Η ελληνική παρα-επιτραπέζια αντισφαιριση παραμονές των Παρα Ολυμπιακών του Λονδίνου 2012

Ο τέως παρα αθλητής του πινγκ πονγκ Γάλλος Gael Marziou, ο οποίος έχει την γυναίκα του πολυ αξιόλογη αθλήτρια στο χώρο της Ε.Α ( επιτραπέζια αντισφαιριση) ,και ο οποίος μετα  το τέλος της αθλητικής του καριέρας παρακολουθει σχεδόν όλα τα διεθνή τουρνουα σαν μέλος τής διεθνους παρα ομοσπονδίας για την Ε.Α (www.ipttc.org) , έκανε στο προφίλ του στο Facebook (http://www.facebook.com/gmarziou?ref=ts) παραμονές των Ο.Α του Λονδίνου 2012 μια στατιστικη ανακοινωση που αφορούσε την αποστολη της Τουρκίας. Είπε...

" Η Τουρκική αποστολη έχει τον μικρότερο μέσο όρο ηλικίας και τα περισσότερα μέλη είναι .θηλυκου γένους". 

Φέτος το καλοκαίρι βρίσκομαι στην Άγκυρα. Απο τις πρώτες μέρες της παραμονής μου παρατήρησα το εξής. 

Σε μεγάλες πεζό γέφυρες πάνω απο μεγάλους αυτοκινητόδρομους υπήρχαν διαφημιστικές αφίσες γνωστής αθλήτριας της Ε.Α της χώρας που λαμβάνει μέρος στους Ο.Α 2012 . Φυσικα στην αφίσα υπήρχε και ο χορηγός προφανώς της Εθνικής ομάδας, γνωστή εταιρία καυσίμων. Παρακάτω σε άλλη πεζό γέφυρα, άλλη αφίσα με αθλητή της τοξοβολίας. 

Απο περιέργεια μπήκα στα σχετικά sites και είδα τα σύντομα βιογραφικά και στατιστικά των Τούρκων αθλητών. Σχεδόν όλοι προπονούνται κάτω απο τις οδηγίες του ίδιου προπονητή που προφανώς είναι και ο Ομοσπονδιακός του αθλήματος. Έχω δει σχετικά βίντεο και διαπίστωσα οτι παρα το νεαρο της ηλικίας τους το επίπεδο τους είναι υψηλότατο. Πως αλλιώς θα ήταν άλλωστε αφου κατεβάζουν τέτοια ομάδα στο Λονδίνο . 

Θέλω να συμπληρώσω  οτι για το άθλημα μας της Ε.Α η συμμετοχή στους Ο.Α και στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα απαιτει οι αθλητές να βρίσκονται σε υψηλές θέσεις της κατάταξης ανάλογα με τη  κατηγορία αναπηρίας τους. Αυτο συνεπάγεται συμμετοχές των αθλητών σε διεθνή τουρνουα, νίκες σε αυτα και αγωνιστικές εμπειρίες. επιπλέον και το αυτονόητο- καθοδήγηση και προγραμματισμός απο ειδικό προπονητη που θα δουλέψει συλλογικα και ατομικά με τους αθλητές ώστε να βελτιώσει τα προτερήματα τους και να ελαχιστοποιησει τα μειονεκτήματα. 

Στην Αθήνα το 2004 οι Τούρκοι αθλητές αν δεν κάνω λάθος ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, με πρωταγωνίστρια μια αθλήτρια των ορθιων κατηγοριών που πήρε και μετάλλιο . Πρωταγωνίστησε μάλιστα και στο Πεκίνο . Μετα την Αθήνα και απο το 2005 προσωπικά σαν αθλητής πήρα μέρος σε διάφορα τουρνουα στο εξωτερικό και η Τουρκική συμμετοχή ήταν πενιχρή.Ομως ...άκριβως λίγο πριν το Πεκίνο αλλα και όλη την τετραετία που ακολούθησε μέχρι σήμερα παραμονές του Λονδίνου 2012 οι συμμετοχές της γείτονας χώρας στα τουρνουα ήταν πραγματι εντυπωσιακή. όχι μόνο σε αριθμό συμμετοχών και αθλητών που λάμβαναν μέρος ,αλλα και σε αποτελέσματα. Δείγματα δουλειάς που γίνονταν. Προφανώς μάζεψαν το εν δυνάμει έμψυχο υλικό τους , τα ταλέντα τους, που προφανώς μέχρι τότε απλα ασχολούνταν , οργανώθηκαν κάτω απο τον ίδιο προπονητη και προφανώς αν δεν έβαλαν  όλα τα χρήματα για τις συμμετοχές τους στα τουρνουα, ένα μέρος το διέθεσαν σπόνσορες που βρήκαν. 

Κυκλοφόρησαν κάποια στιγμη μάλιστα στο διαδίκτυο πριν απο λίγα χρόνια και ένα βιντεακι με σύντομες συνεντεύξεις και παρουσιάσεις των αθλητών αυτών σε δράση...

Πραγματικα την χαίρομαι τη Τουρκία και την Νεανική  Εθνική τους ομάδα. Αν δούμε τίποτα απο το κρατικό μας κανάλι θα είμαι μαζι τους. Θα έχουν και συνέχεια γιατι αν πανε καλα και άλλοι αθλητές θα στελεχώσουν τα επόμενα χρόνια την ομάδα αλλα και οι σπόνσορες δεν θα έχουν λόγο να αποσύρουν την χορηγία τους. Κατα κάποιο τροπο το νερό στην παρα Ε.Α στην γείτονα έχει μπει στο αυλάκι . 

Και με πιάνει μια πικρία γιατι αν εξαιρέσεις τη συμμετοχή μας στην Αθήνα λόγω χώρας που φιλόξενει  τους Ο.Α φυσικα δεν υπήρξαν  συμμετοχές μας ποτε άλλοτε αλλα και ούτε πρόκειται  να υπάρξουν με τα σημερινά δεδομένα γιατι αν και υπάρχει έμψυχο δυναμικό, απλα τίποτα απο τα παρα πάνω  τα ευλογα δεν έχει γίνει , 

Είναι γνωστή η ρήση στους επιχειρηματικούς οικονομικούς κύκλους που αναφέρεται στις επιτυχίες 

" αν δεν ξέρεις πως να επιτυχεις , κοιτα πως το έκαναν οι άλλοι, και αν δεν έχεις χρήματα χρησιμοποίησε αυτών που έχουν"

Δεν υπάρχουν όρια!!!

Ποτέ να μην τελείωνε!!

Πριν από λίγες μέρες γύρισα από την Σλοβενία, όπου συμμετέιχα σε ένα δεκαήμερο προπονητικό camp για άτομα με αναπηρίες στην Επιτραπέζια Αντισφαίριση.
Η διοργανώτρια χώρα έχει παράδοση στο συγκεκριμένο άθλημα διοργανώνει τουλάχιστον δύο ανοικτά τουρνουά τον χρόνο και το σημαντικότερο έχει δύο Παγκόσμιες πρωταθλήτριες και Παραολυμπιονικήτριες, με σημαντικότερη λόγω του νεαρού της ηλικίας την Mateja Pintar η οποία στη χώρα της είναι πασίγνωστη και τυγχάνει μεγάλης υποστήριξης και δημοσιότητας..
Φέτος αποφάσισα λοιπόν αντί να διαθέσω το χαμηλό μου μπατζετ σε κάποιο τουρνουά, να πάω σε αυτό το κλειστό camp όπου ήξερα ότι θα προπονούμουν με κάποιους από τους καλύτερους Ευρωπαίους Αθλητές στο πινγκ πονγκ.
Η ημερομηνία έναρξης δεν ήταν τυχαία. Σε μιά πόλη θέρετρο και με πηγές σπα, το Lasko, μόλις 70 χλμ από την Λουμπλιάνα, στις 8 του Μαίου τελείωνε το διεθνές τουρνουά και στις 10 Μαίου ξεκινόυσαν οι προπονήσεις, για τους περίπου 20 αθλητές σε καρότσι και περίπου άλλους τόσους ορθίους. Ενα μήνα μετά αρχές Ιουνίου στη Γένοβα αρχίζει το Πανευρωπαικό και η εποχή φαντάζει η καταλληλότερη για φορμάρισμα.
Οι παίκτες που πήραμε μέρος ήταν από Σλοβενία, Σλοβακία, Ολλανδία, Γερμανία, Ιρλανδία, Μ.Βρεττανία, μεγάλες δυνάμεις στο άθλημα.

Διάλεξα με την αετίνα μου να πάμε με το αυτοκίνητο. Η πιό βολική διαδρομή με το αυτοκίνητο, είναι Αθήνα Ηγουμενίτσα, πλοίο για Ανκόνα Ιταλίας με μία βραδυά στο πλοίο και την άλλη μέρα αργά το απόγευμα μετά από 6 ώρες οδήγησης φθάνεις Λιουμπλιάνα (και Λάσκο κατ'επέκταση).

Η αξία μου στο παγκόσμιο αθλητικό χρηματιστήριο είναι ακόμα χαμηλή, αυτό όμως δεν έπαιξε κανέναν ρόλο στον τρόπο που αντιμετωπίστηκα από προπονητές και άλλους αθλητές, οι περισσότεροι από τους οποίους έιχαν διεθνείς περγαμηνές και με φιλοδοξίες για το Πανευρωπαικό. Εκεί, κάτω από αυστηρά αθλητικό πρόγραμμα είμασταν όλοι στο μηδέν και ισοι προς ίσον.
Σε γενικές γραμμές το πρόγραμμα είχε ώς εξής.
Ξύπνημα γύρω στις 7,00-7,30. Πρωινό και 8,30 άρχίζαμε με σλάλομ γύρω από τα τραπέζια και ασκήσεις stretching μυικών ομάδων και αρθρώσεων των χεριών και όμων. Κατόπιν κατόπιν ζευγαρώματα με διαφορετικούς αθλητές κάθε φορά και για συγκεκριμένες ασκήσεις κάθε φορά, γεγονός που καθόριζαν κάθε φορά οι προπονητές. Οι ασκήσεις περιλάμβαναν κυρίως ασκήσεις τακτικής και ανάπτυξης νέων τεχνικών σε χτυπήματα.
11,00 η ώρα επιστροφή, μπάνιο σάουνα όποιοι ήθελαν ή πισίνα, μεσημεριανό και ξεκούραση.
4,30 επιστροφή και άλλά προπονητικά κόλπα αλλά πιό χαλαρά αυτή τη φορά μέχρι τις 7,00. Κατόπιν ήμασταν ελέυθεροι (όσο μπορούσαμε¨-) αλλά πιστέψτε με οι αντοχές μας δεν ξεπερνούσαν τις 11,00 το βράδυ.
Τέλος της πρώτης μέρας και όλη την δέυτερη κυρίως, είπα από μέσα μου ότι δεν θα μπορέσω να ακολουθήσω το ρυθμό. Πόνοι παντού και κατανάλωση ποσοτήτων ειδικής αλοιφής για ανακούφηση.(και όχι μόνον εγώ) Παρ'όλα αυτά όταν ξεκινούσε η προπόνηση εκτός από ένα βάρος στους μυές, οι πόνοι εξαφανίζονταν ως δια μαγείας. Στο μεταξύ οι προπονητές μας έμπειροι στο θέμα προσάρμοζαν ως δια μαγέιας το βάρος των προπονήσεων λες και ήξεραν ακριβώς τι αντιμετωπίζαμε.
Τρίτη μέρα τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα και πολλοί άρχιζαν να εμφανίζουν σημάδια κόπωσης και επιδέσμους σε μπράτσα και καρπούς. (εγώ πάντως την έβγαλα καθαρή από αυτή την άποψη)
Την τέταρτη μέρα το πρωί μας άφησαν ελεύθερους για απόθεραπεία και αυτό ήταν προγραμματισμένο εκ των προτέρων. Οι πόνοι και τα πιασίματα ήταν σαφώς λιγότερα εκείνο το πρωί καθώς το σώμα άρχισε πλέον να προσαρμόζεται, και βρήκαμε την ευκαιρία να πάμε για κάποια ψώνια αναμνηστικά στην πιό κοντινή μεγάλη πόλη το Celje και την Λιουμπλιάνα.

Από τουριστικής απόψεως η Σλοβενία είναι μιά πανέμορφη χώρα με ζεστούς Βαλκάνιους κατοίκους (υπάρχει και άλλη αναφορά παλαιότερα στον Σταυραετό) οι οποία πρόσφατα μπήκε στην νομισματική ένωση. Παραμένει όμως πάμφθηνη όπως και πριν χωρίς να πραγματοποιήσει τις γνωσ΄τες Ελληνικές αλχημέιες προς χάριν του εύκολου πλουτισμού των λίγων. Γιά χρόνια υπήρξε προτεκτοράτο της ΑυστροΟυγγαρίας και μέρος διακοπών του Τίτο στα χρόνια της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας ( πχ η πανέμπορφη λίμνη Bled κόντα στα σύνοτα με την Αυστρία κλπ.) Σε κανένα σημέιο δεν φάινεται να έχει επηρρεαστεί από το γεγονός της διάσπασης αλλά και των πρόσφατων πολέμων. οι κάτοικοι διαπνέονται από μια ευμάρεια που το βλέπεις στα πενέμορφα σπίτια τους στα είδη των αγορών τους στον τροπο που ντύνονται και στα καινούργια τους αυτοκίνητα. Χαμογελούν εύκολα και είναι πολύ φιλικοί. Υπάρχει απόλυτη ασφάλεια παντού. Μιλούν σχεδόν όλοι τα Γερμανικά αλλά και με Αγγλικά μπορείς να επικοινωνήσεις έυκολα. Η χώρα βγαίνει στην Αδριατική μόνο με ένα μικρό κομμάτι γης κάποιων δεκάδων χιλιομέτρων νότια την Τεργέστης. Εδώ το κυρίως φιλέτο ακτών το έχει πάρει νοτιότερα η Κροατία με τα περίφημα Δαλματικά φιορδ. Ετσι έχει αναπτύξει πολύ σαν την Αυστρία τον χειμερινό τουρισμό και τα περιφερειακά του, στην ενδοχώρα.

Τεταρτη μέρα απόγευμα το πρόγραμμα ήταν και πάλι εντατικό αλλά το κενό έκανε σε όλους καλό.
Από την πέμπτη μέρα καποιοι αθλητές λόγω προσωπικών υποχρεώσεων έπρεπε να φύγουν ενώ κάποιοι άλλοι χαμηλοτερων κατηγοριών και με μικρότερες αντοχές έκαναν απουσίες πρωί ή απόγευμα. Αυτό βέβαια δημιουργόυσε κάποια προβλήματα στα ζευγαρώματα ή στο πρόγραμμα που είχαν κατα νου να αναπτύξουν οι προπονητές αλλά πιστέυω ότι ξεπεράστηκαν και προσάρμοσαν το πρόγραμμα ανάλογα.
Οπως καταλαβαίνετε από την 5η μέρα και μετά μέχρι την 8η και τελευταία δεν υπήρχαν πλέον πόνοι. Το πρόγραμμα που ακολουθόυσαμε ήταν επανάληψης με παραλαγές και το κλίμα ήταν πολύ πιό ευχάριστο πλέον γιατί όλοι ήμασταν πλέον μιά οικογένεια και τα αστεία ακόμα και πάνω στην προπόνηση έδιναν και έπερναν. Τα βράδια ευχάριστες στιγμές γύρω από την πισίνα με μπύρες και χαλαρή κουβεντούλα. Ο περίπατος μέσα στην πόλη γύρω από το ποτάμι και μέσα στο καταπράσινο πάρκο του Lasko, για όποιον η΄θελε αποτελούσε μιά χαλαρωτική εμπειρία.
Δεν είναι υπερβολή να πώ ότι όσο πλησίαζε η ώρα του τέλους παρακαλούσα μέσα μου να μην τελείωνε, να συνέχιζα να ήμουνα μέρος αυτής της αθλητικής οικογένειας και να την ακολουθούσα μαζί και στο Πανευρωπαικό (ας όψεται η Ελλ. Ομοσπονδία).

Ξέρω όμως ότι να είμαι καλά του χρόνου αξίζει πάλι να είμαι εκεί μέρος της θαυμάσιας αυτής Ευρωπαικής ομάδας αθλητών!!

Νομίζω ότι χρειάζονται και μερικές φωτογραφίες από αυτό το δεκαήμερο


Ηγουμενίτσα sunset


Δώσε μου και μένα!! (Πίτσα δίπλα στο ποτάμι στη Λιουμπλιάνα)

Λιουμπλιάνα.Φαντάσου το βράδυ με το φως του φανοστάτη!!






Επι΄το έργον

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΧΟΡΗΓΟΣ γιατί αν περιμένουμε από την Αθλητική Ομοσπονδία......

Θέλω δημόσια να ευχαριστήσω το site των ανακοινώσεων και αγγελιών bigmarket για την αφιλοκερδή ανάρτηση του παραπάνω banner, ανταποκρινόμενο στην προσπάθεια που γίνεται, εξεύρεσης οικονομικού χορηγού

Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφάιρισης 2007 (Μία απο τα ίδια?...ή μήπως αξίζει τον κόπο?)

...πλησίαζε η μέρα και το'βλεπε πως θα αγχωνόταν πάλι.
Το άγχος και η ένταση, όσο πλησιάζουν οι αγώνες, σε πολλούς κάνει καλό. Τους δίνει την απαραίτητη ώθηση για να πάρουν το πολυπόθητο αποτέλεσμα. Αυτός όμως ήταν διαφορετικός. Βρισκόταν στην άλλη μεριά του ποταμού. Εκεί που τα νερά είναι ήρεμα και πως για να αποδώσει χρειάζεται καθαρό μυαλό και τακτική. Μαζί και μία απάθεια. Απάθεια που σιγά σιγά την αποκτάει ο αθλητής που είναι μπαρουτοκαπνισμένος στους αγώνες, ο αθλητής που σιγά σιγά βελτιώνεται, μέσα από τις προπονήσεις, και που σιγά σιγά αποκτάει αυτήν την απαιτούμενη αυτοπεποίθηση στις δυνάμεις του και για το τι μπορεί να κάνει. Αυτοπεποίθηση, βελτίωση και εμπειρία αγώνων, είναι έννοιες που αναπτύσσονται, μαζί ευθέως ανάλογα.

Το ήξερε πάντως και το διαισθανόταν πως φέτος κάτι διαφορετικό θα παρουσίαζε- όχι στους άλλους, δεν τον ενδιέφερε αυτό- μα πιό πολύ στον εαυτό του (για να ανεβάσει αυτή την αυτοπεποίθηση) ,και για τον προπονητή του, που καιρό τώρα του το λέει να του το φυτέψει στο μυαλό:
"Αδειασε το μυαλό σου την ημέρα εκείνη, άσε να βγάλεις αυτό που κάνουμε κάθε φορά μαζί, παίξε έξυπνα και με τακτική"

...πλησίαζε η μέρα. Η τελευταία πολύ δυνατή προπόνηση έγινε δύο μέρες πριν τους αγώνες. Τρεις ώρες που και οι δύο τα δώσανε όλα. Επανάληψη εφ'όλης της ύλης. Ηταν η καλύτερη προπόνηση, το παραδεχτήκανε και οι δύο. Το κατάλληλο φορμάρισμα τη κατάλληλη μέρα. Μόνον... να μην αγχωνόταν πάλι, όπως τις άλλες χρονιές που τυφλωνόταν, και δεν έβλεπε μπροστά του ούτε τραπέζι ούτε αντίπαλο, ούτε τακτική.
Ενώ τώρα ήταν μακράν βελτιωμένος, -κατά βάθος το ήξερε, είχαν αλλάξει πολλά. Είχαν πειραματιστεί- κίνηση πλέον όσο το δυνατόν πιό ελεύθερη, ανύψωση καθίσματος, αλλαγή λάστιχων, ξύλου ρακέτας, δουλειά πάνω στις τεχνικές του spin του back spin, του block, στην τακτική και στην ακρίβεια των χτυπημάτων. Και όλα μέσα από την επανάλειψη, επανάλειψη, διόρθωση, και πάλι επανάλειψη.
Μόνον να μην αγχωνόταν.

Παραμονή βράδυ των αγώνων. Δουλεία και τρέξιμο όλη μέρα, είπε να φάει κάτι ελαφρύ και να πιεί και ένα ποτήρι κόκκινο κρασί που πάντα του αρέσει το βράδυ όταν νοιώθει κουρασμένος. Τώρα είχε ένα λόγο πάρα πάνω να πιεί (και μάλιστα και δεύτερο γεμάτο ποτήρι ) Ηθελε η κούραση της ημέρας μαζί με την γλυκειά χαλάρωση του κόκκινου κρασιού, να τον οδηγήσουν σε έναν βαθύ ύπνο ξεκούρασης που θα τον αποσπάσουν από την έντονη σκέψη και πίεση για τους αυριανούς αγώνες.
Πράγματι εκεί γύρω στα μεσάνυχτα ένοιωσε αυτό ακριβώς που περίμενε. Είπε στον εαυτό του "Αστα τα υπόλοιπα για αύριο"...

.... Θα ήταν εκεί γύρω στις 4 τα ξημερώματα, που νόμισε πως άκουγε την βροχή να πέφτει με γλυκό διαρκή τρόπο στο τσιμέντο της ταράτσας, και στα κάγκελα του μπαλκονιού.
Μπά όνειρο θα ήταν. σκέφτηκε το υποσυνείδητο.... αυτά που μας αρέσουν να τα ακούμε όταν κοιμόμαστε και μας νανουρίζουν, αυτή η βραδινή χειμωνιάτικη βροχή, αργή ποτιστική, βάλσαμο του ύπνου μας, του ξύπνιου μας, της διψασμένης γης στην επαρχία...

...την άλλη στιγμή το μυαλό ξύπνιο και διαυγές όπως πριν κοιμηθεί.
"Ω όχι πάλι!!!" σκέφτηκε," αυτό το βάσανο!!"

Δεν τόλμησε καν να κοιτάξει το ρολόι. Θα αγχωνόταν ακόμα πιό πολύ με την ώρα. Ηξερε απλά ότι κάπου στη μέση της νύχτας το μυαλό του ξύπνησε. Ξύπνησε και άρχισε να παίζει με βασανιστικές εικόνες. Αυτές που δεν ήθελε να δει:
Στιγμές από την προπόνησή του. Εικονικοί αγώνες της επόμενης μέρας. ...προσπάθησε να μουδιάσει το μυαλό του να το βάλει πάλι στη διαδικασία του ύπνου, αλλά πού!! Μούδιαζε συνέχεια το σώμα του από την ακινησία...
Πέρασαν οι ώρες, έβαλε να φέγγει από τις γρύλιες και μόλις τότε, κάπως μπόρεσε να τον πάρει γιά κάποιες στιγμές... ώσπου οριστικά το ξυπνητήρι του θύμισε την ώρα που... θα έπρεπε να ξυπνούσε!
Παραδόξως δεν ένοιωθε κουρασμένος. Αλλά.... αγχωμένος. Πιεσμένος γιατί όφειλε να δείξει στον εαυτό του αυτά που έκανε το βράδυ στην εικονική πραγματικότητα.

Μπήκε στο κλειστό Γυμναστήριο με μιά ψυχολογία, σίγουρα ανώτερη των προηγούμενων χρόνων. ...ναι και αποφασισμένος να δώσει τον καλύτερο εαυτό του και αυτά που ξέρει. Το ζήτημα ήταν αν το σώμα θα ακολουθούσε. (Το πινγκ πονγκ είναι πολύ δύσκολο και περίεργο άθλημα. Παίζεται στις μικρολεπτομέρειες. αν είσαι λίγο μαγκωμένος τελείωσε, ή στο φιλέ ή έξω από το τραπέζι) Ενα άλλο πράγμα που είχε διαπιστώσει την περασμένη χρονιά ήταν η συμπεριφορά του τραπεζιού του χώρου των αγώνων, συγκριτικά με το δικό του της προπόνησης. Πολύ πιό γρήγορη επιφάνεια που έχει να κάνει με το ότι το πάτωμα δεν είναι μωσαικό ή μάρμαρο, αλλά παρκέ που πολλαπλασιάζει έστω και λίγο το γκελ της μπάλας. Δεν ξέρω αν θα άξιζε τον κόπο να το σκέφτεται αλλά οι δύο βασικοί του αντίπαλοι όλο το διάστημα προπονούνταν σε αυτό τον χώρο των αγώνων και ξέρουν την συμπεριφορά του υλικού πολύ καλά. (ο προπονητής του προσπαθούσε με κάθε τρόπο να τον κάνει να απαγκιστρωθεί από αυτή τη σκέψη).

οι αγώνες ξεκίνησαν.(τελικά δεν μπόρεσε να αποβάλλει ολοκληρωτικα όλο το stress, ειδικά στα πρώτα δύο set με τον πρώτο αντίπαλο) .
Ομως παρ'όλα αυτά το έβλεπε στο πρόσωπό του. Το παιχνίδι μαζί του δεν θα ήταν εύκολη νίκη όπως πέρσι. Ειδικά όταν ο αντίπαλός του δεν μπορούσε τόσο εύκολα να του βγάλει με τη μία πόντους (άσσους) από το σερβις του. Ακαριαία επιστροφή πολλές φορές και πέρασμα στην αντεπίθεση με πόντους δικούς του. Αυτές οι μικρές λεπτομέρειες που πάνω στο παιχνίδι σου ανεβάζουν το ηθικό, και ας εξακολουθούσε να τον δυσκολέυει το τραπέζι με τη γρηγοράδα του,... γεγονός που τον έκανε να παίζει λίγο πιό μακρυά, ....γεγονός που χαλάρωνε την άμυνά του. Σημειωτέον ότι οι αντίπαλοι εξαιτίας αυτόυ του γεγονότος παίζουν μάλλον με πιό κοντρόλ λάστιχα.
Δεν θα μπω σε τεχνικά θέματα και λεπτομέρειες, θα πω μόνον πως στο τρίτο σετ μπήκε αποφασισμένος, βλέποντας και με τις οδηγίες του προπονητή του τα αδύνατα σημεία του αντιπάλου, να τα δώσει όλα.
Προηγούνταν σε όλο το σετ δύο με τρείς πόντους μπροστά. Δεν θυμόταν ο ίδιος να έχει παίξει τόσο καλά!. Κάπου στο βάθος και πίσω, οι φωνές του προπονητή του και τα παλαμάκια των φίλων, να τον παροτρύνουν, όσο πλησίαζε στο τέλος του σετ. Προσπαθούσε να καταπνίξει τα συναισθήματα που ήξερε ότι θα τον έκαναν να χάσει την αυτοκυριαρχία του και να θολώσουν την κρίση του.
Κοίταξε το πρόσωπο του αντιπάλου. Διέκρινε υποψία πανικού. Δεν περίμενε και αυτός τέτοια αντίδραση από μέρους του. Εντάξει του είχε πάρει τα πρώτα δύο σετ, όχι βέβαια 11-2, 11-3 (με τέτοιες διαφορές όπως πέρσι) λιγουλάκι δυσκολότερα, αλλά αυτό το σετ ήταν διαφορετικό. Οτι και να έκανε δεν του έπιανε. Πάνω στην ένταση πέταξε και από το σέρβις του την μπάλα κατ'ευθείαν έξω και το σετ πήγε 10-7 ή 10-8.
Σετ μπολ
...γυρίζει πίσω να πάρει τη μπάλα για το τελευταίο σερβίς του, που μπορεί να του έδινε και το σετ. ...την παίρνει από το αγόρι που βοηθάει στις μπάλες, και το μάτι του πιάνει ένα νόημα και μία κίνηση από τον άλλο γνωστό αθλητή και φαβορί και χρυσό μεταλλιούχο τόσα χρόνια (ο διακαής του πόθος τόσα χρόνια να τον κερδίσει, αυτό το αναθεματισμένο άγχος του δεύτερου...του τρίτου) ... με τις παλάμες να κινούνται προς το πάτωμα, του κάνει νόημα να ηρεμήσει. Αυτό ήταν !! ..." αυτό το σετ είναι δικό μου" λέει μέσα του . "έχει χάσει την ψυχραιμία του" αποτελείωσέ τον. ... κάτι ακούει σαν ψίθυρο από τον προπονητή του...κάποια λόγια με κωδικό, αλλά δεν δίνει και πολύ σημασία. Ξέρει πολύ καλά τι πρέπει να κάνει.
....μελετάει το σερβις.... μιά μπαλιά δυο μπαλιές. δύσκολη επαναφορά και .....το παίρνει τελικά! Σηκώνει θριαμβευτικά την ρακέτα στον αέρα, και την άλλη στιγμή την αφήνει στο τραπέζι και τρέχει στην γωνία στον προπονητή του χαρούμενος. Πήρε ένα σετ! Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να πάρει κι άλλα πιθανόν και παιχνίδια, αν όχι σήμερα στο μέλλον.

...δεν το πήρε το παιχνίδι τελικά, το έχασε 3-1. Το παιχνίδι με το φαβορί για το χρυσό- ναι αυτόν που έκανε το νόημα από έξω- το έχασε και αυτό 3-0, αλλά αυτή τη φορά σίγουρα με μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας από τον αντίπαλό του. Το παράδοξο είναι ότι με το φαβορί είχε πολύ λιγότερη πίεση, σχεδόν μηδαμινή. Ηξερε ότι παίζει με τον θεωρητικά καλύτερο παίχτη του τουρνουά και κατέβηκε να παίξει αυτό που ξέρει. Αλλα βγήκαν άλλα όχι. Το θέμα είναι ότι η τακτική του ήταν σωστή. (Είναι λογικό πάντως να έχεις το άγχος με τον παίχτη που ξέρεις οτι μπορείς να τον κερδίσεις)

...έφυγε από ένα τουρνουά Πανελληνίου πρωταθλήματος με ανάμεικτα γλυκόπικρα συναισθήματα. Από ένα Πανελλήνιο που είχε τις λιγότερες συμμετοχές, από κάθε άλλη φορά. Ειδικά σε καρότσια. Οι πιο πολλοί ήταν όρθιοι λίγο πολύ γνωστοί, (κατ.6-10) . Δεν ξέρω αν υπήρξαν αθλητές από την επαρχία. Γιά τέτοιο Πανελλήνιο μιλάμε, ....δηλαδή της Αθήνας. Ετσι έχει καταντήσει το πινγκ πονγκ σήμερα από την Ομοσπονδία, ειδικά μετά την φαεινή απόφαση που βγάλανε λίγες εβδομάδες πριν, όπου ένας αθλητής απαγορεύεται να συμμετέχει σε δύο ατομικά αθλήματα ταυτόχρονα. Σιγά μην αφήνανε, κολύμβηση ας πούμε ή στίβο αθλήματα παραδοσιακά υποστηριζόμενα, και να ασχολούνταν με το πινγκ πονγκ!
Κρίμα γιατί υπήρχαν κάμερες από δύο κανάλια για το γεγονός. Τα είπε μπροστά στην κάμερα, αλλά δεν υπάρχει ελπίδα να ακούσει κάποιος, ...δε βαριέσαι!

Μετά το Πάσχα θα επιστρέψει στις προπονήσεις του και πάλι σκληρά... μόνος του... με τον προπονητή του, με στόχο το νέο τουρνουά που έχουν στόχο, και ελπίζοντας να του έχει φύγει αυτή η άσχημη γεύση στο στόμα, και το σφίξιμο στη καρδιά.

(να ναι καλά..ραντεβού στην Πολωνία τον Ιούνιο)