Ο μύθος της λεμονιάς

Ήταν κάποτε ένα όμορφο δέντρο. Αυτό το δέντρο ήταν φουντωτό και είχε  πολύ γλυκούς και ωραίους ροδοκόκκινους καρπούς. Όποιος περνούσε από εκεί σταματούσε και το θαύμαζε. Το δέντρο που έβλεπε στα μάτια όλων τον θαυμασμό καμάρωνε και άρχισε να το παίρνει πάνω του. Σιγά σιγά έγινε ένα πολύ φαντασμένο  και κακό δέντρο. Σκέφτηκε να μην ξαναφήσει κανέναν να κόψει τους καρπούς του. Και αποφάσισε να  βγάλει στα  κλαδιά του μεγάλα και δηλητηριώδη αγκάθια για να μην μπορεί να το πλησιάσει κανείς.  Οι καρποί του σάπιζαν και έπεφταν κάτω άχρηστοι πια αφού τα κρατούσε πάνω μέχρι να χαλάσουν τελείως. Όποιοι περαστικοί δοκίμαζαν να κόψουν από τους όμορφους αυτούς καρπούς αμέσως τους τρύπαγε με τα αγκάθια του και τους έπρηζε το χέρι με το δηλητήριο του. Μια μέρα πέρασε από εκεί η Θεά της σοφίας, η Αθηνά και κάθισε  δίπλα από το όμορφο δέντρο και το κοίταζε. Ένα παιδί που έπαιζε εκεί κοντά θέλησε να κόψει ένα φρούτο για  να φάει. Το κακό και αλαζονικό δέντρο έβγαλε αμέσως τα αγκάθια του και τρύπησε με δύναμη το παιδί. Το παιδάκι τρόμαξε όταν είδε το μικρό του χεράκι να τρέχει αίμα, αλλά και  από τον πόνο  που ένοιωσε με το τσίμπημα. Όταν αρχισε το χέρι να πρήζεται έβαλε τα κλάματα. Ή θεά Αθηνά μεταμορφώθηκε τότε σε μια γριούλα και πήγε κοντά του. Σώπα, του λέει παιδάκι μου δώσε μου το χεράκι σου να του βάλω μια αλοιφή με βότανα και θα σου περάσει αμέσως. Πράγματι το φάρμακο έδρασε αμέσως, το αίμα σταμάτησε όπως και ο πόνος και το πρήξιμο από το τσίμπημα έφυγε. Το παιδί ανακουφίστηκε και τράβηξε τον δρόμο για το σπίτι του. Η γριά τώρα πήγε κάτω από το δέντρο και άρχισε να του μιλάει. Άφησε με να κόψω δέντρο από τους καρπούς σου, πεινάω του είπε. Το δέντρο άρχισε να γελάει δυνατά και να λέει, σιγά να μην δώσω σε μια τόσο άσχημη γριά να φάει τον όμορφο καρπό μου. Και σε ποιόν δίνεις τον καρπό σου δεντράκι μου; ρώτησε πάλι η γριούλα, αν ήμουν όμορφη θα με άφηνες να κόψω; Όχι βέβαια απάντησε με θράσος το φαντασμένο δέντρο, δεν κάνω τους καρπούς και τους φροντίζω τόσο  πολύ για να τους κόβετε εσείς.  Η γριούλα θύμωσε πολύ και χτύπησε κάτω το μπαστουνάκι που κρατούσε. Αμέσως μεταμορφώθηκε σε μια όμορφη κοπέλα που δεν ήταν άλλη από την Θεά Αθηνά. Φαντασμένο δέντρο από σήμερα θα αλλάξεις καρπούς και από γλυκούς θα βγάζεις ξινούς και το χρώμα τους θα είναι πράσινο σαν την κακία σου και μετά θα κιτρινίζει όπως το μίσος σου, του είπε και εξαφανίστηκε. Το δέντρο μετά την κατάρα άρχισε να μεταμορφώνεται, έπεσαν όλα τα αγκάθια του και οι καρποί του έγιναν πράσινοι και όταν ωρίμαζαν κίτρινοι. Μια μέρα  πέρασε ένας χωρικός και βλέποντας το περίεργο αυτό δέντρο, έκοψε ένα καρπό και το δοκίμασε. Μόλις το έφαγε ξινίστηκε πολύ και το έφτυσε αμέσως. Το δέντρο άρχισε να κλαίει ήταν απαρηγόρητο. Τα φυλλαράκια του άρχισαν να μαραζώνουν και να κιτρινίζουν από την στεναχώρια του. Έφτασε κοντά στον θάνατο και όλη την ώρα έλεγε πόσο πολύ μετάνιωσε, που ήταν κακό και δεν άφηνε τους ανθρώπους να φάνε τους όμορφους καρπούς τους. Είχε βλέπετε καταλάβει και μετάνιωσε για την αλαζονεία του. Η Θεά Αθηνά είδε ότι μετανόησε και ένα πρωί πάει κοντά του και του λέει, επειδή είδα ότι μετάνιωσες θα σου φτιάξω λιγάκι τους καρπούς σου. Από τώρα και στο εξής θα βγάζεις ένα πολύ ωραίο άρωμα που θα ξεχωρίζει από τα αρώματα των αλλων δέντρων. Θα σε ονομάσω Λεμονιά που θα πει μετανιωμένος στην γλώσσα των Θεών και θα γίνεις ξακουστή παντού. Όλοι οι άνθρωποι θα θέλουν τους καρπούς σου. Τα φαγητά τους θα τα νοστιμίζουν οι καρποί σου. Πράγματι το λεμόνι το δοκίμασε  για πρώτη φορά πειραματικά,  μια γυναίκα στο φαγητό της επειδή είχε ωραία μυρωδιά, ήταν μια σούπα και της πήγαινε πολύ ο χυμός του λεμονιού. Όσοι έφαγαν από αυτή την σούπα τρελάθηκαν από την νοστιμιά. Και έτσι γρήγορα μαθεύτηκε η χρήση του δέντρου λεμονιά. Όλοι οι άνθρωποι έκοβαν και αγόραζαν τα λεμόνια. Ταξίδεψε σε όλη την γη η φήμη του δέντρου με τους ωραίους και ωφέλιμους καρπούς.  Και έτσι άρχισαν να το φυτεύουν στους κήπους και στα χωράφια αφού έγινε απαραίτητο  πια στους ανθρώπους.  Η λεμονιά τώρα ήταν χαρούμενη που έγινε επιτέλους ένα χρήσιμο και αγαπημένο δέντρο για όλους. Τώρα ξέρετε πως έγινε το δέντρο λεμονιά, από την Θεά Αθηνά και για αυτό έχει και θεραπευτικές ικανότητες μην φοβάστε να το τρώτε είναι θαυματουργό. Μύριαμ Κ. Ρόδος Πηγη ΠΗΓΗ: Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΛΕΜΟΝΙΑΣ http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2012/07/blog-post_4483.html#ixzz21MDcAIFY

Μη φοβάσαι, σου είπα..... Μη φοβάσαι, μου είπες

Μη φοβάσαι, σου είπα
κι αν όλες οι ΙΣΤΟΡΙΕΣ ξεχαστούν
κι αν όλες οι προσπάθειες αποτύχουν
κι αν όλα κάποτε χαθούν σ’ αυτήν την πόλη

Μη φοβάσαι, μου είπες
γιατί αυτοί που αγαπήσανε δε ΧΑΝΟΝΤΑΙ,
έχουν μια ΨΥΧΗ παραπάνω.

[Κατερίνα Καριζώνη]

Γιατί ο τάφος του Jim Morrison έχει Ελληνική επιγραφή

Ο Τζέημς «Τζιμ» Ντάγκλας Μόρισον (James “Jim” Douglas Morrison) (8 Δεκεμβρίου1943 – 3 Ιουλίου1971) ήταν ένας Αμερικανόςτραγουδιστής, τραγουδοποιός, συγγραφέας και ποιητής. Γεννήθηκε στη Μελβούρνη της Φλόριντα και ήταν ο τραγουδιστής και στιχουργός του δημοφιλούς αμερικάνικου ροκ συγκροτήματος The Doors. Θεωρείται ένας από τους πιο χαρισματικούς ερμηνευτές στην ιστορία της ροκμουσικής. Έγραψε επίσης αρκετά βιβλία ποίησης, ένα μικρό ντοκιμαντέρ και δύο βίντεο κλιπ (“The Unknown Soldier” και “People are Strange”). Ο θάνατός του σε ηλικία 27 ετών στο Παρίσι της Γαλλίας κατέπληξε τους θαυμαστές του. Οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες πέθανε και ο μυστικός ενταφιασμός του έγιναν αφορμή για…..ατελείωτες φήμες και παίζουν σημαντικό ρόλο στο μυστήριο που εξακολουθεί να τον…. περιβάλλει. Ο Τζιμ Μόρισον είχε σκωτσέζικη και ιρλανδική καταγωγή και ήταν γιος του ναυάρχου Τζωρτζ Στίβεν Μόρισον και της Κλάρα Κλαρκ Μόρισον, που γνωρίστηκαν το 1941 στη Χαβάη. Ο Τζιμ Μόρισον γεννήθηκε 11 μήνες μετά, στη Μελβούρνη της Φλόριντα. Το 1971, ο Μόρισον μετακόμισε σε ένα διαμέρισμα στο Παρίσι μαζί με την Πάμελα Κούρσον. Του άρεσε η αρχιτεκτονική της πόλης και έκανε μεγάλους περιπάτους εκεί, όμως λέγεται ότι τον είχε πιάσει κατάθλιψη και ήθελε να επιστρέψει στην Αμερική. Στο Παρίσι έκανε και την τελευταία του ηχογράφηση σε στούντιο με δυο Αμερικανούς μουσικούς του δρόμου. Ο Μάνζαρεκ απέρριψε αυτή την ηχογράφηση ως “ασυναρτησίες μεθυσμένων”. Ένα τραγούδι από αυτήν, το “Orange County Suite” ακούγεται στο bootleg “Lost Paris Tapes”. Ο Μόρισον πέθανε στις 3 Ιουλίου του 1971 σε ηλικία 27 ετών. Η επίσημη εκδοχή είναι ότι η Κούρσον τον βρήκε νεκρό στη μπανιέρα. Δεν έγινε αυτοψία, γιατί ο γιατρός που τον εξέτασε είπε ότι δεν βρήκε στοιχεία εγκληματικής ενέργειας. Η απουσία αυτοψίας έδωσε λαβή για πολλές εικασίες σχετικά με την αιτία θανάτου. Ο Ντάνυ Σάγκερμαν διηγείται ότι όταν η Κούρσον επέστρεψε στις ΗΠΑ, του είπε ότι ο Μόρισον είχε πεθάνει από υπερβολική δόση ηρωίνης, την οποία είχε εισπνεύσει νομίζοντας πως είναι κοκαΐνη. Ο Σάγκερμαν σημειώνει ότι η Κούρσον έδινε διαφορετικές εκδοχές του θανάτου κατά καιρούς, τη μια λέγοντας ότι εκείνη τον είχε σκοτώσει και την άλλη ότι ο θάνατός του ήταν λάθος της. Η ιστορία με την αθέλητη λήψη ηρωίνης υποστηρίζεται από τη διήγηση του Αλέν Ρονέ, που έκανε παρέα με το ζευγάρι στο Παρίσι. Ο Ρονέ είχε γράψει ότι ο Μόρισον πέθανε από αιμορραγία αφού εισέπνευσε ηρωίνη της Κούρσον κι ότι εκείνη άθελά της αποκοιμήθηκε, αφήνοντάς τον να πεθάνει αντί να καλέσει για ιατρική βοήθεια. Στον τάφο του υπάρχει η Ελληνική επιγραφή Κατά τον δαίμονα εαυτού. Οι θεωρίες για το ποιος έχει γράψει την επιγραφή είναι πολλές: Ο Jim Morrison πριν δημιουργηθεί το συγκρότημα είχε πει: “΄Η ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΦΟΝΟ ΄Η ΘΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ…”. Τελικά τα κατάφεραν και στα δύο: πρώτον οι DOORS έγιναν θρησκεία και δεύτερον ο φόνος έγινε με τον θάνατό του. Ένα θάνατο που ο Morrison δεν φοβήθηκε ποτέ. Τον μόνο φόβο που είχε ήταν ο ίδιος του ο εαυτός και η επιγραφή στον τάφο του γράφτηκε, λέγεται, κατά δική του παραγγελία μια και αγαπούσε όπως έλεγε την ελληνική φιλοσοφία. Γι’ αυτό και στο τραγούδι του The end περιγράφει με έναν δικό του μοναδικό τρόπο που μόνο αυτός κατείχε το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα. Η επιγραφή είναι “κανονική” δηλαδή όπως είναι γραμμένο το όνομα του έτσι και από κάτω γράφει αυτό που προέγραψα… Δεν είναι π.χ κάτι που έγραψε κάποιος τυχαία… Υπάρχουν πολλές τέτοιες τριγύρω στο χώρο αλλά με μαρκαδόρους κ.λ.π. Φαινόταν να είναι με τον ίδιο τύπο fonts όπως και το όνομά του. Οπότε μάλλον γράφτηκε μαζί με την κατασκευή του τάφου.. άραγε ο ίδιος ο Jim το ζήτησε ή κάποιος δικός του; Από ότι ξέρω ο πατέρας του τον είχε στο μάτι, δεν τον ήθελε… Ο Jim σίγουρα είχε μυηθεί σε κάποια “περίεργα” πράγματα αλλά υπάρχουν τόσα πολλά “περίεργα”… Γιατί να μπει η ελληνική επιγραφή εκεί όμως…; Η λέξη “δαίμων” δεν έχει καμία σχέση όπως την ξέρουμε εμείς σήμερα (οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν Διάβολο). “Δαίμων” ήταν αρχικά η θεότητα που μοίραζε, κατένειμε την μοίρα (δαίομαι = μοιράζω) και μετά ονομαζόταν οποιαδήποτε θεότητα στην οποία αποδίδονταν τιμές. “Δαίμων εαυτού” ονομαζόταν η θεότητα-προστάτης που ζούσε μέσα σε κάθε άνθρωπο από τη γέννηση έως το θάνατό του και φρόντιζε για την προσωπική εξέλιξη κι ευημερία, κάτι σαν το αντίστοιχο σημερινό χριστιανικό “Φύλακας-άγγελος”, αποτελώντας κατά κάποιο τρόπο ένα “δίαυλο” μεταξύ του κόσμου των θνητών και του κόσμου των θεών. “Πράττω κατά τον δαίμονα εαυτού” ουσιαστικά σημαίνει “πράττω σύμφωνα με αυτό που η συνείδησή μου θεωρεί σωστό”, αδιαφορώντας ίσως για το τι θα πουν οι άλλοι και είναι μια στάση ζωής που υιοθέτησαν και επιδοκίμασαν οι Στωικοί φιλόσοφοι. Έτσι λοιπόν, η φράση “Κατά τον δαίμονα εαυτού” γράφτηκε από τους συγγενείς του Jim Morrison στον τάφο του, εννοώντας ότι ο τραγουδιστής των Doors έπραττε στη συντομη ζωή του πάντα σύμφωνα με ό,τι υπαγόρευε η συνείδησή του, ο “προσωπικός του θεός”, κι όχι σύμφωνα με τις επιταγές της κοινωνίας.

Πηγή Orologion.wordpress.com

Οι φόβοι μας και οι φυσικές μας ανάγκες

Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη στον Μάνο Δανέζη (εκπληκτικός άνθρωπος και επιστήμονας) σχετικά με το πολυσηζητημένο σωματίδο Higs (σωματίδιο του θεού, μποζόνιο).

Μια εισαγωγή θα έλεγα σε πράγματα που σύντομα θα δούμε.. Προτείνω σε όσους ενδιαφέρονται την πολύ καλή σειρά ντοκιμαντερ της ΕΤ3, "Το σύμπαν που αγάπησα". Υπάρχει σε ελληνικά τορεντάδικα και ίσως και αλλού.
Μια διαφορετική συνέντευξη για "το σωματίδιο του θεού" , τη ζωή μας, το φόβο.
Μια συνέντευξη που δεν αφορά μόνο την επιστήμη αλλά τη ζωή μας. Αφιερώστε λίγο χρόνο και διαβάστε την.

Πριν λίγες μέρες μια είδηση έκανε το γύρο του κόσμου, κάνοντας λόγο για τη μεγαλύτερη επιστημονική ανακάλυψη των τελευταίων ετών: οι ερευνητές στο Cern εντόπισαν επιτέλους το πολυδιαφημιζόμενο Σωματίδιο του Θεού ή Μποζόνιο του Χιγκς, όπως είναι η επίσημη ονομασία του.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, πρόκειται για το πρωταρχικό στοιχείο ύλης που θα μας αποκαλύψει ό,τι δεν γνωρίζουμε για τη φύση της πραγματικότητας και το σύμπαν, από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του εως τώρα.

Μια ανακάλυψη που αναμένεται να φέρει τα πάνω- κάτω στην εικόνα που έχουμε για τον κόσμο.

Καθώς λοιπόν τα διθυραμβικά σχόλια για τη σπουδαία αυτή ανακάλυψη έδιναν και έπαιρναν, αποφασίσαμε να ζητήσουμε την άποψη ενός ειδικού, παλιού γνώριμου του ΑΒΑΤΟΝ, του επίκουρου καθηγητή αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Μάνου Δανέζη.

Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο Δρ. Δανέζης μας λέει ότι το μοντέλο της ύλης που ξέραμε έχει πλέον ριζικά αλλάξει και μας αποκαλύπτει τι στην πραγματικότητα είναι η υλική υπόσταση του ανθρώπου. Στο πλαίσιο αυτής της «νέας πραγματικότητας» ακόμα και ο θάνατος θα μπορούσε να ξεπεραστεί!


Καθηγητά Δανέζη ξέρω ότι παρακολουθείτε με μεγάλο ενδιαφέρον τα τεκταινόμενα στο CERN. Πως σχολιάζεται τις τελευταίες εκκωφαντικές εξελίξεις;

Να ξεκινήσω λέγοντας ότι σέβομαι απεριόριστα όλους τους επιστήμονες που αγωνίζονται να βρουν κάτι καινούργιο, που υπόσχεται να αλλάξει τη ζωή μας. Αυτό όμως που με βρίσκει αντίθετο είναι όλο αυτό το μάρκετινγκ που αρχίζει να απλώνεται γύρω από την επιστήμη. Επιχειρείται ένας εξευτελισμός της δηλαδή, με όρους αγοράς. Η έρευνα για την ανεύρεση του Μποζονίου Χίγκς είναι η μόνη έρευνα που δοξάστηκε και πλασαρίστηκε ως μεγάλο γεγονός, προτού καν αυτό ανακαλυφθεί. Μιλάμε για κάτι καθαρά αντιεπιστημονικό. Χρειάζονται πολλές επαναλήψεις ενός πειράματος, επαληθεύσεις και αξιολόγηση των δεδομένων από την υπόλοιπη επιστημονική κοινότητα για να δημοσιευτεί κάτι επίσημα. Πρέπει να έχει προηγηθεί μια «βάσανος επιστημονική» πριν αρχίσουμε τις ανακοινώσεις. Δεν στήνουμε γιορτές και πανηγύρια για κάτι το οποίο υποτίθεται ότι ΘΑ βρούμε.


Μα όλα τα ΜΜΕ παρουσίασαν ως γεγονός την ανακάλυψη του σωματιδίου.


Προσέξτε, δεν είπε κανένας ότι το βρήκαν. Είπαν ότι έχουμε μια ένδειξη ότι ίσως κάτι υπάρχει. Ο ίδιος ο διευθυντής του CERN προέτρεψε τους συναδέλφους του να έχουν υπομονή, να επιδείξουν σωφροσύνη και να είναι συγκρατημένοι στις προσδοκίες τους. Ερωτηθείς δε από δημοσιογράφους για το πώς νοιώθει για τον επικείμενο εντοπισμό του Μποζονίου, απάντησε ότι η Φυσική δεν έχει να κάνει με συναισθήματα αλλά με τη λογική. Εκτός όμως από αυτοσυγκράτηση, υπάρχουν πολλοί σοβαροί άνθρωποι που αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό το ζήτημα και αμφισβητούν το κατά πόσο το υποατομικό σωματίδιο είναι το «άγιο δισκοπότηρο» των επιστημών.Εκφραστής αυτής της άποψης είναι και ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Guardian, Andrew Brown ο οποίος σε άρθρο του λέει κατά λέξη: «Η ονομασία του Μποζονίου σε σωματίδιο του Θεού ήτανε μια ευφυέστατη κίνηση μάρκετινγκ γιατί αμέσως όλοι κατέγραψαν την ύπαρξή του στην μνήμη τους, χωρίς ουσιαστικά να πλουτίσουν την γνώση τους γύρω από αυτό. Σε διαφορετική περίπτωση, οι επιστήμονες δε θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν τις επιχορηγήσεις που όπως φαίνεται κέρδισαν». Όπως καταλαβαίνετε, παίζονται διάφορα παιχνίδια εδώ. Πάντως όταν το βρουν και το δημοσιεύσουν επίσημα, θα μπορεί και η υπόλοιπη επιστημονική κοινότητα να εκφέρει άποψη.


Γιατί όμως είναι τόσο σημαντική η ανακάλυψή του;

Γιατί θα μπορέσουμε να γυρίσουμε πίσω στις ρίζες αυτού που λέμε «ύλη». Παραμένει ένα άλυτο μυστήριο ακόμα τι ακριβώς είναι. Είτε όμως η ύλη προέρχεται από το Μποζόνιο του Χίγκς είτε από οτιδήποτε άλλο, δεν έχει καμία σχέση με αυτά που ξέραμε- δηλαδή αυτή η ουσία που επεξεργαζόμαστε με τα χέρια και τα όργανά μας και γίνεται αισθητή μέσω των αισθήσεών μας. Και όλα αυτά τα σώματα και τα αντικείμενα που μας περιβάλλουν; Εκεί έξω στο σύμπαν δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά. Εκεί υπάρχει μόνο ένας ωκεανός από κοχλάζουσα ενέργεια. Η ενέργεια αυτή προσπίπτει στα όργανά μας, αυτά παίρνουν ένα τμήμα της, το μεταφέρουν μέσω των νευρώνων στον εγκέφαλο και εκεί η ενέργεια μεταμορφώνεται σε αυτό που ονομάζουμε αισθητό κόσμο.


Άρα ο κόσμος που βλέπω και αισθάνομαι, στην ουσία κατασκευάζεται μέσα στο κεφάλι μου;

Ακριβώς!
Κι εμείς οι άνθρωποι, όμως, ανήκουμε σε αυτόν τον «κόσμο». Τι συμβαίνει με τη δική μας υπόσταση;Ο Δημόκριτος με σαφήνεια μας λέει πως, «οτιδήποτε αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας είναι ψευδές. Το μόνο πραγματικό είναι ότι αντιλαμβάνεται η νόησή μας». Τα ίδια λέει και ο Πλάτωνας. Με τον όρο νόηση εννοούμε τη συνείδηση, που ταυτίζεται με την έννοια του πνεύματος και της ελευθερίας. Σκέφτομαι άρα υπάρχω. Από τη στιγμή που διαθέτουμε νόηση, έχουμε ύπαρξη. Το υλικό μας υπόστρωμα ( τα σώματά μας) παρόλα αυτά είναι κομμάτι του φυσικού κόσμου.
Εφόσον δε η νέα επιστήμη έχει αλλάξει το παλιό μοντέλο για το φυσικό νόμο (ύλη, χώρος, χρόνος) καταλήγουμε στο ότι αυτό που ονομάζουμε «άνθρωπος» είναι επίσης ένα κατασκεύασμα των αισθήσεών μας.


Είμαστε δηλαδή ένα τίποτα;

Όχι, είμαστε κάτι πολύ περισσότερο, απλά στην παρούσα κατάστασή μας δεν μπορούμε να το συλλάβουμε. Ας το δούμε σε ένα άλλο επίπεδο: σύμφωνα με τη θεωρία της σχετικότητας αυτό που ονομάζουμε ύλη δεν είναι τίποτε άλλο από μια καμπύλωση του τρισδιάστατου χώρου προς την τέταρτη διάσταση (χρόνος).
Όταν προκύψει αυτή η καμπύλωση των τριών διαστάσεων προς την τέταρτη, και αν περάσει ένα ελάχιστο όριο, τότε η φυσιολογία του ανθρώπου αντιλαμβάνεται αυτή την καμπύλωση ως πυκνότητα υλοενέργειας.Αν συνεχίσει να αυξάνεται αυτή η πυκνότητα του υλικού (το «πηγάδι» της καμπύλωσης να βαθαίνει κατά κάποιο τρόπο) και φτάσει πάλι ένα ανώτατο όριο, τότε θα χάσουμε από τα μάτια μας, δηλαδή από τις αισθήσεις μας,αυτή την πυκνότητα υλοενέργειας. Αυτό ονομάζεται Φαινόμενο των Μελανών Οπών.
Άρα αν πάρω το χώρο των τριών διαστάσεων και αρχίσω να τον καμπυλώνω προς την τέταρτη, αρχίζουμε να βλέπουμε το υλικό υπόστρωμα του ανθρώπου. Αυτό το ονομάζουμε ανάπτυξη. Αν αρχίζει να μικραίνει το «πηγάδι» της καμπύλωσης, αυτό το ονομάζουμε φθορά.Την ανάπτυξη και τη φθορά μαζί την ονομάζουμε κύκλο της ζωής του ανθρώπου. Καταλαβαίνεται λοιπόν πως το μόνο γεγονός που δεν μπορούν να αντιληφθούν οι αισθήσεις μας είναι η αυξομείωση της τέταρτης διάστασης, που μας δίνει την αίσθηση της ύπαρξης της ζωής.


Ακούγεται σαν υπάρχει η δυνατότητα μέσα από τη συνάρτηση αυτή να ξεφύγουμε από τον κύκλο της φθοράς. Θα μπορούσαμε ίσως να αποφύγουμε το θάνατο.

Θεωρητικά, ναι. Αφού η υλική μας υπόσταση δεν είναι τίποτα άλλο από μια καμπύλωση του χώρου, το πρωτογενές στοιχείο που γεννά αυτή την ύλη και εκείνη αρχίζει να διέπεται από όρους ανάπτυξης/ φθοράς, είναι ο χώρος.Ο χώρος, για να σας δώσω να καταλάβετε, είναι αυτό το τίποτα, το μη αντιληπτό γύρω μας- ένα κατασκεύασμα έξω από τη δυνατότητα των ανθρώπινων αισθήσεων. Ένα μαθηματικό γεγονός. Ε, αυτό δε χάνεται, υπάρχει πάντα πιθανότατα έτοιμο να ξανακαμπυλωθεί.
Τελικά, όταν λέμε ότι κάποιος γεννιέται ή πεθαίνει, εννοούμε επιστημονικά ότι χάνεται ή εμφανίζεται η δυνατότητα να τον αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας.Όλα αυτά τα λέμε στην αστροφυσική για τα αστέρια. Δηλαδή για να πούμε ότι κάπου υπάρχει η ιδέα της δημιουργίας ενός αστεριού, πρέπει η πυκνότητα της υλοενέργειας να είναι από μια τιμή και πάνω. «Όπως πάνω έτσι και κάτω» σύμφωνα με το γνωστό ερμητικό ρητό.Έχουμε μια αίσθηση ατομικότητας και διαίρεσης. Εσύ είσαι εσύ και εγώ είμαι εγώ. Η διαίρεση, η τομή σε πολλά κομμάτια είναι προϊόν της δυνατότητας του εγκεφάλου μας και της φυσιολογίας μας. Εκεί έξω στο σύμπαν δεν υπάρχουν τομές, όλα είναι Ένα. Υπάρχει ένα συστατικό, θες να το πεις ενέργεια, θες να το πεις αόρατο κενό, θες να το πεις Θεό; Αυτή την ενιαία δημιουργία, αυτή τη κοχλάζουσα ενέργεια εκεί έξω, όταν την προσλάβει η φυσιολογία του ανθρώπου της δημιουργεί τομές, της δημιουργεί ατομικότητες.


Εξαιτίας της νέας αυτής οπτικής, η σύγχρονη επιστήμη καθαίρει την ύλη από το μέχρι πρότινος θρόνο της;

Ένας ολόκληρος πολιτισμός, ο δυτικός, στηριζόταν στο εννοιολογικό περιεχόμενο αυτού που λέμε ύλη. Ότι δηλαδή είναι το πρωταρχικό γεγονός του σύμπαντος. Έτσι είχε προκύψει από τις ανακαλύψεις του 16ου και 17ου αιώνα. Εφόσον λοιπόν η ύλη είναι το πρωταρχικό συμπαντικό γεγονός, αρχίσαμε στη ζωή μας να αναζητάμε την ύλη και τα παράγωγά της, θυσιάζοντας προς όφελός της το σύνολο των αξιών, των ιδεών και των «πιστεύω» μας.Φτάσαμε σε σημείο να εξευτελιστούμε για να μπορέσουμε να αποκτήσουμε την ύλη και τα επακόλουθά της. Σύντομα όμως η ύλη θα χάσει αυτόν τον αξιακό της χαρακτήρα. Διότι δεν είμαστε ύλη πια!


Μια τέτοια δήλωση θα μπορούσε να επιφέρει τρομαχτικές αλλαγές.

Ακριβώς. Για φαντάσου όμως έναν άνθρωπο που έχει αντιληφθεί τον ανώτερο χαρακτήρα του και το ανώτερο εγώ του, μέσα σε μια ενότητα συμπαντική- τι θα ζητάει από την κοινωνία; Θα ζητάει άλλα αγαθά, τα οποία δεν είναι έτοιμα και δε μπορεί η παρούσα κοινωνική δομή να τα δώσει.
Όταν λες ότι όλα είναι ένα, χάνεται η αίσθηση της ατομικότητας, του «εγώ». Συνειδητοποιώντας κανείς ότι δεν είναι αυτό το φθαρτό σαρκίο, δεν είναι πράγμα, θα αντιληφθεί ότι αυτό που βλέπουν οι αισθήσεις είναι μια εικόνα, ένα matrix.Και για να υπάρχει η εικόνα, θα πρέπει αναγκαστικά να υπάρχει κάπου το πρότυπό της. Αν αρχίσει να αναζητάει αυτό το πρότυπο, τότε τίποτα δε θα τον συγκρατεί πια. Μια κοινωνία που θα βάλει το σαρκίο σε δεύτερη μοίρα, χωρίς να το παραγνωρίζει βέβαια, είναι επικίνδυνη για τον παλιό πολιτισμό.


Οπότε χρειάζεται μια μεταστροφή, μια μετά-νοια;

Ακριβώς, όμως αυτή η μεταστροφή είναι επώδυνη. Θα πρέπει να αλλάξουμε συνειδησιακό καθεστώς.
Πρακτικά ποιό θα μπορούσε να είναι το πρώτο βήμα για μια τέτοια μεταστροφή;
Το πρόβλημα μιας κοινωνίας είναι ο φόβος. Ό,τι κακό προκύπτει στον άνθρωπο είναι μέσω του φόβου. Ο φόβος δημιουργείται από την έννοια της ανάγκης. Φοβάμαι γιατί θα στερηθώ κάτι που έχω ανάγκη.
Όταν δημιουργώ πλαστές ανάγκες, δημιουργώ παραπανίσιους φόβους. Άρα το φούσκωμα των αναγκών δημιουργεί γιγάντεμα των φόβων. Και ένας φοβισμένος άνθρωπος, ποτέ δε μπορεί να είναι ελεύθερος άνθρωπος.

Να λοιπόν το πρώτο βήμα: να περιορίσουμε τις ανάγκες μας στις φυσικές μας ανάγκες, για να περιορίσουμε τους φόβους μας στους φυσικούς φόβους. Έτσι κάθε μέρα θα γινόμαστε όλο και πιο ελεύθεροι.

10 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ζητούν ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Ερωτήσεις που δεν απαντώνται: Ερώτηση 1. Πως γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα έρχονται να σώσουν εμάς; Ερώτηση 2. Πως γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να " ξετινάξει" μία χώρα; Ερώτηση 3. Πως γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και τα Αραβικά εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές πετρελαίου; Ερώτηση 4. Πως γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή καθαρίστρια σε νοσοκομείο (περίπου το 2000) να πληρώνεται με 2000 ευρώ μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης, ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία; Ερώτηση 5. Πως γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα και να μην χρειάζεται σώσιμο ή περικοπές; Ένα πραγματικό παράδειγμα από εκεί: Γνωστός μου μετακόμισε στην Νορβηγία πριν δύο χρόνια. Προσέξτε τώρα τι «έπαθε» εκεί: α) Έπιασε δουλειά σε κουζίνα εστιατορίου σαν ανειδίκευτος και έπαιρνε 2.500 ευρώ τον μήνα μισθό! β) Μετά τρεις μήνες στην δουλειά δήλωσε ότι ήταν «ψυχικά κουρασμένος» και του έδωσαν αμέσως άδεια 15 ημερών! γ) Με τις επιστροφές φόρων (κάτι σαν το δικό μας δώρο) πήγε μαζί με την γυναίκα του στο Θιβέτ διακοπές. δ) Τώρα είναι άνεργος (με την δικαιολογία ότι ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ εκεί που δούλευε!) και για δύο χρόνια παίρνει 1700 ευρώ τον μήνα! Ερώτηση 6. Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα 13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά ανησυχούν για τα 500 δις που χρωστάμε εμείς; Ερώτηση 7. Πως γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της γης χρωστάει το 98% των χρημάτων του; Ερώτηση 8. Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο πολύ χρήμα; Ερώτηση 9. Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα; Ερώτηση 10. Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους; Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία τεράστια φούσκα,ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί ένας παγκόσμιος έλεγχος ;    

Οι εφιάλτες δεν εξορκιζονται με παλαμάκια

Του Πέτρου Κατσάκου* Τον χειροκροτήσατε, τον αποθεώσατε, τον κάνατε ήρωα. Τις νύχτες όμως ποιος θα διώχνει τις σκιές από τους εφιάλτες του; Όχι, εσείς βέβαια. Εσείς από το σπίτι σας θα βλέπετε για νιοστή φορά στο βίντεο τα πλάνα από τα δικαστήρια που κάπου στο βάθος διακρίνεστε κι εσείς την ώρα που χειροκροτάτε. Θα λέτε με καμάρι «ήμουν κι εγώ εκεί να συμπαρασταθώ στο παλληκάρι». Η συμπαράστασή σας όμως άρχισε και τέλειωσε εκεί. Έξω από την Ευελπίδων. Σε λίγες μέρες που τα φώτα της δημοσιότητας θα σβήσουν στην Παιανία. Ο Νίκος Δάβαρης θα μείνει μόνος του, χωρίς εσάς τους χειροκροτητές της αρένας του θανάτου. Όποιος έχει μιλήσει με κάποιον που αφαίρεσε ανθρώπινη ζωή πάνω στην «κακιά την ώρα» έχει ίσως νιώσει έστω και ένα γραμμάριο από το βάρος που κουβαλά στην ψυχή του. Βάρος μοναχικό και ασήκωτο για έναν άνθρωπο που δεν επέλεξε την παραβατικότητα σαν τρόπο ζωής. Πριν χρόνια μιλώντας με έναν τέτοιο άνθρωπο που σε κάποια στροφή της ζωής του η μοίρα θέλησε να γίνει το «κακό», μοιράστηκα κι εγώ για λίγο ένα μικρό κομμάτι από το βάρος που κουβαλούσε στην ψυχή του. Θυμάμαι ακόμα τα λόγια του: «Κάθε βράδυ, σαν πέσει το σκοτάδι νομίζω πως βλέπω σκιές. Νιώθω πως έρχονται να με πνίξουν. Ουρλιάζουν γύρω μου. Με πνίγουν. Είναι οι τύψεις που έχω. Η οργή που νιώθω για τον πόνο που προκάλεσα. Κάθε βράδυ ακούω θορύβους. Είναι σαν να γκρεμίζεται ένας τοίχος και κάπου εκεί λέω πως από τα χαλάσματα του ίσως ξαναγεννηθεί ένας καινούργιος άνθρωπος». Δεν είμαι εγώ αυτός που θα κρίνει τον 24χρονο Νίκο από την Παιανία. Δεν είμαι εγώ αυτός που θα τον χειροκροτήσει. Γιατί δεν είμαι εγώ αυτός που θα ξεπλύνει το αίμα από την συνείδησή του. Τουλάχιστον εσείς που τον αθωώσατε, εσείς που τον χειροκροτήσατε να ξέρετε πως οι εφιάλτες του δεν ξορκίζονται με τα παλαμάκια σας.

Ο Ματρόζος

Ποιημα του Γιώργου Στρατήγη " σαν αγκαλιά και σαν κληματαριά ο δεκαπεντασύλλαβος απλώνει " Ο Ματρόζος Ένας Σπετσιώτης γέροντας, σκυφτός από τα χρόνια, με κάτασπρα μακριά μαλλιά, με πύρινη ματιά, σαν πλάτανος θεόρατος γυρμένος απ' τα χιόνια, περνούσε πάντα στο νησί τα μαύρα γηρατειά. Είναι από κείνη τη γενιά κι ο γέρο καπετάνος που ακόμα και στον ύπνο του την έτρεμε ο Σουλτάνος. Είναι από κείνους που έχυσαν το αθάνατό τους αίμα, από τους χίλιους που έβγαλες πατρίδα μου χρυσή, είναι από κείνους που έβαλαν στην κεφαλή σου στέμμα και άγνωστοι σβηστήκανε στο δοξαστό νησί. Είχες αστέρια ολόλαμπρα στον ουρανό σου κι άλλα, μα εκείνα που δεν έλαμψαν ήσανε πιο μεγάλα. Σαν έγραψαν με το δαυλό της ιστορίας μόνοι, χωρίς γι αυτούς τους ήρωες μια λέξη αυτή να πει, με την πληγή τους για σταυρό κι ατίμητο γαλόνι, άλλοι στα δίχτυα εγύριζαν και άλλοι στο κουπί. Κι οι στολοκάφτες των Σπετσών, τ' ατρόμητα λιοντάρια, με τις βαρκούλες έπιαναν στο περιγιάλι ψάρια. Ο γέρος μας παράπονο ποτέ δε λέει κανένα, μα καπετάνους σαν δεί μες στα βασιλικά, εκείνους που 'χε ναύτες του με μάτια βουρκωμένα στα περασμένα εγύριζε και στα πυρπολικά, και ξαπλωμένος δίπλα μου, μου λέγε εκεί στην άμμο πόσα καράβια εκάψανε στην Τένεδο, στη Σάμο. "Παιδί μου, τώρα εγέρασα, παιδί μου θ' αποθάνω", στο τέλος πάντα μου 'λεγε μ' εν' αναστεναγμό, "Ένας Ματρόζος δεν μπορεί να κάνει το ζητιάνο, μα να βαστάξω δεν μπορώ της πείνας τον καημό. Κλαίω που αφήνω το νησί, θα πάω στην Αθήνα, πριν πεθαμένο μ' εύρετε μια μέρα από την πείνα... Μου λεν, ο καπετάν Κωνσταντής, απ' τα Ψαρά κει πέρα, πως υπουργός εγίνηκε μεγάλος και τρανός, κι αν θυμηθεί πως τη ζωή του έσωσα μια μέρα απ' έξω από την Τένεδο, μπορούσε ο Ψαριανός να κάνει τίποτε για με κι ίσως να δώσουν κάτι σ' εκείνον που 'χε τάλαρα τη στέρνα του γεμάτη". Πέντε έξι ημέρες ύστερα εμπήκε στο βαπόρι κι ακουμπιστός περίλυπος επάνω στο ραβδί, ως που στην Ύδρα έφθασε, εγύριζε στην πλώρη το λατρευτό του το νησί ο γέροντας να δει. Και σκύβοντας τα κύματα δακρύβρεχτος ερώτα, πως φεύγει τώρ' απ' το νησί και πως ερχόταν πρώτα. "Εδώ τι θέλεις, γέροντα?" ρωτά τον καπετάνο στο υπουργείον εμπροστά κάποιος θαλασσινός ντυμένος στα χρυσά. "Παιδί μου, είναι πάνω ο Κωνσταντής?". "Ποιος Κωνσταντής?". "Αυτός... ο Ψαριανός". "Δε λεν κανένα Ψαριανό, εδώ είναι Υπουργείο, να ζητιανέψεις πήγαινε μες στο φτωχοκομείο!". Ο γέρος ανασήκωσε το κάτασπρο κεφάλι και τα μαλλιά του εσάλεψαν σαν χαίτη λιονταριού και με σπιθόβολη ματιά μες απ' τα στήθια βγάνει με στεναγμό βαρύγνωμο φωνή παλληκαριού: "Αν οι ζητιάνοι σαν κι εμέ δεν έχυναν το αίμα, οι καπετάνοι σαν και σε δεν θα φορούσαν στέμμα!". Τότε ο Κανάρης που άκουσε φιλονικία κάτου, στο παραθύρι πρόβαλε να δει ποιος τον ζητεί και το νησιώτη βλέποντας λαχτάρησε η καρδιά του και να 'ρθει επάνω διέταξε με τον υπασπιστή. Κάτι η φωνή του γέροντα του εξύπνησε στα στήθη, κάτι που μοιάζει με όνειρο μαζί και παραμύθι. Τον κοίταξε τα μάτια του μες στα μακριά του φρύδια, που μοιάζανε σαν αετούς κρυμμένους στη φωλιά, στον καπετάνο εφάνηκαν με την φωτιά την ίδια, όταν τα εφώτιζε ο δαυλός τα χρόνια τα παλιά. Κι ένας τον άλλο κοίταζε κατάματα οι δυο γέροι, ο ημίθεος τον γίγαντα, ο ήλιος το αστέρι. "Δεν με θυμάσαι, Κωνσταντή?" σε λίγο του φωνάζει, "γρήγορα συ με ξέχασες, μα σε θυμάμαι εγώ!...". "Ποιος το 'λπιζε να δει ποτές", ο γέροντας στενάζει, "τον καπετάνο ζήτουλα, το ναύτη υπουργό!...". Και σκύβοντας την κεφαλή στα διάπλατά του στήθη, τη φτώχεια του ελησμόνησε, τη δόξα του εθυμήθη. "Ποιος είσαι, καπετάνο μου? Και ποιο 'ναι το νησί σου?", ο Ψαριανός τον ερωτά με πόνο θλιβερό, "πενήντα χρόνια, μια ζωή, περάσανε, θυμήσου απ' της καλής μου εποχής, εκείνης τον καιρό. Μήπως στην Σάμο ήσουνα την εποχή εκείνη? Στην Κω, στην Αλεξάνδρεια, στη Χιο, στη Μυτιλήνη?" Απ' έξω απ' την Τένεδο ...πενήντα πέντε χρόνια επέρασαν απ' την στιγμήν εκείνη, σαν φτερό. Σαν να σε βλέπω Κωνσταντή, δε θα ξεχάσω αιώνια... Ακόμα στο μπουρλότο σου καβάλα σε θωρώ... Χρόνος δεν ήταν που 'καψες στη Χιο τη ναυαρχίδα κι ήταν η πρώτη μου φορά εκείνη που σε είδα... Απ' έξω απ' την Τένεδο, θυμάσαι? Μια φρεγάδα σ' έβαλε εμπρός μ' αράπικου αλόγου γληγοράδα μ' οχτώ βατσέλα πίσω της εμοιάζαν περιστέρια κι εσύ γεράκι γύρω τους... επάνω στο μπουρλότο, που την κορβέτα τίναξες πρωτύτερα στ' αστέρια, σαν δαίμονας μες στον καπνό γλυστρούσες και στον κρότο. Σε καμαρωνώ από μακριά... κι οι ναύτες κι ο λοστρόμος μ' εξώρκιζαν να φύγουμε τους είχε πιάσει τρόμος, γιατί η αρμάδα ζύγωνε επάνω στο τιμόνι θάρρος στους ναύτες σου έδινες... δεν βάσταξε η καρδιά μου, σε μια στιγμή χανόσουνα, σε μια στιγμή και μόνη και "όρτσα! μάινα τα πανιά!" φωνάζω στα παιδιά μου. Στο στρίψιμο του τιμονιού μας σίμωσες... μ' αντάρα, ο Τούρκος κοντοζύγωνε η μαύρη μου καμπάρα αστροπελέκια και φωτιές και κεραυνούς πετούσε, μα σαν δελφίνι γρήγορα κι εκείνος εγλιστρούσε. Οι ναύτες μου φωνάζανε: "Τι κάνεις καπετάνο?" Κι εγώ τους λέω: "Τον Ψαριανό να σώσω κι ας πεθάνω...". Και σου πετώ τη γούμενα... και δένεις το μπουρλότο... κάνω τιμόνι δεξιά... το φλογερό το χνώτο του Τούρκου θα σε βούλιαζε θυμάσαι? Σου φωνάζω, "Πρώτος απ' όλους ν' ανεβείς", μα δεν μ' ακούς κι αφήνεις άλλοι ν' ανεβούν... έσκυψα κι απ' τα μαλλιά σ' αδράζω, και σ' έσωσα κι εφύγαμε... μα δάκρυα βλέπω χύνεις!...". "Ματρόζε μου!" δακρύβρεχτος ο Κωνσταντής φωνάζει και μες στα στήθη τα πλατιά σφιχτά τον αγκαλιάζει. Κι ενώ οι δύο γίγαντες με τα λευκά κεφάλια στ' άσπρα τους γένεια δάκρυα κυλούσαν σαν κρυστάλλια, δυο κορφοβούνια μοιάζανε γεμάτα από το χιόνι, όταν του ήλιου το φιλί την άνοιξη το λειώνει.

Ο Αρχιστρατηγος ΚΑΙΡΌΣ

Σε αυτό εδώ το άρθρο του "επίκαιρου" αυτή τη φορά θα παραθέσουμε αυτούσιο το κείμενο του κ. Χρήστου Ζερεφού, σχετικά με το πώς επηρέασε ο καιρός, τη έκβαση της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας. Φαίνεται πως ο Θεμιστοκλής, έκανε την πρώτη καταγεγραμμένη στην ιστορία, πρόγνωση καιρού το 480πχ και αυτή, αφορούσε το όψιμο μελτέμι που φύσηξε στα τέλη του Σεπτεμβρίου στην Αθήνα. Είναι εξάλλου γνωστό, οτι οι κλιματολογικές συνθήκες δεν έχουν αλλάξει ιδιαίτερα στην περιοχή μας, τα τελευταία 2.500 χρόνια τουλάχιστον

Η πηγή του κειμένου είναι εδώ:

«Με το πρώτο φως της ημέρας φάνηκε ότι όλοι ήταν έτοιμοι. Από τα μεγάλα πλοία τους οι Πέρσες κοιτούσαν αφ’ υψηλού τα ολιγάριθμα ελληνικά σκάφη απέναντί τους. Μόλις είχαν εισέλθει στα στενά και, όπως λέει ο Αισχύλος, προτού καν δουν τους Έλληνες, είχαν ακούσει το πολεμικό τραγούδι τους. Η μάχη άρχιζε και ο Ξέρξης από το Αιγάλεω είχε πάρει από νωρίς θέση.

Αντιγραφή απο το www.kyklogenesis.gr
http://kyklogenesis.gr/drupal/content/ένα-μελτέμι-ήταν-η-αιτία

Χέσε την Ελληνική ιθαγένεια, για τα λεφτά την θέλω μόνο!!!

Ένας Αλβανός πατέρας τεσσάρων παιδιών πήγε στο Δήμο της περιοχής του να καταθέσει αίτηση για να πάρουν ελληνική ιθαγένεια τα παιδιά του. Απαίτησε να εξυπηρετηθεί κατά προτεραιότητα παρά τον κόσμο που είχε στην ουρά, τώρα μάλιστα που έχουν φύγει πάρα πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι από τις υπηρεσίες, με αποτέλεσμα οι υπόλοιποι που έμειναν να ασχολούνται με πολλά αντικείμενα ταυτόχρονα. Μάλιστα, απαίτησε να εκδοθούν αυτές οι ιθαγένειες αυθημερόν γιατί βιαζόταν! Η υπάλληλος του εξήγησε ότι ο Δήμος παραλαμβάνει τις αιτήσεις με τα δικαιολογητικά, ελέγχει τη νομιμότητά τους και στη συνέχεια τα προωθεί στην Περιφέρεια για τα περαιτέρω. Μούτρωσε όταν του είπαν ότι χρειάζεται κάποιο χρονικό διάστημα κι όταν η υπάλληλος θέλησε να του εξηγήσει τη διαδικασία για την ιθαγένεια των ενηλίκων νομίζοντας ότι τη θέλει και ο ίδιος για τον εαυτό του, της απάντησε το εξής: "- ΧΕΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ, ΓΙΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΗ ΘΕΛΩ ΜΟΝΟ! -" Η υπάλληλος έμεινε εμβρόντητη από τη συμπεριφορά του Αλβανού ο οποίος συνέχισε ακάθεκτος: "- Σιγά μην πληρώσω και παράβολο στο κωλοκράτος σας για να πάρω την ιθαγένειά σας! Το μόνο που θέλω είναι να την πάρουν τα παιδιά μου για να παίρνει η γυναίκα μου το επίδομα πολυτεκνίας και όταν μεγαλώσουν τα παιδιά, να παίρνει την ισόβια σύνταξη πολύτεκνης μάνας." Η υπάλληλος για να τα επιβεβαιώσει επικοινώνησε με τον ΟΓΑ που χορηγεί τα πολυτεκνικά επιδόματα σε όλους, είτε ζουν σε χωριό είτε σε πόλη και ανεξαρτήτως επαγγέλματος. Η απάντηση του ΟΓΑ επιβεβαίωσε τα λεγόμενα του Αλβανού, ο οποίος ήταν καλά πληροφορημένος. Ορίστε η απάντηση από τον ΟΓΑ: Η Υπηρεσία μας (ΟΓΑ) έδινε πολυτεκνικό επίδομα και ισόβια σύνταξη σε αλλοδαπές μητέρες που είχαν συνάψει γάμο με Έλληνα Πολίτη. Όμως μετά από παρέμβαση του Συνηγόρου του Πολίτη, ο ΟΓΑ δίνει πλέον πολυτεκνικό επίδομα και σε αλλοδαπή μητέρα με αλλοδαπό σύζυγο και από τρίτες χώρες (εκτός Ε.Ε. )!!!! Είναι απίστευτο το τι δουλοπρέπεια έχει επιδείξει η κυβέρνηση του Πασόκ απέναντι στους ξένους. Την ώρα που η ελληνική οικογένεια περνάει τέτοια οικονομική κρίση, την ώρα που αντιμετωπίζουμε τέτοια υπογεννητικότητα, αντί να ενισχύσει την ελληνική οικογένεια μοιράζει αφειδώς χρήματα σε αλλοδαπές οικογένειες, συνήθως μουσουλμανικές! Μια άλλη απορία: Τέτοιου είδους ελληνοποιήσεις θα κάνει η Ελλάδα; Αφού είναι φανερό σε όλους ότι την ελληνική ιθαγένεια οι οικονομικοί μετανάστες τη ζητούν για λόγους σκοπιμότητος και όχι από αγάπη στη χώρα φιλοξενίας τους. Ο λαθρονόμος είναι απαραίτητο να αποσυρθεί γιατί λειτουργεί εις βάρος των Ελλήνων και των υποδομών του κράτους μας. Τέλος, ο Συνήγορος του Πολίτη έχει αποδειχθεί Συνήγορος του αλλοδαπού.* *Δείτε σχετικά με το θέμα την ιστοσελίδα του Δήμου Νέας Σμύρνης http://www.neasmyrni.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=231&Itemid=162&lang=el *

Άγιος Γεώργιος. Ο Βιος του θρυλικού Αγίου

Εἶναι ἴσως ἀπό τά πιό συνηθισμένα ὀνόματα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. Θεωρεῖται ἀπό τούς πιό διαδεδομένους ἁγίους σέ ὄλον τόν χριστιανικό -καί μή- κόσμο, ἐνῶ εἶναι προστάτης τόσο στρατευμάτων, ὅσο καί ὁλόκληρων χωρῶν. Ποιός ὅμως ἦταν ὁ Ἅγιος Γεώργιος, πού ἔζησε, ποιό τό ἔργο του καί ποιά ἡ «ἐθνικότητά» του; Οἱ ἱστορικοί δέν ἔχουν καταλήξει σέ συγκεκριμένη ἡμερομηνία γέννησης τοῦ Ἁγίου Γεωργίου ὁ ὁποῖος ὀνομάζεται καί Μεγαλομάρτυς καί Τροπαιοφόρος, ἐνῶ ὁρισμένοι ἔχουν ἀμφισβητήσει μέχρι καί τήν ἱστορική του ὕπαρξη. Ὡστόσο τέτοιες θεωρήσεις δέν βρίσκουν πρόσφορο ἔδαφος καθώς τόσο ἡ Καθολική ὅσο καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχουν πολλές ἱστορίες καί διηγήσεις πού ἰσχυρίζονται τό ἀντίθετο. Ὁ Ἅγιος Γεώργιος θεωρεῖται πώς γεννήθηκε κάπου μεταξύ 275 μ.Χ. καί 285 μ.Χ. Στήν πόλη Λόντ, ἤ στά ἑλληνικά Διόσπολις, 15 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά τοῦ σημερινοῦ Τέλ Ἀβίβ. Ὁ πατέρας τοῦ λέγεται πώς ἦταν Ἕλληνας ἀνώτερος ἀξιωματοῦχος τοῦ ρωμαϊκοῦ στρατοῦ καί ὀνομαζόταν Γερόντιος ἀπό τήν Καππαδοκία, ἐνῶ ἡ μητέρα τοῦ ἦταν ἡ Πολυχρόνια ἀπό τήν Παλαιστίνη. Λόγω καί τῆς θέσης τοῦ πατέρα του, τό οἰκογενειακό περιβάλλον στό ὁποῖο μεγάλωσε ἦταν εὐγενές, καί λόγω τῶν θρησκευτικῶν πεποιθήσεων τῶν γονέων του, ὁ Γεώργιος ἀνατράφηκε κάτω ἀπό τίς χριστιανικές ἀξίες. Οἱ γονεῖς τοῦ θέλησαν νά τόν ὀνομάσουν μέ αὐτό τό ὄνομα τάσσοντας τόν στήν γῆ (ἀφιερωμένος στήν ἐργασία τῆς γῆς). Μόλις στά 14 τοῦ χρόνια ὁ Γεώργιος χάνει τόν πατέρα τοῦ ἐνῶ λίγα χρόνια μετά μένει ἐντελῶς ὀρφανός. Τότε λοιπόν ὁ νεαρός Γεώργιος ἀποφάσισε νά μεταβεῖ στήν Νικομήδεια πού ἦταν ἡ αὐτοκρατορική πόλη τοῦ Διοκλητιανοῦ καί νά ταχθεῖ στήν ὑπηρεσία τοῦ αὐτοκράτορα ὦς στρατιώτης. Ὁ αὐτοκράτωρ τόν ὑποδέχθηκε μέ «ἀνοιχτές ἀγκάλες» καθώς γνώριζε καί τόν πατέρα τοῦ ὁ ὁποῖος εἶχε ὑπηρετήσει στόν ρωμαϊκό στρατό. Μέχρι τά 20 τοῦ κιόλας χρόνια ὁ Γεώργιος εἶχε ἀνελιχθεῖ λόγω του …ἡρωισμοῦ του καί τῆς τόλμης του. Μέσα σέ λίγα χρόνια λοιπόν ἔλαβε τό ἀξίωμα τοῦ Τριβούνου ἐνῶ ὁ ἴδιος ὁ Διοκλητιανός τόν ἀνακήρυξε Δούκα μέ τόν τίτλο τοῦ Κόμητος (κόμης-συνταγματάρχης) στό τάγμα τῶν Ἀνικιώρων τῆς αὐτοκρατορικῆς φρουρᾶς. Ὅμως ἡ καλή σχέση μέ τόν αὐτοκράτορα κράτησε μέχρι τό ἔτος 302. Τότε ἦταν πού ὁ Διοκλητιανός ἀποφάσισε μέ διάταγμα νά ἀναγκάσει ὅλους τους χριστιανούς καί κυρίως τοῦ στρατεύματος, νά συλληφθοῦν καί νά προσφέρουν θυσίες στούς ρωμαϊκούς θεούς. Κάτι τέτοιο ὁ Γεώργιος δέν μποροῦσε νά τό πράξει ἀπό τήν στιγμή πού εἶχε ἀνατραφεῖ ὅλη του τήν ζωή μέ τίς χριστιανικές ἀξίες. Βρῆκε τό θάρρος καί πῆγε μπροστά στόν αὐτοκράτορα καί τοῦ ἀνακοίνωσε πώς δέν πρόκειται νά θυσιάσει. Ἦταν δύσκολο ὅμως ὁ Διοκλητιανός νά τόν τιμωρήσει, ἦταν ἄλλωστε ἕνας ἀπό τούς καλύτερους Τριβούνους του, καί υἱός ἑνός ἀπό τούς καλύτερούς του φίλους. Τοῦ πρόσφερε χρήματα, ἐκτάσεις μέχρι καί δούλους προκειμένου νά προσφέρει μία θυσία ὅμως ὁ Γεώργιος ἦταν ἀνένδοτος. Ἀντί νά δεχθεῖ τίς προσφορές ἀποκήρυξε τό διάταγμα τοῦ Διοκλητιανοῦ καί φώναξε μέ θάρρος πώς ἡ μόνη πίστη πού ἔχει εἶναι αὐτή πρός τόν Ἰησοῦ Χριστό. Ἀπογοητευμένος ὁ Διοκλητιανός ἀποφάσισε νά τόν ἐκτελέσει τιμωρώντας τόν παραδειγματικά. Τό πεῖσμα τοῦ Γεωργίου ἔκανε πολλούς ἀκόμη στρατιῶτες νά ἀποφασίσουν νά βαπτιστοῦν χριστιανοί. Ὁ Ἅγιος προτοῦ ἐκτελεστεῖ ἔδωσε ὅλη του τήν περιουσία στούς φτωχούς ἐνῶ προετοιμάστηκε ψυχολογικά γιά τά βασανιστήρια πού τόν περίμεναν. Τά βασανιστήρια πού τοῦ ἔκαναν προκαλοῦν τρόμο. Τόν λόγχισαν, στήν συνέχεια τόν ἔγδαραν βγάζοντάς του τό δέρμα μέ εἰδικό τροχό ἀπό μαχαίρια καί μετά τόν πέταξαν σέ λάκκο μέ ἀσβέστη. Ὁ Γεώργιος ὅμως παρέμενε ζωντανός καί ἔτσι τόν ἀνάγκασαν νά βαδίσει πάνω σέ πυρωμένα μεταλλικά παπούτσια. Τελικά οἱ δήμιοί του τόν ἀποκεφάλισαν μπροστά ἀπό τά τείχη τῆς Νικομήδειας. Ἡ ἐκτέλεσή του ἔλαβε χώρα στίς 23 Ἀπριλίου τοῦ ἔτους 303 μ.Χ. Ἡ σορός τοῦ μεταφέρθηκε στήν Λύδδα τῆς Παλαιστίνης ἀπό ὅπου καί καταγόταν ἡ μητέρα του. Σύμφωνα μέ τήν Παράδοση, ὁ Ἅγιος Γεώργιος θεωρεῖται «Τροπαιοφόρος» μέ πολλές θαυμάσιες διηγήσεις νά περιγράφουν τά κατορθώματά του, μέ πιό σημαντικό αὐτό τοῦ φόνου τοῦ δράκοντα καί τῆς σωτηρίας τῆς βασιλοπούλας. Τό θηρίο αὐτό φυλοῦσε τό νερό μίας πηγῆς κοντά στή Σιλήνα στή Λιβύη καί τό ἄφηνε νά τρέχει μόνον ὅταν ἔβρισκε κάποιον ἄνθρωπο νά φάει. Οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς ὅριζαν μέ κλῆρο τό θύμα τοῦ δράκοντα. Ὁλόκληροι στρατοί εἶχαν ἀντιταχθεῖ μέ αὐτό τό τέρας, χωρίς ὅμως ἀποτέλεσμα. Ὁ κλῆρος ἔφερε καί τή σειρά τῆς βασιλοπούλας, τήν ὁποία ἔσωσε ὁ Ἅγιος Γεώργιος φονεύοντας τό δράκο. Ἀκριβῶς ἐπειδή εἴχει στρατιωτικό βίο, ὁ Ἅγιος Γεώργιος ὀνομάζεται Τροπαιοφόρος, ἐνῶ εἶναι προστάτης τοῦ ἑλληνικοῦ Στρατοῦ Ξηρᾶς. Ἐθεωρεῖτο προστάτης Ἅγιος τῶν Σταυροφόρων οἱ ὁποῖοι καί ἔφεραν στήν Δύση τό λείψανό του ἀπό τήν Παλαιστίνη. Ἔχει ἄπειρες διηγήσεις καί δοξασίες γύρω ἀπό τό ὄνομά του σέ ὅλες τίς χῶρες τοῦ κόσμου μέ πιό γνωστή αὐτή τῆς θανάτωσης ἑνός δράκου στήν Λιβύη. Ὁ Ἅγιος Γεώργιος εἶναι προστάτης Ἅγιος της Ἀγγλίας, τῶν χριστιανῶν τῆς Παλαιστίνης, τῆς Βηρυτοῦ, τῆς Γεωργίας, τοῦ βουλγαρικοῦ Στρατοῦ, τῆς Καταλανίας. Ἐνῶ ὄντας προστάτης Ἅγιος της Ἀγγλίας καί ἔφιππος, θεωρεῖτο ἀπό τόν σχετικό θρύλο καί ὦς προστάτης Ἅγιος τῶν ἱπποτῶν της Στρογγυλής Τραπέζης. ΠΗΓΗ: logioshermes.blogspot.com

Τραπεζικός παροξυσμός. Του Παναγιώτη Κουρουμπλή

Τα τελευταία πέντε χρόνια, σε συνεργασία ή κατά μόνας, οι δυνάμεις που απαρτίζουν τη σημερινή συγκυβέρνηση εξασφάλισαν στο τραπεζικό σύστημα εγγυήσεις που υπερβαίνουν τα 130 δις ευρώ, προκειμένου οι ελληνικές τράπεζες να λάβουν χαμηλότοκα δάνεια με επιτόκιο 1% από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα το ελληνικό τραπεζικό σύστημα επιδεικνύοντας κυνική αδιαφορία ως προς την κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα της χώρας, δανείζει στα πλαίσια των εντόκων γραμματίων το ελληνικό δημόσιο με επιτόκιο 5,5%. Ποιος είναι αρμόδιος να απαντήσει σχετικά με το πόσα κέρδισαν στο διάστημα των τελευταίων πέντε ετών οι ελληνικές τράπεζες μόνο από αυτή τη ρύθμιση; Στις 31 Δεκεμβρίου του 2009 το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ με δήλωσή του σχολίασε αρνητικά τη συμπεριφορά των ελλήνων τραπεζιτών υποστηρίζοντας ότι όταν η χώρα σου διέρχεται μια κρίση αυτού του μεγέθους, δεν συνιστά ενδεδειγμένη συμπεριφορά η απληστία και η ασυδοσία, αλλά η σύνεση και η στήριξη της πραγματικής οικονομίας. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί πως από τη στιγμή που η χώρα μπήκε σε περίοδο ύφεσης η λογική και η πρακτική του τραπεζικού συστήματος στόχευε στην αναστροφή αυτής της κατάστασης; Σήμερα υπάρχουν πολλοί και σοβαροί αναλυτές που τεκμηριώνουν την άποψη πως οι οικονομικοί και κοινωνικοί κραδασμοί δεν θα ήταν αυτής της έντασης εάν το τραπεζικό σύστημα κατά την κρίσιμη περίοδο που διανύουμε επιδείκνυε λιγότερη απληστία και ιδιοτέλεια και μεγαλύτερη στήριξη της πραγματικής οικονομίας, ιδιαίτερα στους τομείς που παράγουν προστιθέμενη αξία για τη χώρα (τομείς στους οποίους δραστηριοποιούνται επιχειρήσεις που πραγματοποιούν την παραγωγή του προϊόντος τους στην Ελλάδα δημιουργώντας και θέσεις εργασίας). Τη στιγμή που ύφεση έχει αγγίξει οριακά επίπεδα η ‘αγία τρόικα’ δειλά αρχίζει να αναφέρεται στην άρση της παύσης των πλειστηριασμών ακινήτων. Ποιος βρίσκεται πίσω από αυτή την πρωτοβουλία της τρόικας; Ποιον εξυπηρετεί μια τέτοια εξέλιξη; Κάποτε μας έλεγαν για να μας τρομοκρατήσουν, ότι αν κυβερνήσει η Αριστερά θα μας πάρουν τα σπίτια. Σήμερα η πρώτη κατοικία, που όλοι γνωρίζουν με τι κόπο έχει αποκτηθεί, πραγματικά κινδυνεύει από τη Δεξιά και τους ‘πιστούς’ του νεοφιλελεύθερου δόγματος, που υποστηρίζουν τις πολιτικές της. Τον Οκτώβριο το ‘αξιόπιστο’ πολιτικό προσωπικό της χώρας - το οποίο σήμερα με περίσσιο θράσος ζητά τη ψήφο του ελληνικού λάου για να ‘ξανασώσει’ την Ελλάδα - ψήφισε νόμο δηλώνοντας πομπωδώς και στη διαπασών ότι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών θα συντελεστεί με κοινές μετά ψήφου μετοχές, ρύθμιση που θα μεταφράζονταν σε μεταβίβαση των τραπεζών στο ελληνικό δημόσιο, όπως συνέβη και στην Αγγλία. Δεν πέρασαν πέντε μήνες και πριν ‘αλέκτωρ λαλήσει τρεις’ η πλειοψηφία του κοινοβουλίου εξέθεσε εκ νέου τον εαυτό της προσπαθώντας με σαθρά και άνευ ουσίας επιχειρήματα που δεν έπειθαν ούτε και τους ίδιους, να μας πείσει ότι οι μετοχές πρέπει να είναι μεν κοινές, αλλά χωρίς ψήφο. Το ελληνικό δημόσιο χρεώθηκε 48 δισεκατομμύρια προκειμένου να συμβάλλει στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με κοινές μετοχές χωρίς ψήφο. Ο ελληνικός λαός οφείλει να γνωρίζει ότι τους τόκους του δανείου αυτών των 48 δις θα τους πληρώσει ο ίδιος προκειμένου να παραμείνουν οι τράπεζες στα χέρια των ιδιωτών! Τα παρακάτω ερωτήματα προκύπτουν αβίαστα. Έχει συμβεί κάτι παρόμοιο σε κάποια άλλη χώρα; Γιατί κύριοι της συγκυβέρνησης, εφόσον κάνατε τέτοιου μεγέθους διευκόλυνση στους κύριους τραπεζίτες, δεν διεκδικήσατε οι τόκοι των χρημάτων αυτών να διατεθούν για το κούρεμα των υπερχρεωμένων νοικοκυριών ή των υπερχρεωμένων μικρομεσαίων επιχειρήσεων ελληνικής προστιθέμενης αξίας; Εσείς που νοιάζεστε τόσο για την ανάπτυξη της χώρας γιατί δεν μεριμνήσατε ώστε να συνδεθεί το χρέος με ρήτρα ανάπτυξης, από τη στιγμή μάλιστα που παραχωρήσατε εθνικό δικαίωμα αποδεχόμενοι ακόμα και το καθεστώς του αγγλικού δικαίου στα ομόλογα; Δεν σκέφτηκε κανένας από εσάς, τους ‘σωτήρες’, να φέρετε στο κοινοβούλιο προς ψήφιση άρθρο που να υποχρεώνει αυτούς τους ‘άγιους τραπεζίτες’ και ‘μεγάλους πατριώτες’ να διαθέσουν ένα ποσοστό των δανειζόμενων άτοκα από εμάς 48 δις, στην πραγματική οικονομία και ιδιαίτερα στη στήριξη ή τη δημιουργία της ελληνικής προστιθέμενης αξίας επιχείρησης; Πως σκέφτεστε να αντιμετωπίσετε το μεγάλο εχθρό της σημερινής πραγματικότητας που είναι η εκρηκτική ανεργία; Δυστυχώς δεν είναι ευρέως γνωστό ότι οι τράπεζες δικαιούνται, αυτές και μόνο, όποιο ποσό δανείζονται να το δανείζουν στη συνέχεια στο δεκαπλάσιο. Αυτό σημαίνει ότι τα 48 δις που δανειστήκαμε και τους δίνουμε χωρίς τόκο και με κοινές μετοχές χωρίς ψήφο, οι τραπεζίτες έχουν το μοναδικό δικαίωμα να τα δανείσουν εις το δεκαπλάσιο. Αντιλαμβάνεται κανείς πόσα πρόκειται να κερδίσουν, λαμβάνοντας υπόψη και τα σημερινά επιτόκια, από στεγαστικά, καταναλωτικά και επιχειρηματικά δάνεια. Και ο νοών, νοείτω. TVXS

Η τιμή της Αννας

μου ήρθε η πιο κατω ιστορια στο mail μου. Προσοχή μπορει να ειναι αληθινή.

Α/Τ Ομονοιας

Η ιστορια ειναι πραγματικη. Μου την αφηγηθηκε πελατισσα μου, μπατσινα που
υπηρετει στο Α/Τ Ομονοιας.
Δευτερα βραδυ λεει η μπατσινα, ειχανε μαζεψει καμια δεκαρια πουτανες εξω απο
ενα ξενοδοχειο της οδου Μενανδρου. Αναμεσα τους και την Αννα.
Την πεταξανε σ΄ενα κελι, μαζι με τις αλλες. Η ωρα 11:00.
Σε μιση ωριτσα πλακωσανε οι δικηγοροι. Μια - μια οι αλλοδαπες την εκαναν.
Πληρωνανε οι νταβατζηδες τους.
Ξεμεινε η Αννα.
- Ο δικος σου ο δικηγορος?
- Δεν εχω δικηγορο...
Οι μπατσοι κατι μυριστηκαν. Εχουνε δει πολλα τα ματια τους. Την πηρανε την
Αννα, την πηγανε στον αξιωματικο υπηρεσιας.
- Απο που ξεφυτρωσες εσυ?
Η Αννα κατι πηγε να ψελισει αλλα δεν της εβγαινε ηχος. Μονο ενα δακρυ. Κι
αυτο στεγνο...
Η μπατσινα μου, που εκοβε χαρτοσημα στο γραφειο, επηρρεαστηκε. Ενταξει. Δεν
ειναι και το πιο συνηθισμενο να βλεπεις ελληνιδες και καλοβαλμενες κοπελες
σαν την Αννα, να κανουνε πιατσα στη Μενανδρου. Ασε που εκτος της ταυτοτητας,
ειχανε βρει στο τσαντακι της και κατι φωτογραφιες. Κι αναμεσα στις αλλες
φωτογραφιες, ενα βρεφος ολιγων μηνων.
- Το μωρο ποιανης ειναι?
- Δικο μου
- Ποσω μηνων?
- Εξη
- Και που το εχεις τωρα?
- Το φυλαει ο αντρας μου
- Και ξερει ο αντρας σου που γυρνας?
- Οχι δεν το ξερει...
Βουβαμαρα. Οι μπατσοι αλληλοκοιταζοντουσαν. Ητανε κι η πελατισσα μου, που
την ειχε πιασει το μητρικο. Μανουλα κι αυτη.
Σηκωνεται, φερνει στην Αννα λιγο καφε.
- Γιατι ρε κοπελα μου?
Ετσι ξερα, ενα "Γιατι". Και σαν τι αλλο να πεις?
Να πεις δηλαδη οτι η Αννα που ελιωσε βρακακια να σπουδασει Φιλοσοφικη Αθηνων
κι εξον απο το ξευτιλισμενο το πτυχιο ειχε και ενα μεταπτυχιακο στην ιστορια
της Τεχνης, δουλευε τωρα σε ενα πολυεθνικο σουπερ μαρκετ για 480 ευρω το
μηνα? Κι επιπλεον την πιανουνε να καμεις πιατσα στα Χαυτεια? Στα κωλαδικα
που πανε για να πηδηξουνε οι Πακιστανοι?
Πως να το πεις?
Γιατι αμα το πεις, ερχεται η σειρα του να ρωτησεις και για πιο λογο γινανε
ολα αυτα? Και ποιος φταιει? Και μηπως φταις κι εσυ που γινανε ολα αυτα, οπως
σκατα γινανε.
Και δεν το λες.
Λες μονον ενα ξερο "γιατι", που μεσα στη γυμνια του, εναι ντυμενο ολα τα
θανασιμα ερωτηματα αυτου του κοσμου...
Γιατι? Γιατι ετσι...
Γιατι πολυ απλα, τα 480 ευροπουλα που της δινουνε της Αννας οι πολυεθνικοι
υπεραρπαγες δεν φτανουν ουτε για το νοικι με τα κοινοχρηστα. Γιατι ο αντρας
της το εκλεισε το μαγαζι του και δεν λογιζεται ουτε ως ανεργος, για να του
πετανε τουλαχιστον ενα επιδομα. Γιατι αν δεν πληρωνε το χαρατσι αυτο τον
μηνα θα της κοβανε και το ρευμα.
Και πανω π 'ολα γιατι η Αννα εχει ενα βρεφος εξη μηνων.
Που ξυπναει τις νυχτες και σπαραζει στο κλαμα, αμα δεν του εχουνε ετοιμο το
αποστειρωμενο μπιμπερο με το γαλα. Και τι γαλα? Οχι το γαλα που πουλανε στα
περιπτερα. Το αλλο το γαλα. Που ειναι για τα μωρα. Το ακριβον. Το Αλμυρον...
Γιατι τα βρεφη δεν μπορουνε να φανε ροβιθια ή φακες που φερνει καθε μεσημερι
ο αντρας της απο τα συσσιτια της εκκλησιας. Ουτε να καταλαβουνε οτι σ' αυτον
τον κοσμο υπαρχουνε ανθρωποι που βγαζουν σε μια μερα τοσα ευροπουλα, οσα
χρειαζεται μια οικογενεια για να ζησει ενα χρονο! Κι οτι αυτοι οι ιδιοι
ανθρωποι, προκειμενου να βγαλουνε αλλα τοσα παραπανω [και τι να τα καμουνε
γαμω την τρελα μου?] ειναι ικανοι να στειλουν στο θανατο χιλιαδες
οικογενειες.
Οχι!
Τα βρεφη δεν τα καταλαβαινουνε αυτα.
Τα βρεφη διαθετουνε μονον τη σοφια της ζωης. Που λεει οτι καθε ανθρωπος που
ερχεται σ αυτον τον κοσμο δικαιουται ενα μεριδιο στο φως, στην τροφη και
στην ελπιδα...
Αυτο καταλαβαινουν τα βρεφη και αυτο ειναι που σε μαχαιρωνει στην καρδια,
οποτε τ' ακους να σπαραζουνε στο κλαμα απο την πεινα.
Και το Αλμυρον εχει λεφτα.
Πως να το αγοραασει η Αννα, που δεν εβισκε στο πορτοφολι της παρα μισο σεντ
και δυο φωτογραφιες?
Τις φωτογραφιες της ζωης της, πιου δεν αξιζε πια ουτε ενα κουτακι αλμυρον.
Τη μικρη συσκευασια...
Κι ετσι η Αννα πηρε το τσαντακι της και την εκαμε για την οδο Μενανδρου.
Τριαντα ευροπουλα ο πελατης. Εικοσι παιρνεις για το μ... σου και δεκα δινεις
στο ξενοδοχειο. Στηνεις κω... στον πρωτο βρωμιαρη που θα στα δωσει και
μετρας τις φτυσιες .
Ενας, δυο, τρεις πελατες και νατο το αλμυρον και νατα τα τσιγαρα. Σου μενει
και κατι τις να αγορασεις ενα μπουκαλι κρασι να το πιεις με τον Αλεξανδρο
σου [αλλος πτυχιουχος κι αυτος], να ξεχαστεις λιγακι.
Τριαντα ευρω.
Η τιμη της Αννας.
Και για να τα λεμε οπως ειναι, το ειχε ξανακαμει. Και μια και δυο φορες. Τη
μια για να βγαλει τα κοινοχρηστα, την αλλη για να βγαλει το χαρατσι.
Μαλιστα! Και ειχε ξαναβρεθει στο ξενοδοχειο της Μενανδρου και ειχε
ξαναμετρησει φτυσιες στην ψυχη της.
Τριαντα ευροπουλα το γα..., δεκαπεντε η πι...
Στα ορθια. Και με τα ματια κλειστα για να μην της ερθει να ξερασει.
Ετσι ωμα, γιατι ετσι γινονται.
Κι επειδη στην Αληθεια, δεν μπαινει προφυλακτικο...
Μοναχα που τις αλλες δυο φορες δεν την ειχανε τσιμπησει οι μπατσοι. Τωρα
ομως την επιασαν.
Και καθονταν η μπατσινα απο πανω της και δεν ηξευρε τι να πει η γυναικα.
Ο αξιωματικος υπηρεσιας, ξεστομισε μια βαρεια βρισια.
- Να χεσω που ειμαι ανθρωπος, ρε πουστη μου...
Μετα αλλαξε ενα βλεμμα με τους αλλους που ηταν εκει μεσα. Και με τη
μπατσινα, που ετρωγε τα νυχια της απο τον καημο.
- Αστην να φυγει. Μην γραφεις τιποτα στο βιβλιο σμβαντων...
Η μπατσινα ευθυς πεταξε και στυλο και μολυβια. Βουτηξε την Αννα απο το
μπρατσο
- Φευγα ρε κοριτσι. Καντηνε τωρα δα, Παρε την τσαντουλα σου και χασου...
Αλλα η Αννα τιποτα. Δεν κουνηθηκε καν
- Οριστε κυρια μου, μουγκρισε ο μπατσος. ειστε ελευθερη. Γυριστε στο σπιτι
σας και μη σας ξαναπιασουμε στα μπουρδελα...
- Αειντε, γρηγορα πριν μας την πεσει κανενας μυστηριος και βρουμε τον μπελα
μας...
Εκει η Αννα. Δεν ελεγε να σηκωθει απο το καθισμα.
Οι μπατσοι τα χασανε.
- Καλα δεν ακους?
- Ακουω
- Ε, τοτε τραβα σπιτι σου
- Δεν γυρναω σπιτι μου
- Τι μας λες ρε κοριτσι? Το χεις κουνημενο?
- Το μωρο μου πειναει, το καταλαβαινετε? Δεν προλαβα να παρω ουτε εναν
πελατη. Δεν γυρναω σπιτι μου χωρις το αλμυρον... Δεν αντεχω ν ακουω το μωρο
μου να σπαραζει στο κλαμα...
Ο αξιωματικος υπηρεσιας, βαρεσε μια γροθια στον αερα. Ε, και που να τη
βαρεσει ο ανθρωπος?
Στα λαμογια? Στους γραβατοπειρατες? Στους τραπεζιτες? Στιςπολυεθνικες? Στα
αφεντικα του? Στον διοικητη του? Στο στομαχι του?
Ή στο εικονισμα του Χριστου που δεσποζε απανω απο το γραφειο του.
- Ποσο καμει αυτο το γαμημενο το αλμυρον ρε Μαρια? {Μαρια λενε την πελατισσα
μου}
- Κανα εικοσαρι...
Ο μπατσος εβγανε κι εριξε ενα ταλληρακι στο τραπεζι. Μετα ηρθανε κι οι
αλλοι. Και η Μαρια, που της ειπε κι ολας της Αννας διανυκτερευον φαρμακειο
για να το αγορασει.
- Οριστε. Μαζευτηκαν αρκετα... Θα χεις να παρεις και τσιγαρα... Φευγα και
μην ξαναγυρισεις εκει ρε κοριτσι... Δεν λεει...
Η Αννα τα πηρε και την εκανε.

Για κεινο το βραδυ τουλαχιστον, ο Ανθρωπος ειχε ανεβασει την τιμη του...

Εις μνημην ΣΤΕΛΙΟΥ ΚΑΡΔΑΡΑ (πενθοφορει η Αγ. Σοφιά παλια και νέα Κοκκινιά)

" πατέρας μου ειν´ ο Πειραιάς και μάνα μου η Κοκκινιά 
. Οι Τούρκοι μου εσφαξαν γονείς και ένα αδέλφι οταν φευγαμε κυνηγημένοι απ´τ´ Αιβαλι. Ε, για μένα φάρος , κι απο αδελφός καλύτερα ,στάθηκε ο Στέλιος Καρδαρας. Έγινε το αδέλφι που έχασα το 22 με τη καταστροφή και τον ξεριζωμό....". Αυτα τα λόγια έβγαιναν απο το στόμα του μπάρμπα Μάκη ,- Ιωακειμ Μελετογλου** σαν να έψελνε το " Ω γλυκύ μου Εαρ" την Μεγάλη Παρακευη.

 Στάθηκα ένα χειμωνιάτικο ,αλλα ζεστό μεσημέρι να ξαποστασω ,έπειτα απο εξαντλητική πεζοπορία, σε έναν καφενε στην Κοκκινιά , παλιακό, απ´ αυτούς που μυρίζουν ακόμα φτώχεια, φιλότιμο και μπέσα και που οι τοίχοι τους ειναι γεμάτοι αναμνήσεις. Άθελα μου, υπήρξα " κοριος" σε μια συζήτηση ιστορική διάλεξη, θα έλεγα καλύτερα. Ένας ενενηνταχρονος, διηγούνταν στη παρέα ,- όλοι τους σημερινοί σαρανταρηδες - την ιστορία του Στέλιου ΚΑΡΔΑΡΑ, ενός απο τους ηρωικότερους σαμποτερ της Εθνικής Αντίστασης . Έστησαν αυτί . Η περιέργεια με " σκότωνε ".
 " Κι ήταν παλληκαρι μπάρμπα Μάκη ο Στέλιος? " ρώτησε ένας συνομήλικους μου.
 " Μόνο παλληκαρι! Δύσκολα βρίσκονται τα λόγια για να περιγράψεις τέτοιους άντρες . Δεν ειναι που έπιανε τη πέτρα και την εστυβε! Ούτε που οι Γερμανοί και τα καθικια οι συνεργάτες τους τον έτρεμαν . Ειναι που τον αγαπούσε όλη η Κοκκινιά. Ήταν ο Θεός της φτωχολογιας.
 " πες μας κι αλλα μπάρμπα Μάκη " ...
 " Τι να σας πω μωρε? χίλιες φορές τάχετε ακούσει . Αλλα αφου κάνετε κέφι... Το λοιπόν , ο Στέλιος , ήτανε σάλταδορος με κότσια, με αρχιδια, που λέτε και εσείς σήμερα . Ανατιναζε αυτοκίνητα, αποθήκες , άρπαζε τρόφιμα και αλλα αγαθά απο τους Γερμανούς, και τα μοίραζε στο φτωχό κοσμάκη που πέθαινε της πείνας . Έσωσε πολυ κόσμο απ´ τη πείνα ο Στέλιος , καλη του ώρα . ..."
" Μπάρμπα Μάκη ήταν και στη μάχη της Κοκκινιας ο Στέλιος? "
 " Αμε!..Ήταν Μαρτης του 44. Εγω σε άλλη διμοιρία, ο Στέλιος σε άλλη. τέσσερις μέρες σφυροκοπουσαν τα καθ´ άρματα τη πόλη. Κάθε πρωι Γερμανοί και Μπουρανταδες, έκαναν επιδρομές απο όλες τις εισόδους της Κοκκινιας. Την υπεράσπιση της πόλης είχε αναλάβει το 6ο Ανεξάρτητο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ. Απο κοντα το ΕΑΜ οι νεολαίοι , οι επονιτες δηλαδη και φυσικα η συντριπτική πλειοψηφία του λαού της Κοκκινιας. Επι τρεις μέρες έφευγαν άπραγοι κι επέστρεφαν με περισσότερες ενισχύσεις πιο πολλα πυρομαχικά και βαθύτερο οπλισμό . ..τα αυτιά μου βουιζαν πολλές μέρες μετα τη μάχη!!"
 " Για το Στέλιο πες μας .."
 " Ναι ναι ο Στέλιος! Πολέμησε ηρωικά ,αντρικεια όπως ταιριάζει σε αληθινό Κοκκινιωτη . Τα έμαθα πολυ καιρο μετα . Ήταν 7 του Μαρτη . Αξημερωτα μπήκαν απο την πλευρά του Δημαρχείου οι γερμανοτσολιαδες. Τους αντιμετώπισαν μαχητές του 3 ου τάγματος με ένα όπλο πολυβόλο και πέντε χειροβομβίδες που έριξε ο Στέλιος και τους έστειλαν απο εκει πού´ρθαν τους ρουφιανους.....στις έντεκα η διμοιρία του Μπιζανη μαζι με το Στέλιο ΚΑΡΔΑΡΑ επιτίθεται απο την οδό Καραϊσκάκη . Τους έκαναν μεγάλη ζημιά. Τους ανάγκασαν να υποχωρήσουν , αλλα η μάχη ήταν άνιση. Η Κοκκινιά ήταν περικυκλωμενη απο ναζηδες και Μπουρανταδες . Πάντως πόδι εδω δεν πάτησαν , μέχρι τον Αύγουστο που έκαναν μπλόκο κι εσφαξαν κόσμο και ντουνια ."

 Παραγγελνω καραφακι ρακη και μεζέ . Η παρέα ζητεί συνεχώς απαντήσεις .
 " Που λέτε ντερβισοπαιδα , πέρασε ο καιρός , τα καθημερινα , η μπομποτα, ένα πιάτο φαΐ και τα λοιπά, χαλαρώσουν τον κόσμο . Τον Στέλιο τον έπιασαν ταγματασφαλιτες, καλοκαίρι στα περιβόλια στο Ρεντη,. Είχε παει στη στερνα να πιει νερό και να πλυθει . Του την είχαν στημένη , μπορει και να τον είχαν προδώσει , ποιος το ξέρει! Τον πήγαν στον Αη Διονύση στη Δραπετσωνα και τον εκτέλεσαν . Απο το μίσος που του είχανε , του κοψανε και τα γεννητικα όργανα . Τέτοιοι ΜΠΑΤΣΟΥ ήταν ..."
 " Τον έκαναν και τραγούδι έτσι δεν ειναι?"
 " Γεια στο στόμα σου. Ο Γενιτσαρης . Ωραίο τραγούδι μαγκικο όπως ταιριάζει στο Στέλιο . Να φανταστείς πήγαν ανταρτες και ΕΑΜιτες και πήραν τον σχωρεμενο το Μιχάλη να το παίξει στην πλατεία της Κοκκινιας. ήμουν εκει ρε μάγκες . Οταν το τραγούδησε ο μακαρίτης ο Μιχάλης , όλος ο κόσμος έκλαιγε. Πέντε χιλιάδες ψυχές , ίσως και παρα πάνω . Ρε Μπαμπη πιάσει το τριχορδο σου να το παίξουμε κι εμείς εδω να θυμηθούμε τα παλια. Ο καφετζης έφερε το μπουζούκι του. Το κουρδισαν ΡΕ ΛΑ ΡΕ έπιασε το ταξίμι ένας απο τη παρέα , έκανε και την εισαγωγή κι άρχισαν το τραγούδι . " πενθοφορει η Αγιά Σοφιά , παλια και νέα Κοκκινιά " .... Το τραγούδι τελείωσε , πληρώθηκαν οι λογαριασμοί, - κανείς δε διανόηθηκε να πάρει λεφτα απο το μπάρμπα Μάκη .
 " Άντε καλοπαιδα καληνύχτα και τώρα να μην ξεχνάτε. Πατέρας μας ο Πειραιάς και μάνα μας η Κοκκινιά . "

 Έφυγα και γω ευχάριστα φτιαγμένος απο τη ρακη , το άσμα που για πρώτη φορα άκουγα και κυρίως για την ,έστω και έμμεση επαφη με έναν θρύλο της Εθνικής μας Αντίστασης .

 ** ο μπάρμπα Μάκης , Ιωακειμ Μελετογλου , θα μπορούσε να ειναι οποιοσδήποτε Κοκκινιωτης που κρατάει ακόμα και σήμερα , στους πονηρούς και έτους που ζούμε , ζωντανή τη μνήμη ηρώων σαν τον Στέλιο ΚΑΡΔΑΡΑ και ιστορικών γεγονότων όπως τη μάχη και το μπλόκο της Κοκκινιας.

 Του Τάκη Σπετσιερη ( κυριακάτικη εφημερίδα ΤΟ ΧΩΝΙ )

ΩΔΗ ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΜΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΥ

ΑΝΟΙΞΑΝΕ ΟΙ ΟΥΡΑΝΟΙ..... ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΥΠΟΔΕΧΤΟΥΝΕ...... ΚΙ Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕ.... ΚΡΥΦΑ....ΝΑ ΜΗ ΤΟΝ ΔΟΥΝΕ..... ΣΟΥ ΣΤΡΩΣΕ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΕΤΑΛΑ..... ΝΑ ΑΚΡΙΒΟΠΑΤΗΣΕΙΣ.... ΣΤΟ ΠΛΑΙ ΤΟ ΜΙΚΡΟΦΩΝΟ.... ΣΟΥ ΠΑΝΕ....ΝΑ ΑΦΗΣΕΙΣ..... ΚΑΙ ΕΚΑΝΑΝ ΚΥΚΛΟ ΓΥΡΩ ΣΟΥ..... ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΤΙΣ ΣΤΡΟΦΕΣ ΣΟΥ.... ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ..... ΤΩΡΑ....ΤΙΣ ΖΕΜΠΕΚΙΕΣ ΣΟΥ......... ΕΚΛΕΙΣΑΝ ΤΑ ΛΑΔΑΔΙΚΑ..... ΚΑΠΟΥ....ΣΤΗ ΣΑΛΛΟΝΙΚΗ..... ΤΗ ΡΟΖΑ.... ΤΩΡΑ .... ΘΑ ΒΡΕΘΕΙ.... ΚΑΠΟΙΟΣ....ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕΙ?? ΓΡΑΦΤΗΚΕ Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ.... ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ ΤΟΝ ΑΠΑΝΩ....... ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΕΡΑΣΕΣ.... ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΟΠΑΝΟ.!!!

του καλου φιλου και λαικου παιδιου Αρη απο την ομαδα Ρεμπέτικου και Λαικού τραγουδιού στο facebook 

 http://www.facebook.com/groups/339480206079096/431894273504355/?notif_t=group_activity

Σαμουελ Μπεκετ "ο απαισιόδοξος προφήτης"

Τίποτα μηδαμινό δεν θα’ χε υπάρξει για το τίποτα τόσο υπαρκτό τίποτα μηδαμινό...

Σαν σήμερα,το 1906 έρχεται στη ζωή ο Σάμουελ Μπέκετ, ένας από τους σημαντικότερους πρωτοπόρους της σύγχρονης λογοτεχνίας και εκφραστής ενός μυστηριώδους ρεύματος που πολύ δύσκολα μπορεί να ενταχθεί σε κάποια καλλιτεχνική φόρμα. Ο Μπέκετ έχει θεωρηθεί μοντέρνος, μεταμοντέρνος αλλά και «πατέρας» του θεάτρου του παραλόγου, όμως ο ίδιος αρνήθηκε όχι μόνο τους τίτλους αυτούς, αλλά και οποιαδήποτε προσπάθεια να δοθεί νόημα στα έργα του. Γεννημένος σε μια επαρχιακή πόλη κοντά στο Δουβλίνο, ο «Σαμ» σπουδάζει Γαλλικά και Ιταλικά, διαβάζει μανιωδώς τα έργα του Δάντη και το 1928 δίνει διαλέξεις Αγγλικών στην École Normale Supérieure του Παρισιού, τις οποίες παρακολουθούν ως φοιτητές ο Σαρτρ και η Σιμόν ντε Μποβουάρ. Επίσης, στο Παρίσι γνωρίζεται με τον Τζέημς Τζόυς και οι δύο Ιρλανδοί αναπτύσσουν στενή φιλική και πνευματική σχέση. Ο βαθμός στον οποίον ο νεαρός Μπέκετ επηρεάζεται από τον Τζόυς έχει ίσως υπερτονιστεί από τους κριτικούς, καθώς κάτι τέτοιο ισχύει κυρίως για το πρώιμο έργο του Μπέκετ, μέχρι δηλαδή να αναπτύξει το μοναδικό προσωπικό του στυλ. Αυτό θα συμβεί μόνο αφού αυτοεξοριστεί στο Παρίσι το 1937 και ζήσει ορισμένες δύσκολες εμπειρίες, όπως ο παγκόσμιος πόλεμος και τα προσωπικά του ψυχικά σκαμπανευάσματα. Όταν τα ναζιστικά στρατεύματα εισβάλουν στη χώρα, ο Σάμουελ Μπέκετ εντάσσεται στη Γαλλική Αντίσταση και δραστηριοποιείται έμμεσα ή άμεσα, με αποκορύφωμα τη διάσωση της αγαπημένης του Σουζάν από τα χέρια της Γκεστάπο. Όπως και τους περισσότερους καλλιτέχνες, ο παραλογισμός και η ματαιότητα του πολέμου καθορίζουν τον ψυχισμό του Μπέκετ, που μέσα από τα έργα του θα εκφράσει τον παραλογισμό και τη ματαιότητα ολόκληρης της ζωής. Ο Μπέκετ πιστεύει πως η ζωή έχει νόημα αλλά αυτό είναι αδύνατο να βρεθεί και έτσι ο κόσμος είναι καταδικασμένα γεμάτος με αιωρούμενες απορίες, αδιέξοδα και απελπισία. Στο διασημότερο θεατρικό του έργο, οι -πάντα περιθωριακοί- ήρωες περιμένουν μάταια την άφιξη του Γκοντό και συμβολικά του Θεού (God-ot), κάτι όμως που για τον Μπέκετ σημαίνει πως «δεν έρχεται, άρα υπάρχει». Βέβαια, ο τίτλος «απαισιόδοξος προφήτης» δεν είναι απόλυτα εύστοχος για τον Σάμουελ Μπέκετ, που βρίσκει κωμική τη δίχως ελπίδα αναζήτηση της αλήθειας και σημαντικό το να απολαμβάνει κανείς τις ερωτήσεις και το ταξίδι της ζωής. Ο συλλογισμός αυτός του χαρίζει μια πολύ ιδιαίτερη καλλιτεχνική ελευθερία: «Δεν υπάρχει ενότητα στον κόσμο, άρα γιατί να υπάρχει στα κείμενά μας; Ποια η πραγματικότητα; Το έργο, τα ίδια τα κείμενα». Η πεποίθηση του πως η τέχνη πρέπει να είναι υποκειμενική και να εκφράζει τον εσωτερικό κόσμο του δημιουργού, έρχεται σε μορφή αποκάλυψης που βιώνει ο Μπέκετ στο δωμάτιο της μητέρας του στο Δουβλίνο το 1945 και που θα αποτυπώσει αργότερα (1958) μέσω του Κράππ, του ηλικιωμένου ήρωα που ακούει σε κασσέτα το αποκαλυπτικό παρελθόν του. Γράφει στα Γαλλικά επειδή «είναι πιο εύκολο να γράψεις χωρίς ύφος» και έτσι, μέσα από τον εκφυλισμό της, απομυθοποιεί την ικανότητα της γλώσσας να περιγράψει αντικειμενικά την ουσία και την αλήθεια. Δίνει λοιπόν μεγάλη βαρύτητα στη σιωπή και κυρίως στο οπτικό κομμάτι του θεάτρου, καθώς οι σκηνικές οδηγίες στα έργα του είναι πάντα λεπτομερέστατες. «Η γλώσσα του είναι συνάμα λιτή, βίαιη, ελλειπτική. Δεν τον κρατούν αιχμάλωτο οι γραμματικοί κανόνες: αρχίζει μία φράση στον ενικό, την τελειώνει στον πληθυντικό, αντικαθιστά ένα ρήμα με ένα ουσιαστικό αν νομίζει ότι αυτό βοηθάει. Περνάει από την τέλεια έκφραση του απόλυτου λυρισμού, στη γλώσσα του πεζοδρομίου, στις βωμολοχίες» γράφει η Χριστίνα Τσίγγου στον ελληνικό πρόλογο του «Τέλους του Παιχνιδιού». Ο Μπέκετ είναι άναρχος, αινιγματικός και παράδοξος σε όλα τα επίπεδα του έργου του. Την παραληριματική του γλώσσα πλαισιώνουν οι δυνατές, μεταφυσικές εικόνες, μια πρωτοφανής χρονική αυθαιρεσία, οι κατακερματισμένοι χαρακτήρες και η πλοκή που περισσότερο θυμίζει αίνιγμα. Παρόλο που η λογική δε λείπει από το έργο του Μπέκετ, ο Μάρτιν Έσσλιν θα το αποκαλέσει «Θέατρο του Παραλόγου», εξηγώντας: «κάθε απόπειρα να καταλήξει κανείς σε μια ξεκάθαρη και σίγουρη ερμηνεία θα ήταν τόσο παράλογη, όσο και το να προσπαθήσει να ανακαλύψει και να καθορίσει που ακριβώς αρχίζει και που ακριβώς τελειώνει το περίγραμμα ενός κιάρο–σκούρο σ’ έναν πίνακα του Ρέμπραντ, ξύνοντας τη μπογιά». To 1969 απονέμεται στον Σάμουελ Μπέκετ το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το έργο του, που «μέσα από νέες λογοτεχνικές και θεατρικές φόρμες, εξυψώνει το μοντέρνο άνθρωπο μέσα από την ένδειά του». Ο Μπέκετ αρνείται να το παραλάβει και διαθέτει το χρηματικό έπαθλο των 73.000 δολαρίων σε νέου και πρωτοποριακούς καλλιτέχνες, ζωγράφους και σκηνοθέτες. Όσο μεγαλώνει, το έργο του Μπέκετ γίνεται όλο και περισσότερο μινιμαλιστικό και κάτι παρόμοιο συμβαίνει με τη ζωή του. Περνάει τα τελευταία του χρόνια απομονωμένος στο Παρίσι, όπου πεθαίνει στις 22 Δεκεμβρίου 1989. TVXS