεία.

Παραλιακή, σκυλάδικο, πρώτο τραπέζι, άσπρη κάλτσα, καφέ λουστρίνι εισαγωγής. ΛεΠά, Χριστοδουλόπουλος, ουίσκι και σαμπάνια μαζί, πιάτα και γαρύφαλα, γκόμενες να κωλοτρίβονται στις γραβάτες, τσιφτετέλια στην πίστα με το χέρι στον αέρα να μοστράρει το μακρύ νύχι του μικρού δακτύλου με το δαχτυλίδι. Παχύς χρυσός με πράσινη πέτρα πάνω. Ξημερώματα για πατσά στη Συγγρού, δίπλα στις πουτάνες.

Αρχές δεκαετίας του 1990.
Ο γιος του Σπύρου μεγάλωσε και ήταν πια στο Λύκειο.
Από το Γυμνάσιο όμως ήταν 'ενεργός' πολίτης. Πρόεδρος του 15μελούς που 'κατέβαινε' στις σχολικές εκλογές με το κόμμα. Το κόμμα ήταν παντού.
Όχι στα νηπιαγωγεία ακόμα, αλλά α! πό το γυμνάσιο μπορούσες να διαλέξεις το κοπάδι σου. Ο γιος ήταν άξιο τ! έκνο του Σπύρου. Είχε μάθει τα κόλπα πως να βγάζει λεφτά από τις μίζες στις εκδρομές στήνοντας την κατάσταση ανάμεσα στους λεοφωρτζήδες και τους καθηγητές. Όλοι κάτι βάζανε στην τσεπούλα κι όλοι μια χαρά.

Ο γιος είχε εξαντλήσει το όριο των απουσιών αλλά κανένα πρόβλημα, όλα με λίγο λάδωμα από τον μπαμπά κυλάνε καλύτερα. Ο διευθυντής του σχολείου άλλωστε είχε βλέψεις για προϊστάμενος δευτεροβάθμιας και χρειαζόταν πλάτες στο κόμμα. Ο Σπύρος είχε καημό ο γιος του να πάει στο Κολέγιο Αθηνών αλλά δεν του κάτσε.
Ήταν σημαντικό να είσαι συμμαθητής με τον γόνο του εφοπλιστή, του εφημεριδά και του μεγαλέμπορου. αργότε! ρα οι μπίζνες με ποιους θα γίνονταν άλλωστε. με άγνωστους; Με τους συμμαθητές φυσικά! Αλλά κι έτσι όλα τακτοποιήθηκαν.

Στις αρχές του 1990 ο γιος του Σπύρου αφού πήγε δυο χρόνια διακοπές στην Αμερική και γύρισε με πτυχίο μάρκετινγκ. Έμαθε απ' έξω όλα τα καφέ του Γιέιλ και τις μαζορέτες των αδελφάτων, αλλά τα αγγλικούλια του ήταν επιπέδου Ελεμέντρι, ίδια μ αυτά του Καραμανλή του νεωτέρου που κι αυτός στο Αμέρικα έφαγε τα νιάτα του σπουδάζοντας .πρωθυπουργός.

Γύρισε στην Ελλάδα λοιπόν πτυχιούχος κι άνοιξε με ! κάτι μαγειρεμένες επιδοτήσεις διαφημιστική εταιρία, ξήγα του μπα! μπά.
Το μαγαζί πήγε καλά από την αρχή καθώς έπαιρνε 'αβέρτα' δημόσια έργα.
Τουριστική προβολή Νομού τάδε 150.000, οργάνωση εκθέσεως Υπ. Τουρισμού 900.000, έντυπα Περιφέρειας 1.200.000, κονκάρδες για το Δήμο 500.000 . . και πάει λέγοντας.

Πουλούσε και μίντια στα κανάλια που γέμισαν τον τόπο. ελεύθερη τηλεόραση γαρ.
Είχε κάνει κολλητούς μερικούς Νομάρχες και Δημάρχους και έπαιρνε τη δουλειά.
Με διαγωνισμό πάντα. Διαφανέστατα. Ήξερε καλά πως αν δεν χώσεις μαύρα, δεν θα πάρεις τη δουλειά.
Έτσι, ένας δούλευε, δέκα πληρώνονταν. Ένας έσκαβε (κι αυτός με stage επιδοτήσεις) και δέκα κονομάγανε.
Η πιο κερδοφόρα δουλειά στην Ελλάδα έγινε ο αέρας.

Χρυσοπληρωμένοι αεριτζήδες, πετυχημένοι και κονομημένοι.
Έτσι κι ο γιος του Σπύρου.
Άλλαξε το φοιτητικό κόκκινο celica με το μπουρί από πίσω και πήρε μια καγιέν μαύρη.
Την τούρμπο με φιμέ τζάμια επίσης. Αριθμός κυκλοφορίας ΑΜΡ-7777. Ήθελε να τον καταλαβαίνουν όλοι και ένας κολλητός στο συγκοινωνιών του έδωσε το νούμερο. Δεν ήθελε όμως να φαίνεται στην εφορία, γι αυτό και το καγιέν το 'έβαλε' στην οφ-σορ του που είχε έδρα την Κύπρο.
Εταιρικό το αμάξι, όπως και η γκαρσονιέρα που αγόρασε για γαμηστρώνα στο Κολωνάκι κοντά στου Σημίτη για να τον χαιρετάνε οι μπάτσοι της φρουράς.

Στις γκόμενες που ξεμονάχιαζε εκεί έλεγε πως ήταν σύμβουλος του ΥΠ.ΠΟ, έτσι για φιγούρα.
Ψέματα βεβαίως, δεν ήταν σύμβουλος, πελάτη τον είχε.
Ο μπαρμπα Σπύρος ήταν περήφανος για το βλαστάρι του.
Είχε βγει στη σύνταξη από τα πενήντα του "δουλεύοντας" το ΤΕΒΕ με πλαστά παραστατικά εργασίας από τη Σουηδία, αλλά έβγαζε χοντρά φράγκα από τότε που το κόμμα τον έβαλε σύμβουλο στο κρατικό κανάλι.
Πολλά λεφτά!
Και δεν πατούσε και το πόδι του εκεί.
Από τη Μύκονο τηλεφωνικώς οι πολύτιμες συμβουλές του μέσα από την πισίνα ή το τζακούζι που φερε απ΄ τη Σουηδία να του θυμίζει την ξενιτειά.
Έφερε και μια σάουνα αλλά την πήγε στο άλλο εξοχικό στην Αράχοβα.
Από τη Μύκονο ερχόταν στην Αθήνα μόνο για τα συμβούλια με Υπουργούς, για να ζεσταθεί το κονέ.
Έτσι κι αλλιώς με το σκάφος μια ώρα ήταν η Γλυφάδα από τη Μύκονο και τρως και καμιά αστακομακαρονάδα στο διάμεσο να διαπιστευτεί το στάτους.
Και τα σκυλάδικα κοντά, λίγο αλλάξαν από το ηρωικό 80.
Το κόλπο του χρηματιστηρίου τους άφησε πόλλλλλλλά κέρδη.

Ήταν μέσα στις κομπίνες που φούσκωναν ανύπαρκτες εταιρίες ! πιο γρήγορα κι από φαρίνα γιώτης.
Όταν δόθηκε το σύνθημα, τα φράγκα μεταφέρθηκαν στην Ελβετία με τσουβάλια και είναι εκεί για τα γεράματα.
Ο μπάρμπα Σπύρος έμαθε πως ο καλύτερος φίλος του στο πατρικό του δίπλα αυτοκτόνησε από την απόγνωση.
Έχασε τα πάντα. ο Σημίτη που είχε ψηφίσει τον είχε διαβεβαιώσει πως το χρηματιστήριο θα τον κάνει πλούσιο και εκσυγχρονισμένο.
Ο Σπύρος έστειλε στεφάνι μια που δεν μπόρεσε να πάει στην κηδεία, είχε επιτροπή.

Στα μέσα του 2000 μπήκε πατέρας και γιος στο μεγαλύτερο φαγοπότι όλων των εποχών.
Αρμέγανε από παντού, ήταν πια κολλητοί με τους πάντες και διαχειρίζονταν μίζες και λάδια.
Σι Φορ Άι, Αντίρια, Ολυμπιακά Έργα, κατασκευές. ότι μπορεί και δεν μπορεί να φανταστεί κανείς.
Η Ολυμπιακή φλόγα έφερε πολύ χρήμα.
Ο Σπύρος έχει ακόμα τη δάδα της φλόγας, την μετέφερε κι αυτός για 50 μέτρα. αλλά οι φωτογραφίες βγήκαν 'καμένες' επειδή γυάλισε στον ήλιο το ολόχρυσο ρόλεξ και το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα στο μικρό δάχτυλο με το μακρύ νύχι.

Κάπου σ' αυτή την εποχή έχασα τα ίχνη του Σπύρου και του γιου του.
Είχα κι εγώ τα δικά μου προβλήματα επιβίωσης.
Έμαθα πως αγόρασαν σπίτια στο Σαν Φραντζίσκο και στο Λονδίνο για τις δύσκολες ώρες. Μάλλον είχαν την πληροφορία πως η Ελλ! άδα θα γίνει επικίνδυνος τόπος για την κάστα τους και έφυγαν νωρίς.
Όπως οι καλοί κλέφτες, μια καλή μπάζα κι εξαφανιζόλ.

Οι κολλητοί τους όμως είναι ακόμα εδώ,
άπληστοι, αδίστακτοι, ψεύτες απέναντι σε εκατομμύρια φτωχών πια Ελλήνων.
Στις αρχές του 2010 ο τελευταίος της δυναστείας Παπανδρέου αποφάσισε να ποντάρει σε λάθος άλογο, και να κερδίσει τις εκλογές πέφτοντας στην παγίδα που έστησε ο ελληνικός λαός. Σπύρος και γιος ΑΕ ίσως τη γλυτώσουνε. Ίσως αποφύγουν αυτό που δεν απέφυγαν οι Λουδοβίκοι του παρελθόντος.

Στην Ελλάδα μπορεί το 95% να κοιμάται νανουρισμένο από το σκυλάδικο, τους πληρωμένους τελάληδες της δημοσιογραφίας, και τη χαζομάρα του μεσημεριού, αλλά το 5% είναι γνήσιο τέκνο του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή και του Αλεξάνδρου. Πιο γνήσιο δεν γίνεται.

Καλή σου τύχη Σπύρο.
Χαιρετίσματα στο γιο και στην κυρά.

Η ιστορία είναι φανταστική, και μου εστάλη από φίλο στο ταχυρδομείο μου. Είναι καταπληκτική γιατί μπορεί να είναι λίγο μακροσκελής, περιγράφει όμως με πολύ γλαφυρό τρόπο, πώς μετά την μεταπολίτευση κάποιοι (όχι λίγοι δυστυχώς) στερημένοι Ελληνες εκμεταλευόμενοι την χαλαρότητα ,την ανέχεια και την ασυδοσία του Πολιτικόυ ,Πελατειακού συστήματος της χώρας, αναρριχήθηκαν, στα κέντρα αποφάσεων και επηρροών, όχι απαραίτητα μέσα στη Βουλή, και το χειρότερο μεταφύτεψαν τον καρκινικό σπόρο αυτής της νοοτροπίας στην επόμενη γενιά μέσα από τα παιδιά τους, από τα σχολικά ακόμα χρόνια της υποτιθέμενης αθωότητας.
Ετσι έχουμε φθάσει σήμερα να παίρνουν απόφάσεις για κλάδους ευάισθητους και τομείς τέτοιοι απόγονοι που δεν έχουν δουλέψει ποτέ τους, ούτε έχουν γνωρίσει την ανέχεια των παπούδων και γονιών τους και που με τα πλαδαρά γαλακτερά τους χέρια υπογράφουν πίσω από το όνομά τους, τίτλους, όπως L.S.E κλπ
Ο νοών νοήτω.

Από πού είσαι?.... Δεν έχεις τίποτα....Καλά είσαι...

Στη δουλειά συνέβη το εξής περιστατικό χθές.

Ερχεται μιά κυρία που είναι Γαλλίδα και που χρόνια ζεί στην Ελλάδα. Τα ελληνικά της είναι πολύ καλά, αλλά η προφορά της βαρειά. Ξέρετε τώρα αδυναμία σωστής προφοράς του "ρ" και λίγο ασαφής τονισμός των λέξεων.
Τέλος πάντων, έρχεται στο φαρμακείο και μας περιέγραψε πώς συνέβη ένα κλασσικό ατύχημα εντός οικίας, σε αυτήν πριν από λίγες ώρες.
είτε το πιστέυετε έιτε όχι εκεί που είχε ξαπλώσει στον καναπέ του σαλονιόυ της να ξεκουραστεί η γυναίκα, στην κυριολεξία έπερσε το κουρτινόξυλο πάνω στο κεφάλι της. Ευτυχώς την έβγαλε μόνο με μώλωπες, αλλά παραπονιόταν η καημένη ότι την πονούσε σε ενοχλητικό βαθμό το κεφάλι της.
Επειδή τέτοιου είδους χτυπήματα είναι πολύ ύπουλα την συμβουλέψαμε να πάει σε ένα εφημερέυον για εξέταση. Ετσι και έγινε.
Μετά από λίγες ώρες ήλθε πάλι και πιστέψαμε ότι τουλάχιστον ήλθε με κάποια συνταγή φαρμάκων. Αντ'αυτού μας διηγήθηκε το απίστευτο.

Ο γιατρος στα εξωτερικά ιατρέια του νοσοκομείου αντί εξέτασης και άλλων ερωτήσεων εύλογων για την περίπτωσή της όπως πχ, " αν ζαλίζεται, αν έχει διπλωπία, αν αν, ή ακόμα να τη στείλει για εγκεφαλογράφημα ή οποιαδήποτε άλλη εξέταση" τη ρώτησε
-Από που είσαι? !!
-Τι σημασία έχει από που είμαι απάντησε αυτή, είμαι ασθενής με πρόβλημα και θέλω να με εξετάσετε
-Φύγε δεν έχεις τίποτα ένα απλό χτυπηματάκι ήταν ,απάντησε ο γιατρος μετά από σύντομη στιχομυθία και τη έστειλε πίσω στο σπιτι και σε μας.

Η γυναίκα μόνο που δεν έκλαιγε από το παράπονο και τον εκνευρισμό της, λέγοντάς μας ότι τέτοιες συμπεριφορές και νοοτροπίες χαλούν όλη την εικόνα της ΅Ελλάδας και την κρατουν πίσω από εκεί που θα έπρεπε να είναι.
Μείναμε με το στόμα ανοικτό.

Συνήθως οι γιατροί στα εξωτερικά ιατρεία είναι νεαροί εκκολαπτόμενοι επιστήμονες, και αυτό είναι το πιό ανησυχητικό της ιστορίας.

Φανταστήτε να βρεθήτε σε ξένη χώρα της Ενωσης και να σας τύχει περιστατικό ανάλογο με τη Γαλλίδα της ιστορίας μας. Να πάτε στο νοσοκομέιο και να σας συμπεριφερθούν με αυτόν τον τρόπο.
Βέβαια θέλω να πιστέυω πως αν το περιστατικό ήταν σοβαρότερο σίγουρα θα έδειχναν την ανάλογη προσοχή, όμως ο τρόπος της αντιμετώπισης και η στιχομυθία δίνει αφορμή για συμπεράσματα

Δικά σας λοιπόν

Alvaro de Campos

Κοντεύουν μεσάνυχτα κι ακούγεται ησυχία,
από παντού απ’ τα σπίτια που’ ναι το’ να πάνω στ’ άλλο,
απ’ τούς διαφορετικούς ορόφους όπου συσσωρεύεται η ζωή . . .

Σταμάτησαν το πιάνο στον τρίτο όροφο . . .
Δεν ακούω πια βήματα στον δεύτερο . . .
Στο ισόγειο το ράδιο σιώπησε . . .

Όλα θα κοιμηθούν σε λίγο . . .

Μένω μονάχος με το σύμπαν ολόκληρο.
Δεν θέλω να πάω στο παράθυρο :
Αν κοιτάξω, πόσα αστέρια !
Πόσες μεγάλες σιωπές μείζονες έχει εκεί ψηλά !
τι ουρανός αντί-αστικός ! . . . .

Αντί γι’ αυτό, φυλακισμένος
σ’ έναν πόθο να μην είμαι φυλακισμένος,
ακούω με αγωνία τους θορύβους της νύχτας . . .
Ένα αυτοκίνητο -με υπερβολική ταχύτητα !-
τα βήματα των δύο που συζητούν μού μιλούν…
Ο ήχος από μια εξώπορτα πού κλείνει απότομα με πονάει . . .

Όλα θα κοιμηθούν σε λίγο . . .
Μόνο εγώ αγρυπνώ, κοιμισμένος ακούγοντας . . .
Περιμένοντας
κάτι πριν να κοιμηθώ . . .
Κάτι . . .

Πόσο φτωχοί είμαστε; - hamomilaki.gr

Ο ΚΥΚΛΩΠΑΣ ΣΤΟ ΠΛΟΙΟ

Και σαν συνέχεια του προηγούμενου ποστ μου μεταφέρω εδώ το σχόλιο του Κ. Πρετεντέρη που ξεσηκώνω από την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ.

ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙΟΤΙ εδώ και τρεις µέρες το εθνικό µας ρεπερτόριο έχει ελαφρώς τροποποιηθεί. Σύµφωνα µε την τελευταία εκδοχή, πρωταγωνιστούµε πλέον στη «νέα Οδύσσεια». Κι αυτό παρ’ όλο που έως προσφάτως είχα την εντύπωση ότι παίζαµε τη «νέα Ιλιάδα» όπου αντιπαλεύαµε τους κερδοσκόπους της Τροίας και της οικουµένης.ΠΡΟΦΑΝΩΣ,Η αλλαγή έργου δεν είναι το χειρότερο που µπορεί να µας συµβεί, ιδίως όταν η προσφυγή στο νέο ρεπερτόριο ήταν περίπου αναγκαστική. Αυτό που µε προβληµατίζει περισσότερο είναι η υπόθεση. Και ιδίως η διαφαινόµενη βεβαιότητα ότι µαζί µας πάνω στο πλοίο θα ταξιδεύει και ο Κύκλωπας.

ΑΚΟΥΩΑΠΟ πολλές πλευρές δυο πράγµατα: ΠΡΩΤΟΝ,ΟΤΙ εµείς οι ίδιοι φέρουµε την ευθύνη αυτών που µας συµβαίνουν - πολύ σωστό. Τα παράπονα στον καθρέφτη.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ,ΟΤΙ δεν πρέπει να δαιµονοποιούµε το ΔΝΤ. ΟΜΟΛΟΓΩΟΤΙ αυτή η εκστρατεία ωραιοποίησης του ΔΝΤ µε έχει εκπλήξει. Οχι επειδή δεν ανταποκρίνεται στην πραγµατικότητα - αυτό θα το δούµε και θα το κρίνουµε στην πράξη. Αλλά επειδή δηµιουργεί µια πολύ βασική απορία: αν το ΔΝΤ είναι αυτός ο φιλεύσπλα γχνος και ακριβοδίκαιος οργανισµός που µας περιγράφουν τόσοι έγκριτοι δηµοσιογράφοι και αναλυτές, γιατί δεν τρέχουν όλες οι χώρες να προσφύγουν στο ΔΝΤ και το αντιµετωπίζουν ως λύση έσχατης ανάγκης;

ΑΝ,ΔΗΛΑΔΗ, το ΔΝΤ ήταν η αυτονόητη και καλοδεχούµενη λύση στο πρόβληµά µας γιατί δεν προσφύγαµε σε αυτήν από την αρχή, τον Ιανουάριο ή τον Φεβρουάριο, και περιµέναµε να µας γονατίσουν πρώτα τα επιτόκια των κερδοσκόπων;

ΜΕΑΛΛΑ λόγια, αν το ΔΝΤ είναι µια χαρά, γιατί προσπαθήσαµε τόσο πολύ να το αποφύγουµε;

ΔΙΟΤΙΕΓΩ δεν έχω καµία αντίρρηση να δεχτώ τη δυσκολία της κατάστασης και την απουσία ουσιαστικής εναλλακτικής λύσης. Αλλά όχι και να καλωσορίζουµε τον Κύκλωπα στο πλοίο µε πανηγύρια και ξεφωνητά ενθουσιασµού. Ούτε να κοροϊδεύουµε τον κόσµο ότι «εντάξει µωρέ, δεν τρέχει και τίποτα!». Τρέχει και πολύ µάλιστα.

ΚΙΑΥΤΗ είναι η ουσιαστική διαφωνία µου µε τους οργανοπαίκτες και τους πανηγυρτζήδες. Ενας λαός µπορεί να αντέξει πολλές Οδύσσειες όταν έχει σαφή αντίληψη των πραγµάτων και απόλυτη επίγνωση της πραγµατικότητας, όταν ξέρει σαφώς τι θα του συµβεί και τι πρέπει να περιµένει. Κανένας λαός, όµως, δεν αντέχει την κοροϊδία.

ΓΙΑΠΟΛΛΟΥΣ λόγους αλλά και για έναν εξαιρετικά σηµαντικό. ΕΠΕΙΔΗΣΤΗΝ πολιτική η ωραιοποίηση των καταστάσεων έχει κοντά ποδάρια. Αργά ή γρήγορα, η πραγµατικότητα παίρνει πάντα το πάνω χέρι.

ΚΑΙΓΙ’ αυτό, το ταξίδι προς την Ιθάκη µπορεί να αποδειχτεί έτσι ή αλλιώς. Αλλά δεν µπορεί να κάνεις ότι δεν βλέπεις τον Κύκλωπα στο κατάστρωµα.

OKY

Η τώρα ή ποτέ!!

.....ολα μου φάνηκαν επικοινωνιακά στο δελτίο ειδήσεων χθες βράδυ.
Πρώτα η προσπάθεια των ΜΜΕ να μας πούν ότι "επιτέλους βγήκε η απόφαση ενεργοποίησης του μηχανισμού στήριξης", τί καραμέλλα κι αυτή Θεέ μου, οπότε ας ηρεμήσουμε τώρα.
Μετά το όμορφο ηλιόλουστο κάδρο στο Καστελλόριζο , και στο οποίο στήθηκε ο Πρωθυπουργός, και που άρχισε να μας μιλάει για την νέα πορεία που αν και φαντάζει δύσκολή σαν Οδύσσεια, την Ιθάκη θα τη βρούμε και έχουμε χαρτογραφήσει τον βυθό, και στο τέλος θα μπούμε στο ήρεμο λιμάνι κλπ κλπ .
Εμένα μου θύμησε τη μαμά που προσπαθεί να καθυσηχάσει το μωρό της που ξύπνησε ταραγμένο μετά από ένα εφιάλτη.

Οχι κύριε Πρωθυπουργέ!!
Πές την αλήθεια στο παιδί σου, ότι ο εφιάλτηε τώρα αρχίζει να το καταλάβουμε όλοι και πάνω από όλα να το καταλάβεις εσύ και οι δικοί σου, ότι επι τέλους σηκώστε τα μανίκια και κάντε τη χώρα να γίνει παραγωγική, ώστε να μπορέσει γρήγορα να βγεί από τη φουρτόυνα που μας μπλεξατε. Να μην αναγκαστούμε του χρόνου να δανειστούμε χειρότερα για να ξεπληρώσουμε αυτά που παίρνουμε σήμερα.
Επι τέλους να κινηθεί κάτι σε αυτόν τον τόπο, να σπάσει αυτή η αγκύλωση της γραφειοκρατίας που τον ταλανίζει δεκαετίες. Σπάστε και τα καρκινώματα της διαφθοράς και των πελατειακών σχέσεων!! εχετε τη πλειοψηφία!! Κανένας δεν θα σας κατηγορήσει αν κάτι γίνει και δείξει ότι κινείται προς τα μπρός. Οι Ελληνες δεν είναι τεμπέληδες όπως έχει διαδοθεί στους πολιτικούς και διπλωματικούς κύκλους στο εξωτερικό, Ευκαιρίες ζητάνε να προοδέυσουν και μηχανισμούς που να είναι ευέλικτοι ώστε να μπορούν να αποδώσουν. Κτίστε τους αμοιβάιους δεσμούς εμπιστοσύνης προς τον Πολίτη αλλά και αντίστροφα. Και πολύ απλά αυτό θα γίνει όταν επι τέλους εφαρμοστούν οι νόμοι και αποδίδονται ευθύνες και τιμωρίες σε αυτόυς που παρανομούν.

Κάντε επι τέλους αυτή τη χώρα να λειτουργήσει Ευρωπαικά γιατί μπορεί και γιατί το θέλουν οι πολίτες της. Τόσα χρόνια δεν το έκανε κανένας σας και από τα δύο κόμματα. Τουλάχιστον κάντε το τώρα με το τσεκούρι πάνω απ'το κεφάλι!

το θέλετε ?
Η δεν μπορείτε?

Νίκος Βουλγαρόπουλος

Bring Them Back - Ελληνικά www.bringthemback.org