Παρασκευή, Ιουνίου 11, 2021

Υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό Pablo J. Luis Molinero «Morphogeny»

 Μάνος Δανέζης : Ας καταλάβουμε ότι το Σύμπαν απλώνεται παντού γύρω μας με τρόπο που δεν αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας. Το αόρατο αυτό Σύμπαν είναι γεμάτο από νόμους και πραγματικότητες που δεν εκφράζονται με όσα «κλασικά» μαθαίνουμε στα σχολεία μας. Αυτό το αόρατο στις αισθήσεις μας γεγονός,  συνεχώς αποκαλύπτεται πειραματικά από τη σύγχρονη επιστημονική πραγματικότητα.https://www.manosdanezis.gr/6082-2/ (Ευχαριστώ τον αγαπητό φίλο John G-Mach για την αποστολή του επόμενου άρθρου το οποίο και αναδημοσιεύω).


Υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό
Pablo J. Luis Molinero
«Morphogeny»

Στη μήτρα μιας μητέρας βρίσκονται δύο μωρά. Το ένα ρωτά το άλλο: «Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;» κι εκείνο απάντησε, «Γιατί ρωτάς; Φυσικά. Κάτι θα υπάρχει μετά τον τοκετό. Μπορεί να είμαστε εδώ για να προετοιμαστούμε, για αυτό που θα ακολουθήσει αργότερα.» 
«Ανοησίες», είπε το πρώτο. «Δεν υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό. Τι είδους ζωή θα ήταν αυτή»; 
Το δεύτερο είπε, «Δεν ξέρω, αλλά ίσως θα υπάρχει περισσότερο φως από ότι εδώ. Ίσως να περπατάμε με τα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα. Ίσως να έχουμε περισσότερες αισθήσεις που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τώρα». 
Το πρώτο απάντησε: «Αυτό είναι παράλογο! Το περπάτημα είναι αδύνατο. Και να τρώμε με το στόμα; Γελοίο! Ο ομφάλιος λώρος μας δίνει την τροφή και όλα όσα χρειαζόμαστε. Αλλά ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός. Οπότε, η ζωή μετά τον τοκετό, λογικά, αποκλείεται». 
Το δεύτερο όμως επέμενε, «Λοιπόν, νομίζω ότι υπάρχει κάτι και ίσως είναι διαφορετικό από ό,τι είναι εδώ. Ίσως να μη μας χρειάζεται αυτό το φυσικό καλώδιο πια». 
Και το πρώτο απάντησε, «Ανοησίες. Και επιπλέον, αν υπάρχει ζωή, τότε γιατί ποτέ κανείς δεν έχει γυρίσει πίσω από εκεί; Ο τοκετός είναι το τέλος της ζωής, και μετά από τον τοκετό & δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο σκοτάδι, σιωπή και λήθη. Δεν οδηγεί πουθενά». 
«Λοιπόν, δεν ξέρω», λέει το δεύτερο, «αλλά σίγουρα θα συναντήσουμε τη μητέρα και αυτή θα μας φροντίσει». 
Τότε το πρώτο μωρό απάντησε, «Μητέρα; Πιστεύεις στη μητέρα; Αυτό είναι γελοίο. Αν η μητέρα υπάρχει, τότε πού είναι τώρα»; 
Το δεύτερο είπε: «Είναι παντού γύρω μας. Είμαστε περικυκλωμένοι από αυτήν. Είμαστε μέρος της. Είναι μέσα της που ζούμε. Χωρίς αυτήν, αυτός ο κόσμος μας δεν θα μπορούσε καν να υπάρχει». 
Τότε είπε το πρώτο, «Λοιπόν, εγώ δεν την βλέπω, έτσι είναι λογικό ότι δεν υπάρχει». 
Και τότε το δεύτερο μωρό απάντησε, «Μερικές φορές, όταν κάνεις ησυχία και επικεντρωθείς και ακούσεις πραγματικά, μπορείς να αντιληφθείς την παρουσία της, και μπορείς να ακούσεις την αγαπημένη της φωνή, να σε καλεί από ψηλά».

Πέμπτη, Μαΐου 20, 2021

Ευγένιος Ιονέσκο

 

Ευγένιος Ιονέσκο (1909-1994)

Παρασκευή, Μαρτίου 26, 2021

ο «Άγιος των φυλακών», Αρχιμ. Γερβάσιος Ραπτόπουλος

 
Εγκατέλειψε τα εγκόσμια ο ιερωμένος που στάθηκε άοκνος αρωγός και παραστάτης χιλιάδων έγκλειστων για κάθε αδίκημα.

Ο προστάτης των φυλακισμένων, όπως ήταν γνωστός στο Πανελλήνιο, εκοιμήθη σε ηλικία 89 ετών. 

Άλλοι τον αποκαλούσαν «παπά των φτωχών» ή «άγγελο για τους γιους του ασώτου». 

Από το 1987 που ξεκίνησε η δράση της Διακονίας των Κρατουμένων «Ο Άγιος Ληστής του Γολγοθά» 

αποφυλάκισε περισσότερους από 16.000 άπορους φυλακισμένους, πληρώνοντας τα πρόστιμά τους 

και δίνοντας πάνω από 5.000.0000 ευρώ, χρήματα που συγκεντρώθηκαν από τις συνεισφορές

 συνανθρώπων.

Δεν δίστασε, μάλιστα, πριν από λίγα χρόνια να ταξιδέψει 25.000 χιλιόμετρα έως τα νησιά Φίτζι 

προκειμένου για να μεταφέρει τον λόγο του Θεού στους εκεί φυλακισμένους.

Σε συνέντευξη του στο ΑΠΕ – ΜΠΕ, ο πατέρας Γερβάσιος είχε δηλώσει: «Εάν πεθάνω σε κάποια

 φυλακή θα είναι για μένα το μεγαλύτερο κέρδος. Θέλω να πεθάνω πάνω στο καθήκον, είτε στον 

δρόμο για κάποιο σωφρονιστικό ίδρυμα ή κατά την επιστροφή μου προς το σπίτι. Ο Χριστός

 πέθανε από αγάπη για τον άνθρωπο. Αυτό είναι το τέρμα, το τέλειο και το άριστο».

Ο πατέρας Γερβάσιος, με πάνω από 40 χρόνια έργου και προσφοράς σε χιλιάδες άπορους 

κρατούμενους, είχε συναντήσει κακοποιούς από τον Κωνσταντίνο Πάσσαρη έως και τα μέλη 

της “17 Νοέμβρη”.

Σε όλα αυτά τα χρόνια δράσης, ο γέροντας έχει επισκεφτεί ως υπεύθυνος κλιμακίου της διακονίας 

των κρατουμένων, φυλακές ανδρικές, γυναικείες αλλά και ανηλίκων: οι περισσότερες επισκέψεις 

έγιναν εντός Ελλάδας και οι υπόλοιπες στο εξωτερικό Αίγυπτο, Αλβανία, Βουλγαρία, Γαλλία, 

ΗΠΑ, Ιορδανία, Ισραήλ, Ιταλία, Κύπρος, Μαδαγασκάρη, Νέα Ζηλανδία, Νησιά Φίτζι, Ουκρανία, 

Πολωνία, Ρουμανία και Ρωσία.

Η πρώτη επίσκεψη σε φυλακές του εξωτερικού πραγματοποιήθηκε το 1999 στην Αίγυπτο, όπου 

τον κάλεσαν οι τρεις καταδικασμένοι εις θάνατον διά αγχόνης Έλληνες ναυτικοί του μότορ σιπ 

“ Θανάσης”, που κρατούνταν στις φυλακές Ελ Κανάτερ.

“Πηγαίνουμε σε όλους, άσχετα από θρησκεία, φυλή ή χρώμα. Βαρυποινίτες, φονιάδες, ληστές, 

όλοι είναι παιδιά του Θεού, που πήραν τον κακό τον δρόμο γιατί… γιατί… γιατί… Για διαφορετικό

 λόγο ο καθένας”, είχε τονίσει στην ίδια συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο ΑΠΕ – ΜΠΕ 

με αφορμή την τιμητική διάκριση του από το Μορφωτικό Ιδρυμα της ΕΣΗΕΜ-Θ, τον Δεκέμβριο 

του 2014.

Ο γέροντας Γερβάσιος ήταν υποψήφιος τα έτη 2012, 2013 και 2014 για το Νόμπελ Ειρήνης, 

Φιλανθρωπίας και Κοινωνικής Προσφοράς, ανάμεσα σε μεγάλες προσωπικότητες όλου του κόσμου

, ενώ το 2008, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας τού απένειμε τον Χρυσό Σταυρό 

του Τάγματος του Φοίνικος. Επίσης, έλαβε πολλές ακόμη τιμητικές διακρίσεις.


Ποιος ήταν ο σεβάσμιος γέροντας που διακονούσε άπορους κρατούμενους φυλακών

Ο π. Γερβάσιος (κατά κόσμον Γεώργιος) Ραπτόπουλος γεννήθηκε το 1931 στον Αιμιλιανό 

Γρεβενών. Το 1950 πέρασε στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ. Έγινε κληρικός και στη συνέχεια 

χειροτονήθηκε αρχιμανδρίτης. Υπηρέτησε στις Μητροπόλεις Σιδηροκάστρου Σερρών, 

Θεσσαλονίκης, Σερρών & Νιγρίτης και Κασσανδρείας.

Το 1966 ίδρυσε την Αδελφότητα «Η Οσία Ξένη» και το 1978 συστάθηκε η «Διακονία Αποφυλακίσεως 

Απόρων Κρατουμένων και Φυγοποίνων». Έχει επισκεφτεί όλες τις ελληνικές φυλακές και τα 

σωφρονιστικά καταστήματα στην Αλβανία, στην Αίγυπτο, στο Ισραήλ, στην Κύπρο, στη 

Μαδαγασκάρη, στη Ρουμανία, στη Ρωσία, στην Αυστραλία κ.α.




ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΣ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΤΗΣ Ν. ΥΟΡΚΗΣ (μαρτυρία) 

Μέσα στη νύχτα της ψυχής ψάχνω φώς. Ενα φύσημα αέρα να δίωξει την καταχνιά. Μιά μυρωδιά 

παλιά από την κουζίνα της μάνας μου, από το θυμίαμα της Εκκλησίας μας που άναβα παιδί. 

Τίποτα...

Οι σκιές γέμισαν την καρδιά μου και κυρίευσαν το σώμα μου. 

Ερχονται Χριστούγεννα και είμαι μόνος, με άλλους , αλλά μόνος. 

Λίγα βήματα με χωρίζουν από τη θαλπωρή τηςοικογένειάς μου...

Το μεγάφωνο καλεί το όνομά μου, η πόρτα του κελιού τρίζει καθώς ανοίγει. "Ο κος Χ. στη  

γραμματεία". Τί νάναι? Φοβάμαι όταν με καλούν. Τα πόδια μου τρέμουν καθώς προχωρώ στο 

φθαρμένο πάτωμα του διαδρόμου. 

"Θεέ μου", ψιθυρίζω, "λυπήσου με"!. Η ώρα περνά!

Στη Γραμματεία με υποδέχονται με χαρά.

"Ο πατέρας Γερβάσιος έστειλε τα χρήματα! ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΖΕΣΑΙ!!"

Κοιτάζω το παράθυρο. Ο χειμώνας έφτασε και τα παραθυρόφυλλα χτυπούν πάνω στο παγωμένο 

τζάμι. Η πλάση περιμένει τη γέννηση του Χριστού όπως εγώ περιμένω την ώρα να βρεθώ πλάι στην

 οικογένειά μου, να ξαναγεννηθώ!

Και η ώρα αυτή ήλθε..."Θεέ μου σ΄ευχαριστώ ", σκέφτομαι και τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα 

χαράς κι ευγνωμοσύνης, δάκρυα ελπίδας!!!

Πατέρα Γερβάσιε, Πατέρα όλων των Κρατουμένων, Πατέρα μου, σ΄ευχαριστώ! Σ΄ευαχαριστώ γιατί

 χωρίς να με ξέρεις μ΄αγάπησες... Σ΄ευχαριστώ γιατί δίχως να τ΄αξίζω με διακόνεψες κι έφερες το 

Χριστό στην ψυχή μου!... 

Σ΄ευχαριστώ 

Δ.Κ.Χ

(Από το περιοδικο ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ του Συλλόγου Συμπαραστάσεως Κρατουμένων 

"Ο ΟΝΗΣΙΜΟΣ" Ασκληπιού 60Α και Σεργίου Πατριάρχου 8 114 71 Αθήνα τηλ 2103622017) 

Επίσης https://cb.run/mQD5

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 15, 2021

Μια διαφορετική αναφορά στη μνήμη του Αντώνη μας της Ελλάδας και ...της Καισαριανής

 .............................................................................................................

"-Καλημέρα Αντώνη μου τι κάνεις;

-Καλημέρα! Γεια σου και σένα! Ποια είσαι; έλα κοντά...

-Κάποια από αυτούς που σ' αγαπάνε πολύ. Να είσαι γερός Αντώνη μου πάντα. 

-Ε τώρα πια...χαχα τέτοιες μέρες, τέτοια λόγια..Νά' σαι καλά, σ' ευχαριστώ, καλό δρόμο".

Συνάντηση έξω από το καφενείο που σύχναζε πριν λίγους μήνες. 

Μόνο που τον έβλεπες να κάθεται εκεί απέξω, στο τραπεζάκι του  και να κοιτάζει τι άραγε; Με τα μισόκλειστα  μάτια του καρφωμένα απέναντι, με τις μουσικές στ' αυτιά του και τις άπειρες εικόνες στο μυαλό του, μόνο που τον έβλεπες έτσι εκεί, ανατρίχιαζες. 

Ήταν ένα μεγάλο πλήγμα για τους Καισαριανιώτες η αναχωρησή του. ..............................................................................................................

Συνεχιστε ΕΔΩ 

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 11, 2021

ΜΙΝ ΛΙΑΝ .....η αρχή ( μιά ιστορία πού δεν τελείωσε ποτέ)

 


Δια μέσου των Αιώνων

Το 1247 εξελίχθηκε ένας πόλεμος ανάμεσα στο βασίλειο του Θιβέτ και την Κίνα. Ένας πόλεμος που άφησε πίσω του κατεστραμένες πόλεις, χιλιάδες νεκρούς πολεμιστές και αθώα θύματα. Όμως μέσα σε όλον αυτό τον ορυμαγδό, ξετυλίχθηκε το δράμα ενός έρωτα που βασανίζει τους πρωταγωνιστές του μέσα στους αιώνες. 

Ο Σανα Χι Σουί, ο μικρός πρίγκιπας του βασιλειου του Θιβέτ, ερωτεύτηκε τη μικρή Μιν Λιαν όταν αυτή βρισκόταν ακόμα στους κήπους του ανακτόρου κι έπαιζε ανέμελη με τις φίλες της....................................

.........................Ο Σάνα Χι Σουί είχε φύγει από κείνη τη μάχη επίσης τραυματισμένος, αλλά και απόλυτα δυστυχής όταν κατάλαβε ότι ο Μα Ξίου, δεν ήταν άλλος από την αγαπημένη του, που έτρεξαν οι δικοί της με αυτοθυσία να σηκώσουν τραυματισμένη και να απομακρύνουν από τον τόπο της σφαγής. 

Πέταξε το κράνος του και φώναξε με αγωνία το ονομά της, καθώς το κορίτσι μεταφέροταν με το κεφάλι κρεμασμένο προς τα πίσω και τον είδε με το χέρι του γεμάτο αίματα πάνω στο πλευρό του. 

Για το υπόλοπο αυτού του τρομερού δράματος απο την αρχή μέχρι το ΜΗ-τέλος διαβάστε ΕΔΩ




Πέμπτη, Φεβρουαρίου 04, 2021

Ο Θρήνος του ΣΑΝΑ ΧΙ ΣΟΥΙ (μέρος 2ο)

 Ολα τελειωσαν

ο αχός της μάχης και η σκόνη σιγά σιγά καταλαγιάζουν .....στην απεραντη πεδιαδα υπαρχουν μόνο βαριά πληγωμένοι και νεκροί από τα φοβερά σπαθιά των πολεμιστών του !! 

Αυτοί στέκονται αμίλητοι πίσω του ...και είναι αυτός μπροστά τους ο ατρόμητος αρχηγός τους ...μόνος του .

Να τόν σκεπάζει το βαρύ πέπλο της μοίρας του, που όρισε από  το δικό του σπαθί να πέσει νεκρή στην αγκαλιά του αυτός ο αγγελος με τα φλογερά σαν τη φωτιά μαλλιά και με ορθάνοικτα δακρυσμένα μάτια να του τρυπά το βλέμμα .....

Η μήπως δεν τελείωσαν όλα ? 

Γιατί τίποτα δεν χάνεται ....γιατί η αγάπη ζει αιώνια !!!.......................




....................................

Μιν Λιαν! Ας ήτανε να γύριζε ο χρόνος πίσω

ορμητικέ μου σίφουνα, ποτάμι της ζωής

θα πέρναγες! κι ας ήτανε εγώ να μη δεήσω

να δω ξανά τη χώρα μου, ή τ’ άστρο της ευχής

που, μάρτυρά μας κάναμε στον ιερό μας όρκο

 

Και ποιά αξία Μιν Λιαν, ποιά ένδοξη μάνα μάχη

άξιζε τάχα πιο πολύ από τη μικρή στιγμή

που ένωσε γη και ουρανό παραδεισένια η αγάπη

και ζήλεψε τ’ αστέρι μας που έσβησε σαν κερί.

.....................................................

Για το πριν και το μετά ΕΔΩ 

because music needs the words to travel. Because the words, need music to be heard. 
Για αυτό την ώρα της απαγγελίας βάλτε τη γραμμή της μουσικής να παίζει 


Τρίτη, Φεβρουαρίου 02, 2021

Η Ιστορία της ΜΙΝ ΛΙΑΝ και του ΣΑΝΑ ΧΙ ΣΟΥΙ



Μιά ιστορία που μπορεί να επαναλαμβανεται εως την αιωνιότητα .... 

 Η Θυσία της βασίλισσας ΜΙΝ ΛΙΑΝ ............................................... .................................................. ................................................... 

 Στο μοναστήρι Γκουνγκ Τάι μαθαίνουν Τάι, οι μοναχές και οι πριγκίπισσες ξέρουν να πολεμάνε
 Όμως για τον Μάο Τα δεν ήταν αρκετό φυγάδευσε τις άλλες με τους χωρικούς
 κι έστειλε εμένα με το Τσινδουί γι’ ασφάλεια είπε μέχρι να με παραδώσουν και είχα υποσχεθεί στον Σάνα Χι Σουί ότι θα μείνω ζωντανή γι’ αυτόν και μόνο ως να τα βρούν οι χώρες μας μια λαμπερή αυγή και να μπορέσουμε άφοβα να ξαναγαπηθούμε.

 ......................................................... ............................................................. 

Για το πριν και το μετά ΕΔΩ

because music needs the words to travel. Because the words, need music to be heard. 
Για αυτό την ώρα της απαγγελίας βάλτε τη γραμμή της μουσικής να παίζει 

Δευτέρα, Ιανουαρίου 04, 2021

Αλμπέρ Καμύ. Έχουμε εξορίσει την ομορφιά. Οι Έλληνες είχαν πάρει τα όπλα γι’ αυτήν

 

Ο Άλμπερ Καμύ, Γάλλος φιλόσοφος, συγγραφέας και δημοσιογράφος έφυγε από την ζωή σαν σήμερα στις 4 Ιανουαρίου το 1960

Ο Αλμέρ Καμύ σαν σήμερα το 1960, αναπάντεχα, χάνει τη ζωή του σε τροχαίο ατύχημα - Διαβάστε παρακάτω το αφιέρωμα του alfavita.gr 

Ιδρυτής του Theatre du Travail (1935), χρωστά σχεδόν εξίσου τη φήμη του στα μυθιστορήματά του «Ο Ξένος» και «Η Πανούκλα», στα θεατρικά του έργα «Καλλιγούλας» και «Οι δίκαιοι» αλλά και στα φιλοσοφικά του δοκίμια «Ο Μύθος του Σίσυφου» και «Ο επαναστατημένος άνθρωπος». Έγραψε για την αναζήτηση του νοήματος στη ζωή και για την ανάγκη της εξέγερσης και τιμήθηκε με το Βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας το 1957.
 
Ο μικρός Αλμπέρ θα γνωρίσει τον πατέρα του μέσα από μία φωτογραφία και μία σημαντική οικογενειακή ιστορία: την περιγραφή της έντονης αποστροφής που έδειξε ο πατέρας του μπροστά στο θέαμα μίας εκτέλεσης. Μετά το θάνατο του Λυσιέν η οικογένεια εγκαθίσταται στο Αλγέρι. Ο Αλμπέρ κάνει τις σπουδές του έχοντας την υποστήριξη των καθηγητών του (μεταξύ των οποίων βρίσκουμε και τον Ζαν Γκρενιέ, που θα παρουσιάσει στον μαθητή του το έργο του Νίτσε). Ξεκινά να γράφει πολύ νέος και τα πρώτα του κείμενα φιλοξενούνται στο περιοδικό Sud το 1932. Μετά το απολυτήριο λυκείου (bac) παίρνει πτυχίο ανωτάτων σπουδών στη φιλολογία (lettres), της Φιλοσοφικής Σχολής, αλλά η φυματίωση τον εμποδίζει να περάσει τον διαγωνισμό πιστοποίησης που θα του επέτρεπε να ασχοληθεί με την εκπαίδευση (agrégation).

To 1935, ξεκινά το L' Envers et l' Endroit, που θα εκδοθεί δύο χρόνια αργότερα. Ιδρύει το Θέατρο της Εργασίας (le Théâtre du Travail) στο Αλγέρι, που αργότερα (1937) μετονομάζει σε «Θέατρο της Ομάδας». Στο μεσοδιάστημα, εγκαταλείπει το κομμουνιστικό κόμμα δύο χρόνια μετά την εγγραφή του σε αυτό. Εργάζεται στην εφημερίδα Front populaire (Λαϊκό μέτωπο), του Πασκάλ Πιά (Pascal Pia). Η έρευνα που κάνει Μιζέρια της Καμπυλίας θα συναντήσει αντιδράσεις. Το 1940, η κυβέρνηση της Αλγερίας θα απαγορεύσει την εφημερίδα και θα φροντίσει να μη ξαναβρεί δουλειά ο Καμύ. Εγκαθίσταται στο Παρίσι και εργάζεται ως γραμματέας σύνταξης στην εφημερίδα Paris-Soir. Εκείνη την περίοδο θα δημοσιεύσει τον Ξένο (L' Étranger, 1942) και το δοκίμιο Ο μύθος του Σίσυφου (Le Mythe de Sisyphe, 1942) και θα αναπτύξει τις φιλοσοφικές του θέσεις.

Σύμφωνα με τη δική του άποψη περί ταξινόμησης του έργου του, αυτά τα έργα υπάγονται στον «κύκλο του παραλόγου» – ο οποίος θα συμπληρωθεί αργότερα με τα θεατρικά έργα Η παρεξήγηση (Le Malentendu) και Καλιγούλας (Caligula, 1944). Το 1943 προσλαμβάνεται ως εκδότης από τον εκδοτικό οίκο Gallimard και αναλαμβάνει τη διεύθυνση της εφημερίδας Combat(Μάχη), που συγκέντρωσε μερικές από τις σημαντικότερες υπογραφές Γάλλων αριστερών διανοουμένων, όταν ο Π. Πια κλήθηκε να προσφέρει από άλλες θέσεις στη Γαλλική Αντίσταση. Το 1947, διαφωνώντας με τη συντακτική ομάδα της εφημερίδας, ο Καμύ την εγκαταλείπει. Συνεχίζει το λογοτεχνικό έργο με την παραγωγή του «κύκλου της εξέγερσης», που περιλαμβάνει ένα από τα γνωστότερα μυθιστορήματά του, την Πανούκλα (1947), αλλά και άλλα έργα, λιγότερο δημοφιλή: L' État de siège (1948), Οι δίκαιοι (1949) και Ο επαναστατημένος άνθρωπος (L' Homme révolté) (1951).

Το 1952 έρχεται σε ρήξη με τον Ζαν Πωλ Σαρτρ με τη δημοσίευση στο περιοδικό Μοντέρνοι καιροί (Les Temps modernes) του άρθρου από τον Ανρί Ζανσόν (Henri Jeanson) που προσάπτει στην εξέγερση του Καμύ ότι είναι «εκ προθέσεως στατική». Το 1956, στο Αλγέρι, πρότεινε την «πολιτική ανακωχή» ενώ μαινόταν ο πόλεμος. Εκδίδει την Πτώση (La Chute), ένα απαισιόδοξο βιβλίο. Το 1957 τιμάται με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του.

Ο Καμύ βρίσκει τον θάνατο στις 4 Ιανουαρίου 1960, πριν προλάβει να συμπληρώσει τα 47 του, σε αυτοκινητιστικό ατύχημα στο (Πτι) Βιλμπλεβέν της Υόν , όταν ο οδηγός και συγγενής του στενού του φίλου Γκαλιμάρ παρεκκλίνει της πορείας του και ρίχνει το αυτοκίνητο σε ένα δέντρο.

Ο Καμύ τάφηκε στο Λουρμαρέν της Βωκλύζ, όπου είχε αγοράσει μία κατοικία.

Αλμπέρ καμύ

Τερματοφύλακας σε σχολική ποδοσφαιρική ομάδα στην Αλγερία. 

"Πραγματικά, τη λίγη ηθική που ξέρω, την έμαθα στα ποδοσφαιρικά γήπεδα και τις θεατρικές σκηνές, που θα παραμείνουν τα αληθινά μου πανεπιστήμια" (Albert Camus, Γιατί κάνω θέατρο ; 1959). To 1930, o Camus αρρώστησε από φυματίωση και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο.
 
Ο Καμύ ξεκινάει να γράφει πολύ νέος και τα πρώτα του κείμενα δημοσιεύονται στο περιοδικό Sud το 1932. Πήρε πτυχίο ανωτάτων σπουδών στη φιλολογία αλλά εξαιτίας της φυματίωσης δεν κατάφερε να περάσει τον διαγωνισμό πιστοποίησης που θα του επέτρεπε να ασχοληθεί με την εκπαίδευση (agrégation). Δύο χρόνια μετά την εγγραφή του στο κομουνιστικό κόμμα, το εγκαταλείπει, προσάπτοντάς του «ιδεολογικό απολυταρχισμό». Εκείνη την εποχή γράφει στα σημειωματάριά του: «Όσοι έχουν κάποιο μεγαλείο μέσα τους δεν κάνουν πολιτική». Εργάζεται στην εφημερίδα Front populaire (Το λαϊκό μέτωπο), του Πασκάλ Πια, όμως η έρευνά του με τίτλο «Μιζέρια της Καμπυλίας», συναντά αντιδράσεις και το 1940 η κυβέρνηση της Αλγερίας θα απαγορεύσει την εφημερίδα και θα φροντίσει να μη ξαναβρεί δουλειά ο Καμύ.

Αλμπέρ καμύ

Στοκχόλμη, συνέντευξη τύπου
 
Τότε είναι που εγκαθίσταται στο Παρίσι και εργάζεται ως γραμματέας σύνταξης στην εφημερίδα Paris-Soir. Εκείνη την περίοδο θα δημοσιεύσει και τον «Ξένο» (1942) και τον «μύθο του Σίσυφου» (1942). «Ο Ξένος», η ιστορία ενός άντρα που δεν δείχνει κανένα συναίσθημα για το θάνατο της μητέρας του, που στη συνέχεια σκοτώνει έναν Άραβα, έγινε παγκόσμια εκδοτική επιτυχία. Σύμφωνα με την δική του άποψη περί ταξινόμησης του έργου του, αυτά τα έργα υπάγονται στον «κύκλο του παραλόγου», ο οποίος θα συμπληρωθεί με τα θεατρικά έργα «Η παρεξήγηση» και ο «Καλλιγούλας».
 
Το 1943 προσλαμβάνεται ως αναγνώστης από τον εκδοτικό οίκο Gallimard. Κατά την κατοχή της Γαλλίας από τους Ναζί, ο Καμύ υπήρξε ενεργός στην αντίσταση, γράφοντας και έχοντας την αρχισυνταξία για την παράνομη εφημερίδα Combat. Το λογοτεχνικό του έργο συνεχίζεται με τον «κύκλο της εξέγερσης», στον οποίο περιλαμβάνεται η «Πανούκλα» (1947) αλλά και άλλα έργα όπως «Οι δίκαιοι» (1949) και «Ο επαναστατημένος άνθρωπος» (1951).

 


Με τον Picasso και τον Sartre μεταξύ άλλων διανοουμένων και καλλιτεχνών σε μία φωτογραφία (πιθανόν) του Brassai
 
Ο βιογράφος του γράφει για τη σχέση του με τη δημοσιογραφία: «Πολλοί συγγραφείς γεννιούνται από τη δημοσιογραφία. Αλλοι τόσοι θάβονται απ΄ αυτήν. Ο Καμύ ξεκινάει μια αντίστροφη κίνηση. Ξέρει ήδη να στήνει το σκηνικό, να τοποθετεί τα πρόσωπα. Το δίπλωμα της φιλοσοφίας του είναι χρήσιμο: αναζητεί το νόημα κάτω από τα γεγονότα».
 
Πολιτική και δημοσιογραφία έχουν αξίες ασύμβατες κατά τον Καμύ, καθώς ο πολιτικός αποκρύπτει την αλήθεια, ενώ ο δημοσιογράφος οφείλει να την ξεσκεπάσει, χαρακτηρίζοντας τον δημοσιογράφο «ιστορικό τού άμεσου».
 
Επισκέφθηκε την Ελλάδα στις 28 Απριλίου 1955 και είχε δώσει διάλεξη στο Γαλλικό Ινστιτούτο της Αθήνας. Τη συζήτηση αποτύπωσε στο μαγνητόφωνο ο ποιητής Ανδρέας Εμπειρίκος.
 
Εκείνη την εποχή, οι μνήμες του Εμφυλίου στη χώρα μας ήταν ακόμα νωπές, ενώ ο Καμύ είχε ήδη συνυπογράψει επιστολή συμπαράστασης στους αριστερούς που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο (1949), ενώ αργότερα κράτησε την ίδια στάση και για τους αγωνιστές της Κύπρου. «Πράγματι», παραδεχόταν, «υπήρξε μια γαλλική εθνική αλληλεγγύη και υπήρξε και μια ελληνική εθνική αλληλεγγύη: η αλληλλεγγύη της οδύνης. Αυτή την αλληλεγγύη μπορούμε να την ξαναβρούμε κάθε στιγμή και όχι μόνο με το ένδυμα της οδύνης».
 
Κατά τη συζήτηση αυτή, απάντησε και στην ερώτηση «πού είναι η ελευθερία την οποία διεκδικείτε;», που του έθεσε μια μαθήτρια: «Η άνευ όρων ελευθερία είναι το αντίθετο της ελευθερίας. Την άνευ ορίων ελευθερία μόνον οι τύραννοι μπορούν να την ασκούν. Ο Χίτλερ ήταν ένας σχετικά ελεύθερος άνθρωπος, ο μόνος άλλωστε από όλη την Αυτοκρατορία του. Αλλά αν θέλουμε να ασκήσουμε μια αληθινή ελευθερία, αυτή δεν μπορεί να ασκηθεί μόνο προς το συμφέρον τού ατόμου που την ασκεί. Η ελευθερία είχε πάντα ως όριο την ελευθερία των άλλων».

Αλμπέρ Καμύ
 
Ο συγγραφέας έφυγε από τη ζωή στις 4 Ιανουαρίου 1960 σε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα, όταν ο οδηγός, εκδότης Μισέλ Γκαλιμάρ, παρέκκλινε της πορείας του και χτύπησε σε ένα δέντρο. Ο Γκαλιμάρ τραυματίστηκε σοβαρά και πέθανε πέντε ημέρες αργότερα στο νοσοκομείο. Ο Καμύ σκοτώθηκε επί τόπου. Ο ίδιος έλεγε στους φίλους του ότι «δεν υπάρχει τίποτα πιο σκανδαλώδες από τον θάνατο ενός παιδιού και τίποτα πιο παράλογο από το θάνατο σε τροχαίο δυστύχημα». Η σορός του ενταφιάστηκε στην Lourmarin, στη Νότια Γαλλία, όπου διέμενε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Αλμπέρ καμύ

Το αμάξι με το οποίο σκοτώθηκε ο Άλμπερ Καμύ

Famous portrait photographer Yousuf Karsh (R) leafing through notebook prob. belonging to French author Albert Camus, whose home he is visiting during photo shoot.

Ο πατέρας του, Λυσιέν, εργαζόταν για έναν έμπορο κρασιού σε ένα οινοπαραγωγικό κτήμα κοντά στο Μοντοβί (Mondovi) της Αλγερίας, όπου γεννήθηκε και ο Αλμπέρ. Επιστρατεύθηκε όμως τον Σεπτέμβριο του 1914 και ο τραυματισμός του στη μάχη του Μάρνη Famous portrait photographer Yousuf Karsh (R) leafing through notebook prob. belonging to French author Albert Camus, whose home he is visiting during photo shoot. (1958)

15 Αποφθέγματα  

  1. Ελεύθερος είναι εκείνος που μπορεί να ζει χωρίς να λέει ψέματα.
  2. Μη βαδίζεις μπροστά μου γιατί μπορεί να μην σε ακολουθήσω. Μη βαδίζεις πίσω μου γιατί μπορεί να μη σε οδηγήσω. Βάδιζε πλάι μου και γίνε ο σύντροφός μου.
  3. Για να είμαστε ευτυχισμένοι, πρέπει να μη μας απασχολούν πολύ οι άλλοι.
  4. Να αυτοκτονήσω ή να κάνω καφέ;
  5. Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει, αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ’ αυτό που σε συνθλίβει.
  6. Ζωή είναι το άθροισμα των επιλογών μας.
  7. Σε τελευταία ανάλυση, χρειάζεται περισσότερο κουράγιο για να ζήσεις παρά για να αυτοκτονήσεις.
  8. Το σχολείο μας προετοιμάζει για τη ζωή σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει.
  9. Δεν μου αρέσουν τα μυστικά των άλλων. Με ενδιαφέρουν όμως οι εξομολογήσεις τους.
  10. Η ανάγκη να έχεις πάντα δίκιο, σφραγίδα ενός χυδαίου πνεύματος.
  11. Η παγίδα του μίσους είναι ότι σε δένει με τον χειρότερο εχθρό σου.
  12. Το να δημιουργείς είναι σαν να ζεις δυο φορές.
  13. Αγαπώ υπερβολικά τη χώρα μου για να είμαι εθνικιστής.
  14. Είναι ευχαριστημένοι από τη ζωή μόνο αυτοί που δεν την έχουν ζήσει.
  15. Έχουμε εξορίσει την ομορφιά. Οι Έλληνες είχαν πάρει τα όπλα γι’ αυτήν

ΓΝΩΜΙΚΑ

Μη βαδίζεις μπροστά μου γιατί μπορεί να μην σε ακολουθήσω. Μη βαδίζεις πίσω μου γιατί μπορεί να μη σε οδηγήσω. Βάδιζε πλάι μου και γίνε ο σύντροφός μου.

•    Ελεύθερος είναι εκείνος που μπορεί να ζει χωρίς να λέει ψέματα.

•    Για να είμαστε ευτυχισμένοι, πρέπει να μη μας απασχολούν πολύ οι άλλοι.

•    Μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει, αυτός που τολμάει να αντιστέκεται σ’ αυτό που σε συνθλίβει.

•    Να αυτοκτονήσω ή να κάνω καφέ;

•    Ζωή είναι το άθροισμα των επιλογών μας.
 
•    Μπορείς να κρίνεις το χαρακτήρα ενός άντρα παρατηρώντας την όψη της γυναίκας του.

•    Σε τελευταία ανάλυση, χρειάζεται περισσότερο κουράγιο για να ζήσεις παρά για να αυτοκτονήσεις.

•    Πρέπει να έχει κανείς έναν έρωτα, ένα μεγάλο έρωτα, για να του εξασφαλίζει άλλοθι στις αδικαιολόγητες απελπισίες που κυριεύουν όλους μας.

•    Γοητεία είναι ένας τρόπος να παίρνεις την απάντηση «ναι», χωρίς να έχεις κάνει κάποια ξεκάθαρη ερώτηση.

•    Το σχολείο μας προετοιμάζει για τη ζωή σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει.

•    Ένας άντρας έχει πάντα δύο χαρακτήρες: τον δικό του και αυτόν που του δίνει η γυναίκα του.

•    Αγαπώ υπερβολικά τη χώρα μου για να είμαι εθνικιστής.
 

•    Στη μέση του χειμώνα, ανακάλυψα τελικά ότι μέσα μου υπάρχει ένα αόρατο καλοκαίρι.

•    Η ανάγκη να έχεις πάντα δίκιο, σφραγίδα ενός χυδαίου πνεύματος.

•    Δεν μου αρέσουν τα μυστικά των άλλων. Με ενδιαφέρουν όμως οι εξομολογήσεις τους.

•    Η παγίδα του μίσους είναι ότι σε δένει με τον χειρότερο εχθρό σου.

•    Το να δημιουργείς είναι σαν να ζεις δυο φορές.

•    Η πολιτική και η μοίρα της ανθρωπότητας διαμορφώνονται από ανθρώπους χωρίς ιδανικά και χωρίς μεγαλείο. Άνθρωποι που έχουν μεγαλείο μέσα τους δεν ασχολούνται με την πολιτική. 

•    Είναι ευχαριστημένοι από τη ζωή μόνο αυτοί που δεν την έχουν ζήσει.

•    Έχουμε εξορίσει την ομορφιά. Οι Έλληνες είχαν πάρει τα όπλα γι’ αυτήν.
(από την «Εξορία της Ελένης», 1948)

•    Η πραγματική γενναιοδωρία προς το μέλλον έγκειται στο να τα δίνουμε όλα στο παρόν.

•    Στην πραγματικότητα δεν ζούμε παρά μερικές ώρες της ζωής μας.

•    Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα.

•    Ακόμα κι όταν κάποιος είναι πεπεισμένος για την απελπισία του, πρέπει να δρα σαν να ελπίζει. Ή να αυτοκτονεί. Ο πόνος δεν δίνει δικαιώματα.

•    Η αλήθεια, όπως και το φως, τυφλώνει.

•    Οι άνθρωποι σπεύδουν να ασκήσουν κριτική για να μην κριθούν οι ίδιοι.

•    Υπάρχουν κάποια πάθη τόσο δυνατά, που δεν μπορεί παρά να είναι αρετές.

•    Χωρίς δουλειά, η ζωή σαπίζει, αλλά όταν η δουλειά είναι άψυχη, η ζωή εκφυλίζεται και ξεψυχάει.

•    Επαναστατώ άρα υπάρχω.

•    Αυτοί που γράφουν ξεκάθαρα έχουν αναγνώστες. Αυτοί που γράφουν δυσνόητα, έχουν σχολιαστές.

•    Ο κόσμος όπου αισθάνομαι πιο άνετα, είναι ο Ελληνικός μύθος.

•    Ο σκλάβος ξεκινά ζητώντας δικαιοσύνη και καταλήγει να περιμένει να φορέσει ένα στέμμα.

•    Δεν μπορείς να αποκτήσεις εμπειρία κάνοντας πειράματα. Δεν μπορείς να δημιουργήσεις εμπειρία. Πρέπει να την υποστείς.

•    Μια ένοχη συνείδηση έχει ανάγκη να εξομολογηθεί. Ένα έργο τέχνης είναι μια εξομολόγηση.

•    «Το αλκοόλ σβήνει τον άνθρωπο για ν’ ανάψει το κτήνος», κάτι που τον κάνει να αντιληφθεί γιατί του αρέσει το αλκοόλ.

•    Σε συγχωρούν για την ευτυχία σου και τα πλούτη σου μόνο αν τα μοιράζεσαι γενναιόδωρα.

•    Το να αγαπάς ένα πλάσμα σημαίνει να έχεις αποδεχτεί να γερνάς μαζί του.

•    Η ακεραιότητα δεν έχει ανάγκη από κανόνες.

•    Η ζωή μπορεί να είναι υπέροχη και συνταρακτική, αυτή είναι όλη η τραγωδία της. Χωρίς ομορφιά, αγάπη ή κίνδυνο, θα ήταν σχεδόν εύκολο να ζεις.

•    Υπάρχουν στους ανθρώπους περισσότερα πράγματα να θαυμάσουμε παρά να περιφρονήσουμε.

•    Προπαντός όταν οι μέρες φαίνονται ατέλειωτες, είναι που αρχίζουν τα χρόνια να περνάνε γρήγορα.

•    Πρέπει να θεωρείτε τον ηρωισμό και το θάρρος δευτερεύουσες αξίες, αφού όμως πρώτα δώσετε αποδείξεις ηρωισμού και θάρρους.

•    Όταν παραδέχεται κανείς κάποια -ασήμαντα- ελαττώματα, πιστεύει ότι αποφεύγει έτσι να γίνει λόγος για τα άλλα του ελαττώματα. Επειδή είναι φυσιολογικό, σε κάποιον που ομολογεί αυθόρμητα κάποια ελαττώματα, να μην αναζητούμε κι άλλα.

•    Αν πρόκειται να μου συμβεί κάτι, θέλω να είμαι εκεί.

•    Το φθινόπωρο είναι μια δεύτερη άνοιξη, όπου κάθε φύλλο είναι ένα λουλούδι.

•    Η αδράνεια είναι μοιραία μόνο για τις μετριότητες.

•    Να ζεις μέχρι δακρύων.

•    Φαντάζομαι πως ο Σίσυφος ήταν ευτυχισμένος.

•    Όλα όσα ξέρω για την ηθική και την αίσθηση καθήκοντος τα έχω μάθει από το ποδόσφαιρο.
(σ.σ: στα νιάτα του ήταν τερματοφύλακας)

•    Ανάμεσα στη δικαιοσύνη σας και τη μάνα μου, προτιμώ τη μάνα μου.

•    Ο άνθρωπος είναι το μόνο πλάσμα που αρνείται να είναι αυτό που είναι.

•    Στα τριάντα μου, σχεδόν από τη μια μέρα στην άλλη, γνώρισα τη φήμη. Τώρα ξέρω περί τίνος πρόκειται. Μικροπράγματα.

•    Αυτός που απελπίζεται από την ανθρώπινη μοίρα είναι δειλός. Αυτός που έχει ελπίδες γι’ αυτήν είναι ανόητος.

•    Σύμφωνα με τους Κινέζους, οι αυτοκράτορες που πλησιάζουν στο τέλος τους, εκδίδουν αναρίθμητους νόμους.

•    Ο σκοπός του συγγραφέα είναι να εμποδίσει τον πολιτισμό να καταστρέψει τον εαυτό του.

•    Όλες οι σπουδαίες πράξεις και όλες οι σπουδαίες σκέψεις έχουν γελοίο ξεκίνημα.

•    Για τους πιο πολλούς ανθρώπους, ο πόλεμος είναι το τέλος της μοναξιάς. Για μένα, είναι η οριστική μοναξιά.

•    Η ελευθερία δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ευκαιρία για να γίνουμε καλύτεροι.

•    Ο ελεύθερος Τύπος μπορεί να είναι είτε καλός είτε κακός, αλλά χωρίς ελευθερία, είναι απόλυτα βέβαιο ότι ο Τύπος δεν μπορεί να είναι οτιδήποτε άλλο από κακός.

•    Σήμερα η μαμά πέθανε. Ή μπορεί χτες, δεν ξέρω.
(από τον «Ξένο»)

•    Όλη η τέχνη στον Κάφκα συνίσταται στο ότι υποχρεώνει τον αναγνώστη να τον ξαναδιαβάσει.

•    Μιλώντας γι’ αυτά που αγνοείς, στο τέλος τα μαθαίνεις.

•    Είναι πιθανό να είναι κανείς ενάρετος, αλλά μόνο από ιδιοτροπία.

•    Από την εμπειρία κανείς δεν γίνεται σοφός, αλλά εμπειρογνώμων. Σε τι όμως;

•    Κάθε άνθρωπος είναι ένας εγκληματίας που παραμένει άγνωστος.

•    Δεν υπάρχει αγάπη για την ζωή χωρίς απελπισία για την ζωή.

•    Το να δημιουργείς, σημαίνει επίσης να δίνεις μια μορφή στο πεπρωμένο σου.

•    Στην πολιτική, είναι τα μέσα που καθαγιάζουν τον σκοπό και ποτέ ο σκοπός τα μέσα.

•    Οι αμφιβολίες είναι ό,τι πιο ενδόμυχο έχουμε.

•    Από τη στιγμή που όλοι θα πεθάνουμε, είναι προφανές ότι το πού και το πότε δεν έχουν καμιά σημασία.

•    Η τραγωδία δεν είναι λύση.

•    Καλιγούλας: «αυτό που δεν θα καταλάβετε ποτέ είναι πως είμαι ένας άνθρωπος απλός».

«Η δυστυχία δεν είναι στα μέτρα του ανθρώπου» 

«Οι δυστυχίες, στην πραγματικότητα, είναι μια κοινή υπόθεση, αλλά δύσκολα τις πιστεύει κανείς όταν του πέσουν στο κεφάλι» - Ο Αλμπέρ Καμύ έγραψε την Πανούκλα το 1947.

Οι δυστυχίες, στην πραγματικότητα, είναι μια κοινή υπόθεση, αλλά δύσκολα τις πιστεύει κανείς όταν του πέσουν στο κεφάλι. Υπήρξαν στον κόσμο τόσες πανούκλες όσοι και οι πόλεμοι. Και παρόλα αυτά οι πανούκλες και οι πόλεμοι πάντα βρίσκουν τους ανθρώπους το ίδιο απροετοίμαστους.

Ο γιατρός Ριέ ήταν απροετοίμαστος, όπως και οι συμπολίτες μας και έτσι πρέπει να καταλάβουμε τους δισταγμούς τους. Και μ’ αυτόν τον τρόπο επίσης πρέπει να καταλάβουμε ότι μοιράστηκε ανάμεσα στην ανησυχία και την εμπιστοσύνη.


Όταν ξεσπάει ένας πόλεμος, οι άνθρωποι λένε: “Δεν θα διαρκέσει πολύ, είναι πολύ ανόητο”. Κι αναμφίβολα ένας πόλεμος είναι σίγουρα πολύ ανόητος, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να διαρκέσει. Η ανοησία επιμένει πάντα και θα μπορούσε κανείς να το διακρίνει αν δεν σκέφτονταν μόνο τον εαυτό του.

Απ’ αυτή την άποψη οι συμπολίτες μας ήταν σαν όλο τον κόσμο, σκέφτονταν τους εαυτούς τους και για να το πούμε κι αλλιώς ήταν ανθρωπιστές: δεν πίστευαν στις δυστυχίες. Η δυστυχία δεν είναι στα μέτρα του ανθρώπου, επομένως λέμε ότι η δυστυχία δεν είναι πραγματική, είναι ένα κακό όνειρο που θα περάσει. Αλλά δεν περνάει πάντα και από κακό όνειρο σε κακό όνειρο, είναι οι άνθρωποι που περνάνε και πρώτα πρώτα οι ανθρωπιστές, γιατί δεν πήραν τις προφυλάξεις τους.

Οι συμπολίτες μας δεν ήταν πιο ένοχοι από άλλους, ξεχνούσαν να είναι μετριόφρονες, αυτό είναι όλο και σκέφτονταν ότι όλα είναι ακόμη δυνατά για αυτούς· πράγμα που σήμαινε ότι οι δυστυχίες είναι αδύναμες. Συνέχιζαν να κάνουν επιχειρήσεις, να ετοιμάζουν ταξίδια, και να έχουν γνώμες.

 Πώς θα μπορούσαν να σκεφτούν τη πανούκλα, που καταργεί το μέλλον, τις μετακινήσεις, τις συζητήσεις; Θεωρούσαν τους εαυτούς τους ελεύθερους και κανένας δεν θα είναι ποτέ ελεύθερος, όσο υπάρχουν δυστυχίες.