sakisg vs. locugo

1.d4 e6 2.a3 b6 3.Nc3 Bb7 4.f3 Ne7 5.e4 g6 6.Bd3 Nbc6 7.Nge2Bg7 8.Be3 a6 9.O-O d5 10.Ng3 Nxd4 11.Rb1 Nb5 12.Nxb5 axb513.Bxb5+ c6 14.Bd3 h5 15.c3 f5 16.exf5 exf5 17.Bg5 Qd6 18.Bxe7Qxe7 19.Re1 Be5 20.f4 O-O-O 21.Rxe5 Qf6 22.b4 h4 23.Ne2 Kb824.Nd4 Rde8 25.Rxe8+ Rxe8 26.Qd2 Qe7 27.Nf3 c5 28.Ne5 Qg729.Re1 c4 30.Bc2 Ka8 31.Qd4 Qf6 32.a4 g5 33.fxg5 Qe6 34.Qxh4Qg8 35.Qf4 Rd8 36.h4 d4 37.cxd4 Qd5 38.Nf3 Ka7 39.Re5 Qd640.Bxf5 Qxb4 41.g6 Qxa4 42.Re3 b5 43.Qe5 Rc8 44.Bxc8 Bxc845.Qc5+ Ka6 46.Qxc8+ Ka5 47.Qc7+ Kb4 48.Qc5+ Ka5 49.Ra3

Τσόμσκι: Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν το «δόγμα της Μαφίας»

TVXS 

Την Τρίτη, ο Αμερικανός Πρόεδρος, Μπαράκ Ομπάμα, σεδιάγγελμά του από τον Λευκό Οίκο ανακοίνωσε ότι θα αναβάλει το σχέδιό του για ένα πιθανό χτύπημα στην Συρία αναζητώντας μια διπλωματική λύση, όπως αυτή που προτάθηκε από την Ρωσία περί διεθνούς ελέγχου, ολικής παράδοσης και καταστροφής του χημικού οπλοστασίου τουΆσαντ. Παρόλα αυτά, ο Ομπάμα άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να γίνει χρήση βίας εάν αυτό το σενάριο αποτύχει. Στο πλαίσιο αυτό ο διακεκριμένος διανοούμενος και καθηγητής του ΜΙΤ,Νόαμ Τσόμσκι, μίλησε στο DemocracyNow σχολιάζοντας το διάγγελμα. «Η ρωσική πρόταση ήταν θεόσταλτη για τον Ομπάμα», είπε ο Τσόμσκι, που εκτίμησε ότι διαφορετικά ο Αμερικανός Πρόεδρος θα είχε βρεθεί αντιμέτωπος με μια σοβαρή πολιτική ήττα. Σχολίασε, δε, ότι η επιμονή του Ομπάμα στην απειλή χρήσης βίας αντίκειται στην διεθνή νομοθεσία.

 

Διαβάστε για το συριακό

Democracy Now (DN): κ. Τσόμσκι τι σχολιάζετε για το διάγγελμα του Αμερικανού Προέδρου, Μπαράκ Ομπάμα, την Τρίτη αναφορικά με την Συρία;

 

Noam Chomsky (NC): Το ρωσικό σχέδιο είναι θεόσταλτο για τον Ομπάμα. Τον βγάζει από την δύσκολη θέση μιας σοβαρής πολιτικής ήττας. Δεν ήταν ικανός να συγκεντρώσει την διεθνή υποστήριξη για αυτό που σχεδίαζε να κάνει. Ούτε η Βρετανία δεν θα το υποστήριζε. Όλα έδειχναν, μάλιστα, ότι ούτε το Κογκρέσο θα συμφωνούσε, κάτι που θα τον άφηνε παγκοσμίως μόνο του. Η πρόταση της Ρωσίας του δίνει μια διέξοδο.

 

Μπορεί να διατηρήσει την απειλή της χρήσης βίας - κάτι που παρεμπιπτόντως είναι εγκληματική πράξη σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και πρέπει να έχουμε κατά νου ότι η βασική αρχή της Χάρτας των Ηνωμένων Εθνών καταδικάζει την απειλή ή την χρήση βίας. Προσέξτε: και την απειλή και την χρήση. Λοιπόν, όλα αυτά είναι εγκληματικά αλλά θα συνεχίσει να τα κάνει. Οι ΗΠΑ είναι κράτος άναρχο. Δεν δίνει σημασία στους διεθνείς κανονισμούς.

 

Έχει πολύ ενδιαφέρον όμως να δούμε αυτά που δεν είπε ο Ομπάμα. Αυτή είναι η τέλεια ευκαιρία για την απαγόρευση των χημικών όπλων και να εφαρμοστεί η συνθήκη για τα χημικά όπλα στην Μέση Ανατολή. Η συνθήκη σε αντίθεση με όσα λέει ο Ομπάμα, δεν αναφέρεται απλά στην χρήση των χημικών όπλων. Αναφέρεται και στην παραγωγή και στην αποθήκευσή τους. Και οι δυο αυτές πρακτικές απαγορεύονται από τον διεθνή κανονισμό για τον οποίο μιλά ο Αμερικανός Πρόεδρος.

 

Υπάρχει, λοιπόν, μια χώρα, που έχει παρανόμως αποσπάσει εκτάσεις της Συρίας, που έχει χημικά όπλα παρά την συνθήκη που προανέφερα, που αρνείται να το παραδεχθεί και που λέγεται Ισραήλ. Ιδού η κατάλληλη ευκαιρία για την εξολόθρευση των χημικών όπλων στην περιοχή και για την πλήρη εφαρμογή της συνθήκης. Βέβαια, είναι απαραίτητο να υπάρξει παγκοσμίως χημικός αφοπλισμός.

 

Επίσης, τα όσα είπε ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενα. Σε κάθε περίπτωση, σοκαριστικά για κάποιον που δεν είναι εξοικειωμένος με την αμερικανική πολιτική, αλλά αναμενόμενα.

 

Ο Ομπάμα περιέγραψε τις ΗΠΑ ως την «επί επτά δεκαετίες υπέρμαχο της διεθνούς ασφάλειας». Επτά δεκαετίες; Αυτές περιλαμβάνουν την προ σαραντακονταετίας συμμετοχή των ΗΠΑ στο πραξικόπημα στην Χιλή και στην επιβολή ενός βάρβαρου δικτάτορα – κάτι που ονομάστηκε στην Λατινική Αμερική ως «η πρώτη 11^η Σεπτεμβρίου». Περιλαμβάνουν την ανατροπή του κοινοβουλευτικού καθεστώτος στο Ιράν και την επιβολή δικτατορίας. Το ίδιο στην Γουατεμάλα ένα χρόνο πριν το Ιράν. Περιλαμβάνουν την επίθεση στην Ινδοκίνα – το χειρότερο έγκλημα της μεταπολεμικής περιόδου – τις επιθέσεις στην Κεντρική Αμερική και την εν μέσω σκοτωμών επιβολή δικτατορίας στο Κονγκό. Να θυμηθούμε και την εισβολή στο Ιράκ;

 

Αυτό είναι η σταθερότητα που προσέφεραν οι ΗΠΑ; Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι ένας απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Χάρβαρντ προφέρει αυτές τις λέξεις, όπως αξιοθαύμαστη είναι και η ασχολίαστη αποδοχή τους.

 

Αυτό λοιπόν που είπε στην ουσία ήταν ότι «θα πω διαστρεβλώσω την ιστορία. Θα κρύψω την πραγματική αλήθεια για τις ΗΠΑ αναφορικά με τα τελευταία 70 χρόνια. Θα διατηρήσω την απειλή της βίας, που φυσικά είναι παράνομη. Θα διασφαλίσω ότι η συνθήκη για τον χημικό αφοπλισμό στην περιοχή δεν θα εφαρμοστεί γιατί αυτό εκ των πραγμάτων θα επηρεάσει και τον σύμμαχό μας, το Ισραήλ». Αυτές κατά την γνώμη μου ήταν οι θεματικές της ομιλίας του. 

DN: Τι σχολιάζετε για το κάλεσμα του Ομπάμα στους «απρόθυμους» να επανεξετάσουν την πίστη τους στην αξία της ελευθερίας; 

 

NC: Και εδώ έχουν ενδιαφέρον τα όσα δεν είπε ο Ομπάμα. Πολύ σωστά πρότεινε ο Πρόεδρος να δούμε τα βίντεο μετά την επίθεση με τα χημικά στην Συρία. Θα μπορούσαμε όμως να δούμε και φωτογραφίες από παραμορφωμένα άτομα σε κωματώδη κατάσταση δεκαετίες μετά τον χημικό πόλεμο που έκανε ο Κένεντυ στο Νότιο Βιετνάμ, το 1961, χρησιμοποιώντας την δηλητηριώδη διοξίνη Agent Orange. Η διοξίνη αυτή είναι μια από τις πιο γνωστές καρκινογόνες ουσίες. Η επίθεση στόχευε στα σπαρτά και τις καλλιέργειες σε μια προσπάθεια κατάληψης εδάφους. Ήταν μια απαίσια πράξη κατά την οποία έχασαν την ζωή τους εκατομμύρια άνθρωποι. Τις συνέπειες των χημικών τις παρατηρούμε και στους βετεράνους Αμερικανούς στρατιώτες ακόμη και σήμερα.

 

Επίσης, θα μπορούσαμε να δούμε τις φωτογραφίες από άλλους παραμορφωμένους ανθρώπους από την Φαλούγια, που δέχτηκε την επίθεση των πεζοναυτών τον Νοέμβριο του 2004. Σε εκείνη την επίθεση σκοτώθηκαν χιλιάδες άνθρωποι, καταστράφηκε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης, και έγινε χρήση άγνωστων όπλων που άφησαν ποσοστά ραδιενέργειας τα οποία κατά επιδημιολόγους αγγίζουν εκείνα της Χιροσίμα.

 

Αυτές είναι οι εικόνες που άφησε η «επί επτά δεκαετίες προστασία της διεθνούς ασφάλειας από τις ΗΠΑ» – και αυτό είναι κάτι που δεν ειπώθηκε.

 

Η ιδέα και μόνο ότι οι ΗΠΑ εισήγαγαν και επέβαλαν τις αρχές του διεθνούς δικαίου προκαλεί τουλάχιστον γέλιο. Οι ΗΠΑ έχουν φτάσει στο σημείο να ασκούν βέτο σε αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας που απαιτούσαν από όλες τις χώρες να παρατηρούν την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου - το βέτο ασκήθηκε επί Ρήγκαν.

 

Τότε δεν είχε φωτογραφηθεί κάποιο κράτος αλλά ήταν προφανές ότι η πρόθεση ήταν να ζητηθεί από τις ΗΠΑ να σεβαστούν το διεθνές δίκαιο όταν εκείνες είχαν απορρίψει μια καταδίκη του Διεθνούς Δικαστηρίου για κάτι που είχε χαρακτηριστεί ως παράνομη χρήση βίας – κοινώς διεθνής τρομοκρατία – εις βάρος της Νικαράγουα.

 

Στην πράξη οι ΗΠΑ είναι ένα κράτος που δεν σέβεται τους θεσμούς. Είναι το πρώτο στην λίστα των άναρχων κρατών, που συστηματικά και ακραία παραβιάζει το διεθνές δίκαιο αρνούμενο να δεχθεί τις διεθνείς συνθήκες. Είναι μετρημένες στα δάχτυλα αυτές που έχει αποδεχθεί και μάλιστα αυτές είναι κομμένες και ραμμένες έτσι ώστε να μην μπορούν να εφαρμοστούν στις ΗΠΑ.

 

Οι ΗΠΑ έχουν αυτοανακηρυχθεί ως ικανές να πραγματοποιήσουν γενοκτονίες. Για παράδειγμα, στην υπόθεση Γιουγκοσλαβία εναντίον ΗΠΑ, μία από τις κατηγορίες ήταν αυτή της γενοκτονίες. Οι ΗΠΑ ισχυρίστηκαν ότι βάσει νόμου έχουν ασυλία απέναντι στις γενοκτονίες – από μόνοι τους το πήραν, δηλαδή – και το Διεθνές Δικαστήριο το αποδέχθηκε! Όταν είχαν προσχωρήσει στο Παγκόσμιο Δικαστήριο οι ΗΠΑ, το έκαναν εξασφαλίζοντας ορισμένα πράγματα: ότι οι διεθνείς συμφωνίες και οι νόμοι δεν θα αφορούν τις ΗΠΑ. Συνεπώς τα όσα ορίζει η Χάρτα του ΟΗΕ περί απειλής και χρήσης βίας δεν τους επηρεάζουν.

 

Είναι λοιπόν πραγματικά εκπληκτικό να ακούει κανείς τέτοια λόγια από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ που τυγχάνει συνταγματολόγος, απόφοιτος του Χάρβαρντ, όταν η πραγματικότητα είναι εκ διαμέτρου αντίθετη. Και, πιστέψτε με, υπάρχουν εκατομμύρια εκατομμυρίων που θα μπορούσαν να καταθέσουν υπέρ αυτού. Για να το πούμε συμπερασματικά, η εικόνα που περιέγραψε ο Ομπάμα δεν τιμά καν την έννοια «παραμύθι».

 

DN: Καθηγητά, γιατί πιστεύετε ότι οι ΗΠΑ άρχισαν έτσι απότομα να πιέζουν για επεμβάσεις; Πώς θα έπρεπε να αντιδράσει η διεθνής κοινότητα, αλλά και οι ΗΠΑ, στην κατηγορία για χρήση χημικών όπλων στην Συρία;

 

NC: Η πιο σωστή αντίδραση θα ήταν η πίεση για εφαρμογή της συνθήκης περί χημικού αφοπλισμού στην Μέση Ανατολή – αν και κατά την γνώμη μου θα έπρεπε να εφαρμοστεί σε όλο τον κόσμο. Αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε χώρα, συμφωνεί δε συμφωνεί, θα πρέπει να καταστρέψει το χημικό της οπλοστάσιο – και όπως προείπα τώρα είναι η κατάλληλη ευκαιρία για να γίνει αυτό. Κάτι τέτοιο, βέβαια, θα σημαίνει ακόμη ότι το Ισραήλ, ο σύμμαχος των ΗΠΑ, θα πρέπει να παραδώσει τα χημικά του όπλα και να δεχθεί διεθνή έλεγχο. Το ζήτημα θα πρέπει στην συνέχεια να περάσει και στα πυρηνικά όπλα. Να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις της Γενεύης, τις οποίες υποστηρίζει η Ρωσία αλλά όχι και οι ΗΠΑ – τουλάχιστον με όλη τους την θέληση. Αυτό είναι ένα ακόμη σημείο που διαστρέβλωσε στο διάγγελμά του ο Ομπάμα. Ίσως να αποτελεί, μάλιστα, την μοναδική μικρή ελπίδα ότι η Συρία θα ξεφύγει από αυτό που φαίνεται να είναι μια επιβεβλημένη «αυτοκτονία».

 

DN: Γιατί όμως πιέζουν άμεσα για επεμβάσεις; 

 

NC: Γιατί πάντα έτσι κάνουν. Οι ΗΠΑ είναι ένα βίαιο μιλιταριστικό κράτος. Έχει εμπλακεί παντού: στο Βιετνάμ, κατέστρεψε την Ινδοκίνα, εισέβαλε στο Ιράκ, προκάλεσε μια σύγκρουση μεταξύ σουνιτών και σιιτών, η οποία έχει διαλύσει την περιοχή. Δεν χρειάζεται να αναφέρω όλο το ιστορικό για να δείξω την ταχύτητα που οι ΗΠΑ δραστηριοποιούνται στρατιωτικά με καταστροφική διάθεση. Κάποιες φορές παίρνουν μαζί τους και συμμάχους. Δεν θα αναφερθώ ούτε σε αυτό γιατί έχει γίνει πλέον σύνηθες φαινόμενο.

 

Έχουμε λοιπόν τις ΗΠΑ που έχουν χορηγήσει στον εαυτό τους άσυλο απέναντι στους διεθνείς νόμους που απαγορεύουν την απειλή και την χρήση βίας. Όταν λοιπόν ο Πρόεδρος Ομπάμα, επαναλαμβάνει ότι όλα τα σενάρια είναι ανοιχτά αποβλέποντας στο Ιράν, πρόκειται για κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Μήπως, όμως, είδατε κάποιο άλλο κράτος αυτές τις επτά δεκαετίες να δρα έστω και στο ελάχιστο με τον ίδιο τρόπο;

 

DN: Οι υποστηρικτές του σχεδίου των ΗΠΑ, δηλώνουν ότι η απειλή της χρήσης βίας ήταν που οδήγησε τον Άσαντ να δεχθεί να παραδώσει το χημικό του οπλοστάσιο. Ποια θα ήταν τα συμφέροντα των ΗΠΑ από ένα χτύπημα της Συρίας; 

 

NC: Οι υποστηρικτές του χτυπήματος δεν έχουν άδικο. Η απειλή βίας φέρνει όντως αποτελέσματα. Έτσι η Ρωσία ασκούσε έλεγχο στην Ανατολική Ευρώπη για 50 χρόνια. Ο Χίτλερ πήρε την Τσεχοσλοβακία με την απειλή βίας. Επειδή ακριβώς είναι αποτελεσματική κάποιες φορές, είναι που έχει απαγορευθεί διεθνώς.

 

Η αιτιολόγηση μιας βίαιης πράξης εξασθένισε. Για αυτό τον λόγο απορρίφθηκε από το βρετανικό κοινοβούλιο και θα είχε απορριφθεί και από το Κογκρέσο. Για τον ίδιο λόγο, η αμερικανική κυβέρνηση είπε ότι η αξιοπιστία της είναι σε κίνδυνο. Ισχύει αυτό. Είναι σε κίνδυνο. Ο Ομπάμα εξήγγειλε κάτι και πρέπει να το εφαρμόσει. Πρόκειται για οικείο δόγμα – είναι ένα από τα πιο εφαρμοσμένα δόγματα παγκοσμίως. Η αξιοπιστία ενός ισχυρού βίαιου κράτους πρέπει να διατηρηθεί. Συνήθως ονομάζεται «το δόγμα της Μαφίας» - με αυτόν τον τρόπο ο αρχιμαφιόζος διοικεί όσα του «ανήκουν». Είναι εξάλλου η βασική αρχή της παγκόσμιας τάξης: η αξιοπιστία πρέπει να διατηρηθεί.

 

Αλλά υπάρχουν και διαφοροποιήσεις. Κάποιες φορές ακούμε για την θεωρία του ντόμινο. «Εάν δεν επιβάλουμε αυτά που θέλουμε τώρα, όλα θα πέσουν σαν ντόμινο. Οι άλλοι θα αρχίσουν να γίνονται ανυπάκουοι». Στην περίπτωση της Χιλής, ο Κίσινγκερ είχε εξηγήσει ότι η χώρα υπό τον Αλλιέντε είναι ένας ιός και ενέχει τον κίνδυνο να εξαπλωθεί και αλλού μέχρι την νότια Ευρώπη – και δεν εννοούσε ότι τα χιλιανά στρατεύματα θα επενέβαιναν στην Ρώμη. Τον ανησυχούσε ότι η φιλειρηνική κοινοβουλευτική δημοκρατία μπορεί να εξαπλωθεί με αποτέλεσμα το αμερικανικό σύστημα κυριαρχίας να καταρρεύσει.

 

Ακόμη και στην περίπτωση της Κούβας το ίδιο είχε γίνει. H εισβολή κατά τον «Κόλπο των Χοίρων» πραγματοποιήθηκε ύστερα από μια εκστρατεία να παρουσιαστεί η χώρα ως το κουτί της Πανδώρας. Σύμφωνα με εσωτερικά αρχεία της τότε κυβέρνησης ο Κάστρο ήταν ένοχος για «επιτυχημένη αντίσταση». Αποτελούσε κίνδυνο για τους ελεγκτικούς μηχανισμούς των ΗΠΑ το μοντέλο του. Για τον λόγο αυτό η Κούβα έπρεπε να υποστεί τρομοκρατία, οικονομικό πόλεμο και περιθωριοποίηση. Οι ΗΠΑ είναι ένα κράτος που δεν σέβεται, όπως είπα. Κάνει ότι θέλει. 

“Είμαστε τρελοί κι ευτυχισμένοι…”(Eξάρχεια, η ελληνική «λωρίδα της Γάζας». 35 χρόνια πολιορκία, «αρετή» και αστυνομική βία.)

..................

Την Άνοιξη του 1985 οι επεμβάσεις της αστυνομίας στη πλατεία και τη περιοχή γίνονται σχεδόν καθημερινές με συλλήψεις χωρίς κανένα ενδυματολογικό κριτήριο πια. Πανκς, μακρυμάλληδες και κουστουμαρισμένοι μαζεύονται στο σωρό στις κλούβες με συνοδεία ανελέητου ξύλου.

Ενδεικτική στιγμή  τη νύχτα της 27/4/1985, η επιδρομή της ΕΛ.ΑΣ. στα Εξάρχεια αντιμετωπίστηκε από κάποιες δυναμικές ομάδες με βροχή από μολότοφ. Μετά από διαδοχικές επιθέσεις, ΜΑΤ και ΜΕΑ επέλασαν στην πλατεία λίγο μετά τα μεσάνυχτα, ενώ όσοι συγκρούστηκαν διέφυγαν μέσω Στρέφη. Ελλείψει συλληφθέντων, τα όργανα της τάξης ανέβηκαν τροχάδην την οδό Αραχώβης, όρμησαν στο πρώτο ουζερί που βρήκαν και μάζεψαν 14 θαμώνες. Οι αιχμάλωτοι μεταφέρθηκαν στις κλούβες μέσα από δυο σειρές αστυνομικών, που ανεβοκατέβαζαν στα κεφάλια τους κλομπς και παλούκια που είχαν ξεριζώσει απ’ τα δενδρύλλια της πλατείας. Η δίκη των συλληφθέντων έγινε δυο μέρες αργότερα στο αυτόφωρο. Παρ’ όλο που οι μπάτσοι μάρτυρες κατηγορίας δεν ήξεραν τι έλεγαν, 8 κατηγορούμενοι έφαγαν από 10 μήνες για περιύβριση αρχής. Η είδηση της καταδίκης και οι ποινές μεταδόθηκε από την κρατική τηλεόραση τρεις ολόκληρες ώρες πριν βγει η (μεταμεσονύκτια) απόφαση!

“Είμαστε τρελοί κι ευτυχισμένοι…”

Αποκορύφωμα των καθημερινών επελάσεων της ΕΛ.ΑΣ. την Άνοιξη του 1985 είναι η κατάληψη του Χημείου (9-13/5/85) μετά την απαγόρευση πορείας που είχε καλέσει η αναρχική εφημερίδα «Σπάστης» στις 9 Μάη στο χώρο της πλατείας με αίτημα να φύγει η αστυνομία από τα Εξάρχεια.

Η συγκέντρωση περικυκλώνεται από πλήθος ΜΑΤ και ΜΕΑ και απαγορεύεται από τον εισαγγελέα και τον αστυνομικό διευθυντή Χοχτούλα με την εξής ανακοίνωση προς τους συγκεντρωμένους: «Απαγορεύεται η πορεία αλλά και συγκέντρωση στο χώρο της πλατείας. Έχετε πέντε λεπτά καιρό να διαλυθείτε. Αν τολμήσετε να φωνάξτε συνθήματα όπως –μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι– τότε θα συλληφθείτε και θα ισοπεδωθείτε!»
Τα ΜΑΤ δε περιμένουν ούτε πέντε λεπτά.

.......................................

ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΚΑΙ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ >>>>

ΛΥΚΟΥΡΙΝΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ - «Παρών!» 14 χρόνων, από την Καλλιθέα

«Πατέρα, με πηγαίνουν στην Καισαριανή για εκτέλεση με άλλους επτά κρατούμενους. Μη λυπάστε! Πεθαίνω για τη Λευτεριά και την Πατρίδα».

Ο Αντρέας Λυκουρίνος γεννήθηκε στα 1931. Κι ο κατακλυσμός της σκλαβιάς τον βρίσκει έντεκα χρονώ.

Πήρε ενεργό μέρος στην πρώτη φάση του αγώνα: Στην επίθεση πείνας. Το ελληνικό φρούριο κράτησε άμυνα γερή ένα χρόνο. Σύνθημα ήτανε, η επιβίωση του Λαού. Η ζωή κι η υγεία μας θα χρειάζονταν στη φάση της εθνικής εξόρμησης που σίμωνε.

Ο Αντρέας Λυκουρίνος έπρεπε να διαλέξει μεταξύ του σχολικού βαθμολογίου και του ανοιχτού αγώνα της Πατρίδας του. Ητανε ο πρώτος μαθητής. Αυτό δεν τον εμπόδισε καθόλου να βρει τα πόστα του παράνομου τύπου. Και ν' ακούει απ' ευθείας τη φωνή και τις εντολές του μαχόμενου έθνους. Δεν έκαμε λάθος. Διάβασε και ξαναδιάβασε το σύνθημα της στιγμής: Κρατηθείτε ζωντανοί! Σε λίγο, η ζωή μας θα είναι το πολύτιμο υλικό για την εξόρμηση και για τη ΝΙΚΗ.

Ο Λυκουρίνος θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο για τη ζωή των δικών του! Για τα τρία αδέρφια και τους γονείς του. Γίνεται λοιπόν παλιατζής. Αγοράζει και πουλά παλιά ρούχα και παλιά παπούτσια!...

Η δουλειά του πατέρα του περνούσε κρίση. Ητανε μαραγκός. Η δουλειά του μικρού επρόλαβε τη φοβέρα της πείνας για το σπίτι του. Κι όσα περίσσευαν τα μοίραζε στα φτωχόσπιτα της συνοικίας του. Της συνοικίας Μακρυγιάννη.

Στην ξεγνοιασιά του παιδικού προσώπου του, έρχεται η ευθύνη κι η έγνοια και βάζουν σφραγίδα τίμιου και υπεύθυνου άντρα. Κούραση. Κι αγρύπνια ακόμη από την κούραση! Τα ματάκια του δεν είναι πια παιδικά. Εχουνε την πείρα της ωριμότητας και τη μελαγχολία του βασανισμένου.

Οταν η φάση αυτή του αμυντικού πολέμου ετελείωσε, μετρήθηκαν θύματα τρακόσες χιλιάδες! Ο Αντρέας Λυκουρίνος, πιστός εκτελεστής των εντολών, έφερε τον τομέα του - τη φαμίλια του - γερό και ακμαίο, στο εθνικό προσκλητήριο των ζωντανών. Είχε νικήσει, την πρώτη του Νίκη για λογαριασμό της αδούλωτης πατρίδας του.

***

Εχει αποχτήσει αυτοπεποίθηση. Εχει επιβληθεί και στους μικρούς και στους μεγάλους. Και στην επιθετική φάση του αγώνα, όταν το Εθνος γύρευε τους αρχηγούς της κάθε ηλικίας και της κάθε γειτονιάς, ο Αντρέας Λυκουρίνος βρισκόταν κιόλας τοποθετημένος, μόνος του, στο ηγετικό πόστο της Νεολαίας Μακρυγιάννη!

Εχει μπει στα 12 χρόνια!! Και καμαρώνει γιατί - προσθέτοντας μόνος του δυο, τρία παρά πάνω - έφτιαχνε ένα νούμερο που κάπως ξέφευγε από τα σύνορα της... νηπιακής ηλικίας.

Είχε γίνει θρύλος. Μεταξύ των τσολιάδων συζητιόντανε, μ' ανησυχία, τα κατορθώματα κάποιου «μωρού», στου Κουκάκι.

Το αντάρτικο γύρευε όπλα. Οι οργανώσεις είχανε ανοιχτό έρανο πάντα γι' αυτόν το σκοπό. Ο Αντρέας Λυκουρίνος πήρε πρωτοβουλία: Με δεκαρολογήματα δουλειά δε γίνεται. Πιο δύσκολα βρίσκονται τα λεφτά, παρά τα όπλα. Μ' ένα ψευτοπίστολο, πήλινο, παραφυλάει ένα βράδυ, σε μια γωνιά. Κι αφοπλίζει τον πρώτο τσολιά!

Πετάει τον πηλό. Και μ' αληθινό πια όπλο, μαζεύει και πιστόλια και χειροβομβίδες και στολές ακόμη! Δεν είναι λίγοι οι τσολιάδες που αναγκάστηκαν να φτάσουν στη στρατώνα τους, με τα εσώρουχα μόνο!...

Η Ειδική Ασφάλεια ενδιαφέρθηκε. Τα Ες-Ες τα γερμανικά απαιτούνε από τους αρχηγούς των ελληνικών Ες-Ες την «εμπέδωση της τάξεως» στις δυτικές συνοικίες της Αθήνας! Γιατί οι τσολιάδες ζήτησαν... ενίσχυση.

Τίποτα δεν μπόρεσαν. Ολα φαίνονταν ήρεμα στις συνοικίες εκείνες. Οι μυστικοί που τοποθετήθηκαν στα γύρω, δεν έβλεπαν καμιάν ύποπτη κίνηση. Οι άνθρωποι πήγαιναν στις δουλειές τους, γύριζαν κουρασμένοι, τα παιδιά παίζανε στην αυλή του σκολειού. Κι αν ρωτούσαν και για βαθμούς, ο Λυκουρίνος είχε τα πρωτεία. Μπροστά τους περνούσε, με τα βιβλία στο χέρι και το καπελάκι στραβά. Τους ήξερε.

Δεν του ξέφευγε κανένας από τους ανθρώπους της Ασφάλειας. Η αυτοάμυνα του γίνηκε ένστικτο. Μαέστρος και σ' αυτή τη δουλειά. Θα τον ζήλευαν και μεγάλοι, και παλιοί και νέοι αγωνιστές για την τάξη και τη συνωμοτικότητα. Μ' όλο που δεν περιοριζότανε στις νυχτερινές εξορμήσεις μονάχα. Στη μάχη του Μακρυγιάννη, με τους τσολιάδες, στα 1943, που κράτησε τέσσερις ώρες, πήρε ανοιχτά μέρος κι ο Λυκουρίνος. Ενα βράδυ, το Μάη του 1943 οι Γερμανοί σήκωσαν τον κόσμο της συνοικίας στο πόδι, με πυροβολισμούς και με φωνές. Κυνηγούσαν στους δρόμους κάποιες σκιές. Ητανε η παρέα του Λυκουρίνου.

***

Η δράση του παιδιού γεμίζει δυο χρόνια της σκλαβιάς. Γίνεται παράδειγμα και θρύλος ανάμεσα στους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης. Είναι ο φόβος κι ο τρόμος των ντόπιων πρακτόρων του εχθρού.

Στις 4 του Ιούνη 1944, βρέθηκε ο φριχτός προδότης. Και την άλλη μέρα έξι χαφιέδες των ελληνικών Ες-Ες, μπλοκάρανε το σπίτι του εθνικού αγωνιστή, στη συνοικία Κουκάκι.

Ζητούνε τον Αντρέα Λυκουρίνο! Ο πατέρας του ζητά εξηγήσεις για το... παιδί. Κι αυτοί γυρεύουν, εκτός από το... παιδί και το πιστόλι που πήρε ψες το βράδυ από έναν δικό τους!!...

Μα δε βρήκανε τίποτα. Μόνο ένα παιδάκι αδύνατο, μια σταλιά, που κοιμότανε ξέγνοιαστο στο ντιβανάκι του. Κι είχε πλάι στην καρέκλα, το κοντό παντελονάκι του και τα βιβλία του σκολειού! Κάτω, βρίσκονταν και τα πεδιλάκια του, Νο 32!...

- Αυτός είναι; ρωτούνε τον πατέρα.

- Αυτός!

- Εσύ είσαι; ρωτούνε το ίδιο το παιδάκι.

- Ποιος;

- Ο... τρομοκράτης!

- Οχι! είμαι μαθητής. Πάω στη δεύτερη τάξη του 6ου Γυμνασίου. Τους απαντά απαθέστατα.

Μα οι πληροφορίες τους ήταν θετικές. Αρχίζει το ξύλο. Γυρεύουν το πιστόλι. Μα το πιστόλι, ποιος ξέρει σε ποια βουνοκορφή θα ταξίδευε πια, κείνη την ώρα. Και πήρανε μόνο τον Αντρέα, με το μαθητικό του πηλήκιο, στο άντρο τους. Πήρανε μέτρα εξαιρετικά, ως που να φτάσουνε στην οδό Παπαρρηγοπούλου Νο 7. Εκεί ήταν η έδρα των ελληνικών Ες-Ες. Επικεφαλής της συνοδείας ήτανε ο Μάκης Μακρογιάννης, που υπηρετεί σήμερα στην Εθνοφυλακή, με το βαθμό του ανθυπασπιστή. Η αλήθεια είναι πως ζήτησε να σώσει το παιδί. Ζήτησε τη βοήθεια του ίδιου του πατέρα του παιδιού και δέκα χρυσές, μέσω ενός άλλου της συνοδείας!...

Γιατί είχανε «ακριβείς πληροφορίες» πως ο Αντρέας, είχε πολλές χρυσές λίρες!

Γίνηκε ανάκριση, μπροστά στον πατέρα, πάνω σε τούτο: πού είχε κρυμμένες τις λίρες! Κι αφού δε βρέθηκε τίποτα, το παραδόκανε την ίδια μέρα στην Ειδική Ασφάλεια και, μετά τέσσερις ημέρες, στα γερμανικά Ες-Ες της οδού Μέρλιν. Το κρέμασαν, το κάψανε, του βάλανε στα νύχια καρφίτσες. Μα αυτός εξακολουθούσε να είναι «μαθητής της δεύτερης τάξης του 6ου Γυμνασίου!» Και να παραμένει ο αλύγιστος και πελώριος αγωνιστής του επικού ελληνικού αγώνα της Αντίστασης.

Τέτοιος έμεινε ως το τέλος. Τέτοιον τον γνώρισε τον ήρωα Αντρέα Λυκουρίνο και το Χαϊδάρι.

Τίποτα δεν άλλαξε. Μόνο δυο... λεπτομέρειες προστέθηκαν: Ενας χρόνος ακόμη στην τρυφερή του ηλικία. Εγινε πια 14 χρονώ. Κι είχε να το κάνει! Κάθε τόσο εύρισκε τρόπο να το πει, πως πάτησε τα 14!...

Η άλλη λεπτομέρεια είναι πως στις 5 του Σεπτέμβρη 1944, βρήκε τρόπο να πετάξει ένα σημείωμα στους δρόμους της Αθήνας. Το σημείωμα απευθυνότανε στον πατέρα του κι έλεγε:

- «Μπαμπά! Με πάνε για εκτέλεση στην Καισαριανή, μαζί με τους τάδε και τους τάδε (τα ονόματα γράφονταν). Ειδοποίησε σε παρακαλώ πολύ τα σπίτια τους! Μη στενοχωριέστε! Αντρέας».

Β. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
φωτογραφία
Τις μέρες της Κατοχής τα κάρα είχαν επιταχθεί επειδή δεν προλάβαιναν τους νεκρούς στους δρόμους ιδιαίτερα τον μαύρο χειμώνα 1941 - 42

cksema vs. sakisg

1.d4 d5 2.c4 Nf6 3.Nf3 e6 4.Nc3 Be7 5.e3 O-O 6.Bd3 Nfd7 μια κίνηση μου που αντιτίθεται στο πρωτόκολλο ανάπτυξης μια που εγκλωβιστεί τον αξιωματικό μου της πρώτης γραμμής. Κρίνοντας τώρα θα της έδινα αρνητικό πρόσημο. 7.O-O c5 η κίνηση μου αυτη δεν άξιζε τον εγκλωβισμό της ανάπτυξης του αξιωματικού μου 8.cxd5 cxd4 9.Nxd4 e5 10.Nf5 Nb6 11.Qc2 ο πειραματισμος μου στις αλλαγές του κέντρου μάλλον με έχουν βάλει σε περιπέτειες αφου απο τη μια έχω αποδυναμώσει με τη μεταφορά του ίππου μου την άμυνα του βασιλιά , έχω δημιουργήσει επικίνδυνο προκεχωρημενο πιόνι του αντιπάλου μου d5,και μόλις ο αντίπαλος διπλωσε βασίλισσα και αξιωματικό στοχεύοντας τον βασιλιά μου g6 12.Nxe7+ Qxe7 13.b3 f5 14.a4 ενω ασχολήθηκα με αντιπερισπασμο προς την μεριά του αντιπάλου βασιλιά δεν βλέπω τη προφανή σκοπιμότητα αυτής της κίνησης που συμπληρώνει το όλο κακο σκηνικό στη σκακιέρα, δίνοντας προβάδισμα μισής διαφοράς στον αντίπαλο a6 15.Ba3 Qe8 16.Bxf8 Qxf8 αυτο είναι το νεο απογοητευτικό σκηνικο στη σκακιέρα τώρα!!το πιόνι στο d5 φαντάζει ανενόχλητο, είμαι πίσω στην ισορροπία κομματιών , και μου περνάει απο το μυαλό να εγκαταλειψω. Λόγοι υπερηφάνειας μου υπαγορεύουν να το παλέψω λίγο ακόμα. Η τακτικη υπαγορεύει δυο πραγματα. Να σταματήσω με καθε τροπο το αντίπαλο πιονι, και μετα να μπλόκαρω τη θέση ώστε η αντίπαλη υπεροχή σε δυνάμεις να μην έχει αντίκρυσμα , ώστε αν βρω αδύνατο σημείο στις αντίπαλες γραμμές να χτυπησω 17.Rac1 προσωπικα θα τον έβαζα μια θέση διπλα ώστε να ενίσχυσω την κάθετο του πιονιου Qd6 η κίνηση μου πρώτον μπλοκάρει το d5 και φέρνει τη βασίλισσα μου να γλυκο κοιτάζει τις γραμμές του αντιπάλου βασιλιά . Προσέξτε εδω οτι ο αντίπαλος ίππος απο την διάταξη των πιονιων μου μονο πίσω πηγαίνει , και ο αντίπαλος λευκοτετραγωνος αξιωματικός εμποδίζεται φανερά απο την ίδια πιονοδιαταξη μου την οποία πρέπει πασει θυσία και να διατηρησω 18.Bc4 N8d7 19.Rfd1 Nc5 20.a5 Nbd7 είναι φανερό οτι η μάχη γινεται αμείλικτη γύρω απο το d5. Φυσικα με τίποτα δεν πρέπει να προωθώ σε αλλαγές κομματιών αφου αυτο μονο τον αντίπαλο συμφέρει και θα ανοίξει τη θέση, Εν τω μεταξυ η ευκολία στις κινήσεις μου μου αυξάνουν την αυτοπεποίθηση . Βλέπω οτι το ιππικό μου μπορει να κανει ζημια, και να ελισσεται καλύτερα 21.Ne2 Nf6 22.Ng3 h5 σε αντίθεση με την αρχη της παρτίδας τώρα είναι η κατάλληλη ώρα για αποκλεισμό , κλείσιμο ( δεν θα το έλεγα επίθεση ) και προς τη μεριά του αντιπάλου βασιλια, την οποία ο αντίπαλος έχει αφήσει μονο με τη διάταξη των πιονιων του και με εναν ίππο εγκλωβισμενο 23.h4 Ng4 ίσως ήταν καλύτερο το h3 γιαυτο το λόγο. Δεν φοβάμαι το f3 γιατι αμέσως Ne3 διπλο χτύπημα 24.Nf1 e4 25.g3 Rb8 είναι φανερό οτι ο αντίπαλος μου έχει μείνει χωρίς χώρο αλλα πρέπει πασει θυσία να ενεργοποίησω οτι δυνάμεις έχω ώστε να έχω σοβαρη και αποφασιστική υπεροχή αφου οι δυο πύργοι του αντιπάλου είναι σαν να μην υπαρχουν. Λείπει και κάτι ακόμα όμως. Αυτο το κενό στην αντίπαλη διάταξη και αυτο πρέπει να είναι στη μεριά του βασιλιά του 26.Nd2 άλλη μια κίνηση χωρίς σχέδιο αφου απογυμνωνεται ακόμα περισσότερο η μερια του αντιπάλου βασιλια. Κάτι αρχίζει να δημιουργείται στο μυαλό μου. Nxe3!! Δεν υπάρχει πλέον ο ίππος στο f1 και αυτο το χτύπημα σίγουρα δεν το υπολόγιζε ο αντίπαλος, αφου με το διπλο χτύπημα είναι υποχρεωμένος να πάρει τον ίππο μου δημιουργώντας τη πολυπόθητη ρωγμη στις γραμμές του στο g3 με σαχ 27.fxe3 Qxg3+ 28.Kf1 Qh3+ δε με ενδιαφέρουν τα πιόνια για φαγωμα αφου με κάτι τέτοιο θα έχανα το τέμπο που έχω. Απο την άλλη χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχη γιατι μονο με το σαχ απο τη βασιλισα μου το παιχνίδι οδηγείται σε ισοπαλία απο τα διαρκή σαχ .θελω να εξάντλησω καθε πιθανότητα για νίκη πλέον όμως πριν διαλέξω εγω πια αν θα δώσω την ισοπαλία !!! 29.Ke2 Qg2+ 30.Ke1 Qg3+ και οχι Qg1 αφου μετα απο Nf1 βάζει την βασιλισα του στο παιχνιδι και γκρεμίζω οτι έχτισα 31.Kf1 f4 η θα αποφάσιζα ισοπαλία η θα έκανα αυτο που σκεφτομουνα αλλα και το μοναδικό που μπορούσα να κάνω. Δηλ να φέρω τη μοναδική μου δύναμη τον αξιωματικό μου μέσα απο την ελεύθερη διαγώνιο σε βοήθεια της βασίλισσας μου. Ο αντίπαλος προφανώς θα μου δώσει σαχ τώρα προωθωντάς επι τέλους το πιονι του αλλα πλέον δεν με φοβίζει , θα είναι ένα σαχ χωρίς σχέδιο 32.d6+ Kh7 33.Bg8+ προφανώς επιδιώκει να πάρω τον αξιωματικο του ώστε με νεο σαχ με τη βασίλισσα το να μπει στο παιχνίδι με τέμπο σαχ , δεν το κάνω όμως και κρυβομαι, ενω μένοντας εκει ο αξιωματικός του βρίσκεται χωρίς βοήθεια και πάλι εκτός παιχνιδιού Kh6 34.Qxc5 εδω δημιουργείται μια απειλή σαχ απο τον αντίπαλο στο g5 που θα με υποχρεώσει να ανταλλαξουμε τις βασίλισσες μας πράγμα που δεν με συμφέρει καθολου. Προχωράω στο σχεδιο Bh3+ 35.Ke2 f3+ 36.Nxf3 exf3+ 37.Kd3 Bf5+ εκλείπει και ο κίνδυνος του σαχ στο g5 πλέον ενω ο αντίπαλος βασιλιάς είναι γυμνός στο κέντρο 38.Kd4 Qxh4+ 39.Kd5 Qe4+ ματ Προφανώς ο βασιλιάς του δεν μπορούσε να μπει στην κάθετο με τη βασιλισα λόγω της απειλής του πύργου μου στην κάθετο αυτη Μια μεγαλειώδης και μεθοδική σε σκέψη τακτικής παρτίδα μου που έδειξε καθαρα οτι η αριθμητική υπεροχή πολλές φορές είναι σαν να μην υπάρχει   

Τα παιδια του Ιουλιου ....22 ιουλιου 1943 ....

Της Κατερίνας Μπαλκούρα*
 Η απόφαση των Γερμανών να επεκτείνουν τη βουλγαρική ζώνη κατοχής σε όλη την κεντρική Μακεδονία ήταν η αφορμή για να γραφτεί μια χρυσή, γεμάτη ηρωισμό και αυταπάρνηση, σελίδα στην Ιστορία, που ωστόσο ποτέ δεν διδάχθηκε σε κανένα σχολείο. ΚΟΑ, ΕΑΜ, ΕΛΑΣ και ΕΠΟΝ άρχισαν τη μεγαλύτερη καμπάνια διαφώτισης που είχε γνωρίσει ποτέ η Αθήνα. Με απόφαση της Κ.Ε. του ΕΑΜ, κυκλοφόρησαν εκατοντάδες χιλιάδες προκηρύξεις, πηγές της εποχής κάνουν λόγο για 3 εκατ. τρικ που έπεσαν σε Αθήνα και Πειραιά, ενώ παράλληλα ξεκίνησε σειρά συνελεύσεων σε σχολεία και πανεπιστήμια και ορίστηκε η 22α Ιουλίου 1943, ημέρα Πέμπτη ως μέρα γενικής πολιτικής απεργίας. Ο παράνομος Τύπος έκανε έκτακτες εκδόσεις, τα χωνιά κάθε βράδυ καλούσαν σε συναγερμό και οι τοίχοι της Αθήνας και του Πειραιά αποτέλεσαν την πιο «πολυδιαβασμένη» εφημερίδα της εποχής. Στη διαδήλωση αυτή, παράλληλα με τις οργανώσεις των εθνικοφρόνων, που έδιναν τον δικό τους «αγώνα» εναντίον του ΕΑΜ, είχαμε για πρώτη φορά την ένοπλη δράση και της Χωροφυλακής εναντίον του. Ετσι, λοιπόν, την Τρίτη 13 Ιουλίου, με την «πολύτιμη συμπαράσταση» των κατακτητών αλλά και της Ειδικής και Γενικής Ασφάλειας εισβάλλουν στο πανεπιστήμιο, στο Πολυτεχνείο, στην Ανωτάτη Εμπορική και αλλού τραυματίζοντας σοβαρά φοιτητές. Το κλίμα τρομοκρατίας και η βέβαιη ύπαρξη θυμάτων δεν εμπόδισε την πραγματοποίηση της μαζικότερης διαδήλωσης που είχε γνωρίσει μέχρι τότε η Αθήνα. Προπαραμονή της απεργίας, ΕΠΟΝίτες και ΕΛΑΣίτες, στις 9.00 το βράδυ, περικύκλωσαν το κοσμικό κέντρο «ΠΑΡΚ» στο Πεδίον του Αρεως, όπου ανάμεσα στους θαμώνες ήταν Γερμανοί και Ιταλοί αξιωματικοί, και από το μικρόφωνο καλούσαν τον ελληνικό λαό να πάρει μέρος στην απεργία. Ενας Γερμανός αξιωματικός προσπάθησε να αντιδράσει, αλλά ακινητοποιήθηκε από ΕΛΑΣίτες. Το ξημέρωμα της 22ας Ιουλίου βρήκε μια Αθήνα όπου τα πάντα σχεδόν ήταν κλειστά. Οι καμπάνες χτυπούσαν από τις 5.30, ενώ τα χωνιά στις συνοικίες καλούσαν τους πάντες. Κάθε κίνηση είχε σταματήσει και το μόνο που ακουγόταν ήταν οι μπότες των περιπόλων των κατακτητών. Σε κομβικά σημεία είχαν στηθεί πολυβόλα, ενώ στη γωνία Ομήρου και Πανεπιστημίου τα τανκς, τα οποία οι Γερμανοί κατέβαζαν πρώτη φορά, καιροφυλακτούσαν. Από τις 10 το πρωί ξεκίνησαν οι προσυγκεντρώσεις. Eνα ανθρώπινο ποτάμι ανέβηκε από την Ομόνοια με πλακάτ, σημαίες, παλμό και αντάρτικα τραγούδια και στο ύψος της Θεμιστοκλέους συναντήθηκε με τις ομάδες που έρχονταν από την πλατεία Εξαρχείων και τους άλλους δρόμους με προορισμό το Σύνταγμα. Το «στρατηγείο» της διαδήλωσης ήταν στη Λυκούργου, όπου εκεί ήταν αρχικά και οι ανάπηροι. Οι ήρωες-λεβέντες με τα καροτσάκια έτοιμοι κι εκείνοι να σταθούν μπροστά στα τανκς. Εφημερίδες της εποχής κάνουν λόγο για περισσότερους από 300.000 διαδηλωτές. Το ιταλικό ιππικό, παρόν κι αυτό, προσπαθούσε να διαλύσει τις φάλαγγες. Πολλοί οι τραυματίες, αλλά κανείς δεν υποχωρούσε. Από την Ομήρου, στα πλάγια της Τραπέζης της Ελλάδος, βγήκαν τανκς και στρατιωτικά φορτηγά με πολυβόλα, πυροβολώντας προς κάθε κατεύθυνση. Τα πυρά έπεσαν στην κεφαλή της πορείας, που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή στο σημείο. Ηταν ο 7ος τομέας της ΕΠΟΝ, τα παιδιά της ΕΠΟΝ, η Σπουδάζουσα και η οργάνωση των αναπήρων. Ενας σημαιοφόρος ΕΠΟΝίτης δέχθηκε κατάστηθα την πρώτη ριπή. Τότε, η 17χρονη φοιτήτρια της Γαλλικής Ακαδημίας, Παναγιώτα Σταθοπούλου, το πανέμορφο κορίτσι με τα πυρόξανθα μαλλιά από το Μεγάλο Χωριό της Ευρυτανίας, τρέχει, αρπάζει και σηκώνει τη σημαία από τον πεσμένο σημαιοφόρο. Μέσα σε δευτερόλεπτα, μια ριπή τη ρίχνει κάτω και το τανκ περνά από πάνω της. Το πλήθος αφηνιάζει. Τότε, η Κούλα η Λίλη, η 19χρονη φοιτήτρια, κι εκείνη, της Γαλλικής Ακαδημίας, σκαρφάλωσε στο τανκ και άρχισε με λύσσα να χτυπά με το τακούνι της τον οδηγό φονιά. Πέφτει κι εκείνη νεκρή. Στην Αμερικής η 23χρονη Ολγα Μπακόλα ανέβηκε στο τανκ προσπαθώντας να πάρει το όπλο του Γερμανού. Καταιγισμός από σφαίρες κι όμως η Ολγα άντεξε 5 μέρες. Κάπως έτσι έφυγε και η φοιτήτρια Ε. Αντωνιάδου. Πλουτάρχου και Χάριτος ένας γκεσταπίτης πυροβολεί έναν ΕΠΟΝίτη. Το παιδί, μέσα στα αίματα, λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, παίρνει μια πέτρα και τη ρίχνει στον Γερμανό. Στη διαδήλωση εκείνη έπεσαν ηρωικά μεταξύ άλλων και οι αγωνιστές Ιωάννης Κατσαρός, ο Καισαριανιώτης Δημήτρης Δουκάκης, ο ΕΠΟΝίτης Θανάσης Τεριακής, φοιτητής του Τμήματος Μηχανολόγων Ηλεκτρολόγων του Πολυτεχνείου, ο ΕΠΟΝίτης Θώμης Χατζηθωμάς, φοιτητής του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών του ΕΜΠ, ο επονίτης Θεωνάς Μαυρομματίδης, φοιτητής της Ανωτάτης Εμπορικής, ο Αλέξανδρος Δεσύπρης, ο Χρήστος Κοντός, ο Μ. Καλοζύμης και ο 27χρονος Χανιώτης ανάπηρος πολέμου Α. Παπαδοσταυράκης. Την ίδια μέρα σκοτώθηκε και ο Β. Στεφανιώτης την ώρα που ξεσήκωνε τον κόσμο για να κατέβει στη διαδήλωση. H Πολυκλινική στην Πειραιώς, ο Ερυθρός Σταυρός στην 3ης Σεπτεμβρίου, το Οφθαλμιατρείο και άλλα νοσοκομεία της γύρω περιοχής έγιναν κέντρα πρώτων βοηθειών. Στο Οφθαλμιατρείο είδαν οι φίλοι του νεκρό τον Θώμη Χατζηθωμά, τον μορφωμένο και πολυδιαβασμένο φοιτητή του Πολυτεχνείου που μίλαγε για τον Μαρξ, το Φρόιντ, λάτρευε τη μουσική κι έπαιζε σκάκι. Τα παιδιά του Ιουλίου δεν έμαθαν ποτέ ότι η θυσία τους δεν πήγε χαμένη. Η Μακεδονία σώθηκε. Πλέον οι οργανώσεις του ΕΑΜ αποφάσισαν να σταματήσουν οι διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας και να μεταφερθούν στις συνοικίες με την κάλυψη πλέον του ΕΛΑΣ Αθήνας. Το ίδιο βράδυ, μια παρέα ΕΠΟΝιτών πήγαν πίσω από τη Σχολή Ευελπίδων στο αλσάκι, εκεί όπου έμενε η Παναγιώτα, και έγραψαν «Οδός Παναγιώτας Σταθοπούλου». Οι μετακατοχικές κυβερνήσεις φυσικά αφαίρεσαν την πλάκα και επανέφεραν το παλιό «ανώδυνο» όνομα του δρόμου. Επί δημαρχίας Δ. Μπέη στήθηκε ξανά μια πλάκα στο αλσάκι απέναντι από την πολυκατοικία, ενώ στον τόπο καταγωγής της, στο Μεγάλο Χωριό, με πρωτοβουλία του ανταρτοΕΠΟΝίτη Αυγέρη Αυγερόπουλου, στήθηκε μεγαλοπρεπές μνημείο. Στη γωνία Ομήρου και Πανεπιστημίου υπάρχει κι εκεί μια πλάκα, που όμως πρέπει να διαθέτεις γνώση και φαντασία για να τη δεις. Ο διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας, πάντως, λίγες μέρες μετά, έδινε τη δική του ερμηνεία στον Νοϊμπάχερ, χαρακτηρίζοντας τη διαδήλωση ως μια διαμαρτυρία ταραξιών «με νεύρα κλονισμένα από τας μακράς στερήσεις…». Τρεις μήνες μετά, ο Νικόλαος Καίσαρης της Ειδικής Ασφάλειας και τρεις άλλοι υπαξιωματικοί της Χωροφυλακής, θα προαχθούν λόγω… της συμβολής τους στην επιχείρηση κατά της «ενόπλου διαδηλώσεως αναρχικών στοιχείων τη 22-7-1943»… …………………………………………………………………………………………………………………….. * Δημοσιογράφος-ιστορικός              

Αλλάζει ο άνθρωπος ?

Η αξιοθαύμαστη πολυπλοκότητα του ανθρώπινου μυαλού και το «προϊόν» του, η φαινομενικά απλή, καθημερινή ανθρώπινη συμπεριφορά, εκλαμβάνονται από τους ανθρώπους ως δεδομένα  Πρόκειται για κάτι λογικό να συμβαίνει για λόγους…

Αλλάζει ο άνθρωπος; (www.nvacondios.gr) 

"Ότι ακούμε είναι μία γνώμη, όχι το γεγονός αντικειμενικά, ότι βλέπουμε είναι μία οπτική γωνία, όχι πάντα η αντικειμενική αλήθεια».(Όπως νομίζουμε, μια και το μυαλό φιλτράρει αυτό που βλέπουν τα μάτια). - Μάρκος Αυρήλιος (Ρωμαίος αυτοκράτορας- Φιλόσοφος).

Τι εννοούμε με την έννοια «αλλαγή» ενός ανθρώπου;

  Προφανώς και εννοούμε την αλλαγή της προσωπικότητας ενός ανθρώπου, δηλαδή των σχετικά σταθερά τρόπων με τους οποίους αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του. Αυτό που θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε είναι ότι όταν ο καθημερινός άνθρωπος γνωρίζει στη ζωή του ένα άτομο, έναν φίλο, ένα σύντροφο, ακόμα και για πολύ καιρό, συχνά συμβαίνει να μην βλέπει όλες τις διαστάσεις της προσωπικότητας του ατόμου αυτού, για τους εξής τουλάχιστον λόγους

Α) Είμαστε επηρεασμένοι από την δική μας οπτική γωνία (προσωπικότητα) στην κρίση του έξω κόσμου. Το μυαλό μας δηλαδή «αναλύει» υποκειμενικά. Μπορεί πχ να έχουμε «μάθει» να θεωρούμε ότι ένας πλούσιος άνθρωπος σημαίνει αυτόματα, ότι αυτός έχει κάποιες ικανότητες, ότι είναι δυναμικός ως χαρακτήρας κλπ. Η αποθηκευμένη αυτή πεποίθησή, επηρεάζει ασυνείδητα το μυαλό μας, στο «φιλτράρισμα» της προσωπικότητας του άλλου και στα συμπεράσματα τα οποία βγάζουμε. Έτσι μπορεί να παραβλέψουμε μία άλλη εκδοχή της προσωπικότητας στο παράδειγμα του πλούσιου ατόμου που γνωρίζουμε, πχ ότι κάποιες φορές οι άνθρωποι επιδιώκουν τον πλούτο ως δύναμη και ως αντιστάθμιση στην προσωπική ανασφάλεια που μπορεί να νιώθουν.

Β) Οι άνθρωποι κρύβουν συχνά αυτό που είναι και αυτό που νιώθουν, επιδιώκοντας να δείχνουν ένα συγκεκριμένο εαυτό προς τους άλλους. Πολλοί άνθρωποι ως άμυνα, κρύβουν τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους, ακόμη και από δικούς τους ανθρώπους, καθώς έχουν μάθει να νομίζουν ότι στους άλλους αρέσει αυτή η «σκληρή» εικόνα που δείχνουν. Αυτή η συμπεριφορά συνήθως μαθαίνεται από επιδράσεις στην παιδική ηλικία. Συνήθως οι άνθρωποι έχουν την πεποίθηση ότι υπάρχει ο παντοδύναμος, «σκληρός» άνθρωπος, κάτι το οποίο δεν ισχύει. Μπορεί να βλέπουν κάποιους ανθρώπους από το περιβάλλον τους ως περισσότερο σκληρούς, γιατί βλέπουν με την σειρά τους την εξωτερική συμπεριφορά των γύρω τους, χωρίς να εμβαθύνουν σε αυτήν. Έτσι τελικά πολλοί άνθρωποι «υποδύονται» έναν ρόλο «σκληρού-δυνατού» προς τους άλλους, ακόμη και προς τον εαυτό τους, ρόλος όμως ο οποίος βαθμιαία τους «κουράζει».

Αυτό που θέλαμε να δείξουμε μέσα από τα παραπάνω παραδείγματα είναι ότι αυτό που βλέπουμε συχνά ως προσωπικότητα των ανθρώπων γύρω μας, δεν είναι συχνά η πραγματική τους προσωπικότητα, αλλά μία της πλευρά, αυτή που δείχνουν προς τα έξω.

Στην δουλειά με έναν ψυχολόγο όμως, οι συνθήκες είναι πολύ διαφορετικές. Πεποιθήσεις, αξίες, νοητικά σχήματα φιλτράρονται ξανά, σαν ο άνθρωπος να μην τις έχει αποθηκεύσει. Οι άνθρωποι πραγματικά λοιπόν αλλάζουν, καθώς μαθαίνουν καταρχήν να εμβαθύνουν σε επιδράσεις που τους έκαναν να δείχνουν μία άλλη προσωπικότητα από αυτό που είναι, προς τα έξω ή και προς τον εαυτό τους. Να μην φοβούνται δηλαδή να «γκρεμίσουν» τις άμυνές τους και να χτίσουν πχ την αυτοεικόνα τους πάνω σε πραγματικές ικανότητες που έχουν, που μπορεί να τις υποτιμούν (πχ την ευαισθησία τους). 

Αλλάζει ο άνθρωπος μέσα από τις εμπειρίες της ενήλικης ζωής;

Συχνά οι άνθρωποι ως «καθημερινοί ψυχολόγοι» δίνουν πολύ μεγάλη σημασία στην επίδραση της εμπειρίας στην ενήλικη ζωή ενώ οι θεμελιώδεις επιδράσεις της στην διαμόρφωση της προσωπικότητας συμβαίνουν στην παιδική και εφηβική ηλικία κυρίως. Προσπαθώντας να δώσουμε μία απλή και λιγότερο επιστημονική εξήγηση, θα επιστρέψουμε στο παράδειγμα του ατόμου που επιδιώκει την οικονομική δύναμη προκειμένου να νιώσει «δυνατός» ως προσωπικότητα. Το μυαλό μας διαθέτει «άμυνες» που εμποδίζουν το να αναλύσουμε αντικειμενικά τον εαυτό μας, να εμβαθύνουμε σε θεμελιώδεις επιδράσεις της παιδικής ηλικίας που μας έμαθαν τους σημερινούς τρόπους συμπεριφοράς μας. Έτσι ο άνθρωπος που επιδιώκει την οικονομική δύναμη ως προσωπική δύναμη, συνήθως όσες εμπειρίες και να του τύχουν, δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει τα βαθύτερα κίνητρα της συμπεριφοράς του, πόσο μάλλον να τα αλλάξει. Ο άνθρωπος αυτός θα «φιλτράρει» τις διάφορες εμπειρίες σύμφωνα με ότι «εξυπηρετεί» την αυτοεικόνα που έχει φτιάξει και με σκοπό αυτή να μην «πειραχτεί». Δεν μπορεί δηλαδή το μυαλό μας να είναι αντικειμενικό στο φιλτράρισμα της εμπειρίας. Αντιθέτως, συχνά «απορρίπτει» ασυνείδητα τα ερεθίσματα που έρχονται σε αντίθεση με τις πεποιθήσεις του, ιδιαίτερα όταν αυτές οι πεποιθήσεις του είναι θεμελιώδεις για το πώς βλέπει τον εαυτό του και τον κόσμο.

Η αντίσταση μας στην «αλλαγή»

Ο Όσκαρ Ουάιλντ είχε πει ότι δώσε μία μάσκα σε έναν άνθρωπο και θα σου μιλήσει πιο ειλικρινά για τον εαυτό του. Ισχύει ότι συχνά οι άνθρωποι προσπαθούν να κρύψουν συχνά πλευρές της προσωπικότητάς τους γιατί νομίζουν λανθασμένα ότι αυτές αποτελούν μειονέκτημα. Μάλιστα, πολύ συχνά προσπαθούν να τις ξεπεράσουν, κρύβοντάς τες με διάφορα «υποκατάστατα» προς τον έξω κόσμο. Δεν είναι σπάνιο ένας ευαίσθητος άνθρωπος που νιώθει ευάλωτος για παράδειγμα, να γυμνάζει το σώμα του εντατικά για να αντισταθμίσει την αυτοεικόνα του και να νιώσει «δυνατός» ψυχικά. Όμως δεν μπορεί κάτι «εξωτερικό» να επιδράσει σε αυτό που πιστεύει το μυαλό μας για τον εαυτό μας, όσο και να γυμνάσουμε το σώμα μας. Κάποια δυσφορία με τον εαυτό, κάποιες ανασφάλειες συνεχίζουν να υπάρχουν και να φθείρουν το άτομο, παρότι το περιβάλλον του ατόμου συνήθως δεν τις αντιλαμβάνεται. Η ανασφάλεια που μπορεί να νιώθει ένας άνθρωπος προέρχεται από παλαιότερες επιδράσεις οι οποίες παύουν όταν «εντοπιστούν» από έναν ειδικό και το μυαλό του τις επανεπεξεργαστεί μέσα από μία εξωτερική, αντικειμενική οπτική γωνία.

Το μυαλό μας μπορεί να έχει συνηθίσει να αντιμετωπίζει φόβους. ανασφάλειές μας κλπ με διάφορους τρόπους, πχ την αναζήτηση «εξωτερικών» τρόπων, ακόμα και υλικών αγαθών που στην κοινωνία μας δείχνουν επιτυχία και δύναμη. Για να αλλάξει ένας άνθρωπος που πιστεύει ότι κατ αυτόν τον τρόπο είναι δυνατός, πρέπει κατ αρχήν να το επιθυμεί ο ίδιος να αλλάξει. Πρέπει να παραδεχτεί δηλαδή πρώτα στον εαυτό του ότι κάποιες φορές μπορεί να νιώθει μία έλλειψη ικανοποίησης από τον τρόπο ζωής του, ακόμη και δυσφορία ή άγχος, και ότι αυτό δεν είναι ντροπή, δεν τον μειώνει ως άνθρωπο, και να μην την «κρύβει» από τον εαυτό του, να μη την «αρνείται». Συχνά οι άνθρωποι δεν παραδέχονται αυτά τα συναισθήματα, διότι νομίζουν λανθασμένα ότι δεν μπορούν να αλλάξουν τον εαυτό τους. Έτσι, μπορεί να ζουν με άγχος πχ για πάρα πολλά χρόνια, μέχρι να απευθυνθούν σε ειδικό. Και όμως,πάντοτε μπορεί να αλλάξει ο εαυτός μας, όμως μέσα από την βαθύτερη γνώση και κατανόηση του καταρχήν.

Συχνά, οι άνθρωποι θεωρούν ότι δυνατός είναι ο άνθρωπος που τα ξέρει όλα, ακόμη και για τον εαυτό του, κάτι το οποίο με χιούμορ θα λέγαμε ότι «κατασκευαστικά» είναι αδύνατον, αφού γνωρίζουμε μόνο το συνειδητό κομμάτι του μυαλού μας. Συχνά όμως οι άνθρωποι θαυμάζουν τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα, ξεχνώντας ότι ο δεύτερος έμαθε από τον πρώτο και κατόπιν, εξέλιξε τον τρόπο σκέψης του παραπέρα, και με τη σειρά του δίδαξε τον Αριστοτέλη. Σκοπός της μάθησης όμως, και της ψυχολογίας, δεν είναι να πάρει ο άνθρωπος έτοιμη γνώση και οδηγίες, αλλά να μάθει να σκέφτεται με κριτική σκέψη. Παρότι θα παρομοιάζαμε την ψυχολογία με μαθητεία λοιπόν, συχνά ξεχνάμε ότι όλοι οι σπουδαίοι άνθρωποι υπήρξαν και «μαθητές». Όπως λοιπόν η εκπαίδευση στο σχολείο δεν μειώνει την προσωπική μας «δύναμη» ως άνθρωποι, το ίδιο θα έπρεπε να θεωρούμε και για την ψυχολογία. Η μάθηση ούτως ή άλλως δεν σταματάει στο σχολείο αλλά συνεχίζεται σε όλη την ζωή, αρκεί να θέλουμε να μαθαίνουμε, διατηρώντας «ανοικτό» το μυαλό μας. Η γνώση αποτελεί το πρώτο βήμα για την αλλαγή, ακόμη και όσον αφορά τον εαυτό μας. «Σιγουριά», δείχνει ο άνθρωπος που ρωτάει και θέλει να μάθει, όχι αυτός που δεν ρωτά από φόβο μήπως φανεί «αδύναμος». Το τέλειο εξάλλου δεν υπάρχει, μπορούμε όμως συνεχώς να γινόμαστε καλύτεροι και να το πλησιάζουμε όλο και περισσότερο.

Σκέψεις πτερόεσσες ( απο την Κα Σταθοπούλου Ρέα )

“Τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά
ποια παράξενη θυσία η ζωή να σου χρωστά
Ήρθαν διψασμένοι Κροίσοι, ταπεινοί προσκυνητές
κι απ’ του κήπου σου τη βρύση δεν τους πότισες ποτές” 
(Νίκος Γκάτσος)

Αλληγορία της Αθανασίας, Giulio Romano (1499 -1546)

Ακούγοντας την «Αθανασία» του Χατζιδάκι με τον όμορφο στίχο του Νίκου Γκάτσου, έκανα κάποιες σκέψεις.
Όλοι λαχταρούμε να πιούμε το αθάνατο νερό, κανείς όμως δεν το έχει καταφέρει.
Ο στόχος των αλχημιστών να παρασκευάσουν το ελιξίριο της ζωής, αποδείχτηκε ανέφικτος και θάφτηκε μαζί με τ’ άλλο όνειρό τους, να μετατρέψουν σε χρυσό τα ταπεινά μέταλλα. 
Το μόνο που πετύχαμε είναι να παρασκευάσουμε ελιξίρια, τα οποία θεραπεύουν κάποιες ασθένειες και παρατείνουν τον χρόνο παραμονής μας στη ζωή.
Κι αυτό, γιατί ζούμε, σ’ έναν κόσμο, όπου η φθορά είναι αναπόφευκτη.
Δεν είναι, όμως, θαυμαστό, ότι παρά την φθορά τόσων αιώνων, τίποτα στην ουσία δεν χάνεται;
«Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν» (Μανώλης Ρασούλης)
Μια διαρκής ανακύκλωση. Αυτό είναι η Ζωή.
Από τη μια φθορά, κατάρρευση, αταξία, αποδόμηση, χάος.

Από την άλλη αναγέννηση, άνθηση. Άτομα, μόρια και κύτταρα συναρμόζονται με θαυμαστή τάξη και δομούν, παράγουν, δημιουργούν νέα ζωή.

Μιας μορφής αθανασία; 
Ναι, γιατί ως ύλη, τουλάχιστον, είμαστε αθάνατοι. Ως πνεύμα όμως;
Τι απομένει από το πνεύμα όταν το σώμα καταρρεύσει;
Που πηγαίνουν οι σκέψεις που παράγονται στο μυαλό μας;
Σε ποιο άγνωστο χάνονται οι επιθυμίες, οι φόβοι, οι χαρές, οι αγωνίες μας, οι αγάπες μας;

Αν γράψεις τις σκέψεις και τα συναισθήματα σου τα απαθανατίζεις στο χαρτί. Ίσως γι αυτό γράφουμε ή παράγουμε έργα κάποιας άλλης μορφής.
Κοιτάζω, όμως, τα κεντήματα που έφτιαξε η μητέρα μου, και μόνον υποθέσεις μπορώ να κάνω για το τι σκεφτόταν, πώς ένιωθε τις ατέλειωτες ώρες που κεντούσε δίπλα στο παράθυρο, στο «καμαράκι» του σπιτιού της γιαγιάς μου, στο Ευλάμπιο.

Μέσα από τις ζωγραφιές που έφτιαξε ο πατέρας μου, μπορώ να δω ένα μικρό μόνο κομμάτι από τον ψυχικό του κόσμο.
Κι απ’ τον παππού, το μόνο που θυμάμαι είναι το χαστούκι που μου έδωσε όταν έχυσα το γάλα, που είχε μόλις αρμέξει. Δεν είναι άδικο για τον άνθρωπο αυτό;

Μπορείτε να φανταστείτε;
Πώς θα ήταν ο κόσμος μας σήμερα, αν οι μουσικοί δεν είχαν καταγράψει αυτές τις νότες που τους ήρθαν στο μυαλό;
Αν οι ζωγράφοι δεν έβαφαν τους καμβάδες με τα πινέλα τους για να δώσουν μορφή στις ιδέες τους;
Αν οι συγγραφείς κι οι ποιητές άφηναν τις λέξεις, τις φράσεις, να σχηματίζονται μέσα στο κεφάλι τους μόνο;
Αν οι εφευρέτες δεν έπιαναν να υλοποιήσουν, αυτό που φαντάστηκαν;

Αναρωτιέστε μήπως;
Πόσες άλλες σκέψεις, ιδέες, συναισθήματα, παράγονται στο κεφάλι εκατομμυρίων ανθρώπων και χάνονται, χωρίς ν’ αφήνουν το ίχνος τους πουθενά.

Σ’ ένα τροπάριο του Μεγάλου Απόδειπνου, περιγράφεται η ημέρα της Κρίσεως. Θα μπαίνουν οι άνθρωποι, παρουσία των Αγγέλων, και θα ανοίγονται βιβλία όπου θα είναι καταγεγραμμένα όχι μόνον τα έργα, αλλά και οι σκέψεις του καθενός. 

«…των βίβλων ανεωγμένων
των έργων ερευνωμένων
των λογισμών εξεταζομένων…»

Αν πιστεύουμε, λοιπόν, μπορούμε να ελπίζουμε – ή να φοβόμαστε – πως οι σκέψεις μας ταξιδεύουν, ίσως ως κάποια μορφή ενέργειας, προς μια χώρα του «πάντοτε» και καταγράφονται σε ουράνιες βίβλους.
Η ιδέα αυτή συμφωνεί με τον γενικό κανόνα της φύσης, όπου στην ουσία, τίποτα δεν χάνεται.
Εμένα, πάντως, με τρομάζει η σκέψη πως οι λογισμοί μου – όλοι – κέρδισαν την αθανασία.
Ποιος από μας δεν έχει κάνει κακές, πονηρές ή απαίσιες σκέψεις, για τις οποίες θα προτιμούσαμε να ξέρουμε πως έχουν για πάντα χαθεί στο αχανές Σύμπαν;

Ξεκίνησα απ’ την ιδέα της αθανασίας και κατέληξα στο φόβο της Κρίσεως, αλλά συμβαίνουν αυτά όταν γράφεις «χωρίς πρόγραμμα». Ας επιστρέψω, όμως, στην αθανασία:

«Αν θέλεις να σε θυμούνται», λέει ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, (που είναι ένας τρόπος για να μείνεις αθάνατος) « ή γράψε κάτι που αξίζει να διαβαστεί ή κάνε κάτι, για το οποίο αξίζει να γράψει κανείς».