ΤΕΛΟΣ....ΑΜΗΝ..

Σήμερα στις 6,30 το πρωί ο γέρος μου Σταυραετός ακούμπησε τη μάνα Γη.
Την ίδια στιγμή η περήφανη ψυχή του φτερούγισε από το άψυχο σώμα του, ελεύθερη στον ουρανό και κατευθείαν μέσα στην καρδιά μου!! Στην καρδιά όλων όσους αγάπησε και τον αγάπησαν.

Ετσι θα συνεχίσει να ζεί για πάντα.
Τέλος... Αμην...

Θέλω να αφιερώσω ένα τραγούδι που μου έρχεται στο μυαλό από το πρωί.
Είναι του αγαπημένου του τραγουδιστή Στέλιου Καζαντζίδη σε στίχους Πυθαγόρα

ΠΑΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟΣ

Επεσε σαν κεραυνός στη γειτονιά μας το μαντάτο
κι εκλεισαν τα μαγαζιά και τα σπιτάκια πάνω ως κάτω.
Ο καλύτερος ο φίλος, εβασιλεψε σαν ήλιος
της παρέας το στολίδι, πάει σταγύριστο ταξίδι.

Πάει κι αυτός, πάει κι αυτός, ο αητός και το λιοντάρι.
Τους ωραίους μαύρη μοίρα μας τους παίρνει άπονα
Πάει κι αυτός πάει κι αυτός, κι απ'τον κόσμο αυτόν θα πάρει,
δυό λουλούδια λίγα δάκρυα και πολλά παράπονα.

Δάκρυα, για τον λεβέντη μας το φίλο δεν εγκρίνω.
Πεστε του, τ'αγαπημένο το τραγούδι του εκείνο,
πούλεγε και τραγουδούσε, στη γυναίκα π'αγαπούσε,
στο μεθύσι στο κρασί του, και ξαλαφρωνέ η ψυχή του.

Πάει κι αυτός, πάει κι αυτός, ο αητός και το λιοντάρι.
Τους ωραίους μαύρη μοίρα μας τους παίρνει άπονα
Πάει κι αυτός πάει κι αυτός, κι απ'τον κόσμο αυτόν θα πάρει,
δυό λουλούδια λίγα δάκρυα και πολλά παράπονα.

Η τελευταία πιό όμορφη πτήση

Χτύπησε τα μεγάλα, αδύναμα φτερά του στον αέρα για να κρατηθεί για άλλη μιά φορά. Μέσα του ήξερε ότι δεν θα το πετύχαινε αυτή τη φορά.
Εδώ και πολύ καιρό είχε αρχίσει να χάνει ύψος. Η αμείλικτη βαρύτητα τον τραβούσε όλο και πιό δυνατά προς την μάνα Γή. Αυτή που τόσα χρόνια χάριζε την ομορφιά στα μάτια του, στη ψυχή του, τροφή για το γέρικο πιά σώμα του.

Μισόκλεισε τα μάτια του, και ταυτόχρονα συνειδητοποίησε ότι δεν είχε άλλα περιθώρια, ότι ετούτη θα ήταν η τελευταία του πτήση.
Πλανάρισε στον αέρα τον απογευματινό, που σήκωνε προς τα πίσω τα αδύναμα πούπουλα του γέρικου λαιμού του, και ανάπνευσε βαθιά,... προσπάθησε να έχει τον ήλιο που έδυε στον ορίζοντα πίσω του, ώστε να απολαμβάνει όσο το δυνατόν πιό πολύ τα χρώματα που του χάριζε Εκείνος!
Δεν φοβόταν!, ποτέ του δε φοβήθηκε!! Πάντα ήταν μαχητής και ο τελικός νικητής, και τούτη η τελευταία του πτήση θα ήταν και η πιό ωραία, μέχρι το τέλος... μέχρι το γέρικο σώμα του να ακουμπήσει το δροσερό χορτάρι και το γέρικο αετοκέφαλο ναχωθεί άψυχο ανάμεσα στα διπλωμένα φτερά του.

Τέντωσε τα φτερά του για τελευταία φορά και κλείνοντας για τα δακρυσμένα μάτια του, έγειρε στο πλαί και ο περήφανος γεροΣταυραετός, αφέθηκε προς τα κάτω, να τον αγκαλιάσει το απέραντο γαλάζιο κενό........

Πρωτάθλημα με δύο πρωταθλητές και ...άλλες όμορφες ιστορίες

Για να πούμε και του στραβού το δίκιο, τέτοιο τέλος για το δύσμοιρο Ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, που φέτος για πρώτη φορά βαφτίστηκε "Σούπερ Λήγκα", δεν περίμενα.
Και ναι, σε πολλά παιχνίδια είχε φτωχό έως ανύπαρκτο θέαμα, η διαιτησία εφάρμοζε άλλους κανόνες, ή εφάρμοζε σωστά τους κανόνες κατά περίσταση, η προσέλευση του κόσμου εκτός ελαχίστων γηπέδων (Καραισκάκη, ΟΑΚΑ, Παγγκρήτιο) ήταν σκιώδης. Ακόμα και στη θρυλική Λ. Αλεξάνδρας, ο ΠΑΟ με το ζόρι μάζεψε μέσον όρο φιλάθλων 5000 των αριθμόν. Ισως και πολύ λέω.

Χθες όμως!! Τι ήταν αυτό?
Συγκυρία ζευγαριών που από πριν ξεκινήσουν τα παιχνίδια το μυριζόσουνα ότι θα έβλεπες πολλά παιχνίδια δίχως αύριο. Δηλαδή τελικούς. Στην κορυφή, στην μάχη για τη πέμπτη θέση που οδηγεί στην Ευρώπη αλλά και στη μάχη για την σωτηρία της παραμονής.
Ο κερδισμένος τα παίρνει όλα και φεύγει....!!
Γι'αυτό και κάποια στιγμή μετά το τέλος, στα ανοικτά τηλεοπτικά παράθυρα από τα γήπεδα αυτά έβλεπες φιέστες και πανηγυρισμούς! Παιδιά μικρά, οικογένειες, σημαιάκια, παίκτες να κάνουν γύρους του θριάμβου, βεγγαλικά, και απο την άλλη θλίψη και κατήφεια ,μετά από την υπερπροσπάθεια. Προσωπικά δεν έχω ξαναζήσει τέτοιο έντονο πρωτάθλημα. Παντού και μέχρι το τέλος υπήρξε βαθμολογικό ενδιαφέρον, αλλά και σκαμπανεβάσματα σε όλες τις θέσεις τις βαθμολογίας.

Οι τρείς μεγάλοι διεκδικητές άλλαξαν όλοι με την σειρά την πρώτη θέση, με τελευταίο τον Ολυμπιακό που όμως αμφισβητείται, λόγω της γνωστής έφεσης του εναντίον του παιχνιδιού του με την Καλαμαριά, και το οποίο κέρδισε (εκρεμεί μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφω η απόφαση CAS της προσφυγής της Καλαμαριάς και των άλλων δυό διεκδηκητών), στα χαρτιά. Ετσι η δεύτερη με δύο βαθμούς πίσω ΑΕΚ, αισθάνεται πρωταθλήτρια στη....συγκομιδή βαθμών (ίσως όχι άδικα). Φιέστες πρωταθλητού, χθές λοιπόν και στον Πειραιά και στη Καλογρέζα. Ειδικά στη Καλογρέζα ο αντίπαλος της ΑΕΚ, και έκπληξη του πρωταθλήματος Αστέρας Τρίπολης, έπαιζε την είσοδο στην πεντάδα και την έξοδό του στην Ευρώπη. Το παιχνίδι θύμιζε τελικό κυπέλου!!

Στην Ν.Σμύρνη, ο Πανιώνιος που και αυτός έπαιζε την έξοδο του στην Ευρώπη, αντίπαλο είχε τον Ατρόμητο που ήθελε μόνο την νίκη για να παραμείνει στην κατηγορία. Μάλιστα κατάφερε να προηγηθεί με φοβερό γκολ του Περόνε στο πρώτο ημίχρονο, και να έχει δικαίωμα στο όνειρο. Στη συνέχεια η ποδοσφαιρική μηχανή του Πανιωνίου πήρε μπροστά και πήρε το παιχνίδι μέσα σε έξαλλους πανηγυρισμούς, ενώ μετά το τέλος οι παίκτες του Ατρομήτου δεν είχαν το κουράγιο να περπατήσουν από την απογοήτευση. Ειδικά ο Περόνε είχε κάτσει στο χορτάρι για μισή ώρα και με το ζόρι τον σήκωσαν!!

Στη Κρήτη ο φοβερός Εργοτέλης που στο δέυτερο γύρο έκανε αντεπίθεση διαρκείας, και εκεί που όλοι τον είχαν καταδικασμένο ,έκανε πορεία ομάδας που πάει για Ευρώπη, έπαιζε με την Ξάνθη (αδιάφορη), αλλά είχε το αυτί του στη Ν.Σμύρνη . Καθάρισε σχετικά εύκολα το παιχνίδι, αλλά η σκηνή εκεί γύρω στο τέλος που ενώ έπρεπε να εκτελεστεί κόρνερ, ολοι σταμάτησαν και περίμεναν να ακόυσουν από την αντίδραση των φιλάθλων τί γίνεται στην Ν.Σμύρνη με το πεναλτι που εκτελούσε ο Πανιώνιος, νομίζω ότι δεν ξαναγίνεται εύκολα, ακόμα και αν την έχεις σκηνοθετήσεις¨-)

Κατά τα άλλα είχαμε πολλές ανατροπές και γκολ, με αποκορύφωμα το φοβερό ματσ στη λάρισα όπου η τοπική ομάδα, βρέθηκε να χάνει από έναν μεταμορφωμένο και αδιάφορο ΠΑΟΚ, με 0-3 και 1-3 στο τέλος του Α ημιχρόνου ,αλλά η υπερβολική σιγουριά του απο τη μιά και δύο διορθωτικές κινήσεις του Δωνη απο την άλλη έφεραν τα πάνω κάτω και το παιχνίδι γύρισε σε 4-3 υπέρ των αλόγων του κάμπου, μέσα σε ατμόσφαιρα απίστευτης φιέστας και ας μην πήραν τελικά το εισιτήριο για την Ευρώπη λόγω των άλλων αποτέλεσμάτων ,και κυριώς του Πανιωνίου, και ας ήταν ίσως το τελευταίο παιχνίδι του Γίωργου Δώνη στον πάγκο της ομάδας μετά από μιά επιτυχημένη τριετία. (μάλλον μετακομίζει στους Θρακομακεδόνες και στον κιτρινόμαυρο Δικέφαλο)

Υπάρχουν κι άλλα που αφορούν σκορερς, στατιστικά και αριθμούς, αλλά δεν θα μπω σε αυτή τη διαδικασία. απλα να αναφέρω ότι ο αποχαιρετισμός του μεγάλου Ακη Ζηκου (του μοναδικού Ελληνα που αγωνίστηκε σε τελικό Champions League, με τη Μονακό) συνέπεσε με μία πολύ ωραία εορταστική ατμόσφαιρα στο ΟΑΚΑ και με μία πολύ ωραία εμφάνιση της ομάδας του.
Ακόμα αποχαιρέτησε τα ποδοσφαιρικά όπλα και ο Ηλίας Πουρσανίδης με τη Ξάνθη αλλά και με θητεία στον Ολυμπιακό και στην Εθνική ομάδα.

Τελικά μήπως αυτά τα όμορφα φαινόμενα και εικόνες (και χωρίς διαιτητικές αμφισβητήσεις παρακαλώ) είναι ένα δείγμα ότι το πρωτάθλημά μας αξίζει κάτι καλύτερο και αρχίζει να γίνεται λιγάκι πιό ανταγωνιστικό?
Το εύχομαι και επιφυλάσσομαι με ελπίδα για τη νέα χρονιά.

Βουτιά στα Ψυχεδελικά! ή Πώς να ονειρευτήτε μαζί με την ALICE.

Ο Μουσικοθεραπευτής είναι αρκετά απασχολημένος τις τελευταίες μέρες.
Για αυτούς που έζησαν την εφηβεία τους και μαζί με τα πρώτα τους ερωτικά σκιρτήματα ένοιωσαν και τα μουσικά, ετοιμάζει ένα revival μουσικών αναμνήσεων και όχι μόνον, ανασύροντας υλικό από τα ατελείωτα αρχεία του.

Κάνοντας αυτό και ταυτόχρονα συμμετέχοντας σε διάφορα forums και μουσικά blogs κάποιος ανώνυμος ζήτησε επειγόντως όποιος έχει κάτι από κάποιον (ους) Mark Fry να το ανεβάσει γιατί έχει ακούσει πολλά και τραβάει πολύ ζόρι , με λίγα λόγια:-)

Ο μουσικοθεραπευτής ήταν εκεί, και για καλή του τύχη κάτι είχε. Μπορεί και το μοναδικό project των Mark Fry. Γιατί ο δίσκος που θα ακούσετε χρονολογείται από το 1972, ουσιαστικά περίπου στο τέλος της ψυχεδελικής μουσικής-ένα άλλο τεράστιο κεφάλαιο μουσικής που στιγμάτισε όλη την δεκαετία του 60 με αρχές του 70, και κινήθηκε παράλληλα με το rock'nroll και με τα ποπ τραγούδια της εποχής που όλοι ζήσαμε μαζί τους, δανειζόμενος φυσικά στοιχέια τους αλλά περνώντας και σε ηχhτικούς πειραματισμούς οργανικούς και φωνητικούς, πολλές φορές, αποκυήματα των πειραματισμών μέσα από τα παραισθησιογόνα και γενικότερα μέσα από τα αποκαλούμενα "mind expanding drugs".

Ετσι λοιπόν δίνεται μιά ευκαιρία μαζί με τον φίλο Ανώνυμο που το ζήτησε να μοιραστώ ένα ονειρικό δείγμα του Ψυχεδελικού κλίματος της εποχής, το οποίο, μη νομίζετε, συνέχισε και συνεχίζει μεχρι τις μέρες μας, και μέσα από την βοήθεια της ηχητικής τεχνολογίας να δίνει πολύ ωραία δείγματα παραλλαγής, και ευαισθησίας, στην σύγχρονη λεγόμενη εναλλακτική μουσική.

ΣΗΜ.
Οι Mark Fry καλύπτονται από ένα μυστήριο όπως και πολλά group ανάλογου ύφους, καθώς δεν είναι γνωστό ποιοί πραγματικά είναι, και κάτω από ποιές συνθήκες ηχογραφήθηκε το " Ονειρο μαζί με την Alice"

Το revival μπορεί να περιμένει για λίγο ακόμα (τελικά προκύπτει μεγάλη δουλειά)

Ιπτάμενη Σαχάρα

Νότια της Ελλάδας, και από τα Βόρεια παράλια της Αφρικής ξεκινάει προς την ενδοχώρα ένας τόπος μαγικός. Ενας τόπος μύθων , ηρεμίας, και μοναδικών χρωμάτων. Είναι ο τόπος των Χίλιων και μιάς Νυχτών.
Εδώ όλα κυλούσαν ήσυχα, για τις παραδοσιακές φυλές της απέραντης άμμου. Βεδουίνοι και Φελλάχοι αντάλλασαν τα προιόντα τους ταξιδέυοντας πάνω σε προκαθορισμένες γραμμές από την μία όαση στην άλλη, έχοντας οδηγό τον καθαρό έναστρο γαλαξία πάνω από τα καλυμένα κεφάλια τους. Στίς ενδιάμεσες στάσεις κι αν κάποια αμμοθύελα τους εμπόδιζε, στήναν πρόχειρους καταυλισμούς, και πολύ σύντομα μέσα στη Αραβική νύχτα, μελωδικές φωνές με την βοήθεια του ανέμου έφευγαν μακρυά πρώτες, πέρα στο μαύρο κενό, προς τις οάσεις!
Τυχερός όποιος θα βρεθεί κάπου εκεί γύρω για ν'ακούσει.
Οι καμήλες απ'έξω στην σειρά γονατισμένες, με υψωμένους τους λαιμούς τους, και με μισόκλειστα τα μάτια τους ακίνητες μέσα στην αμμοθύελα, περιμένουν καρτερικά το πρωί, για να ξεκινήσουν.

Υπάρχουν εποχές του χρόνου που, αντίθετα από ότι θα περίμενε κανείς οι συνεχείς βροχές δίνουν άλλη όψι στην άμμο, και περισσή ζωή στα πηγάδια και την βλάστηση των Οάσεων.
Το μεγαλύτερο όμως διάστημα του χρόνου η ξηρασία είναι η φυσιολογική εικόνα του τόπου.
Τότε στην επιφάνεια κάτω από ένα φυσικό κανόνα έλξης οι μικροί κόκκοι άμμου, ενώνονται μαζί τους πολλοί φτιάχνοντας μιά συνεκτική "κρούστα", και πάλι σοφά, για να συγκρατείται στη θέση του όλη αυτή η τεράστια θάλασσα άμμου και να μη καταπιεί τα διπλανά οικοσυστήματα το Νότου και του Ευρωπαικού Βορρά.
Μόνο καποιοι αέρηδες από το Νοτιά που τσουρουφλίζουν την Μεσόγειο, μία ή δυό φορές το χρόνο καταφέρνουν να σηκώσουν μόρια από τη βαριά κρούστα και να τη φέρουν πάνω από τα κεφάλια των παραξενεμένων "Ευρωπαίων", της Μάλτας, της Σικελίας, της Καλαβρίας, της Κρήτης, της Κύπρου, της... Αθήνας.

Σήμερα στις πιο πολλές οάσεις οι καμήλες αποτελούν τουριστικό αξιοθέατο και attraction, για τους εκατομμύρια τουρίστες που κατακλύζουν τις Βόρειες Αφρικανικές χώρες, αποζητώντας να ζήσουν Αραβικές μαγικές Νύχτες και ονειρεμένες.
Θηριώδη τετρακίνητα Hammer και άλλα ενεργοβόρα θορυβώδη οχήματα, οργώνουν χωρίς λόγο τις περισσότερες φορές και σε ανεξέλεγκτες πορείες, την επιφανειακή συνεχή αμμώδη κρούστα της ερήμου. Οδηγοί ξαμολημένοι από τις φυλακές της δυτικότροπης ζωής, ζουν την ψευδαίσθηση ενός ράλι Paris-Dakkar, σηκώνοντας στο πέρασμά τους σύννεφα άμμου .

Το έργο των Νοτιάδων είναι πολύ πιο εύκολο τώρα, και το φαινόμενο του κίτρινου ουρανού πολύ πιό συχνό πάνω από τη Μεσόγειο, ενώ η τεράστια αμμοθάλασσα της Σαχάρας μας καταπίνει σιγά σιγά.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Ο Ντβαρ Εβ συγκόλλησε τελετουργικά με χρυσάφι την τελική σύνδεση. Τα μάτια μιάς ντουζίνας από κάμερες τηλεοράσεως τον παρατηρούσαν κι ο υποαιθέρας μετέδιδε στο Σύμπαν μιά ντουζίνα εικόνες αυτού που έκανε.
Μετά ορθώθηκε κι έκανε μιά καταφατική κίνηση του κεφαλιού στον Ντβαρ Ρειν. Επειτα προχώρησε και πήγε και στάθηκε πλάι στον διακόπτη. όταν τον ανέβαζε θα συμπλήρωνε την επαφή. Και τότε αυτός ο διακόπτης θα συνέδεε, μονομιάς όλες τις τερατώδεις υπολογιστικές μηχανές, όλων των κατοικημένων πλανητών του Σύμπαντος-ενενήντα έξι δισεκατομμύρια πλανήτες- σ'ένα υπερκύκλωμα. θα τους συνέδεε όλους σ'έναν υπερυπολογιστή, μιά μηχανή κυβερνητικής που θα συνδύαζε τη γνώση απ'όλους τους γαλαξίες.
Ο Ντβαρ Ρειν μίλησε σύντομα στα τρισεκατομμύρια που τον έβλεπαν και τον άκουγαν. Επειτα σώπασε για μιά στιγμή και τελικά είπε
-Τώρα Ντβαρ Εβ!

Ο Ντβαρ Εβ ανέβασε τον διακόπτη. Ακούστηκε ένας δυνατός βόμβος. Ηταν η ροή η δύναμη που αποδεσμευόταν από ενενηντα έξι δισεκατομμύρια πλανήτες. Φώτα αναβόσβησαν και μετά σταθεροποιήθηκαν σ'όλη την απέραντη επιβάνεια του πίνακα ελέγχου που ήταν ολόκληρα μίλια μακρύς.
Ο Ντβαρ Εβ έκανε ένα βήμα πίσω και πήρε μιά βαθιά αναπνοή.
-Η τιμή να κάνετε την πρώτη ερώτηση είναι δική σας. Ντβαρ Ρειν
-Ευχαριστώ, είπε ο Ντβαρ Ρειν, Θα είναι μιά ερώτηση στην οποία καμιά μηχανή κυβερνητικής δεν μπόρεσε ως τώρα να απαντήσει.
Γύρισε και αντιμετώπισε τη μηχανή.
-Υπάρχει Θεός?

Η δυνατή φωνή απάντησε χωρίς δυσταγμό, χωρίς ν'ακουστέι ούτε ένα "κλικ" από κανένα διακόπτη.
-Ναι, τώρα υπάρχει ένας Θεός.

Ξαφνικός τρόμος αλλοίωσε το πρόσωπο του Ντβαρ Εβ.
Ορμησε ν'αρπάξει τον διακόπτη.
Μιά αστραπή κι ένας κεραυνός από τον ανέφελο ουρανό τον χτύπησε και τον έριξε κάτω λιώνοντας τα μέταλλα του διακόπτη και κλείνοντάς τα για πάντα.

Φρέντρικ Μπράουν 1961

Βασίλης "Βάσια" Χατζηπαναγής-το ελάφι της Τασκένδης

Μέσα δεκαετίας 70 . Πιτσιρίκος τότε , με έπαιρνε ο πατέρας μου στο γήπεδο τις Κυριακές με φίλους, τότε που ήταν άλλες εποχές στο ποδόσφαιρο και το γήπεδο ήταν κάτι σαν εκδρομή. Πασατέμπο φιστίκια πορτοκαλάδα περίεργης μάρκας σε μικρά πλαστικά μπουκαλάκια ,σφραγισμένα με αλουμινοταινία, και φελιζολ να μην κρυώσουμε πάνω στα τσιμέντα. Μάλιστα ήταν πολύ χαρακτηριστικό θέαμα, περίπου 10 λεπτά πριν το τέλος τότε που το πλήθος σηκώνεται να ξεμουδιάσει αλλά και από την αγωνία, όλα τα φελιζόλ να πετάγονται στον αέρα και να προσγειώνονται πιό κάτω, πιό πάνω στα κεφάλια άλλων αγνώστων, που δεν έδιναν φυσικά καμία, μα καμία σημασία. Μικρός λοιπόν και επειδή το ορθιο μπροστά μου πλήθος με εμπόδιζε να παρακολουθήσω τα τελευταία λεπτά των παιχνιδιών ,μου έμενε μόνον να κοιτάω που προσγειώνονταν τα τετράγωνα φελιζόλ. Μέσα των 70ς λοιπόν και ο Ολυμπιακός κυρίαρχος στην πενταετία του. Ηταν η πενταετία του Γουλανδρή. Δεν θυμάμαι για τον Παναθηναικό που προσπαθούσε να φτιάξει μιά ομάδα αντάξια εκείνης του έπους του Wembley, αλλά και η δική μου η κιτρινόμαυρη, δεν πήγαινε πίσω παρ'όλο που είχα μιά καλή μαγιά ποδοσφαιριστών. Ετσι ήταν το κλίμα τότε στις ομάδες. Ταλέντο που ξεχέιλιζε αλλά ερασιτεχνισμός σε όλα τα επίπεδα. καμία σχέση με το σήμερα. Εκείνη τη χρονιά του 1976 νομίζω (συγχωρήστε μου το λάθος αν η ημερομηνία δεν είναι σωστή), στον τελικό κυπέλλου είχε φτάσει σχετικά εύκολα ο Ολυμπιακός, ο οποίος αν έπαιρνε το παιχνίδι θα κατακτούσε και το νταμπλ. Κατ'εξάιρεση αντίπαλος δεν ήταν κανένας από τους άλλους δύο μεγάλους, αλλά μία ομάδα της Θεσσαλονίκης, και μάλιστα όχι ο θεωρητικά ισχυρότερος ΠΑΟΚ, ο οποίος μάλιστα διέθετε ισχυρότατο σύνολο, την εποχή ,αλλά ο ΗΡΑΚΛΗΣ, με μιά φουρνιά παικτών πολύ σπουδαίων, όπως τον τερματοφύλακα Φανάρα, τον κεντροεπθετικό Κουσουλάκη, τον ανασταλτικό μέσο Τάκη Νικολούδη, τον οποίον μάλιστα μετάτον τελικό αυτόν τον πήρε η ΑΕΚ θέτοντας τα θεμέλια σιγά σιγά της μεγάλης ομάδας της τριετίας 1977-1981. Υπήρχαν κι άλλοι που μου διαφεύγουν αυτή τη στιγμή. Υπήρχε όμως και ένας νιόφερτος, πρόσφατη μεταγραφή, πιτσιρικάς από την Τασκένδη, που δεν τον ήξερε κανένας. Είχε δείξει πολύ καλά δείγματα στα πρώτα του παιχνίδια με τον Ηρακλή. Είχε μάλιστα παίξει και στην Εθνική νέων της τότε Σοβ. Ενωσης. Το παιχνίδι θα γινόταν στο γήπεδο της ομάδας μου στην Ν.Φιλαδέλφεια. Ασπρόμαυρη τηλεόραση και μπροστά στην μικρή 14¨¨ να δω το παιχνίδι εκείνο το βράδυ. Πολύ σύντομα έτριβα τα μάτια μου με αυτό που έβλεπα. Ο Ηρακλής μιά ορχήστρα με μαέστρο αλλά και εκτελεστή τον πιτσιρικά από την Τασκένδη! Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι ο Χ"παναγής στιγμές στιγμές έπαιζε τον Ολυμπιακό μόνος του. Σε κάποιο γκολ μάλιστα θυμάμαι που έβαλε ξεκίνησε λίγο έξω από την περιοχή, κινήθηκε προς τα πλαγια και προς το κορνερ, εισέβαλε παράλληλα προς το τέρμα του Κελεσίδη μεσα στην μικρή περιοχή, και ενώ σαν παραμάζωμα όλη η άμυνα προσπαθούσε με κάποιο τρόπο να τον σταματήσει, αυτός αργά και βασανιστικά έστειλε την μπάλα σχεδόν να κυλάει για να περάσει την γραμμή του τέρματος. Η ομάδα του Ολυμπιακού μόλις και μετά βίας μπόρεσε να πάει το παιχνίδι στην παράταση η οποία έληξε 4-4. Το τρόπαιο το πήρε τελικά ο Ηρακλής στα πέναλτι, και ήταν αυτό μιά προσωπική δικαίωση του μικρού "Βάσια" ο οποίος όπως ήταν γραφτό από την ποδοσφαιρική του μόιρα, δεν κατέγραψε άλλον τίτλο στην καριέρα του σαν ποδοσφαιριστής. Και είναι κρίμα που ποτέ δεν στάθηκε δυνατόν να πάρει μεταγραφή σε άλλη ομάδα μεγαλύτερη εντός ή εκτός Ελλάδος, αφου οι εποχές ήταν πολύ δύσκολες για μεταγραφές παιχταράδων από μιά ομάδα σε άλλη, γιατί αφ'ενός δένονταν με πολύ υψηλές ρήτρες στα συμβόλαιά τους και αφ'ετέρου ο κόσμος, του Ηρακλή -αλλά και γενικότερα- δένονταν με παίχτες σαν τον "Βασια", σαν τον Δομάζο ,τον Μιμη Παπαιωάννου, τον Δαβουρλή, τον Νεστορίδη ,πιό παλιά, και αποτελούσαν χωρίς υπερβολή σημαίες και στίγματα των εποχών τους για την ομάδα τους. Η μεγάλη αδικία όμως εις βάρος του παίχτη, ήταν πως αυτός ο παγκοσμίου κλάσης παίχτης δεν μπόρεσε ποτέ σε επίσημο παιχνίδι να αγωνιστεί με την φανέλα του Εθνικού μας συγκροτήματος. Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί τι και που θα μπορούσε να φτάσει η Εθνική μας, τότε που ξεχέιλιζε επίσης από ταλέντα, με τον Βασια στις τάξεις της. Και αυτό γιατί υπήρχε ένας περιοριστικός όρος που του το απαγόρευε, επειδή είχε αγωνιστεί σαν νέος με τα χρώματα της Σοβ.Ενωσης. Πολύ πριν εμφανιστεί στο ποδοσφαιρικό στερέωμα ο πολύς Μαραντόνα, το φτωχόπαιδο από την μακρινή Τασκένδη, "το ελάφι" της όπως τον είπαν, ο Ποδοσφαιρικός Νουρέγιεφ όπως τον προσομοίασαν αργότερα, έκανε πράγματα στο γήπεδο κατ'εξακολούθηση εκθέτοντας τους αντιπάλους αμυντικούς με τον πιό φυσικό τρόπο. Σαν ελάχιστη ανταμοιβή πάντως ψηφίστηκε σαν ο καλύτερος ποδοσφαιριστής Ελληνας των τελευταίων 50 χρόνων, και από την Διεθνή Ομοσπονδία μέσα στους καλύτερους 10 όλων των εποχών!!, γεγονός πρόσφατο που αποτέλεσε και την αφορμή να γράψω αυτό το μικρό αφιέρωμα.

Στα βιντεάκια που βρήκα, η ασπρόμαυρες στιγμές είναι από τον αξέχαστο αυτό τελικό του 76. Ακολουθεί μία σύντομη βιογραφία του από το site www.kontra.gr.





Ο Βασίλης Χατζηπαναγής έχει συνδέσει άρρηκτα το όνομά του εκτός από το... θέαμα, και με τον Ηρακλή. Ο αδιαμφισβήτητα θεαματικότερος ποδοσφαιριστής που έχει αγωνιστεί ποτέ στα ποδοσφαιρικά γήπεδα της Ελλάδας αγωνίστηκε σχεδόν σε όλη την καριέρα του στον "γηραιό" και αγαπήθηκε όσο λίγοι, όχι μόνο από τους φίλους του συλλόγου του.

Το νήμα της ζωής του αρχίζει στην Τασκένδη του σημερινού Ουζμπεκιστάν, όταν γεννήθηκε στις 26 Οκτωβρίου του 1954 από Ελληνες μετανάστες. Το ταλέντο του περίσσιο και έτσι η Παχτακόρ δεν έχασε την ευκαιρία να τον εντάξει στο έμψυχο δυναμικό της σε μικρή ηλικία, ωστόσο για έχει δικαίωμα να αγωνιστεί, έπρεπε να πάρει την σοβιετική υπηκοότητα. Σε ηλικία 17 ετών έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα και κλήθηκε και στην εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ενωσης κάτω των 19 ετών. Δεν χρειάστηκε μεγάλο διάστημα, ώστε να γίνει ευρέως γνωστό το ταλέντο του, ακόμα και στην Ελλάδα.

* Μία από τις πλέον αξιομνημόνευτες στιγμές στην καριέρα του Χατζηπαναγή ήταν η κλήση του στην μικτή κόσμου τον Ιούνιο του 1984, μαζί με τους Φρανς Μπεκενμπάουερ, Μάριο Κέμπες και Κέβιν Κίγκαν για ένα φιλικό παιχνίδι με αντίπαλο την Νιου Γιορκ Κόσμος, στην πόλη των ΗΠΑ.

* Ο Βασίλης Χατζηπαναγής κατέχει το ρεκόρ σε γκολ από απευθείας εκτελέσεις κόρνερ. Εννιά τον αριθμό.

* Οι "χορευτικές" του κινήσεις στον αγωνιστικό χώρο οδήγησαν στον δημοσιογράφο τότε και νυν βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, Γιώργο Λιάνη, στο να του αποδώσει το παρατσούκλι "Νουρέγεφ".

Οι μέρες του στην Σοβιετική Ενωση ήταν μετρημένες. Το μέλλον του προδιαγραφόταν σαφώς πιο λαμπρό στην πατρίδα του, με αποτέλεσμα να πάρει μεταγραφή στον Ηρακλή. Το ντεμπούτο του έγινε στον Δεκέμβριο του 1975 και από τότε η παρουσία του στους αγωνιστικούς χώρους συνεπαγόταν θέαμα, ντρίμπλες, γκολ ασίστ και γενικά κάθε τι που θυμίζει την ομορφιά του αθλήματος.

Οι φίλαθλοι γέμιζαν το "Καυταντζόγλειο" για να παρακολουθήσουν τις επινοήσεις του "Βάσια", ο οποίος ταλαιπωρούσε τους αντίπαλους αμυντικούς σε σημείο... παρεξηγήσεως. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, όπως εκμυστηρεύεται ο ίδιος, που οι αντίπαλοι του τού ζητούσαν να μην τους κάνει... ντρίμπλα, ώστε να μην ρεζιλευτούν!

Το 1976 οδήγησε τον "γηραιό" στην κατάκτηση του μοναδικού τίτλου στην ιστορία του, του κυπέλλου Ελλάδας, στον αλησμόνητο τελικό με τον Ολυμπιακό (4-4 το σκορ, 6-5 στα πέναλτι). Την ίδια χρονιά είχε την πρώτη του συμμετοχή με τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας, σε ένα φιλικό στη Λεωφόρο με αντίπαλο την Πολωνία. Αυτή ήταν η μοναδική φορά που εκπροσώπησε την Ελλάδα, αφού η συμμετοχή του στους Νέους της Σοβιετικής Ενωσης δεν του επέτρεπε (βάσει κανονισμού) να αγωνιστεί σε άλλη ομάδα Ανδρών πλην αυτής.

Από την πρώτη στιγμή, οι μεγάλες ομάδες της Αθήνας προσπάθησαν να αποκτήσουν τον μεσοεπιθετικό του Ηρακλή, ωστόσο οι αυστηροί κανονισμοί και οι ρήτρες που υπήρχαν στα τότε συμβόλαια των παικτών, δεν επέτρεπαν "σπάσιμό" τους. Επιπλέον, οι φίλοι της ομάδας δεν θα άφηναν το είδωλό τους να φύγει, τον άνθρωπο που τους χάρισε τόσες μοναδικές στιγμές ποδοσφαιρικής ευφυΐας.

Στο εξωτερικό, η φήμη του εντυπωσιακού αυτού ποδοσφαιριστή είχε εξαπλωθεί. Ορισμένοι ξένοι σύλλογοι είχαν παρουσιαστεί να ενδιαφέρονται για την απόκτησή του, ωστόσο η μεγάλη μεταγραφή που δικαιούταν ο "Βάσια" δεν έγινε ποτέ. Ο Χατζηπαναγής παρέμεινε μέχρι το τέλος της καριέρας του στον Ηρακλή και είπε το αντίο στο παιχνίδι του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ με αντίπαλο την Βαλένθια τον Οκτώβριο του 1991, σε ηλικία 37 ετών.

Η αναγνώριση της προσφοράς του Βασίλη Χατζηπαναγή στο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι καθολική. Το φιλοθεάμον κοινό τοποθετεί τον "Βάσια" μεταξύ των καλύτερων ποδοσφαιριστών που έχουν περάσει από τη χώρα μας, ενώ δεν υπάρχουν και οι υπερβολές, οι συγκρίσεις δηλαδή ακόμα και με Πελέ και Μαραντόνα.

Το βέβαιο είναι ότι ο Χατζηπαναγής εκλέχθηκε από ψηφοφορία που διενήργησε η ΕΠΟ το Νοέμβριο του 2003 ως ο καλύτερος Ελληνας ποδοσφαιριστής των τελευταίων πενήντα χρόνων, στο πλαίσιο του εορτασμού των 50 ετών της ΟΥΕΦΑ.

---

Στις 14 Δεκεμβρίου του 1999 καταγράφηκε η... δεύτερη συμμετοχή του Βασίλη Χατζηπαναγή με την Εθνική Ελλάδας, όταν συμμετείχε σε φιλική αναμέτρηση προς τιμήν του με αντίπαλο την Γκάνα.

τέλος αντιγράφω μιά αντίστοιχη εμπειρία πρώτης επαφής με τον Χατζηπαναγή, του Γιώργου Καρρά όπως κατατέθηκε στο περιοδικό ΒΗΜΑGAZINO στις 11-11-2007.

Θεσσαλονίκη.
Χειμώνας του 1975. Βασική πηγή ενημέρωσης το κατηφές πρόγραμμα της ασπρόμαυρης και μοναδικής τότε κρατικής τηλεόρασης. Μέσα σ'ένα εξίσου θλιβερό ποδοσφαιρικό κλίμα, μιά είδηση που ήρθε από το πουθενά κατάφερε να εκτοξέυσει την εφηβική μου φαντασία (ήμουν 14 ετών) στα ύψη. Ερχόταν στον Ηρακλή, του οποίου ήμουν οπαδός, κόποιος ομογενής ποδοσγαιριστής από την ρωσία ονόματι "Χατζηπαναγής".
Κανέις δεν είχε ιδέα περί τίνος επρόκειτο. Ωσπου στην εφημερίδα "Θεσσαλονίκη" δημοσιεύτηκε μιά κακοτυπωμένη φωτοτυπία ενός άρθρου ρώσικου περιοδικού. Ανέφερε τους πέντε καλύτερους παίχτες κάθε θέσης που έπαιζαν το 1975 στο σοβιετικό πρωτάθλημα. Και τί έλεγε το άρθρο? Εδώ ήταν το απίστευτο!! Μεταξύ άλλων, ανέφερε τον "δικό"μας Χατζηπαναγή ως τον δέυτερο καλύτερο εξτρεμ στο πανίσχυρο σοβιετικό ποδόσφαιρο, με πρώτο βέβαια τον παγκοσμίως αναγνωρισμένο τότε Ολεγκ Μπλαχίν.
Τι λέτε ρε παιδιά? Κάτι δε πάει καλά. Κάτι σάπιο μου μυρίζει. Ακόμη θυμάμαι τον έμπειρο περί τα ποδοσφαιρικά πατέρα μου να λέει ότι μάλλον κάποια κομπίνα των δημοσιογράφων θα είναι, ποιός ξέρει για ποιούς λόγους. Οι εποχές δεν ήταν αθώες, ούτε και τότε. τα συμφέροντα πολλά.
Μ'αυτά και μ'αυτά λοιπόν, έφτασε η πρώτη Κυριακή, όταν στολισμένος με σημλαιες, κασκόλ και λοιπά συμπαρομαρτούντα συνόδευσα τον πατέρα μου στη Βέροια στον αγώνα πρωταθλήματος Ηρακλής-Ατρόμητος. Από κεκτημένη ταχύτητα και με βάση τις ως τότε εμπειριές μου δεν είχα και καμιά ιδιαίτερη προσδοκία. Στην καλυτερη περίπτωση να νικόυσε η ομάδα μου. Από πλευράς θεάματος δεν ήλπιζα, ούτε είχα παραστάσεις για να πειστώ ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι κάπως διαφορετικό. Κλωτσοπατινάδα μόνο και άγιος ο Θεός.
Οταν τον πρωτοείδα, ο νεαρός Χατζηπαναγής δεν μου γέμισε το μάτι. Χαρακτηριστι΄κη ήταν η αφύσικα λευκή 9σαν σεντόνι) επιδερμίδα του και το μακρύ σγουρόμαλλί του. Κατά τα άλλα τίποτε το ιδιαίτερο.
Ο αγώνας άρχισε και μαζί του και η γνωστή κλωτσοπατινάδα. Ωσπου πήγε η μπάλα στα πόδια του Ρώσου. Και ξαφνικά...το μπαμ! Ανάσταση! επιφόιτηση!Αποκάλυψη!Poetry in MotionΟ άνθρωπος "κεντουσε" Καλλιτέχνης με τα όλα του. Με μια μοναδική δεξιοτεχνία κατάφερνε να ντριμπλαρει τους πάντες και τα πάντα μέσα σε ελάχιστα τετραγωνικά μέτρα ξερού γηπέδου.
Εμεινα άφωνος! Μαζί μου και όλο το γήπεδο. Το επανέλαβε μάλιστα αυτό το σόου δύο-τρεις φορές κατά τη διάρκεια του ματς. Ντρίπλες μαγικές που κανένας μας δεν είχα ξαναδεί. Θυμίζω οτι τα πράγματα ήταν διαφορετικά τότε.Αν σήμερα κάποιος γνωστός ή άγνωστος κάνει μια εξαιρετική ενέργεια στο άλλο άκρο της γης, θα το δούμε ίσαμε 10 φορές, από τα κανάλια και από το ιντερνετ.
Συνεπώς σήμερα τα έχουμε δει όλα. από τα μαγικά του Ροναλντίνιο ως τις φαντεζι ενέργειες του Ζιντάν. Εκείνη όμως την ημέρα οι ντρίπλες του Χατζηπαναγή με χτύπησαν στο μέτωπο σαν διαμαντένια σφαίρα και μ'αφησαν ενεό. Παραμιλούσα. Η φιγούρα του να χορεύει σάμπα, με τους αντιπάλους αμυντικούς να τα έχουν χαμένα, εντυπώθηκε βαθιά μέσα στο μυαλό μου. Είδα το κάτι άλλο. Το απίθανο. Και είχα εθιστεί.

Η συνέχεια είναι γνωστή.Αν και πέρασαν αρκετά χρόνια, το τέλος τον δικαίωσε. Οχι οικονομικά και αγωνιστικά, αλλά τουλάχιστον ψυχολογικά. Πριν από τρία χρόνια μάλιστα ψηφίστηκε ο καλύτερος έλληνας ποδοσφαιριστής των τελευταίων 50 ετών. Οσο για μένα, δοξάζω την τύχη μου που στην πιό ενθουσιώδη περίοδο της ζωής μου-σαν να συνωμότησε το σύμπαν υπέρ μου-και αν και στην μικτή Ελλάδα, αν και οπαδός του "μικρού" Ηρακλή, απολάμβανα από κοντά κάθε Κυριακή ένα μοναδικό ποδοσφαιρικό φαινόμενο που αντίστοιχα σήμερα απολαμβάνουν μόνον όσοι είναι κάτοχοι εισιτηρίων διαρκέιας σε πόλεις όπως η Βαρκελώνη και το Μαντσεστερ..
και ξέρετε κάτι? Ο δικός μου παίχτης ήταν- συμφωνούν όσοι τον πρόλαβαν- πολύ καλύτερος!!
Τον ευχαριστώ ειλικρινά

Βάσια σ'ευχαριστούμε

To Soundtrack της τελευταίας κακοκαιρίας Μέρος 2ο

φυσικά κλέιστε την μουσική του blog πριν πατήσετε PLAY

Το Soundtrack της τελευταίας κακοκαιρίας

Ζάρκα. Ν.Εύβοια, το χωριό μου. Παραμονές του τελευταίου χιονιού το Αετόπουλο που είναι τρελαμένο με την Μετεωρολογία, φεύγει μ'ένα συμφοιτητή του επίτηδες για να μείνουν το τριήμερο και να αποκλειστούν. Οπως και εν μέρει έγινε. Τις μέρες αυτές με μιά κάμερα στο χέρι κατέγραψαν την κακοκαιρία, ΄Οπως αυτή εισέβαλε, πάνω από το χωριό με κατεύθυνση προς την Αθήνα. Το χιόνι άρχισε να πέφτει με μορφή απίστευτης χιονοθύελας. Στα βίντεο που μοντάρισε ο ίδιος και έντυσε με δική του μουσική επιλογή, φάινονται και ακόυγονται όλα αυτά. Υπάρχουν σκηνές και από τη παραλία του χωριού και πώς μαίνεται άγρια η θάλασσα μας, που κοιτάει Βορειοανατολικά στο Αιγαίο. Ετσι σαν μιά ανάμνηση του χειμώνα που πέρασε...και του χρόνου να είμαστε καλά να υποδεχθούμε πιό πολλά χιόνια

85ο Σκακιστικό Τουρνουά Αμπελοκήπων (γύρος 6)

καιρός να μιλήσουμε λίγο για σκάκι.

Τελευταία συμμετείχα στο 85ο Τουρνουά Αμπελοκήπων, ένα από τα δυνατά τουρνουά που διοργανώνει συχνά πυκνά ο Σύλλογός μου. Δεν έχω τύχη αλλά τίποτα δεν αντικαθιστά την ικανοποίηση και την ένταση μιάς δυνατής πολύωρης παρτίδας με ζωντανό αντίπαλο, σε αντιπαραβολή με τις παρτίδες που παίζω real time στο ιντερνετ αλλά και με το πρόγραμμα ¨-(
Χαμηλό το ranking μου (ELO το λενε στη σκακιστική γλώσσα) αλλά δεν πουλάω σε κανέναν φτηνά το τομάρι μου, και τελικά πάντα καταφέρνω να μαζέψω γύρω στους δύο πόντους σε επτά παιχνίδια (γύρους) που διαρκούν οι αγώνες.

Σε αυτό το τουρνουά ήμουνα λίγο άτυχος.
Είχαν περάσει τρείς γύροι χωρίς να κάνω νίκη. Πολύ δύσκολο έτσι ή αλλιώς αφού κατά τεκμήριο κληρώνεσαι με δυνατότερους από σένα αντιπάλους στο ξεκίνημα. Τέταρτος γύρος, Τετάρτη και αναγκάζομαι να μεταφέρω τον Πατερα την ίδια μέρα εσπευσμένα με λοίμωξη αναπνευστικού, στο Νοσοκομείο, γεγονός που επιβαρύνθηκε από την ήδη επιβαρυμένη κατάστασή του. Ειδοποιώ και χάνω το παιχνίδι στα χαρτιά.
Σάββατο 5ος γύρος και κάνω μιά εύκολη ισοπαλία, την οποία μου την πρότεινε μάλιστα ο αντίπαλός μου ο οποίος όπως αποδέιχτηκε βιαζόταν να φύγει, και εγώ δεν του χάλασα το χατήρι.
Επόμενη Τετάρτη και αυτή τη φορά είμαι παρών, ψυχικα έτοιμος, αφού ο Πατέρας είχε ήδη πάρει εξητίριο, αλλά και αποφασισμένος να παίξω πλέον το σκάκι που ξέρω αφού από εδώ και μπρος οι αντίπαλοι θα ήταν στα μέτρα μου, και...ότι βγεί.

Ο αντίπαλος αργεί γύρω στα δέκα λέπτα και εγώ έχω ήδη ξεκινήσει το χρονόμετρο (Δύο ώρες ανα πάιχτη και 30 δευτ. κέρδος χρόνου ανα κίνηση. αυτό σημαίνει απλά ότι, αν απαντήσεις σε λιγότερο από 30 δευτ/πτα κερδίζεις χρόνο, καινοτομία που είχα εισαγάγει ο αείμνηστος Φισερ).
Ερχεται, δίνουμε τα χέρια και ξεκινάμε. Δεν αργώ να δοκιμάσω μιά έκπληξη. !! Ο αντίπαλος μου παίζει σαν...αυτόματο. Εννοώ ότι απαντάει στιγμιαία, όχι μόνο στις πρώτες 8-10 κινήσεις αλλά σε όλη την παρτίδα, και δεν παίζει άσχημα!! Απλά έχει εξοικειωθεί στο γρήγορο παιχνίδι (rapid game ή blitz, όπως λέγεται στη σκακιστική γλώσσα), και δεν μπαίνει στον κόπο να σκεφτεί περισσότερο. Θα του αρκούσε παρτίδα 15 λεπτών το πολύ!!. Αξιοσημείωτο είναι δε, ότι το περισσότερο που σκέφτηκε σε κάποιες κινήσεις (εκεί που ζόρισαν τα πράγματα, για αυτόν), ήταν το πολύ 45 δευ/πτα έως ένα λεπτό!!
Το γεγονός αυτό αποτελεί παγίδα πολλές φορές γιατί μπορεί να σε συμπαρασύρει και σένα σε γρήγορες ανταπαντήσεις και να υποπέσεις σε λάθη και ανακρίβειες. Κλέινω το μυαλό μου, θεωρώ ότι παίζω με computer και αφοσιώνομαι στις δικές μου απαντήσεις και στη δική μου διαχέιρηση χρόνου. Οπως καταλαβαίνει κάποιος πολύ σύντομα, ο αντίπαλος μου υπερκάλυψε την διαφορά χρόνου και στο τέλος μετα βίας έπεσε κάτω από τις δύο ώρες :-)))
Φυσικά περιτό να πούμε ότι δεν έκανε καν το κόπο να γράφει τις κινήσεις στο δικό του παρτιδόφυλλο.
Ανοίγουμε λοιπόν σκακιέρες και όσο μπορώ καλύτερα περιγράφω.

ΛΕΥΚΑ Μίτζαλης Νικόλαος- ΜΑΥΡΑ Σάκης
(Αμυνα Caro Can-Advanced Variation)

1.e4 c6 2.d4 d5 3.e5

συνήθως στο e4 απαντάω με c6 που είναι η τυπική αρχή για την άμυνα Caro Can. Ανοιγμα που δίνει πολλες δυνατότητες για διαφορετικόυ τύπου παιχνίδια κλειστα ή ανοικτά αλλά το κυριότερο πολλές καλές δυνατότητες για αυτόν που παίζει με τα μαύρα. Με το e5 ο αντίπαλος προσπαθεί να κλείσει από νωρίς το κέντρο και όποτε γίνεται αυτό συνήθως απαντάω με Bf5 δηλαδή άμεσα βγάλσιμο του αξιωματικόυ πίσω από τις σκληρές πιονοδομές.

3....Bf5 4.Bd3

αυτόματη απάντηση που δέιχνει χαρακτηριστκό του παίχτη όπως προείπα που παίζει rapid games και αρέσκεται στις γρήγορες αλλαγές. Αυτό πρέπει να το κρατήσω στο νου μου από εδώ και μπρος ώστε όποιες αλλαγές παρουσιάζονται να μου δίνουν πλεονέκτημα μέλλουσας θέσης. Εδώ λοιπόν αν αλλάξω πάνω στη θέση του Αξιωματικού του, βγάζει άμεσα την Βασίλισσά του στο κέντρο και δεν το θέλω τόσο νωρίς.

4....g6 5.Bxf5 gxf5 6.f4 e6

Εκτη κίνηση και οι αλλαγές έγιναν όπως τις ήθελα. Εχει δημιουργηθεί μιά σκληρή πιονοδομή στο κέντρο εκατέρωθεν, και τι έχω? Εχω μία ανοικτή g στήλη και δύο μαυροτετράγωνες διαγώνιες ανοικτές επίσης για την Βασίλισσά μου και τον Αξιωματικό για άμεση ανάπτυξη. Αυτή η θέση ουσιαστικό είναι ένα πρώιμο μοτίβο πάνω στο οποίο παίχτηκε όλο το παιχνίδι (λίγο πολύ έτσι γίνεται σε κάθε παρτίδα, με εξαίρεση παρτίδες σπάνιας ομορφιάς όπου κάποιος από τους αντιπάλους αποφασίζει να βάλει φωτιά στη σκακιέρα ανοίγοντας με αλλαγές ή καινοτομίες, υπερβολικά τη θέση)

7.Nf3 Nd7 8.Be3...

κλασσικές κινήσεις ανάπτυξης. Μετά από την κεντροποίηση του Ιππου μου στο d7 είχα δύο επιλογές για τις οποίες σκέφτηκα αρκετά. Η Να παίξω f6, ή να επιχειρήσω διάσπαση πλαγίως στην πιονοδομή με c6. Αποφάσισα το δέυτερο γιατί το πρώτο θα επέτρεπε την έξοδο διαγωνίως της αντίπαλης Βασίλισσας με σαχ (Qh5+)

8...c6 9.c3 Qb6 10.Qe2 Be7

εδώ απλά ανάπτυξα τον Αξιωματικό μου ουσιαστικά περιμένοτας τον αντίπαλο. Επαιξε ροκέ

11.Ο-Ο...

ενώ θα μπορούσε να συνεχίσει με αλλαγές πάνω στο c5, δίνοντας άλλους δρόμους στην παρτίδα. Και εδώ όμως φάνηκε πού τον οδήγησε ο γρήγορος τρόπος σκέψης. Το ροκέ δεν είναι λάθος αλλά πολύ αναμενόμενο στην παρούσα φάση, παραχωρώντας και σημαντικό tempo στο άλλον.

11...f6 12.Rc1...

Ολα συνεχίζονται όπως έχουν προκαθοριστεί. Eπαιξα τελικά και το f6, αλλά τώρα πρέπει και εγώ να κάνω το μεγάλο μου ροκέ, μεταφέροντας το βάρος της επίθεσής μου στη στήλη g, ενώ είναι φανερό ότι ο λευκός θα πιέσει στην άλλη πλευρά με αντιπαιχνίδι στην στήλη c που θα τοποθετηθεί ο βασιλιάς μου μετά το μεγάλο ροκέ. Ετσι γίνεται Πάντα όταν γίνονται αντίθετα ροκέ. Το παιχνίδι αποκτάει άγρια ομορφιά ανοικτό ή κλειστό και οι δύο αντίπαλες παρατάξεις είναι καταδικασμένες να επιτεθούν ο ένας εναντιόν του άλλου βασιλιά (και όποιος έχει το tempo-ρυθμό του παιχνιδιού κερδίζει)

12...c4 13.Na3 Nh6

Προσπάθησα να κλείσω τη θέση στη c κάθετο ενώ ο αντίπαλος τοποθετώντας τον Ιππο του στην άσχημη θέση a3 θέλει να ενεργοποιήσει γρήγορα και τον δεύτερο Πύργο του. (εδώ που τα λέμε δεν έχει και κατι καλύτερο να κάνει στην παρούσα φάση. Αντιθέτως εγώ με το Nh6 ελευθερώνω την g κάθετο κατά το αρχικό σχέδιο που κοιτάει πλέον στον αντίπαλο Βασιλιά.

14.h3 Nf7 15.Rcb1

Πολύ σωστά ο αντίπαλός μου φέρνει και τον δέυτερο πύργο του μπροστά από την Βασίλισσά μου η οποία θα αναγκαστεί να κρυφτεί αν απελευθερωθεί κάποια κάθετος μπροστά της. Πράγμα το οποίο πρέπει πάσει θυσία να καθυστερήσω. Στην πραγματικότητά όμως το μυαλό μου και Βασίλισσά μου κοιτάνε από την άλλη πλευρά προς αντίπαλο Βασιλιά, γεγονός που μου έδωσε την νίκη, αλλά απο την άλλη μεριά παρ'ολίγον να χάσω.κρίνω ότι η ώρα έφτασε και επιχειρώ να αποσυμφορήσω το κέντρο. Στίς σκακιστικές παρτίδες πάντα φτα΄νει η ώρα της κρίσεως που αρχίζουν οι απανωτές αλλαγές και χτυπήματα και τότε φαίνεται ποιός έχει στήσει καλύτερα τα πλάνα του και έχει μετρήσει καλύτερα.

15...fxe5 16.fxe5 Rg8 (ο πύργος μου στη θέση επίθεσής του) 17.Nc2 O-O-O

οσο περνούσε ο χρόνος άρχιζα και αμφέβαλα για την χρησιμότητα του να κάνω ροκέ ή όχι. Εξ 'άλλου δεν είναι και υποχρεωτική κίνηση στο σκάκι. Στην ουσία πρόκειται διπλή κίνηση που φέρνει τον βασιλιά σε ασφαλή γωνία και τον πύργο από την γωνία κατ'ευθείαν μέσα στο παιχνίδι.ίσως η απλή και πιό συντηρητική κίνηση μου Rc8 να υποστήριζε άμεσα την c κάθετο άφηνε όμως το βασιλιά μου στο κέντρο και εγώ ήθελα να φέρω και τους δύο πύργους απέναντι από τον αντίπαλο βασιλιά στον οποίον στοχέυω από την αρχή της παρτίδας και από την στιγμή που ανοίχτηκε η g κάθετος. Το τελευταίο έγειρε την πλαστιγγα υπέρ του πιό ακραίου μεγάλου ροκέ!

18.b3!!

ουσιαστικά ο αντίπαλος ξεκινάει πρώτος τις εχθροπραξίες επικεντρωμένος και αυτός στο δικό του σχέδιο, και εκμεταλλευόμενος άμεσα την αδύναμη θέση του βασιλιά και της βασίλισσάς μου.

18...Qc6 19.bxc4 dxc4 20.Nce1 Bg5

με την κίνηση αυτή προκαλώ τον αντίπαλο εγώ τώρα για αλλαγές ώστε να εξασθενήσω τις αμυντικές γραμμές του. Εξακολουθώ όμως να μην μετράω όσο σοβαρά πρέπει τον κίνδυνο .

21.Bxg5 Nxg5 22.Nxg5 Rxg5 23.Rb2

το σημείο που έφτασε η μάχη είναι εξαιρετικά κρίσιμο.
τι έχουμε λοιπόν. Εναντιόν μου μία επαπειλούμενη επίθεση του αντιπάλου πάνω στην χαλαρή μου άμυνα του Βασιλιά μου με την Βασίλισσα μπροστά του, από το ζευγάρι των Πύργων. (στήλες b και c) . Εγώ από την μεριά μου μέσω της καθέτου και μετά από τις τελευταίες αλλαγές έχω εδραιώσει την κυριαρχία επί της g καθέτου, όπως αυτή άνοιξε από την αρχή, και σε συνδυασμό με την λευκή μεγάλη διαγώνιο που κυριαρχεί η Βασίλισσά μου απειλώ με μάτ πάνω στο αντίπλο πιονάκι στο g2 (αν με κάποιο τρόπο μπορούσε να απομακρυνθεί η αντίπαλη Βασίλισσα από την δεύτερη οριζόντιο αλλά και το Αλογο από την πρώτη). Φαίνονται πολλά? Οχι για την σκακιστική στρατηγική!! Γιατί μένοντας συγκεντρωμένος στο σχέδιο αυτό, μπορεί, ακόμα και κατόπιν θυσίας να υποχρεώσεις τον αντίπαλο να μην μπορεί πλέον να υποστηρίξει το συγκεκριμένο τετράγωνο (g2). Και τότε απλά κερδίζεις το παιχνίδι.
Υπάρχει και ένα άλλο αδύνατο σημείο στα μετόπισθεν των αντίπαλων γραμμών. Το πιόνι c3, που μπορώ άμεσα να απειλήσω με Rg3, οπότε υπερφορτώνεται η αντίπαλη Βασίλισσα σε καθαρά αμυντικές υποστηρίξεις στο g2 και στο c3 (πλησίασμα του στόχου).
Ας δούμε πώς μπορούσε να εξελιχθεί το παιχνίδι αν έπαιζα Rg3

23...Rg3 24.Rab1 Nb6 25.Qd2 Qe4 (άμεση επίθεση με tempo) 26.Rb5 Rdg8

και με την πιο κάτω θέση ουσιαστικά η νίκη μου, ήταν θέμα χρόνου.εγώ όμως αντί να παίξω έτσι, απλά παρατείνω την ευαίσθητη θέση , την παρτίδα αλλά και την αγωνία μου.

23...Rdg8 24.Rab1 διπλώνει φυσικά τους πύργους του

24...b6

παίζω την κίνηση εντελώς αυτόματα και για πρώτη φορά στο παιχνίδι δεν σκέφτηκα πολύ και σε βάθος. το σκάκι σε αγώνες δεν σε συγχωρεί και αμέσως μπαίνω σε περιπέτειες. Τι πιό φυσικό να παίξω Nb6 που υποστηρίζει και το c4 και ουσιαστικά κλείνει και την b κάθετο. Ο αντίπαλος απαντάει

25.Rb4!! ...

και αυτόματα συνειδητοποιώ το άμεσο πρόβλημά μου που απαιτεί λύση αλλιώς χάνομαι (και είναι κρίμα)

Ο αντίπαλος αποκτά δικαίωμα στην άμεση απειλή Rxc4 που σουβλίζει θανατηφόρα την βασίλισσά μου. !!Αυτό σημαίνει δύο πράγματα που πρέπει να γίνουν άμεσα. Η να βγάλω από την ευθυγράμμιση Βασιλιά και Βασίλισσα ή να υποστηρίξω έστω και καθυστερημένα το πιόνι στο c4. Σε κάθε περίπτωση χάνω πιόνι, γιατί υπάρχει και η οπισθοφυλακή υποστήριξης της αντιπαλης βασίλισσας στο e2. (από εκεί που ήταν υπερφορτωμένη, μεταμορφώθηκε με επιθετικές βλέψεις) .
Σκέφτομαι πολύ! Βασικά ποιό στρατιώτη να δώσω, αυτόν στο c4, ή τον άλλον στο b5 μετά από κίνηση εικονικής υποστήριξης b7-b5.? Ο αντίπαλος έχει φοβερό tempo επιθεσης και εγώ σκέφτομαι οτι η μόνη μου ελπίδα είναι με κάποιο τρόπο να τον καθυστερήσω ώστε να εξαπολύσω κατ'ευθέιαν αυτή την επίθεση πάνω στο g2 τετράγωνο και στον αντίπαλο βασιλιά πριν πάμε σε finale με πιόνι λιγότερο (συνήθως χαμένο). Η ώρα περνάει. Κοιτάζω το ρολόι. Το αυτόματο (αντίπαλος μου) δεν έχει ξοδέψει σχεδόν καθόλου χρόνο. Εμένα μου μένουν κάτω από 40 λεπτά. Ξαφνικά κρίνω ότι το πιόνι στο c4 είναι περισσότερο σημαντικό αφού εμποδίζει κατά κάποιο τρόπο έστω και προσωρινά την επιθετική εισβολή προς την μεριά του βασιλιά μου της αντίπαλης βασίλισσας.

25...b5 26.Rxb5 Rg3 (αυτό που έπρεπε να κάνω από την αρχή)
27.Qb2!!

το περίμενα !! Θανατηφόρο τρίπλωμα πάνω στην κάθετο με δύο πύργους και την Βασίλισσα εναντίον του Βασιλιά μου.ο αντίπαλος πρέπει να άρχισε να αισθάνεται σιγουριά για το παιχνίδι. Ψαχνω και ψάχνω την θέση! Ο λευκός έχει μεταφέρει όλο το βάρος της επίθεσής του προς το βασιλιά μου πάνω σε μιά κάθετο και ετοιμάζεται να με ρίξει στο καναβάτσο. Γιά μένα στην άκρη του τούνελ υπάρχει ακόμα το ματ και η απειλή στο g2 , αρκεί να βρώ το χρόνο και την παρά πάνω κίνηση να το κάνω, γιατί η άμυνα του αντιπάλου σε αυτή την πλευρά μοιάζει ακόμα πιό ευάλωτη!
Υπάρχει μιά έσχατη αρχή στη στρατηγική του σκακιού. " Προστατεύουμε βέβαια πάντα το βασιλιά μας από τις αντίπαλες βολές, αλλά.... παίζει και ο βασιλιάς!!"

27...Kd8

αδιαφορώ και απλά φεύγω!! Αν θέλει να κυνηγήσει τον βασιλιά μου ας το κάνει αλλά θα του κοστίσει χρόνο και αυτό ακριβώς είναι αυτό που θέλω!!
Γιά πρώτη φορά το "αυτόματο" καθυστερέι και σκέφτεται αρκετά. Σιγουρεύομαι ότι δεν περίμενε αυτή την απλή κίνηση (πράγμα που μου επιβεβαίωσε μετά το τέλος της παρτίδας). Στην πραγματικότητα δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει από αυτό που έκανε δηλαδή να επανέλθει στην απειλή του c4 αλλά ο χρόνος πλέον είναι δικός μου.

28.Rb4 Ke7

γιά ακόμη μεγαλύτερη ασφάλεια

29.Kh2?

κίνηση που ομολογουμένως δεν κατάλαβα, τότε αλλά τώρα καταλαβαίνω ότι ο αντίπαλος περίμενε τη μοίρα του.

29....f4

επι τέλους δράση και με tempo δικό μου!!

30.Qe2

σπασμωδικά προσπαθεί να φέρει την βασιλισσά του από την άλλη πλευρά αλλά δεν έχει τώρα τον κατάλληλο χρόνο για να το κάνει

30...Rxc3

ισοφαρίζω και το χαμένο πιόνι μου

31.Qf2 Qe4

μαζική αμείλικτη επίθεση προς τον αντίπαλο βασιλιά και με ταυτοχρονη απειλή του d4

32.Qh4+ (σαχ) σπασμωδική απειλή!

32...Kf7 33.Nf3??...

το μοιραίο λάθος!! Δείγμα του πανικού προσπάθησε σαν έσχατο όπλο να ενεργοποιήσει το παθητικό του άλογο που βρισκόταν σαν να κοιμόταν σε ολόκληρη την πορεία της μάχης. Αμέσως όμως το χτύπημα είναι τελειωτικό και οριστικό.

μόλις έπαιξε την κίνηση πιάνω ένα αδιόρατο κόυνημα του κεφαλιού του δεξιά και αριστερά, δέιγμα της απογοήτευσης. Δεν χάνω την ευκαιρία και δίνω το όμορφο knock out!!

33...Rxf3 (τι κρίμα που πέθανε τόσο νωρίς!!)

η κίνηση αυτή λέγεται ψευδοθυσία διαφοράς

34.gxf3 Qe2+

και ο αντίπαλος μου δίνει το χέρι εγκαταλείποντας γιατί επί τέλους το πολυπόθητο ματ στο g2 είναι αναπόφευκτο:-)

Βγαίνοντας μου είπε πόσο ευχαριστήθηκε το παιχνίδι και ότι έκανε λάθος που δεν το έγραψε ώστε να την κοιτάξει ήσυχα στο σπίτι. Του είπα δεν πειράζει και του υποσχέθηκα να του τη φέρω φωτοτυπημένη στον επόμενο τελευταίο γύρο.
Με ευχαρίστησε και χωρίσαμε.

Για την ιστορία να πω ότι κέρδισα με μία πειστική νίκη και στον τελευταίο γύρο, μαζεύοντας συνολικά 2,5 βαθμούς.

Το "αυτόματο" Μιτζάλης επαιξε στην διπλανή σκακιέρα με τον παίχτη που δύο γύρους πριν μου είχε ζητήσει ισοπαλία, παίζοντας το ίδιο γρήγορα χωρίς να γράφει σε περτιδόφυλλο, και κέρδισε σε σύντομο χρονικό διάστημα, αλλά... μικρή σημασία νομίζω ότι έχει το γεγονός, πέραν του ότι άφησε ένα γλυκόπικρο μειδίαμα στο πρόσωπό μου:-)

Κάποιος φίλος ζήτησε ένα πολύ όμορφο κομάτι, τον ΠΥΡΙΧΕΙΟ από Νάνα Μούσχουρη.
Λοιπόν αυτό το τραγούδι βρίσκεται στον πολύ όμορφο έργο του Γιώργου Χατζηνάσιου, Η ΕΝΔΕΚΑΤΗ ΕΝΤΟΛΗ, αλλά ο Μουσικοθεραπευτής προσφερει μπόνους ακόμα έναν παλιό δίσκο της Μούσχουρη σε συνθέσεις Δήμου Μούτση,
πραγματικά πολύ όμορφες μουσικές συνευρέσεις εκτελεσμένες από μιά γυναικεία φωνή αηδονιού αρκετά παρεξηγημένη θα έλεγα.

Τα δύσκολα ενός τετραπληγικού

Οι διακοπές ρεύματος των πρόσφατων κινητοποιήσεων, με έβαλαν σε σκέψεις που θέλω να μοιραστώ.
Ολοι μας την ώρα που μας έκοβαν αυτό το αγαθό της ηλεκτρικής ενέργειας κάτι "παθαίναμε"
Γιά δέκατα του δευτερολέπτου ήταν σαν να μας έκοβαν το οξυγόνο. Μας γύριζαν αυτομάτως 50-60 χρόνια πίσω τότε που στα χωριά των προγόνων μας άναβαν κεριά και λυχνάρια μετά το ηλιοβασίλεμα. Τότε που πολλοί σημερινοί επιστήμονες διάβαζαν κάτω από το φως εκείνο του λυχναριού.
Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η διακοπή άλλους τους βρήκε την ώρα που σερφάριζαν στο ιντερνετ, άλλους την ώρα που κατάπιναν μία βραδυνή σούπα στη τηλεόραση. Οχι και τίποτα σοβαρό δηλαδη αν εξαιρέσουμε κάποια σοβαρότερα περιστατικά φαναριών στους δρόμους που έσβηναν, δημιουργώντας το απόλυτο χάος, ή ανθρώπους που εγκλωβίζονταν στο ασανσέρ.

Κάποιους άλλους όμως!!

(Θέλω να ευχαριστήσω τον γνωστό και καλό μου φίλο Χρήστο του http://chrisxx.com/ για την συγκυρία να δημοσιέυσει στο φόρουμ του portal του, αυτό που θα διαβάσετε και που μου έδωσε την ευκαιρία να γράψω αυτό το ποστ.)

Τα δύσκολα ενός τετραπληγικού Υπάρχουν αρκετές δυσκολίες όταν έχεις τετραπληγία, σε σχέση με κάποιον που έχει ημιπληγία ή παραπληγία.

Σκέψου, ότι αναγκαστικά ζεις χωρίς την βοήθεια των τεσσάρων άκρων σου και ότι πρέπει να ζητάς πάντα την βοήθεια κάποιου.
«Ακούγεται» τραγικό. Αν ήμουν κ εγώ αρτιμελής δεν θα μπορούσα να «συλλάβω» το μέγεθος των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι με αυτή την αναπηρία.
Θα μιλήσω όμως πιο συγκεκριμένα.
Σήμερα ξύπνησα πολύ νωρίς 4:35 το πρωί.
Το μόνο που μπορούσα να κάνω μέσα στο σκοτάδι ήταν ν' ανοίξω την τηλεόραση (με την βοήθεια ενός ειδικού τηλεκοντρόλ) και να δω μια ταινία.
Δυστυχώς δεν είχα άλλες επιλογές, γιατί οι γονείς μου κοιμόντουσαν.
Θα μπορούσα αν δεν είχα παράλυτα τα χέρια μου να διαβάσω ένα βιβλίο, να βάλω τον υπολογιστή, να τελειώσω κάποιες δουλειές, έτσι ώστε να έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο μετά.
Πράγματα τόσο απλά, καθημερινά, για έναν αρτιμελή ή έστω για ένα άτομο με λιγότερη αναπηρία από εμένα, για άτομα που μπορούν ν' αυτοεξυπηρετηθούν.
Τις περισσότερες φορές δεν αντιλαμβανόμαστε ότι κάποια «εύκολα» πράγματα που κάνουμε μηχανικά, χρειάζεται μεγάλος αγώνας για να τα κάνουν κάποιοι συνάνθρωποι μας, αυτή η έλλειψη επιλογών μπορεί κάποιες φορές να σου «ρουτινιάσει» τη ζωή, έτσι κι εμένα, εκείνο το πρωινό.
Ενώ η τηλεόραση ήταν ανοικτή, εγώ σκεφτόμουν το παρελθόν και το μέλλον μου, δυστυχώς αυτό κάνω τις περισσότερες φορές.
Όποτε «ταξιδεύω» στο παρελθόν, σκέφτομαι περισσότερο τις στιγμές που με πόνεσαν βαθιά, αυτό όμως μου δημιουργεί απαισιοδοξία και για το μέλλων. Με κάνει να νοιώθω τρομερά ανασφαλής και να σκέφτομαι όλα αυτά που δεν μπορώ να κάνω.
Φοβάμαι πως δεν θα εργαστώ ποτέ, πως δεν θα γίνω ποτέ καλά, πως πάντα θα χρειάζομαι την βοήθεια των δικών μου.
Μέχρι πότε θα γίνετε αυτό;;;
Οι γονείς μου είναι ηλικιωμένοι και σε λίγο ίσως να μην μπορούν να με βοηθήσουν. Τι θα κάνω τότε;
Με το μυαλό μου δημιουργώ διάφορες ιστορίες και σενάρια, δυστυχώς με άσχημο τέλος. Σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια με συνέπεια να δημιουργώ στον εαυτό μου εμμονές και έντονο εκνευρισμό.
Με όλα αυτά το μόνο που καταφέρνω είναι να δηλητηριάζω την ίδια μου την ψυχή, να σχηματίζω μια αρνητική εικόνα για το σώμα μου, που συχνά αυτό βγαίνει και προς τα «έξω». Με φωνές, θυμό, έλλειψη αυτοκυριαρχίας κ εμπιστοσύνης ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό.
Σίγουρα όσοι με διαβάζετε και βιώνετε μια παρόμοια αναπηρία θα έχετε περάσει παρόμοιες καταστάσεις.
Παρηγοριά μου... Οι φίλοι μου (που μ' αγαπούν πολύ) και η ασχολία μου με το ίντερνετ. Είναι κ αυτό μια μορφή εκτόνωσης, ενώ οι φίλοι, το στήριγμα μου.
Ο υπολογιστής με κάνει και νιώθω λίγο ανεξάρτητος, γιατί είναι το μέσο που επικοινωνώ και εργάζομαι, χωρίς την βοήθεια κάποιου.
Δυστυχώς πια, αυτό από μόνο του δεν μου φτάνει, ενώ τους φίλους δεν μπορείς να τους έχεις συνέχεια κοντά σου.
Εσείς ποιους «τρόπους» εκτόνωσης έχετε βρει για να «περνάτε» αυτού του είδους τις κρίσεις;;;
Μοιραστείτε τις μαζί μου και ίσος να επωφεληθούμε όλοι.

chrisxx Χονδροματίδης Χρήστος

Συζήτηση

Aπρόσκλητος επισκέπτης...Αυτόκλητος φρουρός (μέρος δεύτερο )

για το πρώτο μέρος διαβάστε το αμέσως προηγούμενο post

.................
Δύο τύποι, άνω του 1.80 ύψος επί 1.60 φάρδος έκαστος, μπήκαν στο φαρμακείο με τα πέτσινα μπουφάν τους όλο κρόσσια στα μανίκια, μακριά μαλλιά, γένια και καουμπόικο βάδισμα του στυλ "μην του μιλάτε του παιδιού, γιατί, γαμεί και δέρνει..."
Αφελής όπως πάντα, τους καλησπέρισα-ενώ λόγω ώρας, έπρεπε να τους καλημερίσω-και τους ρώτησα τί θέλουν. Στο τρίτο καουμπόικο βήμα σταμάτησαν απότομα κοιτώντας χαμηλά μπροστά στον πάγκο, σαν κάτι να μην τους άρεσε.

"Μπορώ να φανώ χρήσιμος σε κάτι?" άρχισα εγώ το τροπάριο του ευγενικού διανυκτερεύοντος φαρμακοποιού. Οι τύποι δεν έκαναν βήμα και κοιτούσαν διαρκώς μιά εμένα και μιά μπροστά στον πάγκο σαν κάτι να τους εμπόδιζε να προχωρήσουν. Σαν κάτι να καρατάριζαν...
"Ρε φιλαράκο, μήπως γίνεται να βγείς λίγο έξω να σου πούμε?"
"Δε θυμάμαι να αφήσαμε ποτέ καμιά συζήτηση στη μέση..."
απάντησα ψυλλιασμένος πια ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
"Να και εξυπνάδες, ο κυρ-φαρμακοποιός...", λέει ο ένας καουμπόης. στον άλλον.
Εμένα με ζώνουν τα φίδια και καταριέμαι τον εαυτό μου που το παίζω άνετος και δεν κατεβάζω ρολά μετά τις δώδεκα- "και τώρα τί κάνεις μ@λ@κ@, άμα στη πέσουνε αυτά τα δύο γομάρια?" σκεφτόμουνα σε γρήγορες στροφές. Και επειδή λένε πως η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση, που στην περίπτωση αυτή σημαίνει ότι δεν τα χάνουμε και δείχνουμε ότι δε φοβόμαστε, ακόμη κι αν έχουμε χεστεί πάνω μας τόσο που έχει αρχίσει και μυρίζει, ρωτώ με σταθερή, αργή και κάτι μεταξύ Νίκου Κούρκουλου και Κλιντ Ιστγουντ φωνή.
"Είμαι εδώ για να εξυπηρετώ όποιον έχει ανάγκη. Δεν έχω όρεξη για περιττές νυχτερινές κουβεντούλες.-Λοιπόν... θα μου πείτε τί θέλετε?"

Δεν ξέρω από πού αντλούσα το θάρρος εκείνη την ώρα. Φαίνεται όμως οτι οι καουμπόιδες ήξεραν. Ηξεραν κάτι που σταθερά εμένα μου διέφευγε....

Ο πιό βαρύς έξυσε για λίγο το τριχωτό πηγούνι του κοιτώντας πάντα σαν αφηρημένος-έτσι-χαμηλά μπροστά στο πάγκο...
"Καλααά...έχε χάρη..." είπε δείχνοντας απειλητικά με το δάκτυλό του και, αφού ξανακοίταξε πάλι μπροστά από τον πάγκο, χτύπησε τον άλλο στη πλάτη, βγήκαν έξω και έφυγαν μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από μαρσαρίσματα, φροντίζοντας όλος ο καπνός από τις εξατμίσεις τους να μπαίνει μέσα στο φαρμακείο....

Εμεινα για ώρα σαν χαζός ν'αναπνέω μισοκαμένη βενζίνη, να κοιτώ πίσω απ'τον πάγκο και να οικτίρω τον άθλιο ψευτόμαγκα εαυτό μου που δεν εννοούσε να διανυκτερεύει με κατεβασμένα ρολά. Αλλά γιατί όμως οι καουμπόιδες του...μεσονυκτίου δεν μου την έπεσαν? Τι τους εμπόδισε? Στην αρχή πίστεψα οτι επρόκειτο απλώς για αυτούς τους ακίνδυνους, τσαμπουκάδες που πουλάνε μαγκιά κι άμα πιάσει έπιασε... στην αρχή. Ωσπου επι τέλους, λύθηκε το μυστήριο των βημάτων που είχα ακούσει στην αρχή της ιστορίας μας.
Ενας αδέσποτος σκύλος γιγαντιαίων διαστάσεων καθόταν όλη αυτή την ώρα, μπροστά από τον πάγκο χωρίς να το έχω πάρει είδηση!
Αυτός ο απρόσκλητος επισκέπτης είχε γίνει ο αυτόκλητος φύλακάς μου, χωρίς να έχω πάρει μυρουδιά!
Σηκώθηκε λοιπόν αργά αργά, τεντώθηκε, χασμουρήθηκε και κίνησε για τη πόρτα, έτσι απλά όπως είχε μπει.
"Ει ψιτ! Φιλαράκο!" του φώναξα πριν βγεί, δείχνοντας του τη μισή πίτσα που μου είχε περισσέψει. Με κοίταξε με δυό γαλήνια βαθιά, ανεξιχνίαστα μάτια, από αυτά που πρέπει να δει κανείς πολλές φορές για να πει πως τα'δε πραγματικά.
Γύρισε πίσω.Πάντα με το αργό του βήμα, ενώ εγώ του έστρωνα την πίτσα όπως ήταν με το κουτί στη μέση του φαρμακείου. Την καταβρόχθισε χωρίς πολλά πολλά, ύστερα με κοίταξε γεμάτος ευγνωμοσύνη.
Τον χάιδεψα λίγο στο σβέρκο.
"Σ'ευχαριστώ ,φιλαράκο..." του είπα.
Μου απάντησε μ'ένα ρέψιμο και αφού τεντώθηκε πάλι, χασμουρήθηκε, πήρε αργά το δρόμο για την εξώπορτα και χάθηκε στο σκοτάδι.

Η διανυκτέρευση στο φαρμακείο, είναι μιά πολύ περίεργη υπόθεση. Μόνο που για να είναι όσο γίνεται λιγότερο περίεργη, εγώ τουλάχιστον από εκείνο το βράδυ την κάνω με κατεβασμένα τα ρολά...

Μανόλης Μαυρολέων φαρμακοποιός (Χρονογράφημα από το περιοδικό ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Aπρόσκλητος επισκέπτης...Αυτόκλητος φρουρός (μέρος πρώτο )

διανυκτερεύον διήγημα

Η διανυκτέρευση στο φαρμακείο είναι μιά πολύ περίεργη υπόθεση. Τη μια στιγμή μπορεί να σκυλοβαριέσαι βαρώντας μύγες, ή πουλώντας προφυλακτικά σε κανέναν ξαναμμένο ξενύχτη, την άλλη μπουκάρει μέσα κάποιος χτυπημένος, που όχι σπάνια αιμορραγεί, ή κάποιος με έγκαυμα που τον έδιωξαν από το διανυκτερεύον νοσοκομείο, αφού τον 'μπάλωσαν", όπως όπως, και για τα περαιτέρω του έθεσαν το συνηθισμένο δίλημμα.
"...έχουμε τρία τέσσερα σοβαρά τροχαία. Ή πηγαίνεις σε κάποιο διανυκτερεύον φαρμακείο να δουν τί μπορούν να σου κάνουν ή θα περιμένεις τουλάχιστον τρεις με τέσσερις ώρες μέχρι να ασχοληθούμε μαζί σου..."

Η διανυκτέρευση στο φαρμακείο είναι πραγματικά μιά πού περίεργη υπόθεση.Εκεί που κάθεσαι, πλακώνουν τα πρεζόνια και σε αρχίζουν στο δικό τους παραμύθι
" Ρε φιλαράκο, μήπως σου περισσέυει κανένα hipnosedon?"
Λες και τα hipnosedon είναι κρεμμύδια ή σκόρδα να τα βάλεις στο φαγητό και να σου περισσέψουν κι όλας....

Η διανυκτέρευση στο φαρμακείο είναι μιά πολύ, πραγματικά, μιά πάρα πολύ περίεργη υπόθεση.
Εχετε δει δεσποινίδα "μετά την πράξη" ...ξέρετε εσείς τώρα...να ψάχνει "το χάπι της επόμενης μέρας" γιατί ο καλός της- δεν πρόλαβε να "τραβηχτεί" και να σου έχει τελειώσει γιατί εκείνη τη συγκεκριμένη βραδιά τα ...συνοικιακά σου στοκ των 5-6 κουτιών δεν έφτασαν να καλύψουν όσους "δεν πρόλαβαν να τραβηχτούν" ...στην ευρύτερη περιοχή?

Η διανυκτέρευση στο φαρμακείο είναι μια πολύ περίεργη ιστορία. Ξέρεις πάντα πώς αρχίζει μα ποτέ πώς τελειώνει....

Εκείνο το ζεστό καλοκαιρινό βράδυ, περασμένες δύο και μην έχοντας τί να κάνω, μ'έπιασαν οι προκοπές μου. Σκόυπισα, σφουγγάρισα να δροσίσει λίγο το παλιό μωσαικό που έβραζε και μπηκα στο εργαστήριο να πλύνω τα χέρια μου, όταν άκουσα-άκουσα πολύ καθαρά- βήματα κάποιου που μπήκε στο φαρμακείο. Σκούπισα γρήγορα τα χέρια μου και βγήκα να δω ποιός ήταν. Κανείς! Τίποτα!Ναδα! Νιέμτε! Ναθινγκ, πως το λένε. Ναι μεν ακούστηκαν βήματα-άρα κάποιος σίγουρα μπήκε μέσα-μόνο που στο φαρμακείο δε φαινόταν κανένας! Και το μικρό μου φαρμακειό, όπως ήταν τότε διαμορφωμένο, δεν υπήρχε περίπτωση να προσφέρει σε κάποιον τον παραμικρό χώρο, γωνία, εσοχή ,κολώνα, κάτι τέλος πάντων που να μου κόβει την ορατότητα και να του δίνει τη δυνατότητα να μου αρχίσει τα παιχνίδια και τα κόλπα.
Ακουγα βέβαια, όπως όλοι μας, για ληστείες και ανοίγματα φαρμακείων αλλά, μέχρι εκείνο το βράδυ, είχα την ακλόνητη πλατιά διαδεδομένη νεοελληνική πεποίθηση ότι τα "κακά πράματα" συμβαίνουν σ'οποιονδήποτε άλλον εκτός από εμάς. Σε τα μάς τώρα? Σιγά!...

Εκατσα στο σκαμπό του πάγκου και κοιτούσα έξω τα λιγοστά αυτοκίνητα που περνούσαν προσπαθώντας να καταλάβω γιατί είχα ακούσει βήματα ενώ δεν έιχε μπει κανείς. Οπως δεν είχαμε φτάσει ακόμα στην εποχή του κλιματισμού, είχα ανοιχτή την πόρτα, ενώ ένας ανεμιστήρας οροφής άλεθε το ζεστό, σχεδόν συμπαγή αέρα, κάνοντας πιό πολύ θόρυβο, παρά τη δουλειά για την οποία τον είχαμε τοποθετήσει εκεί....

Εξω σταμάτησαν δυό μοτοσυκλέτες τύπου τσόπερ με το γνωστό, χαρακτηριστικό θόρυβο που κάνουν τα μοτερ στα ψαροκάικα.....

η συνέχεια σε λίγες ώρες έως μέρες.....

«ΛΑΜΠΤΗΡΕΣ ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΗΣΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ» Ο ΝΕΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ!! ??

στο portal για την αναπηρία του Χρήστου
και συγκεκριμένα στο φορουμ, αναρτήθηκε το πιό κάτω που αξίζει της προσοχής μας.
Παρακαλώ αν κάποιος έχει ακούσει ή διαβάσει από έγκυρη πηγή κάτι, ας απαντήσει και ας το διαδώσει.

Η ΑΠΟΚΡΥΨΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ Η ΟΠΟΙΑ ΓΙΑ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΘΥΣΙΑ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ.

Εν'όψη της ημερίδας που διοργανώνουν οι Ενεργοί Πολίτες στις 20/2 , σαςεφιστώ την προσοχή για τις λάμπες εξοικονόμησης ενέργειας που τόσο επίμοναπλασάρει ο Σκάι και ο Κυριάκος Μητσοτάκης και σας λέω οτι:*Έχει αποδειχτεί οτι οι λάμπες αυτές είναι ιδιαιτέρως επικίνδυνες για τονάνθρωπο και το περιβάλλον!**Περιέχουν υδράργυρο και μόλυβδο και εκπέμπουν ακτινοβολία!**Έχουν ήδη σημειωθεί τα πρώτα κρούσματα υγείας ( ζαλάδες, πονοκέφαλοι) σεάτομα που στο χώρο τους υπάρχουν τέτοιες λάμπες!*Το επίσης σημαντικό είναι οτι αυτές οι λάμπες ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ διά ροπάλου ναπετιούνται στα σκουπίδια και πρέπει να ανακυκλώνονται.Δεν υπάρχει όμως έως αυτή τη στιγμή η ανάλογη υποδομή.Σας ερωτώ:- Γιατί αφού το θέμα των παρενεργειών είναι γνωστό από πέρυσι, οι δικοί μαςσυνεχίζουν να τις προωθούν ως πανάκεια?- Ποιοι -εκτος από την εταιρία που τις παράγει- και πόσα χρήματα καρπώνεταιγια να τις προωθήσει?- Το γνωρίζουν το θέμα οι ενεργοί πολίτες και τι σκοπεύουν να κάνουν γι'αυτόστην ημερίδα τους?
Η καμπάνια της εταιρίας PHILIPS που κατασκευάζει λαμπτήρες εξοικονόμησης ενέργειας σε συνεργασία με τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ, καλά κρατεί.
Ήδη βλέπουμε στα δελτία ειδήσεων του σταθμού πόσο ανταποκρίνονται οι Δήμοι- ή καλύτερα οι δήμιοι - της χώρας και αντικαθιστούν τις παλιές 'ενεργειοβόρες» λάμπες με αυτές της PHILIPS.
Οι πολίτες στην πλειοψηφία τους είναι πλέον αρκετά ευαισθητοποιημένοι σε θέματα περιβάλλοντος κι κάνουν ότι μπορούν για να βοηθήσουν στη «διάσωση του πλανήτη».
Η διάφορες εταιρίες από τη μεριά τους επίσης πολύ ευαισθητοποιημένες για το περιβάλλον (? ) και φυσικά για την τσέπη τους, δημιούργησαν ένα προϊόν το οποίο πλασάρουν ως πανάκεια και ως ακόμη μια 'μοναδική' λύση η οποία θα σώσει τον πλανήτη.
Πολύ συγκινητικά όλα αυτά αλλά στο συγκεκριμένο θέμα υπάρχει ένα 'αλλά'.
Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε - ή καλύτερα μας επιτρέπουν να γνωρίζουμε- από τι υλικά είναι φτιαγμένοι αυτοί οι λαμπτήρες?
Προς τα παρόν, η καμπάνια είναι βασισμένη στην φοβερή ιδιότητα της εξοικονόμησης ενέργειας.
Οι λαμπτήρες έχουν διπλάσια μεν τιμή ΑΛΛΑ , έχουν 80% λιγότερη κατανάλωση ρεύματος και διπλάσιο χρόνο ζωής.
Πραγματικά προκλητικά τα κίνητρα!
Δείτε τώρα μερικά στοιχεία που αφορούν στους λαμπτήρες αυτούς και για τα οποία κανείς δεν κάνει λόγο και ακόμη περισσότερο , κανείς δεν ενημερώνει τους πολίτες.
- Είναι φτιαγμένοι από γυαλί ανθεκτικό στη θερμότητα.
- Ο σωλήνας χαλαζία του λαμπτήρα, όταν λειτουργεί δημιουργεί φως παράγοντας ένα σεβαστό ποσό υπεριώδους ακτινοβολίας!
Πόση υπεριώδης ακτινοβολία περνάει από το γυαλί του λαμπτήρα και ποια είναι τα προβλήματα υγείας που δημιουργούνται σε όσους εκτίθενται σε αυτή?
- Εάν ο λαμπτήρας σπάσει, μπορεί να προκληθεί σοβαρή φλεγμονή στα μάτια και στο δέρμα λόγω της υπεριώδους ακτινοβολίας.
- Οι λαμπτήρες περιέχουν επικίνδυνα ποσοστά Υδράργυρου και Μόλυβδου. Γι αυτόν το λόγο απαγορεύεται να πετιούνται αυτοί οι λαμπτήρες στα σκουπίδια αλλά επιβάλλεται να πηγαίνουν στην ανακύκλωση. Τέτοια υποδομή όμως όπως ξέρουμε δεν υπάρχει! Στα κουτιά του προϊόντος, δυστυχώς δεν αναφέρεται το ποσοστό των τοξικών που περιέχονται.
Στην πραγματικότητα, η αντικατάσταση των παλαιών λαμπτήρων με τους νέους λαμπτήρες και το όφελος που έχουν στο περιβάλλον, είναι υπό αμφισβήτηση.
Η έλλειψη ανακύκλωσης έχει σαν αποτέλεσμα την μόλυνση νερού και εδάφους από αυτό το ΤΟΞΙΚΟ τελικά προϊόν.
- Δεν υπάρχουν πουθενά οδηγίες καθαρισμού του χώρου σε περίπτωση που ο Υδράργυρος απελευθερωθεί εάν μια λάμπα σπάσει. Πως λοιπόν μπορούν οι καταναλωτές να ξέρουν τι πρέπει να κάνουν όταν εκτεθούν σε τέτοιο κίνδυνο και πως θα μάθουν πόσο επικίνδυνη είναι η έκθεσή τους σε περίπτωση απελευθέρωσης του Υδράργυρου?
Προσέξτε λοιπόν τα εξής σημαντικά αν είστε από αυτούς που έχουν ήδη πειστεί και έχετε στο σπίτι σας ή στη δουλειά σας τέτοιους λαμπτήρες:
- Ποτέ μη χρησιμοποιείτε ηλεκτρική σκούπα για να καθαρίσετε τον Υδράργυρο, διότι με αυτόν τον τρόπο θα αυξηθεί η έκθεση του Υδράργυρου στον αέρα!
Η ηλεκτρική σκούπα θα μολυνθεί και θα πρέπει να πεταχτεί σε χώρο ειδικό για επικίνδυνα απόβλητα.
- Ποτέ μη χρησιμοποιείτε σκούπα για να καθαρίσετε τον Υδράργυρο.
- Ποτέ μην πλένετε σκεύη που έχουν μολυνθεί από Υδράργυρο, στο πλυντήριο πιάτων. Το αποτέλεσμα θα είναι να μολυνθεί η συσκευή καθώς και ο υπόνομος στον οποίο θα καταλήξει το νερό της συσκευής.
- Όλοι- συμπεριλαμβανομένων και των ζώων- πρέπει να μετακινηθούν από το σημείο που έχει υπάρξει διαρροή Υδραργύρου, να σφραγιστεί ο χώρος και να κλείσουν όλα τα συστήματα εξαερισμού.
- Σε περίπτωση τέτοιου ατυχήματος, μολύνονται αυτομάτως τα παπούτσια και τα ρούχα μας με αποτέλεσμα την εξάπλωση του Υδράργυρου σε όλον το χώρο του σπιτιού!
Έχουν ήδη παρουσιαστεί οι παρενέργειες σε σχέση με τη χρήση αυτών των λαμπτήρων. Πολλά άτομα υπέφεραν από ζαλάδες και πονοκεφάλους μέχρι τη στιγμή που τους κατήργησαν και τοποθέτησαν και πάλι συμβατικούς λαμπτήρες.
Πόσοι καταναλωτές τα γνωρίζουν αυτά? Τα κουτιά των λαμπτήρων δεν αναγράφουν καμία από τις επικίνδυνες 'δράσεις' τους , δεν προφυλάσσουν τον καταναλωτή και δεν γράφουν καν ότι οι χαλασμένοι λαμπτήρες πρέπει απαραιτήτως να τοποθετούνται σε κιβώτια ώστε να μην υπάρχει περίπτωση να σπάσουν πριν την απόρριψή τους στην ανακύκλωση.
Κατά τα άλλα, με πρωτοστάτη τον Νομπελίστα πλέον Al Gore, η εξάπλωση της προώθησης αυτών των λαμπτήρων γίνεται όλο και πιο έντονη.
Στην Ελλάδα για ακόμη μια φορά η ανεπάρκεια των ειδημόνων μας εκθέτει σε κινδύνους οι οποίοι ενώ δεν είναι άγνωστοι, παραμένουν κρυμμένοι!
Οι αρμόδιο ετοιμάζονται να απαγορεύσουν οριστικά τη χρήση των συμβατικών λαμπτήρων και να επιβάλλουν σταδιακά τη χρήση των καινούριων.
Το ερώτημα είναι: ΓΙΑΤΙ?
Γιατί ενώ γνωρίζουν, ειδικά οι κατασκευάστριες εταιρίες, δεν ανακοινώνουν στους πολίτες όλες τις πληροφορίες ώστε να προφυλαχτούμε?
Γιατί για ακόμη μια φορά γινόμαστε εμείς πειραματόζωα για να κερδίσουν κάποιοι άλλοι?

..πρέπει να το ψάξουμε..