Σάββατο, Σεπτεμβρίου 18, 2021

Πολεμούσε ή πολιτικολογούσε ο Γέρος του Μοριά μετά το 1826;

 


Έχουμε μία σαφή απάντηση από μία επιστολή που του αποστέλλει ο Άγγλος Ριχάρδος Τσωρτς (υπογράφει Τζουρτζ), ο οποίος είχε ορισθεί από τη Γ΄ Εθνοσυνέλευση ως αρχιστράτηγος όλων των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων. Στις 4 Αυγούστου 1827 γράφει από το Ναύπλιο προς τον:«Γενναιότατον Θ. Κολοκοτρώνην, αρχηγόν όλων των Πελοποννησιακών όπλων», μεταξύ άλλων τα εξής: «Αι δουλεύσεις σας είναι σημαντικαί και η πατρίς πρέπει να τας γνωρίση. Η κατά του εχθρού επιτυχία σας είναι αξία της πολεμικής σας υπολήψεως, το σημαντικότερον όμως είναι ότι ανακαλέσατε εις τα χρέη των και εις το αίσθημα του πατριώτου υπέρ πατρίδος τους απατημένους αυτούς ανθρώπους, οπού είχαν ενωθή με τους Τούρκους» (1).

Βλέπουμε εδώ ότι ο Τσωρτς επαινεί τον Κολοκοτρώνη και για την πολεμική του δράση, αλλά και για τη μεταστροφή των τουρκοπροσκυνημένων της Πελοποννήσου, δηλαδή των Ελλήνων που είχαν δηλώσει υποταγή στον Ιμπραήμ.

Ποια ήταν η στρατιωτική επιτυχία, για την οποία συγχαίρει ο Τσωρτς τον Κολοκοτρώνη;

Το εξηγεί με επιστολή του ο Τσωρτς προς την Αντικυβερνητική Επιτροπή στις 4 Αυγούστου 1827. Η Αντικυβερνητική Επιτροπή αναπλήρωνε τον Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος είχε εκλεγεί Κυβερνήτης και δεν είχε φθάσει ακόμη στην επαναστατημένη Ελλάδα. Έδρα της επιτροπής ήταν η Αίγινα. Γράφει, λοιπόν, ο Τσωρτς:

«Λαμβάνω την τιμή να σας στείλω αντίγραφον αναφοράς του Γεν. Αρχηγού της Πελοποννήσου της 22 Ιουλίου από Κυρίτζοβαν (σημερινό χωριό Κορφές περιοχής Καλαβρύτων), εκ της οποίας θέλετε μάθει την κατά του εχθρού επιτυχίαν αυτού του στρατηγού εις το περί της Καλαβρίας (σημ. εννοεί την επαρχία Καλαβρύτων) και την μετ’ αυτού ένωσιν του υιού του ανδρείου Γενναίου με δύο χιλιάδας ανθρώπους, αφού είχεν αφήσει τον στρατηγόν Νικήταν εις Δερβένια της Μεσσηνίας διά να αποκόψη την κοινωνίαν μετά της Τριπολιτζάς».(2)

Ο Κολοκοτρώνης, λοιπόν, το θέρος του 1827 μάχεται στην Πελοπόννησο και συγκεντρώνει στράτευμα κατά του Ιμπραήμ.

Και όταν δεν δίνει μάχες κατά του Ιμπραήμ, τούτο δεν οφείλεται σε αδράνεια ή σε άλλο λόγο, αλλά στην έλλειψη πολεμοφοδίων. Στον ιστότοπο του Μητροπολιτικού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Μεγάλης Παναγίας) Αιγίνης: imna.gr/1194-2/, έχουν αναρτηθεί τα πρακτικά της Βουλής, η οποία το 1827 συνεδρίαζε μέσα στον ναό. Τα πρακτικά αυτά έχουν εκδοθεί το 2020 από τη Βουλή των Ελλήνων. Στο πρακτικό υπ’ αριθμόν 14 διαβάζουμε:

«Τη 27 Οκτωβρίου (1827). Συνεδρίασις ρα‘. Προεδρία του κυρίου Ν. Ρενιέρη. Γ’. Ανεγνώσθη και άλλο (έγγραφον) υπ΄αρ. 739, εις το οποίον εγκλείεται αντίγραφον αναφοράς του Γεν. Αρχηγού της Πελοποννήσου Θ. Κολοκοτρώνη, διά του οποίου ζητεί πόρον παρά της Βουλής, διά να προμηθεύση τα ζητούμενα παρά του Γεν. Αρχηγού αναγκαία του πολέμου, διά να μη μείνωσιν άπρακτα τα γενναία επιχειρήματα, τα οποία ο Γεν. Αρχηγός σκοπεύει να ενεργήση κατά του εχθρού».

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, λοιπόν, ζητεί επειγόντως χρήματα και πολεμοφόδια για να επιχειρήσει πολεμική ενέργεια κατά του Ιμπραήμ, ο οποίος ελέγχει μεγάλο μέρος της Πελοποννήσου.

Δεν πρέπει, όμως, να υποτιμηθεί η σημασία και των «ψυχολογικών επιχειρήσεων», τις οποίες διεξήγαγε ο Κολοκοτρώνης για να τιμωρήσει τους προσκυνημένους και για να επαναφέρει στις τάξεις των μαχητών της Ελευθερίας τους τρομοκρατημένους κατοίκους των χωριών. Χαρακτηριστική είναι η τιμωρία του Νενέκου το 1828, ο οποίος καλούσε και άλλους Έλληνες να υποταχθούν στα τουρκο- αιγυπτιακά στρατεύματα.

Για τη σημασία αυτών των προσπαθειών του Θ. Κολοκοτρώνη, ο πρωτοπρεσβύτερος και σπουδαίος ρήτωρ Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων τονίζει στον επιτάφιό του -επικήδειο λόγο- προς τον νεκρό Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, στις 5 Φεβρουαρίου 1843, τα εξής:

«Ήδη δε το κακόν της δειλανδρίας και διεδίδετο πλατυνόμενον και υφείρπεν ως ύπουλον έλκος από χώρας εις χώραν.... Τότε καταβάς ο Κολοκοτρώνης επεδείξατο το μέγιστον κατόρθωμα της στρατηγικής αυτού συνέσεως και δυνάμεως.... τους μεν ηπίως και πράως δυσωπών, τους δε τραχύτερον επιπλήττων και προς το καθήκον ανιωμένους και άκοντας επανάγων» (3).

Δηλαδή όταν η δειλία και η τάση υποταγής εξαπλωνόταν επικινδύνως, ο Θ. Κολοκοτρώνης επέτυχε το μεγαλύτερο κατόρθωμα της ηγετικής του ικανότητος και άλλους μεν επανέφερε στον πατριωτισμό με ήπιο τρόπο, άλλους δε τιμώρησε και ανάγκασε να αντιληφθούν το καθήκον τους. Είναι γνωστό το σύνθημα του Θ. Κολοκοτρώνη «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους», το οποίο εμπόδισε σε μεγάλο βαθμό την προσχώρηση και την υποταγή Ελλήνων στον Ιμπραήμ.

Η «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» της Εκδοτικής Αθηνών επιβεβαιώνει τα ανωτέρω λεχθέντα και διαφωνεί με την κ. Μαρία Ευθυμίου. Γράφει για τη δράση του Κολοκοτρώνη το θέρος του 1827, ότι, για να αποτρέψει το προσκύνημα, ο Γέρος του Μοριά έφτασε μέχρι τη Μεσσηνία, ενώ η Αντικυβερνητική Επιτροπή δεν του έστελνε πολεμοφόδια και το Βουλευτικόν του διεμήνυε να επιστρέψει στο Άργος για να ξεκινήσουν όλοι μαζί. «Παρ’ όλα αυτά το κουράγιο του δεν χανόταν. Πίστευε ότι τελικά ο αγώνας θα κερδιζόταν»(4).

Στις 20 Οκτωβρίου 1827 διεξήχθη η Ναυμαχία του Ναυαρίνου, η οποία κατέληξε σε ήττα των Τουρκοαιγυπτίων από τους στόλους της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας. Παρά ταύτα ο Ιμπραήμ παρέμεινε στην Πελοπόννησο και στις αρχές Φεβρουαρίου του 1828 κατέστρεψε την Τρίπολη.

Μετά από ένα μήνα, τον Μάρτιο του 1828, 3000 Τουρκαλβανοί που ήσαν μαζί του αποσκίρτησαν, επειδή ο Ιμπραήμ δεν τους πλήρωνε, και έφυγαν προς τη Στερεά Ελλάδα μέσω Αργολίδος κρατώντας ως ομήρους πολλούς Έλληνες. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ήταν πάλι παρών ως σωστός πολέμαρχος. Περίμενε και ανέκοψε τους Τουρκαλβανούς στους Μύλους της Αργολίδοςμαζί με τον Αυγουστίνο, αδελφό του Ιωάννη Καποδίστρια. Έτσι απελευθερώθηκαν οι Έλληνες όμηροι. (5).Να, λοιπόν, που ο Κολοκοτρώνης δεν ησχολείτο μόνο με την πολιτική μετά το 1826!

Ας μην αδικούμε τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Προφανώς είχε και αυτός ανθρώπινα ελαττώματα, αλλά η αλήθεια είναι ότι μετά το 1826 δεν σταμάτησε την πολεμική και πατριωτική δράση. Αν δεν έκανε πόλεμο φθοράς κατά του πολυαρίθμου στρατού του Ιμπραήμ και αν δεν σταματούσε με δυναμική προσωπική παρέμβασή του το «προσκύνημα» και την υποταγή, κάθε επαναστατική σπίθα στην Πελοπόννησο θα είχε σβήσει.

Σημειώσεις

  1. Ελληνικά Υπομνήματα ήτοι Επιστολαί και διάφορα έγγραφα αφορώντα την Ελληνικήν Επανάστασιν από 1821 μέχρι 1827, συλλεγέντα υπό του Υποστρατήγου Ιωάννου Θ. Κολοκοτρώνη, πρώτη έκδοση 1854, νέα φωτοαναστατική έκδοση «Καγιάφας», Κυπαρισσία 2011, σελ. 513.

  2. Αυτόθι, σελίδα 514.

  3. Κωνσταντίνου Οικονόμου του εξ Οικονόμων, Τόμος Α΄, Λόγοι, επιμέλεια Θ. Σπεράντζα, Αθήναι 1971, σελ. 402- 403.

  4. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, επανέκδοση εφημερίδας ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, Αθήνα 2021, Τόμος 29, Μέρος Γ΄, σελ. 47.

  5. Νικολάου Γιαννόπουλου, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, έκδοση περιοδικού Στρατιωτική Ιστορία, Αθήνα 2001, σελ. 131. https://cb.run/6dH8

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες , , ,

Η περίφημη Λέσχη Bi.... Καθορίζει άραγε την πορεία της ιστορίας;

 

Η πιο πολυσυζητημένη Λέσχη στον κόσμο, είναι αναμφίβολα η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ. Το όνομά της οφείλεται στο ξενοδοχείο Μπίλντερμπεργκ , κοντά στην πόλη Άρνεμ της Ολλανδίας όπου έγινε η πρώτη διάσκεψη (29-31/5/1954). Μεταξύ των ιδρυτικών της μελών ήταν ο Πολωνός διπλωμάτης και επιχειρηματίας Γιόζεφ Ρέτινγκερ , που πιστεύεται ότι ήταν ανδρείκελο της CIA και της βρετανικής M16 και ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ, της γνωστής οικογένειας τραπεζιτών. Ο λόγος που τους ώθησε να ξεκινήσουν τις συσκέψεις, ήταν ο αυξανόμενος αντιαμερικανισμός στη Δυτική Ευρώπη. Τα μέλη της Λέσχης προέρχονται αποκλειστικά από τη Δυτική Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Η τοποθεσία όπου συνεδριάζουν τα μέλη της λέσχης αλλάζει κάθε χρόνο. Μάλιστα, τα μέλη της Λέσχης συνεδρίασαν και στην Αθήνα ( 14-16 Μαΐου 2009).



Κάθε χρόνο στις συνεδριάσεις της Λέσχης μετέχουν περίπου 130 άτομα. Εντυπωσιακό είναι το στοιχείο πως ενώ είναι γνωστό ποιοι συμμετέχουν, υπάρχει απόλυτη μυστικότητα για το τι συζητούν.

Σύμφωνα με τον Τζόελ Λέβι, τα μέλη της Λέσχης καθορίζουν ποιοι θα αναλάβουν την εξουσία σε Ευρώπη και Αμερική. Σχεδόν οι Βρετανοί πρωθυπουργοί και οι Αμερικάνοι πρόεδροι των τελευταίων πενήντα ετών, είχαν παρευρεθεί σε συνάντηση της Μπίλντερμπεργκ στην αρχή της καριέρας τους. «Προφανώς η ομάδα Μπίλντερμπεργκ αποφασίζει ποιοι θα είναι οι μελλοντικοί ηγέτες, τους προετοιμάζει για την εξουσία, εφαρμόζει το εκτεταμένο δίκτυο επιρροής της για να εξασφαλίσει την άνοδό τους και ελέγχει τα μέσα ενημέρωσης και την οικονομία, ώστε να εξασφαλίσει την εκλογή τους … Οι συναντήσεις των Μπίλντερμπεργκ καθορίζουν επίσης την πορεία της παγκόσμιας ιστορίας. Λόγου χάρη, σε μια τέτοια συγκέντρωση συμφωνήθηκε η κήρυξη πολέμου κατά της Σερβίας και πάλι εκεί δόθηκε το πράσινο φως στους Μπους πρεσβύτερο και Μπους νεότερο για τις κινήσεις τους στο Περσικό Κόλπο»

Τι ισχυρίζονται τα μέλη της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ

Βέβαια, τα μέλη της Λέσχης δεν δέχονται όλα όσα τους καταλογίζουν. Οι εκδηλώσεις τους είναι ιδιωτικές και όχι μυστικές , όπως ισχυρίζονται κάποιοι. Η ιδιωτικότητα είναι απαραίτητη, για να μπορούν οι καλεσμένοι να μιλήσουν ελεύθερα και ανοιχτά. Για τον ίδιο λόγο υπάρχει εμπιστευτικότητα, αλλά όχι απόκρυψη πληροφοριών, όπως λένε. Η ασφάλεια είναι απαραίτητη για τους υψηλά ισταμένους προσκεκλημένους. Οι συμμετέχοντες συζητούν χαλαρά και δεν λαμβάνονται πολιτικές αποφάσεις. Οι καλεσμένοι προέρχονται από τους ανερχόμενους πολιτικούς και επιχειρηματίες και δεν υπάρχει καμία «καταχθόνια» ενέργεια που οργανώνεται στις συνεδριάσεις.

Ο συγγραφέας Τζόελ Λέβι πάντως πιστεύει ότι οι συναντήσεις ακόμα κι αν είναι «αθώες» , είναι αντιδημοκρατικές , καθώς φέρνουν σε επαφή την ελίτ των ζάπλουτων καπιταλιστών για να συζητήσουν σημαντικά θέματα χωρίς τις ενοχλητικές δημόσιες παρεμβάσεις. Ο Τζόελ Λέβι, θεωρεί ότι όλα όσα γράφονται για τη Μπίλντερμπεργκ είναι πολύ πιθανό να ισχύουν και κλείνει το σχετικό κεφάλαιο , ως εξής:

«Σίγουρα ασκείται τεράστια επιρροή, ενώ ο κατάλογος προσκεκλημένων καταρτίζεται από μια μικροσκοπική μερίδα του παγκόσμιο πληθυσμού».

Οι « Έλληνες της Μπίλντερμπεργκ»

Φυσικά, υπάρχουν και πολλοί Έλληνες που πήραν κατά καιρούς μέρος στις συνεδριάσεις της Λέσχης. Σύμφωνα με την Βικιπαίδεια ορισμένοι από αυτούς είναι οι εξής: Στέφανος Μάνος, Ντόρα Μπακογιάννη, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Θεόδωρος Πάγκαλος, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, Γιώργος Παπανδρέου, Αλέξης Παπαχελάς κ.ά.

Επίσης, τρία μέλη της σημερινής κυβέρνησης, με πρώτο τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη (2016) , πήραν μέρος στις συνεδριάσεις της Λέσχης. Οι άλλοι δύο , είναι ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παναγιώτης Πικραμμένος (2015) και , κάτι που για μας αποτελεί έκπληξη, η Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Νίκη Κεραμέως (2019).




Πηγή: ΤΖΟΕΛ ΛΕΒΙ, «ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ , ΟΛΑ ΟΣΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ» , ΒΙΒΛΙΑ ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΣ , 2015

https://cb.run/gVlz

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες , , ,

Μαρία Κάλλας. Η παχυσαρκία και ο μύθος του βάρους της

Μέσα στο παλιό σεντούκι : Μαρία Κάλλας. Η παχυσαρκία και ο μύθος του βάρους της:   Μαρία Άννα Σοφία Καικιλία Καλογεροπούλου: Ο μύθος του βάρους της και η βουλιμία, ο πρώτος άγνωστος δάσκαλος, μια δημόσια διαμάχη-σκάνδαλο ...
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες , ,

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 17, 2021

Το μουσείο κέρινων ομοιωμάτων στο Μπιζάνι Ιωαννίνων ( Μουσείο Βρέλλη )

 

Σαν να το θέλησε λες η μοίρα, ο άνθρωπος που θα αναβίωνε με κερί και τέχνη ζηλευτή τον αγώνα του έθνους μας το 1821 γεννήθηκε ανήμερα της επετείου της εθνικής μας παλιγγενεσίας, 25η του Μαρτίου.
Κι έτσι σήμερα, λίγα χιλιόμετρα έξω από τα Γιάννενα, μας περιμένει μια αξέχαστη περιπλάνηση στη νεοελληνική ιστορία μέσα από τα κέρινα ομοιώματα του Παύλου Βρέλλη, ένα έργο ζωής για τον ίδιο και μια εμπειρία μνήμης για τον επισκέπτη.
Ο γλύπτης Βρέλλης αναπαρέστησε τις μεγάλες στιγμές του τόπου μας υπενθυμίζοντας τις μορφές που σημάδεψαν τους αγώνες μας, αφήνοντάς μας να μένουμε με το στόμα ανοιχτό μπροστά στα κέρινα ομοιώματά του.
Για τον ίδιο βέβαια μόνο ρόδινη δεν ήταν η όλη περιπέτειά του, καθώς εργάστηκε κάτω από αντίξοες συνθήκες για να στήσει αυτό το μουσείο-στολίδι λαογραφίας, χτίζοντάς το κυριολεκτικά με τα χέρια του. Δεν ήταν μόνο το πάθος και το μεράκι του, ήταν και η έμφαση που ήθελε να δώσει στην ακρίβεια των αναπαραστάσεών του, σεβόμενος την πραγματική ιστορία.
Ο Βρέλλης, απόφοιτος του τμήματος Γλυπτικής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, ήταν στα 60 του και συνταξιούχος γυμνασιάρχης το 1983 όταν αγόρασε μια άγονη έκταση 17 στρεμμάτων στο Μπιζάνι των Ιωαννίνων με το εφάπαξ επίδομα που πήρε από το ελληνικό Δημόσιο, κι αυτό για να δώσει υπόσταση στο όνειρο της ζωής του.
Τα επόμενα 13 χρόνια θα τα περνούσε δουλεύοντας ακατάπαυστα διαμορφώνοντας τόσο τον εξωτερικό όσο και τον εσωτερικό χώρο του μουσείου του, σχεδιάζοντας και χτίζοντάς το από την αρχή για να μοιάζει με αυθεντικό ηπειρώτικο οικοδόμημα του 18ου αιώνα. Δεν ήταν έτσι μόνο γλύπτης, καθώς λειτούργησε αναγκαστικά ως αρχιτέκτονας, ζωγράφος, ενδυματολόγος, λαογράφος, μιας και όλα μόνος του τα έκανε!
Η συγκέντρωση του ιστορικού και λαογραφικού υλικού για τα θέματα των κέρινων ομοιωμάτων του ήταν μια διαχρονική εξάλλου αναζήτηση για τον Παύλο Βρέλλη, μια κοπιώδης εργασία που κράτησε περισσότερο από τρεις δεκαετίες ενδελεχούς μελέτης. «Ευχαριστώ αυτούς που κράτησαν τη Θρησκεία μου, τη Γλώσσα μου και την Εθνικότητά μου, για να είμαι Χριστιανός και να λέγομαι Έλληνας. Η αγάπη και η λατρεία που είχα, από μικρό παιδί, στους ήρωες της προεπανάστασης και της επανάστασης του 1821, έγινε αγάπη και θαυμασμός για τους μετέπειτα ήρωες. Αυτοί σφάχτηκαν, κρεμάστηκαν, γδάρθηκαν, ταπεινώθηκαν, για να κερδίσουμε εμείς σήμερα τον τόπο τούτο ελεύθερο, χωρίς σκλαβιά», γράφει τον χειμώνα του 1994/5 στο συνοδευτικό υπόμνημα του μουσείου του, για να συνεχίσει:
«Αυτός ο μικρός λαός της γης, έδειξε την ανδρεία του σε όλες τις εποχές. Αντικατέστησε το δόρυ με το καριοφίλι ή το σύγχρονο όπλο και βροντοφώναξε προς όλους τους λαούς της γης, “η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει”. Σα φόρο τιμής, αγάπης και πίστης, στους ανώνυμους και επώνυμους ήρωές μας, έφτιαξα τούτο το Μουσείο Ελληνικής Ιστορίας με κέρινα ομοιώματα, στο χωριό Μπιζάνι Ιωαννίνων».
Τελειώνοντας, αποκαλύπτει τον σκοπό του: «Θέλω να κάνω Ιστορική Αγωγή, μνήμη Ιερή όλων των ηρωικών μορφών και γεγονότων που έζησαν μέσα μου. Οι συνθέσεις είναι όλες δικές μου. Δούλεψα, όχι μόνο με βάση τη βιβλιογραφία που συγκέντρωσα (για ιστορικά και λαογραφικά στοιχεία), αλλά και τις πληροφορίες -στοιχεία- που πήρα από τα μέρη που περπάτησα, γνώρισα, φωτογράφησα και σχεδίασα επί χρόνια».
Ο Βρέλλης αναβίωσε σπουδαία ιστορικά γεγονότα της Ελλάδας σε φυσικό μέγεθος μέσα στο μουσείο του, μπλέκοντας κέρινες μορφές και πραγματικούς χώρους σε ένα συνεκτικό όλον που μυρίζει ελληνική ιστορία από άκρη σε άκρη και μας κάνει να βιώσουμε τα περασμένα γεγονότα σαν να είμασταν πράγματι εκεί.
Και η αλήθεια είναι πως ενώ τη ματιά κλέβει η Επανάσταση του 1821 και οι πολεμικές περιπέτειες του τόπου μας κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα εκθέματα του Βρέλλη περιλαμβάνουν μορφές και αναφορές από την περίοδο των αρχαιοελληνικών χρόνων ως και την Κυρά της Ρω (1982)!

Ο μεγάλος αυτός «ξεναγός» της νεοελληνικής ιστορίας έφυγε από κοντά μας τον Ιούλιο του 2010, όταν και θυμήθηκαν ξαφνικά όλοι πως τόσο η πολιτεία όσο και η Ακαδημία Αθηνών είχαν παραλείψει να τον τιμήσουν…

https://cb.run/osQc

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες , ,

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 16, 2021

Ρανταπλάν. Το παρεξηγημένο σκυλί φύλακας......

 



Λούκυ Λουκ, ο «φτωχός και μόνος καουμπόι» που πυροβολεί πιο γρήγορα και από τη σκιά του. Το αγαπημένο άλογο, η Ντόλυ, ήταν αρσενικό και η σύγκρουσή του με τις αντικαπνιστικές οργανώσεις τον ανάγκασε να κόψει το τσιγάρο...

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/louki-louk-o-ftochos-ke-monos-kaoumpoi-pou-pirovoli-pio-grigora-ke-apo-ti-skia-tou-to-agapimeno-alogo-i-ntoli-itan-arseniko-ke-i-sigkrousi-tou-me-tis-antikapnistikes-organosis-ton-anagkase-na-k/

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες , , , ,

Νίκος Παπάζογλου (εξομολογήσεις επιγραμματικά )

 

"Πέρασα απίστευτες φτώχειες που δε με ενοχλούσαν καθόλου. Ξέρεις τι είναι να πηγαίνεις στο σπίτι σου 11 χιλιόμετρα μακρυά με τα πόδια και να σου την πέφτουν λύκοι;
Αφού, αναγκαζόμουν να κυκλοφορώ με ένα σπαθί!
Μεγάλωσα σε μια γειτονιά που ήταν καταπληκτική, ανάμεσα στη στάση Κολόμβου και στο διοικητήριο, με αλάνες γύρω γύρω, με άλογα –επειδή όλες οι μεταφορές γίνονταν με κάρα- με μια φέτα ψωμί και έπαιζα όλη μέρα. Έτρεχα κι έπαιζα και μπάλα ,έτρεχα κι έπαιζα... Να οικειοποιηθώ τον κόσμο.
Για να μην αλητεύω τα καλοκαίρια με έβαζε ο μπαμπάς μου σε δουλειές, και έτσι απέκτησα δεξιότητες σε διάφορες τέχνες που βέβαια μου βγήκαν σε καλό γιατί το να χτίσεις ένα στούντιο ηχογραφήσεων ήθελε από όλα.
Όλα περνούσαν από το χέρι μου.
Ήθελε ξυλουργικά, χτισίματα, ηλεκρολογικά, ηλεκτρονικά.
Το στούντιο Αγροτικόν υπάρχει ακόμα…
Τι στιγμές να θυμηθώ; Είχαμε καταπληκτικές στιγμές δημιουργίας πρώτα από όλα. Επειδή το στούντιο αποτέλεσε έναν πυρήνα και μαζεύονταν εκεί όλοι, προσέφεραν και ιδέες και παιξίματα.
Ξεκίνησα με το τραγούδι, από ένα γυμνασιακό συγκρότημα και διακριθήκαμε σε διάφορα που γίνονταν τότε.
Είχα κάνει, φαίνεται, ιδιαίτερη εντύπωση εγώ, οπότε, σε κάποια στιγμή με φώναξαν οι Ολύμπιανς να αντικαταστήσω τον Πασχάλη.
Αυτοί είχαν σταθερή δουλειά.
Ήταν η πρώτη μου επαγγελματική δουλειά, αυτή.
Ο Ντύλαν με συγκλόνισε όταν τον «γνώρισα».
Όταν τον άκουσα συγκλονίστικα.
Πω, πω, είπα!
Τι δύναμη είναι αυτή!
Από τις πιο σημαντικές στιγμές της καριέρας μου ήταν το 1984.
Επειδή δεν μας φώναξε κανένας, πήγαμε μόνοι μας στην Αθήνα, νοικιάσαμε το Ζουμ(ήταν το μόνο που είχε άδεια), και τότε είχα πάρα πολύ καλή ορχήστρα, μα πάρα πολύ καλή ορχήστρα.
Κάθε βράδυ ήταν εκεί ο Μάνος Χατζιδάκης με μια παρέα όσο μεγαλύτερη μπορούσε να μαζέψει και ο Rικ Rάιτ ο κιμπορτίστας των Πινκ Φλόυντ επίσης.
Έμεινα χωρίς ορχήστρα έναν χειμώνα. Και ξαφνικά, χτυπάει το τηλέφωνο στο σπίτι, 8 η ώρα το πρωί:
«Έλα, Νίκο, ο Μάνος!».
Λέω: «Τι έχουμε κύριε Μάνο;».
Μου λέει: «Θέλω να παίξεις στο Σείγριο».
Του λέω: «Α, δυστυχώς, Μάνο…».
«Νοέμβγριο» μου λέει…
«Ναι, εντάξει, αλλά, δυστυχώς δεν έχω ορχήστρα!».
«Να βγρεις!» λέει, και «μπαπ!» το κλείνει.
Δε σήκωνε τίποτα...
Ο δίσκος που σηματοδότησε τη λεγόμενη «Σχολή της Θεσσαλονίκης» που επηρέασε μετέπειτα νέους καλλιτέχνες ήταν το «Χαράτσι», σίγουρα.
Ήταν προσωπικός δίσκος, από πράγματα που ‘χα φτιάξει από χρόνια και τα δούλευα, τα δούλευα, τα δούλευα, και που φαίνονταν κατ’ αρχάς αταίριαστα μεταξύ τους, αλλά αποφάσισα να τα βάλω να συνυπάρξουν, και δεν έκανα λάθος.
Αγαπήθηκε, δε, αυτός ο δίσκος, πάρα πολύ.
"Η εκδίκηση της γυφτιάς". Συνεχίζεται, νομίζω, βεβαίως! Βεβαίως, συνεχίζεται.
Με ποιόν τρόπο; Έχει επηρεάσει τόσα και τόσα παιδάκια που αυτή την εποχή είναι μεγάλοι, και έχουν κάνει ομάδες και παίζουν.
Η συνεργασία μου με τον Σαββόπουλο στους Αχαρνείς όταν με κάλεσε να συμμετάσχω στη χορωδία, ήταν κομβικό σημείο της καριέρας μου, και της ζωής μου.
Με τον Διονύση αγαπιόμαστε πάρα πολύ.
Είναι ο πρώτος που μου έδωσε μια φιλική καρπαζιά και μου είπε :
«Μάγκα είσαι σε καλό δρόμο».
Ο δεύτερος ήταν ο Μάνος. Και η δική του φιλική καρπαζιά ήτανε πάρα πολύ σημαντική, γιατί όπως σου είπα ήταν ένα διάστημα που είχα μείνει χωρίς ορχήστρα, κι είχα και μια πάρα πολύ βαθιά απογοήτευση από παλαιότερους συνεργάτες μου και ξανάρχισα τα πάντα από την αρχή!
Το τραγούδισμα μου είναι τροπικό. Ούτως ή άλλως. Είναι τροπικό. Δηλαδή, οι κλίμακες στις οποίες τραγουδώ, είναι τροπικές, δεν είναι αυτές που αντιστοιχούν στα πλήκτρα του πιάνου.
Και ίσως αυτό να θυμίζει flamenco, ή Αραβία, ή Μικρά Ασία, να το πούμε. Ήταν αυτό το συνονθύλευμα που ήτανε στη Μικρά Ασία: Αρμενέοι, Έλληνες, Εβραίοι…
Οι θρύλοι για μένα πάντοτε ήταν οι πνευματικοί άνθρωποι της Θεσσαλονίκης.
Δε με ενδιαφέρουν δηλαδή οι γιάπιδες και οι επιτυχημένοι, κι αυτοί που, ξέρω γω, έχουν ωραίο και βαρύ και ακριβό αυτοκίνητο.
Νομίζω πώς από αυτή την άποψη έχουμε φτωχύνει πολύ.
Έχουμε φτωχύνει…
Μαύρη φτώχεια! "
Ο Νίκος Παπάζογλου έφυγε νωρίς έπειτα από πολυετή μάχη με τον καρκίνο μια Απριλιάτικη ημέρα του 2011,σε ηλικία 63 ετών, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια μουσική
κληρονομιά,μια καλλιτεχνική παραγωγή
και επιμορφωτική περιουσία,
ανεκτίμητης αξίας.

Το κενό που δημιουργήθηκε, ασφαλώς αναντικατάστατο.
Όμως μια ψυχή δε χάνεται, παρά μόνο όταν ξεχνιέται και δε μνημονεύεται από τους ζωντανούς.
Για το λόγο αυτό ο Νίκος Παπάζογλου θα ζει αιώνια στη ψυχή κάθε μουσικόφιλου Έλληνα και όχι μόνο!!
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Σάββατο, Αυγούστου 07, 2021

Το πείραμα του κουτιού (Δρ Μάνος Δανέζης Αστροφυσικός)

 

Μάνος Δανέζης: «Επειδή τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας συνεχίζουν να εξελίσσονται κι ας είναι καλοκαίρι…
Ας θυμηθούμε κάτι που ίσως ξεχάσαμε, επειδή λέχτηκε και γράφτηκε στο fb μας στις 28 Ιουλίου 2020. Το αυτό κείμενο αρχικά, λόγω κάποιων ευρύτερων τότε Εθνικών αναγκών, είχε παρουσιαστεί τον Αύγουστο του 2015 στην ιστοσελίδα μου manosdanezis.gr.
Τα γεγονότα όμως δυστυχώς επαναλαμβάνονται

Το πείραμα του κουτιού
Δρ Μάνος Δανέζης
Αστροφυσικός
Πολλές φορές έχουμε την αίσθηση ότι γύρω μας, σε όλα τα επίπεδα, επικρατεί το χάος, αταξία και οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας είναι εκτός ελέγχου και λογικής. Η αίσθηση του τυχαίου μας δημιουργεί αισθήματα φόβου εφόσον τα γεγονότα φαίνονται να εξελίσσονται χωρίς κανόνες και η μελλοντική πρόβλεψή τους είναι αδύνατη.
Η αίσθηση αδυναμίας πρόβλεψης δημιουργεί υπέρμετρους φόβους εφόσον μας στερεί τη δυνατότητα προπαρασκευής για μελλοντικά δυσάρεστα γεγονότα
Αν αισθανόμαστε εγκλωβισμένοι μέσα σε πολλές από τις προηγούμενες καταστάσεις ας θυμηθούμε το «πείραμα του κουτιού»
.....................
Έστω ότι βρισκόμαστε «μέσα» σε ένα κυβικό κουτί γεμάτο με ένα αέριο και επικρατεί μια «σταθερή θερμοκρασία» την οποία συντηρεί και ρυθμίζει ένας «εξωτερικός πειραματιστής».
Συγχρόνως ας θεωρήσουμε ότι έχουμε την υπερφυσική δυνατότητα να μπορούμε να βλέπουμε τα μόρια του αερίου που στροβιλίζονται γύρω μας.
Τότε παρατηρώντας τις κινήσεις των μορίων του αερίου έχουμε την εντύπωση ότι δεν υπακούουν κανένα νόμο και απλά κινούνται σαν μεθυσμένα, χωρίς κανένας να μπορεί να προβλέψει την μελλοντική τους κίνηση. Κατά την διάρκεια της κίνησής τους, συνεχώς συγκρούονται μεταξύ τους και μετά από κάθε μια από τις χιλιάδες συγκρούσεις τους αλλάζουν τυχαία κατεύθυνση κίνησης.
Γενικότερα έχουμε την αίσθηση ότι το τυχαίο αποτελεί τον βασικό κανόνα κίνησής τους.
Βγαίνοντας έξω από το κουτί
Ας βγούμε τώρα έξω από το κουτί και από εκεί ας μελετήσουμε την κίνηση των μορίων του ίδιου αερίου. Τότε, με μεγάλη ευκολία θα διαπιστώσουμε τρία βασικά γεγονότα τα οποία δεν ήταν δυνατόν να αντιληφθούμε όσο είμαστε μέσα στο κουτί:
α. Τελικά άσχετα αν το κάθε ένα από τα μόρια κάνει μια τρελή πορεία, κάθε στιγμή, την κάθε πλευρά του κυβικού κουτιού την χτυπάει ο ίδιος αριθμός μορίων.
Αυτό σημαίνει ότι «τα μόρια γνώριζαν πολύ καλά που πάνε και ότι η κίνησή τους προσδιοριζόταν από ένα φυσικό νόμο (ένα σχέδιο δηλαδή) που δεν μπορούσαμε να αντιληφθούμε όσο είμαστε μέσα στο κουτί».
β. «Όσο πιο πολύ αυξάνει τη θερμοκρασία στο εσωτερικό του κουτιού ο «εξωτερικός παρατηρητής», τόσο πιο βίαιες γίνονται οι συγκρούσεις μεταξύ των μορίων» και όλο πιο πολύπλοκες οι τροχιές τους λόγω, της αύξησης τόσο του αριθμού όσο και της βιαιότητας των συγκρούσεων. «Αυτό σημαίνει ότι η βιαιότητα των συγκρούσεων των μορίων εξαρτάται από την βούληση του εξωτερικού πειραματιστή τον οποίο όμως, επειδή τώρα βρισκόμαστε έξω από το κουτί, μπορούμε να τον αντιληφθούμε» και κάποιες φορές να τιθασέψουμε την τάση του (για οποιουσδήποτε λόγους) να ανεβάζει όλο και περισσότερο την θερμοκρασία (αυξάνοντας την βιαιότητα των συγκρούσεων).
γ. Όσο πιο πυκνό είναι το αέριο, δηλαδή όσο πιο πολλά μόρια υπάρχουν στη μονάδα του χώρου, τόσο περισσότερες και πιο βίαιες είναι οι συγκρούσεις μεταξύ των μορίων.
Η εφαρμογή του φαινομένου του κουτιού στην κοινωνία των ανθρώπων

Επειδή, παρά περί του αντιθέτου αντίληψη του Δυτικού πολιτισμού, «η κοινωνία των ανθρώπων παρουσιάζει τα ίδια χαρακτηριστικά με μια συλλογή μορίων», μπορούμε να αντιληφθούμε ότι αν θέλουμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει γύρω μας, στη διάρκεια μιας περιόδου όπως αυτή που διανύουμε σήμερα, θα πρέπει να βγούμε από το κουτί.
Τότε θα μπορέσουμε να αντιληφθούμε:
α. «Το σχέδιο το οποίο κατευθύνει τους ανθρώπους- μόρια προς έναν τελικό σκοπό»
β. «Τον πειραματιστή» που κατά το δοκούν ανεβάζει περισσότερο την θερμοκρασία του περιβάλλοντος των ανθρώπων –μορίων προκειμένου να κάνει όλο και πιο βίαιες τις συγκρούσεις μεταξύ τους».
γ. Το γεγονός ότι «οι συγκρούσεις γίνονται πιο βίαιες σε περιοχές μεγάλης πυκνότητας ανθρώπων – μορίων (πχ πυκνοκατοικημένες χώρες και πόλεις)»
Μετά όλα τα προηγούμενα και με στόχο να κατανοήσουμε το τι γίνεται γύρω μας και να προετοιμαστούμε για τα μελλούμενα, ας βγούμε έξω από το κουτί μιας πλαστής μικροτοπικότητας.
Και μην ξεχνάμε όμως ότι: «ακόμα και αν βγούμε έξω από το κουτί και αντιληφθούμε τι συμβαίνει μέσα του, κανένας δεν αποκλείει ότι ένα νέο αόρατο κουτί ίσως μας περιβάλλει, τους νόμους του οποίου πρέπει να προσπαθούμε συνεχώς να καταλάβουμε και να ελέγξουμε»

ΠΗΓΗ σελίδα στο fb του καθηγητή
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες , ,

Παρασκευή, Ιουλίου 02, 2021

ΤΟ ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ/Αγγελος Αντωνόπουλος

Από  συνέντευξη (Εφημερίδα Συντακτών) του γνωστου  ηθοποιου και απάντηση στην ερώτηση 



Η ποίηση τί ρόλο έπαιξε στη ζωή σας ? 

Η ποίηση με συγκλόνισε από μικρό. Ηταν για μένα τρόπος έκφρασης. Τα νεανικά μου χρόνια και η εφηβεία μου ήταν γεμάτα από ποίηση. Επαιξε ρόλο και το περιβάλλον, μεγάλωνα στην Αρχαία Ολυμπία. Ζήσαμε ιστορικούς κραδασμούς. Πολέμους, Κατοχή , Εμφύλιο. Αυτά ήταν ερεθίσματα για να καταφύγει κανείς στην ποίηση. 

Μεγαλώνοντας έρχεσαι προσωπο με πρόσωπο με τη ζωή, το μεροκάματο. Σε καθορίζουν οι ιδεολογικές αντιλήψεις, και προχωράς, γράφεις και διαβάζεις ποίηση ξεχωρίζοντας τους μεγάλους. Θεωρώ ότι ένας ποιητής δεν μπορεί να μην διακατέχεται απο ιδεολογικές θέσεις ,.....



ΤΟ ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ 

Πάρε με κάτω απ' την ομπρέλα σου

Σε λίγο θα βρούμε τον ίδιο βηματισμό, θα κρατάμε την ομπρέλα μ' ένα δικό σου και μ' ένα δικό μου 

Οταν θα σταμτήσει η βροχή, θα'χουμε ξεχάσει να την κλείσουμε, θα' χουμε σταθεί στη μέση του δρόμου.

Ο κόσμος θα μας περιεργάζεται και θα τον αγνοούμε.

Θα' χουμε χαθεί σε κείνο το φιλί που υποσχεθήκαμε και ....

η ομπρέλα θα γίνει αερόστατο 


Για τον Αγγελο Αντωνόπουλο επι πλέον 

BIKIpedia

LIFO 

O Άγγελος Αντωνόπουλος μιλά για την πλούσια σε δράση και έρωτα ζωή του

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες , ,

Τρίτη, Ιουνίου 29, 2021

Πάντα έτσι ανοίγουν νέοι δρόμοι

 Την πρώτη ημέρα του σχολείου, η μικρή μαθήτρια δεν συνοδεύτηκε από τους γονείς της, παρά μόνο από τέσσερις οπλισμένους αστυνομικούς.



Την διαδρομή από το σπίτι της έως το σχολείο την έκανε ανάμεσα σε πλήθος που ήταν παρατεταγμένο στις δυο πλευρές του δρόμου, ανάμεσα στα ουρλιαχτά τους και σε αντικείμενα που της πετούσαν για να την χτυπήσουν.
Όταν μπήκε στην αίθουσα της τάξης της, αντιλήφθηκε ότι ήταν η μοναδική μαθήτρια παρούσα : όλοι οι άλλοι μαθητές είχαν αποτραβηχτεί από τους γονείς τους. Και όχι μόνο. Και οι δάσκαλοι αρνήθηκαν να κάνουν το μάθημα τους : όλοι εκτός μιας, που για ένα έτος ήταν η μοναδική της δασκάλα.


Για όλο έτος η μικρή μαθήτρια έπαιρνε μαζί της το φαγητό από το σπίτι της για να αποφύγει απόπειρες δηλητηρίασης. Και η οικογένεια της υπέστη εκβιασμούς : ο πατέρας της έχασε την εργασία του, στην μητέρα της απαγορεύτηκε να πραγματοποιεί τα ψώνια της στο γειτονικό μπακάλικο, οι παππούδες της εκδιώχτηκαν από τους αγρούς που καλλιεργούσαν, όπου κατείχαν μονάχα το μισό της παραγωγής τους.
Το μοναδικό φταίξιμο της Ruby Bridges – αυτό το όνομα της νεαρής – ήταν το μαύρο χρώμα του δέρματος της. Ήταν η πρώτη έγχρωμη μαθήτρια που μπήκε σε ένα σχολείο που έως εκείνη την στιγμή ήταν προνόμιο των λευκών.
Ήταν το 1960, Νέα Ορλεάνη.
Ναι, μα πάντα έτσι ανοίγει ο δρόμος.



ΑΛΛΕΣ ΠΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες , ,

Παρασκευή, Ιουνίου 11, 2021

Υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό Pablo J. Luis Molinero «Morphogeny»

 Μάνος Δανέζης : Ας καταλάβουμε ότι το Σύμπαν απλώνεται παντού γύρω μας με τρόπο που δεν αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας. Το αόρατο αυτό Σύμπαν είναι γεμάτο από νόμους και πραγματικότητες που δεν εκφράζονται με όσα «κλασικά» μαθαίνουμε στα σχολεία μας. Αυτό το αόρατο στις αισθήσεις μας γεγονός,  συνεχώς αποκαλύπτεται πειραματικά από τη σύγχρονη επιστημονική πραγματικότητα.https://www.manosdanezis.gr/6082-2/ (Ευχαριστώ τον αγαπητό φίλο John G-Mach για την αποστολή του επόμενου άρθρου το οποίο και αναδημοσιεύω).


Υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό
Pablo J. Luis Molinero
«Morphogeny»

Στη μήτρα μιας μητέρας βρίσκονται δύο μωρά. Το ένα ρωτά το άλλο: «Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;» κι εκείνο απάντησε, «Γιατί ρωτάς; Φυσικά. Κάτι θα υπάρχει μετά τον τοκετό. Μπορεί να είμαστε εδώ για να προετοιμαστούμε, για αυτό που θα ακολουθήσει αργότερα.» 
«Ανοησίες», είπε το πρώτο. «Δεν υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό. Τι είδους ζωή θα ήταν αυτή»; 
Το δεύτερο είπε, «Δεν ξέρω, αλλά ίσως θα υπάρχει περισσότερο φως από ότι εδώ. Ίσως να περπατάμε με τα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα. Ίσως να έχουμε περισσότερες αισθήσεις που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τώρα». 
Το πρώτο απάντησε: «Αυτό είναι παράλογο! Το περπάτημα είναι αδύνατο. Και να τρώμε με το στόμα; Γελοίο! Ο ομφάλιος λώρος μας δίνει την τροφή και όλα όσα χρειαζόμαστε. Αλλά ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός. Οπότε, η ζωή μετά τον τοκετό, λογικά, αποκλείεται». 
Το δεύτερο όμως επέμενε, «Λοιπόν, νομίζω ότι υπάρχει κάτι και ίσως είναι διαφορετικό από ό,τι είναι εδώ. Ίσως να μη μας χρειάζεται αυτό το φυσικό καλώδιο πια». 
Και το πρώτο απάντησε, «Ανοησίες. Και επιπλέον, αν υπάρχει ζωή, τότε γιατί ποτέ κανείς δεν έχει γυρίσει πίσω από εκεί; Ο τοκετός είναι το τέλος της ζωής, και μετά από τον τοκετό & δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο σκοτάδι, σιωπή και λήθη. Δεν οδηγεί πουθενά». 
«Λοιπόν, δεν ξέρω», λέει το δεύτερο, «αλλά σίγουρα θα συναντήσουμε τη μητέρα και αυτή θα μας φροντίσει». 
Τότε το πρώτο μωρό απάντησε, «Μητέρα; Πιστεύεις στη μητέρα; Αυτό είναι γελοίο. Αν η μητέρα υπάρχει, τότε πού είναι τώρα»; 
Το δεύτερο είπε: «Είναι παντού γύρω μας. Είμαστε περικυκλωμένοι από αυτήν. Είμαστε μέρος της. Είναι μέσα της που ζούμε. Χωρίς αυτήν, αυτός ο κόσμος μας δεν θα μπορούσε καν να υπάρχει». 
Τότε είπε το πρώτο, «Λοιπόν, εγώ δεν την βλέπω, έτσι είναι λογικό ότι δεν υπάρχει». 
Και τότε το δεύτερο μωρό απάντησε, «Μερικές φορές, όταν κάνεις ησυχία και επικεντρωθείς και ακούσεις πραγματικά, μπορείς να αντιληφθείς την παρουσία της, και μπορείς να ακούσεις την αγαπημένη της φωνή, να σε καλεί από ψηλά».
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες ,

Πέμπτη, Μαΐου 20, 2021

Ευγένιος Ιονέσκο

 

Ευγένιος Ιονέσκο (1909-1994)

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)