Ο όρος φιλόσοφος στην Αρχαία Ελληνική παράδοση σημαίνει τον άνθρωπο εκείνον που με τη δύναμη και την ορμή του πρωτεργάτη γεννεσιουργού Ερωτα εξυψώνει το λογισμό του στα πανέμορφα πνευματικά ύψη των ιδεών, εξασκεί και ανελίσσει το ισχυρό του χάρισμα της νόησης , και έτσι καλλιεργώντας τη ψυχή του με γνώμονα την αρετή οδέυει προς τη Σοφία εκείνη που κυβερνά Ανθρωπο και Σύμπαν συνάμα, ενωμένα και αλληλένδετα σε πορεία κοινή.
Συνεπαρμένος ο φιλόσοφος από τον θαυμασμό του για τον κόσμο και όλα τα πολυδιάστατα μυστήρια της ζωής που με δέος θωρά γύρω του , μα πάνω απ´ ολα τον έρωτα και τη δίψα του για Γνώση , εξερευνεί το Σύμπαν που τον περιβάλλει , μελετά τον ίδιο του τον εαυτό και τα στοιχεία, τους ανθρώπους, τη φύση τους, τη ψυχή και τις σχέσεις τους. Με βάση του το στεγανό βάθρο του " γνώθι σ´ αυτον" προσπαθεί να συλλάβει τους Νόμους και την Αλήθεια που δίεπουν το Σύμπαν. Ετσι ανακαλύπτει σταδιακά , μεθοδικά και επιστημονικά τον εαυτό του . Γυμνάζει τις εγγενείς ιδιότητες και δυνατότητε της φύσης του , ανελίσσοντας την ποιότητα των ψυχικών ενεργειών του. Συνειδητοποιεί τα βαθύτερα νήματα που συνδέουν τους ανθρώπους και διακρίνει πως αυτά συνθέτουν την δομή των κοινωνιών μ.εσα στις οποίες δίαγει τον βίο του ως ον πολιτικόν. Προοδευτικά επί ίσταται του κόσμου και ανάγεται στη θεώρηση των Πρώτων Αρχών που ορίζουν τη λειτουργία της φύσης και του Ανθρώπου ώς Ενα. Με τούτο τον τρόπο, αυτή η ανθρώπινη επιστήμη , η Επιστήμη των Επιστημών, όπως χαρακτηριστικά την ονόμασε ο Αριστοτέλης, κλειδούχα, τον μεταμορφώνει, τον σμιλεύει, τον εκλεπτύνει, και τον ζυμώνει φέρνοντάς τον πιό κοντά στην ευγενή του αλήθεια και φανερώνοντάς του το πλατύσκαλο προς την ανάβαση και το επίτευγμα που ονομάζεται Ελευθερία.
Μέσα από την αγάπη του για τη Σοφία, που τη συστηματοποιεί μέσω του Λόγου, της νόησης και της τέχνης, ο Φιλόσοφος έρχεται να γνωρίσει την σοφία της Αγάπης, που ως ουσιαστικό συστατικό δομεί το Σύμπαν.
Είναι φανερό πως αυτή η εκδοχή της φιλοσοφίας λίγα κοινά έχει με τη σύγχρονη αντίληψη του Φιλοσόφου. Ενώ ο Ελληνας Φιλόσοφος συμβολίζει την καλλιέργεια του Ανθρώπου με σκοπό την αναγωγή του στην αληθινή του φύση και την εξύψωση του Είναι του, ο " ευρωπαίος φιλ´οσοφος" του Διαφωτισμού είναι συνδεδεμένος με εκείνον τον σχολαστικό, κρατικά εκπαιδευμένο, τεχνικά εξειδικευμένο ,πομπώδες και συχνά μονόχνωτο ακαδημαικό που σαν νέος σοφιστής θεωρεί την γνώση ταξικό προνόμιο και ζήτημα διπλώματος επικυρωμένους από κρατικούς φορείς. Ως εκ τούτου η " φιλοσοφία" στις μέρες μας έχει θεωρηθεί είτε σαν προνόμιο των ελάχιστων εκείνων γραμματικών που λίγο πολύ κατέχουν αναλυτικές πληροφορίες σχετικά με την ιστορία των ιδεών και έξυπνα σοφιστικά τεχνάσματα που τους επιτρέπουν να κατασκευάζουν ένα λόγο, ένα λόγο όμως χωρίς ουσία. Ετσι η Ελληνική Φιλοσοφία στις μέρες έχει εκλείψει θεωρούμενη ως ασύνδετη , άσχετη, ή άχρηστη μπροστά στην τεχνοκρατική και υλιστική αντίληψη που βλέπει τον κόσμο σαν στίβο απόκτησης χρήματος , και η οποία έχει παραγκωνίσει σχεδόν ολότελα την αληθινή ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης.
Ομως ,όσο και αν το ευρωπαικό " μοντέλο" διαμέλισε τη Γνώση σε κλάδους , μέιωσε την Επιστήμη σε τεχνική εξειδίκευση προς όφελος της άμετρης και υβριστικής κερδοσκοπίας ,ωστόσο η αλήθεια παραμένει πως η αυθεντική , η πραγματική σημασία του όρου φιλόσοφος δεν μπορεί να χωρέσει στο πρότυπο του σοφιστή - γραμματικού. Το διαπερνά ,το υπερχειλίζει, το υπερβαινει και έρχεται πάλι στο φως να μας υπενθυμίσει ποιοί είμαστε και ποιό το χρέος μας ως άνθρωποι και ως λαός.
Διότι ουδέν ελληνικότερον απ´ τη φιλοσοφία. Η Φιλοσοφία ως μιά κατάσταση ύπαρξης, ως μέθοδος καλλιέργειας, ανάπτυξης ορθού τρόπου σκέψης και έκφρασης του Νου, ως τρόπος ζωής , αποτελεί όχ απλά εφέυρεση μοναδική των Ελλήνων αλλά και ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του Ελληνικού Νου. Ο Ορθος Λόγος και η επιστημινική σκέψη δεν είναι μονάχα δικαίωμα των ολίγων. Είναι δικαίωμα αλλά και καθήκον όλων των νοημόνων ανθρώπων, και πόσο μάλλον των Ελλήνων πολιτών. Εχουμε ένα ανθρωπιστικό καθήκον να καλλιεργήσουμε τον Νου , τον Λόγο , και τις ψυχές μας, να γίνουμε Ανθρωποι με την Ελληνική σημασία της λέξης, το οποίο ίσως αποτελεί το μοναδικό γιατρικό μπρος τα επικίνδυνα αδιέξοδα στα οποία οδήγησε η αδηφάγος τεχνοκρατία. Στην κρίσιμη εποχή με την οποία βρισκ´ομαστε αντιμέτωποι όπου η υλιστική πλάνη καταρρέει από μόνη της και ο άνθρωπος αισθάνεται την ύπαρξή του απειλούμενη από την υβριστική ασημαντότητα, η Αρχαία Ελληνική παράδοση συνεχίζει να προσφέρει τον τρόπο για την επανόρθωση , την αναδημιουργία και την επανανθρωποποίση των κοινωνιών μας.
Δεν είναι ανάγκη να κοιτάξουμε μακριά, σε ξένες αντιλήψεις ή φορείς για να βρούμε τη λύση στα ατομικά και συλλογικά μας αδιέξοδα: η Ελληνική πνευματική μας παράδοση ,όσο κι αν παραμελήθηκε, θάφτηκε ή αγνοήθηκε από τους σύγχρονους, αποτελεί ακόμα ζωντανό θησαυρό τον οποίο κατέχουμε, να εργαστούμε έντιμα και με συνέπεια για να τον φέρουμε στην επιφάνεια της συνειδητότητας και της κθημερινής μας ζωής. Εκεί θα καταλάβουμε όχι μόνο πως είναι προσβάσιμος σε όλους ανεξαρτήτως διακρίσεων, αλλά επιπλέον πως είναι αναγκαίος για να θεραπεύσουμε τους εαυτούς μας και την πολιτεία μα.
Στην Αρχαία Ελλάδα η Φιλοσοφία δεν διδασκόταν μόνο στις σχολές και πανεπιστήμια τότε δεν υπήρχαν. Οι φιλόσοφοι κατείχαν έναν ευρύτερο κοινωνικό ρόλο ,το έργο του διδασκάλου των νέων πολιτών ανεξάρτητα από την επαγγελματική τους ειδίκευση. Η Ελληνική Φιλοσοφία ως συλλογικό αγαθό διαπερνούσε και διαπότιζε όλα τα στρώματα και επίπεδα της κοινωνίας. Ετσι εν μέρει εξηγείται το θαύμα του Ελληνικού Πολιτισμού , το αξεπέραστο ύψος της συλλογικής διάνοιας των Ελλήνων. Μήπως αυτή είναι η επίγνωση που έχει ερθει η ώρα να θυμηθούμε και εμείς? Μήπως αυτό είναι το βαθύτερο κάλεσμα των καιρών μας?
Κείμενο της Δέσποινας Πόταρης κύρια ομιλήτρια και αναλύτρια στον κύκλο φιλοσοφικής εμβάθυνσης που διοργανώνει φέτος αλλά και πολύ συχνά ο:
Νίκος Μαγαλιός του Εργαστηρίου Ψυχοφυσιολογικής Εκπαιδεύσεως
www.neurofeedback.gr
Λ. Βουλιαγμένης 123 Αθήνα
210 6422898
69736377454
Τετάρτη, Οκτωβρίου 19, 2011
Δευτέρα, Οκτωβρίου 17, 2011
Είμαι ο Ροι και είμαι καλά !...
Είμαι ο Ρόι και είμαι καλά!
Ένας τραυματισμός στη μέση τον έκανε να μην αντέχει τη ζωή του. Κι όταν την είδε να χάνεται, αποφάσισε να κάνει τα πάντα για να την πάρει πίσω. Το gazzetta.gr παρουσιάζει τον γκολκίπερ του ΟΦΗ, Ρόι Κάρολ, που κράτησε το 0-0 με τον ΠΑΟΚ.
Ο σοφός Όσκαρ Ουάιλντ!
Ένα τυπικό, μικρό χωριό στην Ιρλανδία φιλοξένησε τη μεγάλη οικογένεια των Κάρολ. Το Τάμλατ, ένα μικρό κομμάτι γης που αριθμεί κοντά στους 300 κατοίκους, κομμάτι της επαρχίας Φέρμαναχ, η οποία έχει στο σύνολό της κάτι λιγότερο από 60.000 κατοίκους. Το όνομα του Ρόι Κάρολ είναι ένα από τα 16 που με περηφάνια δηλώνουν οι άνθρωποι ότι κατάγονται από εκεί. Δίπλα σε εκείνο του μεγάλου Όσκαρ Γουάιλντ, τα αποφθέγματα του οποίου θα μπορούσαν να υπογράφουν τα κομμάτια της ζωής του. Κυρίως όταν έγραφε πως «εμπειρία είναι το όνομα που δίνει ο καθένας στα λάθη του». Γιατί ο Ρόι Κάρολ θα έκανε πολλά στην πορεία του...
Επιστρέφοντας στο μικρό χωριό της Ιρλανδίας, επιστρέφουμε και στην εποχή της αθωότητας. Ο Ρόι Κάρολ, επηρεασμένος από τον πατέρα του –Άγγλος στρατιώτης και ερασιτέχνης γκολκίπερ – προτιμούσε να είναι εκείνος που θα έπαιζε τέρμα στη γειτονιά. Ίσως γιατί έπρεπε να χωρέσουν στην ενδεκάδα και τα υπόλοιπα τρία αδέλφια του, ο Μπομπ, ο Ρίτσαρντ και ο Ρέιμοντ. Ο «Big Bob», όπως τον φωνάζει ο Ρόι, έκανε καριέρα στο ιρλανδικό πρωτάθλημα με τη φανέλα της Ballinamallard United, ενώ σε χαμηλότερη κατηγορία της χώρας τους έπαιξαν ο Ρίτσαρντ και ο Ρέιμοντ, οι οποίοι αγωνίστηκαν με τη φανέλα της Claby Strollers. Εκείνος που θα έκανε τη μεγαλύτερη καριέρα ήταν και ο πλέον αναποφάσιστος για το μέλλον του. Μέχρι τα 17 του χρόνια, ο Ρόι ήταν ανάμεσα σε κρίκετ, ράγκμπι και ποδόσφαιρο, πριν έρθει η πρώτη του μεγάλη ευκαιρία.
Κόντρα σε κάθε λογική, η πρώτη πρόταση για τον Ρόι Κάρολ ήρθε στα 18 του, λίγα λεπτά αφότου είχε δεχτεί έξι γκολ!! «Νόμιζα ότι μου κάνουν πλάκα. Μόλις είχα φάει έξι γκολ!! Φαντάζομαι, όμως, πως πάντα μπορείς να τα χρεώσεις στην κακή άμυνα», θα πει χρόνια αργότερα, όταν η καριέρα του θα έχει δρομολογηθεί. Ύστερα από έναν αγώνα που έληξε 6-2, ο Στιβ Φέτις ζήτησε από τον Κάρολ να μετακομίσει στην Αγγλία για να δοκιμαστεί στη Χαλ. Πέρασε μια εβδομάδα προπονήσεων και υπέγραψε το πρώτο του συμβόλαιο.
Το πέρασμα στην Premier League!
Μέσα σε δύο χρόνια είχε διαπιστώσει ότι η επιλογή του να συνεχίσει μόνο στο ποδόσφαιρο ήταν η σωστή. Έπαιξε 46 παιχνίδια με τη Χαλ, πριν γίνει ο... μόσχος ο σιτευτός προκειμένου να μπορέσει η αγγλική ομάδα να πληρώσει τα χρέη της. Τα περίπου 500 χιλ. ευρώ που θα πληρώσει η Γουίγκαν το 1999 προκειμένου να τον αποκτήσει θα είναι ποσό ρεκόρ για την ομάδα, ωστόσο αποδείχθηκαν εξαιρετική επένδυση. Ο Ρόι Κάρολ έμεινε τέσσερα χρόνια στην... άσημη ομάδα του Μάντσεστερ, μεγάλωσε, ωρίμασε, αναδείχθηκε καλύτερος γκολκίπερ της δεύτερης κατηγορίας, πριν έρθουν τα μεγαλεία.
Το καλοκαίρι του 2001, λίγο πριν κλείσει τα 24 του χρόνια (γεννημένος στις 30/9/1977) το ενδιαφέρον συλλόγων της Premier League θα είναι έντονο. Η πρώτη ομάδα που θα κινηθεί για την απόκτησή του, θα είναι η Λιντς, όμως κάποιο παιχνίδι της μοίρας θα του αλλάξει την πορεία. «Ήταν όλα συμφωνημένα. Το είχα πει σε όλο τον κόσμο και ξαφνικά η μεταγραφή χάλασε. Όταν έμαθα για την επόμενη ομάδα που με ήθελε, δεν μίλησα σε κανέναν. Ούτε στην οικογένειά μου. Μόνο όταν υπέγραψα το ανακοίνωσα». Η επόμενη ομάδα ήταν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του σερ Άλεξ Φέργκιουσον. Αλλά και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του Φαμπιάν Μπαρτέζ!
Ο Ρόι Κάρολ έπρεπε να δικαιολογήσει τα σχεδόν 4 εκατ. ευρώ που είχαν δαπανηθεί για εκείνον και παράλληλα να κερδίσει στον ανταγωνισμό τον Γάλλο τερματοφύλακα. «Φυσικά και πιστεύω στον εαυτό μου. Αν δεν έχεις αυτοπεποίθηση, δεν μπορείς να παίξεις αυτή τη θέση», δηλώνει τότε και θα έχει στο πλευρό του τον σερ Άλεξ Φέργκιουσον. «Πρόκειται για έναν από τους πλέον ελπιδοφόρους γκολκίπερ στην Αγγλία. Θα παίξει κάποια παιχνίδια και θα μάθει από τον καλύτερο». Ο καλύτερος θα αποχωρήσει δύο χρόνια μετά και ο Τιμ Χάουαρντ θα είναι το νέο πρόσωπο του ανταγωνισμού. Ενδιάμεσα, ο Ρόι θα παίξει σε 26 παιχνίδια και θα πανηγυρίσει το πρωτάθλημα του 2003.
Η ιεραρχία δεν τηρήθηκε την πρώτη σεζόν. Ο Αμερικανός γκολκίπερ πήρε κατευθείαν τη φανέλα του βασικού και ο Ρόι Κάρολ έμεινε και πάλι στη σκιά του. Την επόμενη σεζόν θα έπαιρνε την «εκδίκησή» του, ωστόσο όπως αποδείχθηκε ήταν βραχυπρόθεσμη. Στην πιο γεμάτη του χρονιά με τους «κόκκινους διαβόλους» θα παίξει σε 34 παιχνίδια, ωστόσο δύο τραγικά του λάθη θα στιγματίσουν όχι μόνο τη χρονιά του, αλλά και συνολικά την καριέρα του. Το διάσημο «γκολ που ποτέ δεν μπήκε» στο σουτ από τη σέντρα του Πέδρο Μέντες σε έναν αγώνα με την Τότεναμ, όπως και το λάθος απέναντι στη Μίλαν, το οποίο κόστισε στη Μάντσεστερ τον αποκλεισμό από το Champions League.
Ο σερ Άλεξ Φέργκιουσον τον υπερασπίστηκε. Απέφυγε να του χρεώσει το λάθος ή τον αποκλεισμό, ωστόσο ο Ρόι Κάρολ θα «πλήρωνε» όταν έφτασε το καλοκαίρι. Η Μάντσεστερ του έκανε πρόταση να παραμείνει στο «Ολντ Τράφορντ» για τέσσερα ακόμα χρόνια. Όμως, γνώριζε εκ των προτέρων ότι δεν θα ήταν βασικός. «Για μένα δεν είχε νόημα να παίζω δέκα χρόνια στη Μάντσεστερ και να έχω 50 συμμετοχές στην Premier League όταν θα τελείωνα την καριέρα μου», θα δηλώσει ο φιλόδοξος 27χρονος γκολκίπερ και θα υπογράψει λίγες ημέρες μετά την αποδέσμευσή του στη Γουέστ Χαμ.
Η κατηφόρα...
«Ο μόνος τρόπος για να απαλλαγείς από τον πειρασμό είναι να ενδώσεις σε αυτόν». Τα λόγια του Όσκαρ Ουάιλντ θα τριγυρίζουν στο μυαλό του για χρόνια. Από το 2006 ως το 2010, όταν και ο Ρόι Κάρολ αποφάσισε να αντιμετωπίσει την αλήθεια. Έτσι όπως ήταν και όχι έτσι όπως παρουσιαζόταν εκείνη την εποχή. Ένας τραυματισμός στη μέση τον Μάρτιο του 2006 και ύστερα από ένα άκρως πετυχημένο πρωτάθλημα ως εκείνο το χρονικό σημείο, ήταν η πρώτη σταγόνα στο ποτήρι. Η πρώτη σταγόνα αλκοόλ... Ο Ρόι Κάρολ θα υποβληθεί σε επέμβαση στη μέση του και η αποθεραπεία θα αποδειχθεί πολύ πιο επίμονη ψυχολογικά απ’ ό,τι σωματικά.
Οι έξι εβδομάδες, που ήταν η αρχική γνωμάτευση, έφτασαν να γίνουν έξι μήνες και κάθε μέρα ήταν μια ακόμα σταγόνα. Αλκοόλ... «Είχα πάθει κατάθλιψη. Το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να βγαίνω έξω και να πίνω. Πέρασα ένα κομμάτι της ζωής μου που ήθελα μόνο αλκοόλ. Ήμουν χαζός». Του πήρε χρόνια να βγει στο βήμα και να το παραδεχτεί. Τον πρώτο καιρό, ουδείς δεχόταν να μιλήσει για το θέμα και η οικογένειά του προσπαθούσε να βγει διαφορετικές δικαιολογίες. «Δεν έχει καμία σχέση με το ποτό και τον τζόγο. Είμαι σίγουρος πως αν είχε τέτοιο πρόβλημα, θα το γνώριζα. Θα μου το είχε πει», δηλώνει εκείνη την εποχή ο πατέρας του, ο οποίος ρίχνει την ευθύνη στο... στρες!
Ο Ρόι Κάρολ θα δεχτεί να μιλήσει για τους λόγους που οδηγήθηκε το 2006 σε κλινική αποτοξίνωσης, μόνο όταν ο εφιάλτης θα είναι πλέον μακριά. «Δεν ήμουν ποτέ αλκοολικός. Είχα πρόβλημα το παραδέχομαι. Γινόταν κάθε μέρα και χειρότερα, μέχρι που ξύπνησα μια μέρα και είπα στον εαυτό μου πως αν συνεχίσω έτσι θα καταλήξω στο χώμα». Στην εξομολόγησή του, θα παραδεχόταν πως εκείνο που τον είχε πονέσει περισσότερο ήταν ότι δεν μπορούσε να σηκωθεί απ' το κρεβάτι –λόγω του τραυματισμού του– ούτε καν για να παίξει με τα παιδιά του. Η καριέρα του πήρε την κάτω βόλτα. Και παρότι ο ίδιος κατάφερε να σηκωθεί και να ξεπεράσει το πρόβλημά του, δεν κατάφερε να το δουν και οι υπόλοιποι έτσι.
Θα μείνει στο Λονδίνο μέχρι το 2007, θα ακολουθήσει η Σκωτία και η Ρέιντζερς, η Ντέρμπι Κάουντι και μια Αγγλία που δεν τον χωρούσε. «Ό,τι κι αν κάνω, θα είμαι ο μεθυσμένος και ο τζογαδόρος Κάρολ», θα πει ξανά και ξανά, κάθε φορά που κάποιο έντυπο (και στην Αγγλία δεν είναι λίγα) θα ανασύρει μια ιστορία από το παρελθόν του. Από ένα παρελθόν που προσπάθησε κι επέλεξε να αφήσει πίσω του...
Μια δεύτερη καριέρα!
Το νησί δεν τον χωρούσε πλέον. Η Σκανδιναβία, αντιθέτως, είχε χώρο για τον Ρόι Κάρολ, και στα 32 του χρόνια ο Ιρλανδός ξεκίνησε από την αρχή. Υπέγραψε στην Οντένσε στις 17 Αυγούστου του 2009 και λίγες ώρες μετά την παρουσίασή του, έκανε και το ντεμπούτο του. Στην πρώτη του σεζόν αναδείχθηκε γκολκίπερ της χρονιάς και η ηρεμία της επαρχίας του Οντένσε μπορούσε να τον γυρίσει πίσω στα παιδικά του χρόνια και στην αθωότητα. Μια άλλη αθωότητα, όμως, τον ανάγκασε να τελειώσει πρόωρα τη συνεργασία του με το σύλλογο. «Ο γιος μου έχει δυσλεξία και σκέφτηκα πως το να αλλάξει σχολείο θα είναι κάτι υπερβολικό για να το αντέξει ένα παιδί. Μου άρεσε πραγματικά στη Δανία, όμως πήγαινα σπίτι μου δύο φορές το μήνα και μου έλειπε η οικογένειά μου».
Από τον Νοέμβριο του 2010 ως το καλοκαίρι του 2011 έμεινε χωρίς ομάδα. Παρότι έφτασε σχεδόν στο σημείο να παρακαλάει για να παίξει στην Αγγλία. «Το λάθος μου ήταν ότι τότε προσπάθησα να κρύψω το πρόβλημα κάτω από το χαλί και δεν μίλησα δημοσίως. Αυτό με κυνηγάει. Δεν είμαι ούτε τζογαδόρος ούτε αλκοολικός. Είχα ένα πρόβλημα και το ξεπέρασα. Παίζω πόκερ με φίλους μου, αυτό είναι όλο. Δεν είμαι τζογαδόρος, δεν στοιχηματίζω στα άλογα».
Το όνειρό του ήταν να μπορέσει και πάλι να παίξει στην Αγγλία και να καθαρίσει το όνομά του. Δεν το κατάφερε κι επέλεξε να το κάνει σε άλλη χώρα. Γιατί όπως θα έλεγε και το... πατριωτάκι του, «το μόνο καθήκον μας απέναντι στην Ιστορία είναι να την ξαναγράψουμε».
Υ. Γ σταυραετού
Δεν ξέρω εμένα προσωπικά με γοητεύουν οι ιστορίες ανθρώπων που είναι τοσο γεμάτες ώστε να μπορείς να γράψεις μία μικρή βιογραφία και να εξάγεις συμπεράσματα για μικρούς καθημερινόυς ανθρώπους και μικρές κοινωνίες σαν κι αυτή στην οποία γεννήθηκε λαι μεγάλωσε ο Ροι Καρολ ο ήρωας της ιστορίας που ξεσήκωσα απ´ το gazzetta.gr
Θες ότι κατάγεται άπό την Ιρλανδία ( που συμπαθώ ανέκαθεν) θές ότι ο Oscar Wild ήταν πατριωτάκι του σίγουρα η ιστορία του μοναχικού τερματοφύλακα κ´ατι έχει να μας αφήσει...
Ένας τραυματισμός στη μέση τον έκανε να μην αντέχει τη ζωή του. Κι όταν την είδε να χάνεται, αποφάσισε να κάνει τα πάντα για να την πάρει πίσω. Το gazzetta.gr παρουσιάζει τον γκολκίπερ του ΟΦΗ, Ρόι Κάρολ, που κράτησε το 0-0 με τον ΠΑΟΚ.
Ο σοφός Όσκαρ Ουάιλντ!
Ένα τυπικό, μικρό χωριό στην Ιρλανδία φιλοξένησε τη μεγάλη οικογένεια των Κάρολ. Το Τάμλατ, ένα μικρό κομμάτι γης που αριθμεί κοντά στους 300 κατοίκους, κομμάτι της επαρχίας Φέρμαναχ, η οποία έχει στο σύνολό της κάτι λιγότερο από 60.000 κατοίκους. Το όνομα του Ρόι Κάρολ είναι ένα από τα 16 που με περηφάνια δηλώνουν οι άνθρωποι ότι κατάγονται από εκεί. Δίπλα σε εκείνο του μεγάλου Όσκαρ Γουάιλντ, τα αποφθέγματα του οποίου θα μπορούσαν να υπογράφουν τα κομμάτια της ζωής του. Κυρίως όταν έγραφε πως «εμπειρία είναι το όνομα που δίνει ο καθένας στα λάθη του». Γιατί ο Ρόι Κάρολ θα έκανε πολλά στην πορεία του...
Επιστρέφοντας στο μικρό χωριό της Ιρλανδίας, επιστρέφουμε και στην εποχή της αθωότητας. Ο Ρόι Κάρολ, επηρεασμένος από τον πατέρα του –Άγγλος στρατιώτης και ερασιτέχνης γκολκίπερ – προτιμούσε να είναι εκείνος που θα έπαιζε τέρμα στη γειτονιά. Ίσως γιατί έπρεπε να χωρέσουν στην ενδεκάδα και τα υπόλοιπα τρία αδέλφια του, ο Μπομπ, ο Ρίτσαρντ και ο Ρέιμοντ. Ο «Big Bob», όπως τον φωνάζει ο Ρόι, έκανε καριέρα στο ιρλανδικό πρωτάθλημα με τη φανέλα της Ballinamallard United, ενώ σε χαμηλότερη κατηγορία της χώρας τους έπαιξαν ο Ρίτσαρντ και ο Ρέιμοντ, οι οποίοι αγωνίστηκαν με τη φανέλα της Claby Strollers. Εκείνος που θα έκανε τη μεγαλύτερη καριέρα ήταν και ο πλέον αναποφάσιστος για το μέλλον του. Μέχρι τα 17 του χρόνια, ο Ρόι ήταν ανάμεσα σε κρίκετ, ράγκμπι και ποδόσφαιρο, πριν έρθει η πρώτη του μεγάλη ευκαιρία.
Κόντρα σε κάθε λογική, η πρώτη πρόταση για τον Ρόι Κάρολ ήρθε στα 18 του, λίγα λεπτά αφότου είχε δεχτεί έξι γκολ!! «Νόμιζα ότι μου κάνουν πλάκα. Μόλις είχα φάει έξι γκολ!! Φαντάζομαι, όμως, πως πάντα μπορείς να τα χρεώσεις στην κακή άμυνα», θα πει χρόνια αργότερα, όταν η καριέρα του θα έχει δρομολογηθεί. Ύστερα από έναν αγώνα που έληξε 6-2, ο Στιβ Φέτις ζήτησε από τον Κάρολ να μετακομίσει στην Αγγλία για να δοκιμαστεί στη Χαλ. Πέρασε μια εβδομάδα προπονήσεων και υπέγραψε το πρώτο του συμβόλαιο.
Το πέρασμα στην Premier League!
Μέσα σε δύο χρόνια είχε διαπιστώσει ότι η επιλογή του να συνεχίσει μόνο στο ποδόσφαιρο ήταν η σωστή. Έπαιξε 46 παιχνίδια με τη Χαλ, πριν γίνει ο... μόσχος ο σιτευτός προκειμένου να μπορέσει η αγγλική ομάδα να πληρώσει τα χρέη της. Τα περίπου 500 χιλ. ευρώ που θα πληρώσει η Γουίγκαν το 1999 προκειμένου να τον αποκτήσει θα είναι ποσό ρεκόρ για την ομάδα, ωστόσο αποδείχθηκαν εξαιρετική επένδυση. Ο Ρόι Κάρολ έμεινε τέσσερα χρόνια στην... άσημη ομάδα του Μάντσεστερ, μεγάλωσε, ωρίμασε, αναδείχθηκε καλύτερος γκολκίπερ της δεύτερης κατηγορίας, πριν έρθουν τα μεγαλεία.
Το καλοκαίρι του 2001, λίγο πριν κλείσει τα 24 του χρόνια (γεννημένος στις 30/9/1977) το ενδιαφέρον συλλόγων της Premier League θα είναι έντονο. Η πρώτη ομάδα που θα κινηθεί για την απόκτησή του, θα είναι η Λιντς, όμως κάποιο παιχνίδι της μοίρας θα του αλλάξει την πορεία. «Ήταν όλα συμφωνημένα. Το είχα πει σε όλο τον κόσμο και ξαφνικά η μεταγραφή χάλασε. Όταν έμαθα για την επόμενη ομάδα που με ήθελε, δεν μίλησα σε κανέναν. Ούτε στην οικογένειά μου. Μόνο όταν υπέγραψα το ανακοίνωσα». Η επόμενη ομάδα ήταν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του σερ Άλεξ Φέργκιουσον. Αλλά και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του Φαμπιάν Μπαρτέζ!
Ο Ρόι Κάρολ έπρεπε να δικαιολογήσει τα σχεδόν 4 εκατ. ευρώ που είχαν δαπανηθεί για εκείνον και παράλληλα να κερδίσει στον ανταγωνισμό τον Γάλλο τερματοφύλακα. «Φυσικά και πιστεύω στον εαυτό μου. Αν δεν έχεις αυτοπεποίθηση, δεν μπορείς να παίξεις αυτή τη θέση», δηλώνει τότε και θα έχει στο πλευρό του τον σερ Άλεξ Φέργκιουσον. «Πρόκειται για έναν από τους πλέον ελπιδοφόρους γκολκίπερ στην Αγγλία. Θα παίξει κάποια παιχνίδια και θα μάθει από τον καλύτερο». Ο καλύτερος θα αποχωρήσει δύο χρόνια μετά και ο Τιμ Χάουαρντ θα είναι το νέο πρόσωπο του ανταγωνισμού. Ενδιάμεσα, ο Ρόι θα παίξει σε 26 παιχνίδια και θα πανηγυρίσει το πρωτάθλημα του 2003.
Η ιεραρχία δεν τηρήθηκε την πρώτη σεζόν. Ο Αμερικανός γκολκίπερ πήρε κατευθείαν τη φανέλα του βασικού και ο Ρόι Κάρολ έμεινε και πάλι στη σκιά του. Την επόμενη σεζόν θα έπαιρνε την «εκδίκησή» του, ωστόσο όπως αποδείχθηκε ήταν βραχυπρόθεσμη. Στην πιο γεμάτη του χρονιά με τους «κόκκινους διαβόλους» θα παίξει σε 34 παιχνίδια, ωστόσο δύο τραγικά του λάθη θα στιγματίσουν όχι μόνο τη χρονιά του, αλλά και συνολικά την καριέρα του. Το διάσημο «γκολ που ποτέ δεν μπήκε» στο σουτ από τη σέντρα του Πέδρο Μέντες σε έναν αγώνα με την Τότεναμ, όπως και το λάθος απέναντι στη Μίλαν, το οποίο κόστισε στη Μάντσεστερ τον αποκλεισμό από το Champions League.
Ο σερ Άλεξ Φέργκιουσον τον υπερασπίστηκε. Απέφυγε να του χρεώσει το λάθος ή τον αποκλεισμό, ωστόσο ο Ρόι Κάρολ θα «πλήρωνε» όταν έφτασε το καλοκαίρι. Η Μάντσεστερ του έκανε πρόταση να παραμείνει στο «Ολντ Τράφορντ» για τέσσερα ακόμα χρόνια. Όμως, γνώριζε εκ των προτέρων ότι δεν θα ήταν βασικός. «Για μένα δεν είχε νόημα να παίζω δέκα χρόνια στη Μάντσεστερ και να έχω 50 συμμετοχές στην Premier League όταν θα τελείωνα την καριέρα μου», θα δηλώσει ο φιλόδοξος 27χρονος γκολκίπερ και θα υπογράψει λίγες ημέρες μετά την αποδέσμευσή του στη Γουέστ Χαμ.
Η κατηφόρα...
«Ο μόνος τρόπος για να απαλλαγείς από τον πειρασμό είναι να ενδώσεις σε αυτόν». Τα λόγια του Όσκαρ Ουάιλντ θα τριγυρίζουν στο μυαλό του για χρόνια. Από το 2006 ως το 2010, όταν και ο Ρόι Κάρολ αποφάσισε να αντιμετωπίσει την αλήθεια. Έτσι όπως ήταν και όχι έτσι όπως παρουσιαζόταν εκείνη την εποχή. Ένας τραυματισμός στη μέση τον Μάρτιο του 2006 και ύστερα από ένα άκρως πετυχημένο πρωτάθλημα ως εκείνο το χρονικό σημείο, ήταν η πρώτη σταγόνα στο ποτήρι. Η πρώτη σταγόνα αλκοόλ... Ο Ρόι Κάρολ θα υποβληθεί σε επέμβαση στη μέση του και η αποθεραπεία θα αποδειχθεί πολύ πιο επίμονη ψυχολογικά απ’ ό,τι σωματικά.
Οι έξι εβδομάδες, που ήταν η αρχική γνωμάτευση, έφτασαν να γίνουν έξι μήνες και κάθε μέρα ήταν μια ακόμα σταγόνα. Αλκοόλ... «Είχα πάθει κατάθλιψη. Το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να βγαίνω έξω και να πίνω. Πέρασα ένα κομμάτι της ζωής μου που ήθελα μόνο αλκοόλ. Ήμουν χαζός». Του πήρε χρόνια να βγει στο βήμα και να το παραδεχτεί. Τον πρώτο καιρό, ουδείς δεχόταν να μιλήσει για το θέμα και η οικογένειά του προσπαθούσε να βγει διαφορετικές δικαιολογίες. «Δεν έχει καμία σχέση με το ποτό και τον τζόγο. Είμαι σίγουρος πως αν είχε τέτοιο πρόβλημα, θα το γνώριζα. Θα μου το είχε πει», δηλώνει εκείνη την εποχή ο πατέρας του, ο οποίος ρίχνει την ευθύνη στο... στρες!
Ο Ρόι Κάρολ θα δεχτεί να μιλήσει για τους λόγους που οδηγήθηκε το 2006 σε κλινική αποτοξίνωσης, μόνο όταν ο εφιάλτης θα είναι πλέον μακριά. «Δεν ήμουν ποτέ αλκοολικός. Είχα πρόβλημα το παραδέχομαι. Γινόταν κάθε μέρα και χειρότερα, μέχρι που ξύπνησα μια μέρα και είπα στον εαυτό μου πως αν συνεχίσω έτσι θα καταλήξω στο χώμα». Στην εξομολόγησή του, θα παραδεχόταν πως εκείνο που τον είχε πονέσει περισσότερο ήταν ότι δεν μπορούσε να σηκωθεί απ' το κρεβάτι –λόγω του τραυματισμού του– ούτε καν για να παίξει με τα παιδιά του. Η καριέρα του πήρε την κάτω βόλτα. Και παρότι ο ίδιος κατάφερε να σηκωθεί και να ξεπεράσει το πρόβλημά του, δεν κατάφερε να το δουν και οι υπόλοιποι έτσι.
Θα μείνει στο Λονδίνο μέχρι το 2007, θα ακολουθήσει η Σκωτία και η Ρέιντζερς, η Ντέρμπι Κάουντι και μια Αγγλία που δεν τον χωρούσε. «Ό,τι κι αν κάνω, θα είμαι ο μεθυσμένος και ο τζογαδόρος Κάρολ», θα πει ξανά και ξανά, κάθε φορά που κάποιο έντυπο (και στην Αγγλία δεν είναι λίγα) θα ανασύρει μια ιστορία από το παρελθόν του. Από ένα παρελθόν που προσπάθησε κι επέλεξε να αφήσει πίσω του...
Μια δεύτερη καριέρα!
Το νησί δεν τον χωρούσε πλέον. Η Σκανδιναβία, αντιθέτως, είχε χώρο για τον Ρόι Κάρολ, και στα 32 του χρόνια ο Ιρλανδός ξεκίνησε από την αρχή. Υπέγραψε στην Οντένσε στις 17 Αυγούστου του 2009 και λίγες ώρες μετά την παρουσίασή του, έκανε και το ντεμπούτο του. Στην πρώτη του σεζόν αναδείχθηκε γκολκίπερ της χρονιάς και η ηρεμία της επαρχίας του Οντένσε μπορούσε να τον γυρίσει πίσω στα παιδικά του χρόνια και στην αθωότητα. Μια άλλη αθωότητα, όμως, τον ανάγκασε να τελειώσει πρόωρα τη συνεργασία του με το σύλλογο. «Ο γιος μου έχει δυσλεξία και σκέφτηκα πως το να αλλάξει σχολείο θα είναι κάτι υπερβολικό για να το αντέξει ένα παιδί. Μου άρεσε πραγματικά στη Δανία, όμως πήγαινα σπίτι μου δύο φορές το μήνα και μου έλειπε η οικογένειά μου».
Από τον Νοέμβριο του 2010 ως το καλοκαίρι του 2011 έμεινε χωρίς ομάδα. Παρότι έφτασε σχεδόν στο σημείο να παρακαλάει για να παίξει στην Αγγλία. «Το λάθος μου ήταν ότι τότε προσπάθησα να κρύψω το πρόβλημα κάτω από το χαλί και δεν μίλησα δημοσίως. Αυτό με κυνηγάει. Δεν είμαι ούτε τζογαδόρος ούτε αλκοολικός. Είχα ένα πρόβλημα και το ξεπέρασα. Παίζω πόκερ με φίλους μου, αυτό είναι όλο. Δεν είμαι τζογαδόρος, δεν στοιχηματίζω στα άλογα».
Το όνειρό του ήταν να μπορέσει και πάλι να παίξει στην Αγγλία και να καθαρίσει το όνομά του. Δεν το κατάφερε κι επέλεξε να το κάνει σε άλλη χώρα. Γιατί όπως θα έλεγε και το... πατριωτάκι του, «το μόνο καθήκον μας απέναντι στην Ιστορία είναι να την ξαναγράψουμε».
Υ. Γ σταυραετού
Δεν ξέρω εμένα προσωπικά με γοητεύουν οι ιστορίες ανθρώπων που είναι τοσο γεμάτες ώστε να μπορείς να γράψεις μία μικρή βιογραφία και να εξάγεις συμπεράσματα για μικρούς καθημερινόυς ανθρώπους και μικρές κοινωνίες σαν κι αυτή στην οποία γεννήθηκε λαι μεγάλωσε ο Ροι Καρολ ο ήρωας της ιστορίας που ξεσήκωσα απ´ το gazzetta.gr
Θες ότι κατάγεται άπό την Ιρλανδία ( που συμπαθώ ανέκαθεν) θές ότι ο Oscar Wild ήταν πατριωτάκι του σίγουρα η ιστορία του μοναχικού τερματοφύλακα κ´ατι έχει να μας αφήσει...
Τετάρτη, Οκτωβρίου 12, 2011
Είναι υγιείς, θέλουν να γίνουν παράλυτοι
Είναι νεαροί, σφύζουν από ενέργεια και διάγουν φαινομενικά τουλάχιστον, ένα απολύτως φυσιολογικό οικογενειακό ,επαγγελματικό και ινωνικό βίο. Ωστόσο ελάχιστοι γνωρίζουν οτι αυτοί οι άνθρωποι που ανέρχονται σε ορισμένες χιλιάδες σε όλο τον κόσμο " βασανίζονται" από μιά έντονη εσωτερική επιθυμία την οποία προσπαθούν να πραγματώσουν προκειμένου να ολοκληρωθούν ως οντότητες και να νιώσουν " πραγματικα" χαρόυμενοι και ευτυχισμένοι.
Αυτό που εκ πρώτης όψεως φαντάζει ως ένα μακάβριο αστείο, είναι η εκδήλωση ενός σπάνιου ψυχικού φαινομένου μιάς ασυνήθιστης ψυχικής διαταραχής την οποία οι επιστήμονες χαρακτηρίζουν ως ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΟΤΗΤΑΣ. Πρόκειται για ένα ψυχολογικό όρο βάσει του οποίου ο " ασθενής" αποζήτα την " νέκρωση" των κάτω συνήθως άκρων του.
Η εικόνα του ακρωτηριασμού από το μυαλό τους μπορεί να έχει κυριολεκτική σημασία ή μεταφορική , υπό την ένοια της μόνιμης παράλυσης των άκρων τους ,επιζητώντας την πρόκληση μη ανστρέψιμων βλαβών στη σπονδυλική στήλη ή στον νωτιαίο μυελό...
Σύμφωνα με τους εκπροσώπους των ψυχολογικών και ψυχιατρικών κοινοτήτων, οι " ασθενείς" δεν είνσι ψυχωτικοί , ωστόσο στο μυαλό τους επικρατεί μια σύγχυση ως προς την ερμηνεία της " ποσότητας" καθώς το " λιγότερο" έχει γιαυτούς την έννοια του " περισσότερου" .
Βάσει των λιγοστών μελετών και ερευνών που έχουν διεξαχθεί μέχρι σήμερα, τα αρνητικά αυτά συναισθήματα των " πάσχόντων " και οι απόπειρες κάποιων μελών τους ,εκδηλώνονται συνήθως μετά τα πρώτα χρόνια της ζωής τους (4-5 ετών) ,πιθανώς λόγω της θέας κάποιου ακρωτηριασμένου ή παράλυτου ανθρώπου την εικόνα του οποίου και εξιδανίκευσαν.
Ορισμένοι εξ αυτών συνηθίζουν, όταν είναι μόνοι να προσποιούνται ότι δεν έχουν άκρα, τα οποία επιδένουν βιώνοντας την κατάσταση μιάς παραλυσίας. Ορισμένες φορές κατασκευάζουν αυτοσχ´εδια τεχνητά μέλη γνωστά ´ως προσθέσεις ,πείθοντας τον εαυτό τους ότο έχουν υποστέι τον επιθυμητό ακρωτηριασμό .
ΜΕ ΔΙΠΛΗ ΖΩΗ
Αρκετοί μάλιστα εξ αυτών φτάνουν στο σημείο να έχουν μία διπλή ζωή , χρηιμοποιώντας στον ελεύθερο χρόνο τους ένα αναπηρικό καροτσάκι για τις μετακινήσεις και τις εκτός οικίας δραστηριότητές τους, το οποίο φροντίζουν να βρίσκεται πάντα στο χώρο των αποσκευών του αυτοκινήτου τους...
Ενας εξ αυτών είναι ο νεαρός Καρστεν Σ. Ο 30χρονος τραπεζικός υπάλληλος αρέσκεται στο να περνάει μετά τη λήξη του ωραρίου του, κάποιες ώρες στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης παριστάνοντας τον ανάπηρο. "Πρόκειται για τον παράδεισο των αρχαρίων" . Υπάρχει άπλετος χώρος για να κινηθεί κανείς με το καροτσάκο του πολλοί άνθρωποι και προπαντός ανωνυμία. Εξηγεί στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, ο Καρστεν ο οποίος έχει ως χόμπι το ποδόσφαιρο και αγωνίζεται σε ομάδα του ερασοτεχνικού πρωταθλήματος.
Ο νεαρός Γερμανός θα ήθελε να υποστεί ,σύμφωνα με τον ίδιο, επέμβαη στον νωτιαίο μυελό προκειμένου να καταστεί παράλυτος, εφόσον βεβαίως εξασφαλίσει τη συναίνεση χειρούργου.
Επιχειρώντας μιά αναδρομή στο παρελθόν , ο Κάρστεν θυμάται ότι η εικόνα ακρωτηριασμένων ή παράλυτων τον συνάρπαζε από την παιδική ηλικία και καθώς μεγάλωνε η περιέργειά του εξελισσόταν σε έμμονη ιδέα. Μετά την εφηβεία του δεν ήξερε πώς να το αντιμετωπίσει καθώς δεν μπορούσε να αγοράσει αίφνης ένα αναπηρικό καροτσάκι και να αρχίσει να κυκλοφορεί στους δρόμους ώς παράλυτος.
" Ηταν η περίοδος που νόμιζα ότι είχα αρχίσει να τα χάνω" επισημαίνει . Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια για να ανακαλύψει ότι δεν ήταν ο μόνος στον κόσμο με άυτή την ομολογουμένως ανατριχιαστική ιδεοληψία.
Κάνοντας μιά περιήγηση στο διαδίκτυο βρήκα αρκετά φορουμ συζητήσεων όπου άνθρωποι από όλο ´τον κόσμο αντάλασσαν μεταξυ τους απόψεις και μοιράζονταν τις ανησυχίες τους για τον " εφιάλτη" που βίωναν.
Χαρακτηριστικ´ο είναι ότι μόνο το φορουμ "Fighting-it" με έδρα τις ΗΠΑ, αριθμεί περισσότερα από 1700 μέλη πό όλο τον κόσμο ενώ το συνολικό πλήθος τους ανέρχεται ,σύμφωνα με εκτιμήσεις - καθώς πολλοί ντρέπονται ή φοβούνται να γνωστοποιήσουν το πρόβλημά τους , σε αρκετές χιλιάδες.
ΚΑΤΑΦΕΥΓΟΥΝ ΣΤΗ ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΑΛΥΣΟΠΡΙΟΝΟΥ Η ΣΤΙΣ ΡΟΔΕΣ ΕΝΟΣ ΤΡΑΙΝΟΥ
Σύμφωνα με έρευνες ειδικώνμ οι οποιες έχουν βασιστεί , μεταξύ άλλων ,σε συνεντεύξεις ,εργαστηριακές και κλινικές εξετάσεις των εθελοντών συμμετεχόντων , κάποιοι επιχειρούν να π´εσουν στις ρόδες ενός τρένου, άλλοι καταφεύγουν στη λύση του αλυσοπρίονου , ενώ ορισμένοι επιλέγουν τη χρήση ξηρού πάγου , προκειμένου να πραγματώσουν τηνεπιθυμία τους.
Ορισμένοι ταξιδεύουν στο εξωτερικό, κυρίως σε περιοχές της Απω Ανατολής , όπου υπάρχουν γιατροί που δε δοστάζουν ,έναντο μιάς " λογικής" αμοιβής να προβούν στον ακρωτηριασμό τους...
Η εν λόγω διαταραχή άρχισε να γίνεται γνωστή στην αμερικανική επιστημονική κοινότητα στη διάρκεια της δεκαετίας το 70. Ο Γκρεγκ Φουρτ ήταν ένας εκ τ ν νεαρών σε ηλικία τότε , επιστημόνων που ασχολήθηκαν με το θέμα. Ωστόσο ο Φουρτ είχε π´εραν του επιστημονικού και προσωπικό ενδιαφέρον για τη μελετη της διαταραχής...Τριάντα χρόνια αργότερα , το 2000 ταξίδεψε στη Σκοτία με σκοπό να υποβληθεί σε επέμβαση ακρωτηριασμού στο ισχίο. Εκείνη τη περίοδο είχαν πραγματοποιηθεί από τον γιστρό Ρομπερτ Σμιθ, δύο παρόμοιες επεμβάσεις σε υγιή άτομα. Ωστόσο φτάνοντας στη κλινική διαπίστωσε ότι το θέμα είχε διαρρέυσει στον Τύπο, προκαλώντας τις αντιδράσεςι του πολιτικού κυρίως κόσμου, ο οποίος ανησυχούσε μεταξύ άλλων, για το ενδεχόμενο να μετατραπεί η χώρα σε ένα μακάβριο τουριστικό προορισμό , ο οποίος θα κατακλυζόταν από χιλιάδες " πάσχοντες".
ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 28-9-2008
Του Ανδρέα Κατσούλη
Αυτό που εκ πρώτης όψεως φαντάζει ως ένα μακάβριο αστείο, είναι η εκδήλωση ενός σπάνιου ψυχικού φαινομένου μιάς ασυνήθιστης ψυχικής διαταραχής την οποία οι επιστήμονες χαρακτηρίζουν ως ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΟΤΗΤΑΣ. Πρόκειται για ένα ψυχολογικό όρο βάσει του οποίου ο " ασθενής" αποζήτα την " νέκρωση" των κάτω συνήθως άκρων του.
Η εικόνα του ακρωτηριασμού από το μυαλό τους μπορεί να έχει κυριολεκτική σημασία ή μεταφορική , υπό την ένοια της μόνιμης παράλυσης των άκρων τους ,επιζητώντας την πρόκληση μη ανστρέψιμων βλαβών στη σπονδυλική στήλη ή στον νωτιαίο μυελό...
Σύμφωνα με τους εκπροσώπους των ψυχολογικών και ψυχιατρικών κοινοτήτων, οι " ασθενείς" δεν είνσι ψυχωτικοί , ωστόσο στο μυαλό τους επικρατεί μια σύγχυση ως προς την ερμηνεία της " ποσότητας" καθώς το " λιγότερο" έχει γιαυτούς την έννοια του " περισσότερου" .
Βάσει των λιγοστών μελετών και ερευνών που έχουν διεξαχθεί μέχρι σήμερα, τα αρνητικά αυτά συναισθήματα των " πάσχόντων " και οι απόπειρες κάποιων μελών τους ,εκδηλώνονται συνήθως μετά τα πρώτα χρόνια της ζωής τους (4-5 ετών) ,πιθανώς λόγω της θέας κάποιου ακρωτηριασμένου ή παράλυτου ανθρώπου την εικόνα του οποίου και εξιδανίκευσαν.
Ορισμένοι εξ αυτών συνηθίζουν, όταν είναι μόνοι να προσποιούνται ότι δεν έχουν άκρα, τα οποία επιδένουν βιώνοντας την κατάσταση μιάς παραλυσίας. Ορισμένες φορές κατασκευάζουν αυτοσχ´εδια τεχνητά μέλη γνωστά ´ως προσθέσεις ,πείθοντας τον εαυτό τους ότο έχουν υποστέι τον επιθυμητό ακρωτηριασμό .
ΜΕ ΔΙΠΛΗ ΖΩΗ
Αρκετοί μάλιστα εξ αυτών φτάνουν στο σημείο να έχουν μία διπλή ζωή , χρηιμοποιώντας στον ελεύθερο χρόνο τους ένα αναπηρικό καροτσάκι για τις μετακινήσεις και τις εκτός οικίας δραστηριότητές τους, το οποίο φροντίζουν να βρίσκεται πάντα στο χώρο των αποσκευών του αυτοκινήτου τους...
Ενας εξ αυτών είναι ο νεαρός Καρστεν Σ. Ο 30χρονος τραπεζικός υπάλληλος αρέσκεται στο να περνάει μετά τη λήξη του ωραρίου του, κάποιες ώρες στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης παριστάνοντας τον ανάπηρο. "Πρόκειται για τον παράδεισο των αρχαρίων" . Υπάρχει άπλετος χώρος για να κινηθεί κανείς με το καροτσάκο του πολλοί άνθρωποι και προπαντός ανωνυμία. Εξηγεί στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, ο Καρστεν ο οποίος έχει ως χόμπι το ποδόσφαιρο και αγωνίζεται σε ομάδα του ερασοτεχνικού πρωταθλήματος.
Ο νεαρός Γερμανός θα ήθελε να υποστεί ,σύμφωνα με τον ίδιο, επέμβαη στον νωτιαίο μυελό προκειμένου να καταστεί παράλυτος, εφόσον βεβαίως εξασφαλίσει τη συναίνεση χειρούργου.
Επιχειρώντας μιά αναδρομή στο παρελθόν , ο Κάρστεν θυμάται ότι η εικόνα ακρωτηριασμένων ή παράλυτων τον συνάρπαζε από την παιδική ηλικία και καθώς μεγάλωνε η περιέργειά του εξελισσόταν σε έμμονη ιδέα. Μετά την εφηβεία του δεν ήξερε πώς να το αντιμετωπίσει καθώς δεν μπορούσε να αγοράσει αίφνης ένα αναπηρικό καροτσάκι και να αρχίσει να κυκλοφορεί στους δρόμους ώς παράλυτος.
" Ηταν η περίοδος που νόμιζα ότι είχα αρχίσει να τα χάνω" επισημαίνει . Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια για να ανακαλύψει ότι δεν ήταν ο μόνος στον κόσμο με άυτή την ομολογουμένως ανατριχιαστική ιδεοληψία.
Κάνοντας μιά περιήγηση στο διαδίκτυο βρήκα αρκετά φορουμ συζητήσεων όπου άνθρωποι από όλο ´τον κόσμο αντάλασσαν μεταξυ τους απόψεις και μοιράζονταν τις ανησυχίες τους για τον " εφιάλτη" που βίωναν.
Χαρακτηριστικ´ο είναι ότι μόνο το φορουμ "Fighting-it" με έδρα τις ΗΠΑ, αριθμεί περισσότερα από 1700 μέλη πό όλο τον κόσμο ενώ το συνολικό πλήθος τους ανέρχεται ,σύμφωνα με εκτιμήσεις - καθώς πολλοί ντρέπονται ή φοβούνται να γνωστοποιήσουν το πρόβλημά τους , σε αρκετές χιλιάδες.
ΚΑΤΑΦΕΥΓΟΥΝ ΣΤΗ ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΑΛΥΣΟΠΡΙΟΝΟΥ Η ΣΤΙΣ ΡΟΔΕΣ ΕΝΟΣ ΤΡΑΙΝΟΥ
Σύμφωνα με έρευνες ειδικώνμ οι οποιες έχουν βασιστεί , μεταξύ άλλων ,σε συνεντεύξεις ,εργαστηριακές και κλινικές εξετάσεις των εθελοντών συμμετεχόντων , κάποιοι επιχειρούν να π´εσουν στις ρόδες ενός τρένου, άλλοι καταφεύγουν στη λύση του αλυσοπρίονου , ενώ ορισμένοι επιλέγουν τη χρήση ξηρού πάγου , προκειμένου να πραγματώσουν τηνεπιθυμία τους.
Ορισμένοι ταξιδεύουν στο εξωτερικό, κυρίως σε περιοχές της Απω Ανατολής , όπου υπάρχουν γιατροί που δε δοστάζουν ,έναντο μιάς " λογικής" αμοιβής να προβούν στον ακρωτηριασμό τους...
Η εν λόγω διαταραχή άρχισε να γίνεται γνωστή στην αμερικανική επιστημονική κοινότητα στη διάρκεια της δεκαετίας το 70. Ο Γκρεγκ Φουρτ ήταν ένας εκ τ ν νεαρών σε ηλικία τότε , επιστημόνων που ασχολήθηκαν με το θέμα. Ωστόσο ο Φουρτ είχε π´εραν του επιστημονικού και προσωπικό ενδιαφέρον για τη μελετη της διαταραχής...Τριάντα χρόνια αργότερα , το 2000 ταξίδεψε στη Σκοτία με σκοπό να υποβληθεί σε επέμβαση ακρωτηριασμού στο ισχίο. Εκείνη τη περίοδο είχαν πραγματοποιηθεί από τον γιστρό Ρομπερτ Σμιθ, δύο παρόμοιες επεμβάσεις σε υγιή άτομα. Ωστόσο φτάνοντας στη κλινική διαπίστωσε ότι το θέμα είχε διαρρέυσει στον Τύπο, προκαλώντας τις αντιδράσεςι του πολιτικού κυρίως κόσμου, ο οποίος ανησυχούσε μεταξύ άλλων, για το ενδεχόμενο να μετατραπεί η χώρα σε ένα μακάβριο τουριστικό προορισμό , ο οποίος θα κατακλυζόταν από χιλιάδες " πάσχοντες".
ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 28-9-2008
Του Ανδρέα Κατσούλη
Δευτέρα, Οκτωβρίου 10, 2011
Η σιωπή των αμνών
Αναδημοσίευση με παρεμβάσεις
Δυστυχώς η συντριπτική πλειοψηφία των αγανακτισμένων, εξοργισμένων ή άλλων πολιτών, εξακολουθούν να φαντασιώνονται μία εκ του ασφαλούς αντίδραση, μία εξέγερση και μία επανάσταση, την οποία θα προκαλέσει ένας απροσδιόριστος «από μηχανής Θεός» - ο οποίος θα τους επιτρέψει να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους. Δεν είναι όμως ξεκάθαρο ότι η εποχή των Θεών, όπως και των χαρισματικών ηγετών, έχει προ πολλού παρέλθει;
Δεν γνωρίζουμε ότι έχουν θυσιαστεί ήδη στο βωμό της αποφυγής της χρεοκοπίας περί τα 30 δις € ιδιωτική περιουσία (συνολικοί νέοι φόροι και μειώσεις μισθών στα νοικοκυριά), 300 δις € χρηματιστηριακή αξία, 200 δις € από την πτώση των τιμών των ακινήτων κοκ., χωρίς να μειώνεται το δημόσιο χρέος αλλά, αντίθετα, να αυξάνεται ως ποσοστό επί ενός ΑΕΠ, το οποίο συνεχώς συρρικνώνεται;
Δεν απειλείται να λεηλατηθεί η περιουσία του κράτους από τους διάφορους ξένους εισβολείς, οι οποίοι θα ζητήσουν εγγυήσεις κατά πολύ μεγαλύτερες, από το 50% του χρέους που θα διαγράψουν - μειώνοντας δραστικά την αξία της δημόσιας περιουσίας (εθνικής κυριαρχίας) που θα τους παραχωρηθεί; Δεν βλέπουμε ότι η Ελλάδα οδηγείται στο δρόμο της υποδούλωσης σε νέους αποικιοκράτες;
Δεν κατανοούμε ότι τα ασφαλιστικά ταμεία θα καταρρεύσουν από τη διαγραφή, οι τράπεζες επίσης, οι συντάξεις θα εξαϋλωθούν, η δημόσια υγεία θα καταργηθεί, η παιδεία θα ιδιωτικοποιηθεί, το νερό, το ρεύμα και τα καύσιμα θα γίνουν είδη πολυτελείας, πολλά τρόφιμα θα «φυλακιστούν» σε θωρακισμένα σουπερμάρκετ, ενώ η ανεργία θα καταστρέψει ότι τελικά απομείνει;
Για ποιο λόγο, παρά την ανελέητη, ολομέτωπη και κλιμακούμενη επίθεση του νεοφιλελεύθερου «καθεστώτος», η συντριπτική πλειοψηφία των «αγανακτισμένων και εξοργισμένων πολιτών», εξακολουθεί να μην αντιδράει δυναμικά και συνεχίζει να σκύβει με δουλοπρέπεια το κεφάλι; Με ποιους τρόπους θα μπορούσε ν’ αντιμετωπιστεί αλήθεια η επίθεση αυτή αποτελεσματικά, ενδεχομένως με την προοπτική της πλήρους ανατροπής του «σαθρού» καθεστώτος και την εκδίωξη της Τρόικας-υπηρέτη των τοκογλύφων;
Εδώ πρέπει να διευκρινίσω ότι, δε διαθέτω εξειδικευμένες γνώσεις ψυχολογίας, έτσι ώστε να επεκταθώ σε εκτενείς ανθρωπολογικές αναλύσεις. Διάφοροι ειδικοί άλλωστε έχουν επανειλημμένα επιβεβαιώσει ότι, η οικονομική εξαθλίωση, η ανεργία, η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα για το μέλλον και η κατάρρευση της εικόνας του εαυτού (ποιος είμαι; τι κάνω; πού βρίσκομαι σε σχέση με τους άλλους;), οδηγούν αναπόφευκτα σε κατάθλιψη, σε νευρώσεις, σε παθητικότητα και σε αδυναμία αντίδρασης.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση βέβαια, δεν διαπιστώνουμε μόνο κατάθλιψη και ηττοπάθεια – αλλά, επίσης, ένα πρωτοφανές φαινόμενο μαζικής «αποχαύνωσης», άρνησης της πραγματικότητας, δημιουργίας ψευδαισθήσεων και, πιθανότατα, «άκρατου μαζοχισμού».
Είναι απορίας άξιο το πώς εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να ανέχονται υπομονετικά ένα καθεστώς «ακραιφνώς απολυταρχικό» - το οποίο τους οδηγεί με μαθηματική σιγουριά στην απόλυτη εξαθλίωση. Οι άνθρωποι αυτοί συνεχίζουν να πιστεύουν ότι, «κάτι» θα αλλάξει - με τρόπο μαγικό και χωρίς εκείνοι να πάρουν κανένα ρίσκο. Θεωρούν με αφέλεια πως, εάν η σημερινή κυβέρνηση καταρρεύσει (ως διά μαγείας), τα πράγματα θα αλλάξουν προς το καλύτερο!
Επιπλέον, αρκετοί έως πολλοί τρέφουν ακόμα την αυταπάτη ότι, οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, στη ΔΕΘ και όπου αλλού, αποτελούν από μόνες τους ένα ισχυρό μέσο πίεσης - ότι μέσω αυτών οι όποιοι κυβερνώντες, για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο, θα τρομοκρατηθούν και θα σηκωθούν να φύγουν, επειδή ντρέπονται για όλα όσα έχουν κάνει.
Με απλά λόγια, πιστεύουν ότι θα ντραπούν αυτοί που παρέδωσαν την Ελλάδα στο ΔΝΤ και στους Γερμανούς, αυτοί που ψήφισαν το εγκληματικό μεσοπρόθεσμο την 29η Ιουνίου - ενώ το κέντρο της Αθήνας κατακλυζόταν από χιλιάδες διαδηλωτές, νέους, ηλικιωμένους και παιδιά, τους οποίους το «σύστημα» χτυπούσε αδιακρίτως, με δολοφονικές προθέσεις.
Θα αλλάξουν τακτική αλήθεια ως δια μαγείας και θα ντραπούν αυτοί που απολύουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους καθημερινά, αυτοί που συνεχίζουν να επιβάλλουν ολοένα και σκληρότερα φοροεισπρακτικά μέτρα, αυτοί που διαλύουν την Παιδεία και την Υγεία, αυτοί που ξεπουλούν τη δημόσια περιουσία, αυτοί που υπερασπίζονται τα συμφέροντα του διεθνούς κερδοσκοπικού κεφαλαίου, χασκογελώντας καθημερινά στα τηλεοπτικά παράθυρα, αντί να κάνουν τη δουλειά τους; Θα αλλάξουν τακτική αυτοί που υπεξαίρεσαν την ψήφο των συμπατριωτών τους, εκτελώντας εντολές και υποσχόμενοι ότι λεφτά υπάρχουν;
Συνεχίζοντας το περίεργο είναι ότι, μέχρι πρόσφατα (ειδικά μέχρι τον Δεκέμβρη του 2008) οι συζητήσεις και οι θέσεις σχετικά με το κράτος καταστολής, με την παθογένεια του κερδοσκοπικού κεφαλαίου καθώς επίσης με τις αδηφάγες βλέψεις του καπιταλισμού, αποτελούσαν, σε μεγάλο βαθμό, σχεδόν «αποκλειστικότητα» του «εναλλακτικού» πολιτικού χώρου.
Δηλαδή, η πλειοψηφία των σημερινών αγανακτισμένων πολιτών αντιμετώπιζε όλα τα παραπάνω ως «γραφικά» και υπερβολικά, ως εμμονές ενός συγκεκριμένου πολιτικού χώρου – ο οποίος, κατά τους ίδιους, ζούσε μάλλον εκτός πραγματικότητας. Έννοιες όπως η άμεση δημοκρατία, η αυτοοργάνωση, η αυτοδιάθεση, η αλληλεγγύη και πολλές άλλες, ακούγονταν μάλλον εξωτικές και ουτοπικές - στα πλαίσια μιας κοινωνίας «ατομιστών», η οποία ονειρευόταν την καταξίωση και την καριέρα, ενώ «φαντασιωνόταν» παράλληλα ένα λαμπρό μέλλον (American dream), στολισμένο με «χλιδάτα» σπίτια, αυτοκίνητα και ακριβά ρούχα.
Όμως παρά το γεγονός ότι, έννοιες όπως οι παραπάνω δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως τόσο «εξωτικές», φαίνεται ότι οι φαντασιώσεις περί λαμπρού μέλλοντος είναι αρκετά ισχυρές, αφού αντιστέκονται στην ίδια την πραγματικότητα. Σε αυτά τα τρία χρόνια που μεσολάβησαν (από τον Δεκέμβρη του 2008 μέχρι σήμερα), η αδιαμφισβήτητη και προκλητική σαθρότητα του συστήματος, σε όλες της τις εκφάνσεις, δεν ήταν αρκετή για να ξυπνήσει μια και καλή τους «ωραίους κοιμωμένους» του καπιταλισμού.
Σε αυτά τα τρία χρόνια δολοφονήθηκε εν ψυχρώ ένα 15χρονο παιδί, ενώ ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του μόλις αποφυλακίστηκε. Σε αυτά τα τρία χρόνια «δολοφονούμαστε» καθημερινά και οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στην απόλυτη εξαθλίωση - ενώ οι δολοφόνοι μας κυκλοφορούν ελεύθεροι ή «αποφυλακίζονται», με «αποθρασυσμένες» και γελοίες αιτιάσεις. Σε αυτά τα τρία χρόνια, χιλιάδες δηλώσεις και υποσχέσεις των κυβερνώντων έχουν διαψευστεί, δεκάδες σκάνδαλα έχουν συγκαλυφτεί, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι φυτοζωούν, αφού δεν είναι σε θέση να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες.
Εκτός αυτού, δεκάδες χιλιάδες στοιχεία (έγγραφα, φωτογραφίες και βίντεο), τα οποία αποδεικνύουν τη σαθρότητα του συστήματος, έχουν δει το φως της δημοσιότητας ή/και τις εξεταστικές της «Βουλής των Ελλήνων»! Όμως, ακόμα και μετά από τρία χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων το σύστημα δείχνει όλο και πιο καθαρά τις προθέσεις του, ο «λαός» αδυνατεί ή δε θέλει να πιστέψει την αλήθεια.
Λυπάμαι για τη διατύπωση, αλλά δεδομένων όλων όσων έχουν συμβεί, ειδικά από τον Μάιο και μετά, πόσο ανόητος πρέπει να είναι κανείς για να πιστεύει ότι, ένα κάλεσμα στο Σύνταγμα από μόνο του θα ανατρέψει την παρούσα κατάσταση; Πόσο ανόητος πρέπει να είναι για να θεωρεί ότι, εάν απλά και μόνο βγει στο δρόμο για να διαμαρτυρηθεί, κάτι θ’ αλλάξει;
Δηλαδή, πόσα τερατώδη νομοσχέδια, ρυθμίσεις και μέτρα πρέπει ακόμη να υπερψηφιστούν, χωρίς καμία αντίδραση; Πόσους νόμους πρέπει να καταπατήσουν οι κυβερνώντες, χωρίς καμία τιμωρία; Πόσο περισσότερο πρέπει να εξαθλιωθούμε, για να καταλάβουμε ότι πλέον οι συγκεντρώσεις, οι διαμαρτυρίες, οι «ακτιβισμοί» και οι συγκρούσεις στο δρόμο, δεν αρκούν για να αλλάξει κάτι;
Πόσο ανόητοι είμαστε αλήθεια για να μας πείθουν ότι βγήκαν 600 δις € από Έλληνες στις ελβετικές τράπεζες, όταν οι καταθέσεις μειώθηκαν μόλις κατά 20 δις €; Αυτοί που δήθεν έβγαλαν τα χρήματα τους στο εξωτερικό, φύλαγαν 600 δις € κάτω από τα μαξιλάρια τους; Πόσο ανόητοι είμαστε για να μην καταλαβαίνουμε ότι, εκείνοι οι δημοσιογράφοι που βγάζουν ξαφνικά σκάνδαλα του ΟΠΑΠ ή των άλλων «φιλέτων» του δημοσίου μας, εκτελούν απλά «συμβόλαια» των επίδοξων κατακτητών ;
Δεν είναι γνωστή η μέθοδος του διασυρμού της μίας κοινωνικής ομάδας στα μάτια της άλλης, με τη βοήθεια των δικαστών-ρεπόρτερ, οι οποίοι καταδικάζουν όλους όσους τολμούν να απεργήσουν ή να εξεγερθούν; Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουμε ότι, οι πρωταθλητές της φοροδιαφυγής, τους οποίους ξαφνικά μας ανακοινώνουν, εξυπηρετούν μόνο και μόνο την επιβολή νέων φόρων, καθώς επίσης τον εγκληματικό διασυρμό της Ελλάδας στα διεθνή ΜΜΕ και την υποταγή της στην Τρόικα;
Συνεχίζοντας, πέραν από την προαναφερθείσα άρνηση της πραγματικότητας, εξίσου ενδιαφέρον είναι άλλο ένα φαινόμενο: αυτό του «επαναστάτη» των κοινωνικών δικτύων. Αυτή την στιγμή υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι οι οποίοι, μέσω του Facebook, του Twitter ή των άλλων τεχνολογικών δικτύων, βρίζουν αδιαλείπτως την κυβέρνηση - ενώ αναφέρονται σε μία επανάσταση, η οποία θα έρθει από μόνη της.
Οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους ξυπνούν κάθε πρωί, πηγαίνουν στη δουλίτσα τους κανονικά, βρίζουν τους πάντες από τον υπολογιστή του γραφείου τους, ενώ το απόγευμα μπορεί να κάνουν τη βόλτα τους στο Σύνταγμα (αν έχει κάλεσμα και καλό καιρό, φυσικά όχι στις καλοκαιρινές διακοπές, αφού προηγούνται τα μπάνια), για να «αντισταθούν» και να «διαμαρτυρηθούν».
Τους τελευταίους μήνες έχω λάβει μέρος σε πάρα πολλές διαμαρτυρίες και αποκλεισμούς, ενώ αρκετές από αυτές τις «επαναστατικές δράσεις» ανακοινώνονται και δημοσιοποιούνται. Το αποτέλεσμα; Οι ίδιοι και οι ίδιοι συναντιόμαστε στα ίδια μέρη, χαιρετιόμαστε και ανταλλάσσουμε προβληματισμούς ή απόψεις. Γύρω μας περνούν εκατοντάδες «εξοργισμένοι» άνθρωποι, οι οποίοι «τουϊτάρουν» και «μπλογκάρουν» καθημερινά την επανάσταση - ενώ όχι απλά δεν σταματούν για να δείξουν την αλληλεγγύη τους, αλλά πολλές φορές μας επιτίθενται γιατί τους στερούμε το δικαίωμα στην κατανάλωση ή διαταράσσουμε τη νιρβάνα τους.
Μαζί με όλα τα παραπάνω, οι περισσότεροι εξακολουθούν να αναμασούν «το θρίλερ του χρέους», καθώς επίσης τον μάλλον ακατάσχετο βερμπαλισμό των «αντιμνημονιακών κομμάτων»: Θα διαγραφεί το χρέος; Θα αναδιαρθρωθεί το χρέος; Θα χρεοκοπήσουμε επιλεκτικά, ανεξέλεγκτα ή μήπως ελεγχόμενα; Θα ξαναγυρίσουμε στη δραχμή; Ευρωομόλογα, CDS, spreads…..παρά το ότι μόνο το 1% του πληθυσμού καταλαβαίνει τι σημαίνουν όλοι αυτοί οι όροι.
Δεν πειράζει όμως αν δεν καταλαβαίνουμε όλοι. Ευτυχώς για εμάς, έχει «αναδυθεί» από το πουθενά το star system των «οικονομολογούντων» στα τηλεοπτικά παράθυρα, οι οποίοι τα καταλαβαίνουν όλα και γνωρίζουν ακριβώς τις λύσεις – το σωστό! Όλοι περιμένουν το «φωτεινό παντογνώστη» (κατά προτίμηση οικονομολόγο), ο οποίος θα τους πει την αλήθεια και θα προτείνει τη σωστή λύση - άσχετα αν καταλαβαίνουν ελάχιστα από αυτά που τους λέει.
Κατά την άποψη μου λοιπόν, η σιωπή των «αμνών», πριν από τη σφαγή τους, δεν έχει να κάνει απλά με την κατάθλιψη και τις συνέπειές της. Πρωτίστως οφείλεται σε έναν βαθιά ριζωμένο ατομικισμό, τον οποίο το σύστημα καλλιέργησε (με επιτυχία προφανώς), επί σειρά δεκαετιών.
Ακόμα και στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, ο «νομοταγής Έλληνας πολίτης» δεν αντιλαμβάνεται ότι, κανείς δεν μπορεί να μας νικήσει όταν είμαστε ενωμένοι, για έναν κοινό και ξεκάθαρο σκοπό. Όμως, η ένωση και η συλλογικότητα προϋποθέτουν, έστω σε ένα βαθμό, το συμβιβασμό και την αναγνώριση του άλλου, ως άξιου σεβασμού - δεδομένο που προσκρούει δυστυχώς στην κλασική ελληνική έκφραση «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;»
Ο ατομικισμός είναι επίσης αλληλένδετος με μία πρωτοφανή έλλειψη παιδείας, καθώς επίσης με μία συλλογική αυταπάτη/ουτοπία. Και σε αυτό το κομμάτι έκανε πολύ καλή δουλειά το σύστημα, μέσω του ατελέστατου εκπαιδευτικού συστήματος - όπως επίσης μέσω των «συστημικών» ΜΜΕ, τα οποία επί δεκαετίες έτρεφαν τους θεατές, τους ακροατές και τους αναγνώστες με σκουπίδια (τώρα τελευταία και με τούρκικες σαπουνόπερες από κάποια κανάλια, τα οποία φαίνεται πως θαυμάζουν τον αθάνατο οθωμανικό πολιτισμό). Κατ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκαν στρατιές «λοβοτομημένων» οι οποίοι, μετά από μία τελική πλύση εγκεφάλου, απλά αναπαράγουν άθλια στερεότυπα και σαθρά πρότυπα - ενώ είναι ανίκανοι για συνδυαστική σκέψη και για απλή λογική.
Τέλος, άλλος ένας ανασχετικός παράγοντας στην ελεύθερη σκέψη και στην όποια ανατρεπτική δράση, είναι η θυματοποίηση και η προσωπολατρία – πιθανότατα σαν αποτέλεσμα της 400ετούς υποδούλωσης μας από τους Τούρκους. Η συντριπτική πλειοψηφία των «πολιτών» αναμένουν και λατρεύουν όποιον «ηγέτη» θα τους υποδείξει το σωστό - όντας ανίκανοι ή αρκετά βολεμένοι για να σκεφτούν από μόνοι τους.
Την ίδια στιγμή που οι «χαρισματικοί ηγέτες» απομυθοποιούνται, εξευτελίζονται και «αποκαλύπτονται» καθημερινά, το «ηρωικό Ελληνικό έθνος» προτιμά έναν «αρχηγό», ο οποίος τον εξαθλιώνει συστηματικά και ανερυθρίαστα – αντί να είναι αυτόνομο και να δρα συλλογικά (επειδή έχει πεισθεί ότι, χωρίς ηγέτες θα έλθει το χάος, ενώ ο πολίτης είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για το κατάντημα της χώρας του).
Δυστυχώς, εάν η κατάσταση αυτή συνεχίσει, η επανάσταση (για την οποία μιλάμε πολύ και κάνουμε ελάχιστα) θα παραμείνει «όνειρο θερινής νυκτός». Ακόμα χειρότερα, εάν όντως συμβεί, αυτό θα γίνει μόνο όταν θα είμαστε τόσο εξαθλιωμένοι, ώστε να αποτελέσουμε «έρμαιο» της όποιας ηγετικής ομάδας εκμεταλλευτεί τη συγκυρία. Κατά την άποψη μου, με πιθανότητες 99%, αυτή η ομάδα των πεφωτισμένων θα αποτελείται από τους χειρότερους δικτάτορες-καπιταλιστές στην ανθρώπινη Ιστορία.
Ολοκληρώνοντας, μόνο εάν παραλύσει ο μηχανισμός που συντηρεί αυτό το σύστημα, το σύστημα θα καταρρεύσει. Ο μηχανισμός όμως αυτός δεν παραλύει μόνο με συγκεντρώσεις και με πορείες. Εμείς οι ίδιοι τον συντηρούμε: με το να πληρώνουμε αυτά που μας επιβάλλει, με το να πηγαίνουμε υπάκουα στη δουλειά μας, με το να μη φέρνουμε αντιρρήσεις, με το να φοβόμαστε τον ίσκιο μας και με το να μην βλέπουμε τίποτα άλλο, πέρα απ’ την μίζερη ζωούλα μας και τον μικρόκοσμό μας.
Για να το πω απλά, εάν παραλύσουμε τον μηχανισμό που παράγει χρήματα και διεφθαρμένα κόμματα ή πολιτικούς, τότε αυτό το σαθρό σύστημα θα καταρρεύσει - αφού αυτό εξαρτάται από εμάς και όχι εμείς από αυτό.
Σε αυτή τη θέση βέβαια ο κλασικός αντίλογος των υπερασπιστών της υποτέλειας είναι ότι, θα κυριαρχήσει το χάος και η αναρχία. Όμως, είναι αδιαμφισβήτητο πλέον ότι ζούμε «κατ’ επίφαση εν τάξει» - εκτός εάν «τάξη» θεωρείται να μην ξέρεις τι φόρους θα σου επιβάλλουν την επόμενη εβδομάδα, αν θα έχεις δουλειά αύριο ή όχι, αν θα μπορείς να πληρώσεις φάρμακα, αν πρέπει να μεταναστεύσεις για να επιβιώσεις, αν τα νοσοκομεία θα έχουν γάζες, αν τα σχολεία θα συνεχίσουν να λειτουργούν και αν τα παιδιά σου θα έχουν το δικαίωμα να ονειρεύονται.
Πηγη www.casss.gr
Δυστυχώς η συντριπτική πλειοψηφία των αγανακτισμένων, εξοργισμένων ή άλλων πολιτών, εξακολουθούν να φαντασιώνονται μία εκ του ασφαλούς αντίδραση, μία εξέγερση και μία επανάσταση, την οποία θα προκαλέσει ένας απροσδιόριστος «από μηχανής Θεός» - ο οποίος θα τους επιτρέψει να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους. Δεν είναι όμως ξεκάθαρο ότι η εποχή των Θεών, όπως και των χαρισματικών ηγετών, έχει προ πολλού παρέλθει;
Δεν γνωρίζουμε ότι έχουν θυσιαστεί ήδη στο βωμό της αποφυγής της χρεοκοπίας περί τα 30 δις € ιδιωτική περιουσία (συνολικοί νέοι φόροι και μειώσεις μισθών στα νοικοκυριά), 300 δις € χρηματιστηριακή αξία, 200 δις € από την πτώση των τιμών των ακινήτων κοκ., χωρίς να μειώνεται το δημόσιο χρέος αλλά, αντίθετα, να αυξάνεται ως ποσοστό επί ενός ΑΕΠ, το οποίο συνεχώς συρρικνώνεται;
Δεν απειλείται να λεηλατηθεί η περιουσία του κράτους από τους διάφορους ξένους εισβολείς, οι οποίοι θα ζητήσουν εγγυήσεις κατά πολύ μεγαλύτερες, από το 50% του χρέους που θα διαγράψουν - μειώνοντας δραστικά την αξία της δημόσιας περιουσίας (εθνικής κυριαρχίας) που θα τους παραχωρηθεί; Δεν βλέπουμε ότι η Ελλάδα οδηγείται στο δρόμο της υποδούλωσης σε νέους αποικιοκράτες;
Δεν κατανοούμε ότι τα ασφαλιστικά ταμεία θα καταρρεύσουν από τη διαγραφή, οι τράπεζες επίσης, οι συντάξεις θα εξαϋλωθούν, η δημόσια υγεία θα καταργηθεί, η παιδεία θα ιδιωτικοποιηθεί, το νερό, το ρεύμα και τα καύσιμα θα γίνουν είδη πολυτελείας, πολλά τρόφιμα θα «φυλακιστούν» σε θωρακισμένα σουπερμάρκετ, ενώ η ανεργία θα καταστρέψει ότι τελικά απομείνει;
Για ποιο λόγο, παρά την ανελέητη, ολομέτωπη και κλιμακούμενη επίθεση του νεοφιλελεύθερου «καθεστώτος», η συντριπτική πλειοψηφία των «αγανακτισμένων και εξοργισμένων πολιτών», εξακολουθεί να μην αντιδράει δυναμικά και συνεχίζει να σκύβει με δουλοπρέπεια το κεφάλι; Με ποιους τρόπους θα μπορούσε ν’ αντιμετωπιστεί αλήθεια η επίθεση αυτή αποτελεσματικά, ενδεχομένως με την προοπτική της πλήρους ανατροπής του «σαθρού» καθεστώτος και την εκδίωξη της Τρόικας-υπηρέτη των τοκογλύφων;
Εδώ πρέπει να διευκρινίσω ότι, δε διαθέτω εξειδικευμένες γνώσεις ψυχολογίας, έτσι ώστε να επεκταθώ σε εκτενείς ανθρωπολογικές αναλύσεις. Διάφοροι ειδικοί άλλωστε έχουν επανειλημμένα επιβεβαιώσει ότι, η οικονομική εξαθλίωση, η ανεργία, η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα για το μέλλον και η κατάρρευση της εικόνας του εαυτού (ποιος είμαι; τι κάνω; πού βρίσκομαι σε σχέση με τους άλλους;), οδηγούν αναπόφευκτα σε κατάθλιψη, σε νευρώσεις, σε παθητικότητα και σε αδυναμία αντίδρασης.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση βέβαια, δεν διαπιστώνουμε μόνο κατάθλιψη και ηττοπάθεια – αλλά, επίσης, ένα πρωτοφανές φαινόμενο μαζικής «αποχαύνωσης», άρνησης της πραγματικότητας, δημιουργίας ψευδαισθήσεων και, πιθανότατα, «άκρατου μαζοχισμού».
Είναι απορίας άξιο το πώς εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να ανέχονται υπομονετικά ένα καθεστώς «ακραιφνώς απολυταρχικό» - το οποίο τους οδηγεί με μαθηματική σιγουριά στην απόλυτη εξαθλίωση. Οι άνθρωποι αυτοί συνεχίζουν να πιστεύουν ότι, «κάτι» θα αλλάξει - με τρόπο μαγικό και χωρίς εκείνοι να πάρουν κανένα ρίσκο. Θεωρούν με αφέλεια πως, εάν η σημερινή κυβέρνηση καταρρεύσει (ως διά μαγείας), τα πράγματα θα αλλάξουν προς το καλύτερο!
Επιπλέον, αρκετοί έως πολλοί τρέφουν ακόμα την αυταπάτη ότι, οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, στη ΔΕΘ και όπου αλλού, αποτελούν από μόνες τους ένα ισχυρό μέσο πίεσης - ότι μέσω αυτών οι όποιοι κυβερνώντες, για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο, θα τρομοκρατηθούν και θα σηκωθούν να φύγουν, επειδή ντρέπονται για όλα όσα έχουν κάνει.
Με απλά λόγια, πιστεύουν ότι θα ντραπούν αυτοί που παρέδωσαν την Ελλάδα στο ΔΝΤ και στους Γερμανούς, αυτοί που ψήφισαν το εγκληματικό μεσοπρόθεσμο την 29η Ιουνίου - ενώ το κέντρο της Αθήνας κατακλυζόταν από χιλιάδες διαδηλωτές, νέους, ηλικιωμένους και παιδιά, τους οποίους το «σύστημα» χτυπούσε αδιακρίτως, με δολοφονικές προθέσεις.
Θα αλλάξουν τακτική αλήθεια ως δια μαγείας και θα ντραπούν αυτοί που απολύουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους καθημερινά, αυτοί που συνεχίζουν να επιβάλλουν ολοένα και σκληρότερα φοροεισπρακτικά μέτρα, αυτοί που διαλύουν την Παιδεία και την Υγεία, αυτοί που ξεπουλούν τη δημόσια περιουσία, αυτοί που υπερασπίζονται τα συμφέροντα του διεθνούς κερδοσκοπικού κεφαλαίου, χασκογελώντας καθημερινά στα τηλεοπτικά παράθυρα, αντί να κάνουν τη δουλειά τους; Θα αλλάξουν τακτική αυτοί που υπεξαίρεσαν την ψήφο των συμπατριωτών τους, εκτελώντας εντολές και υποσχόμενοι ότι λεφτά υπάρχουν;
Συνεχίζοντας το περίεργο είναι ότι, μέχρι πρόσφατα (ειδικά μέχρι τον Δεκέμβρη του 2008) οι συζητήσεις και οι θέσεις σχετικά με το κράτος καταστολής, με την παθογένεια του κερδοσκοπικού κεφαλαίου καθώς επίσης με τις αδηφάγες βλέψεις του καπιταλισμού, αποτελούσαν, σε μεγάλο βαθμό, σχεδόν «αποκλειστικότητα» του «εναλλακτικού» πολιτικού χώρου.
Δηλαδή, η πλειοψηφία των σημερινών αγανακτισμένων πολιτών αντιμετώπιζε όλα τα παραπάνω ως «γραφικά» και υπερβολικά, ως εμμονές ενός συγκεκριμένου πολιτικού χώρου – ο οποίος, κατά τους ίδιους, ζούσε μάλλον εκτός πραγματικότητας. Έννοιες όπως η άμεση δημοκρατία, η αυτοοργάνωση, η αυτοδιάθεση, η αλληλεγγύη και πολλές άλλες, ακούγονταν μάλλον εξωτικές και ουτοπικές - στα πλαίσια μιας κοινωνίας «ατομιστών», η οποία ονειρευόταν την καταξίωση και την καριέρα, ενώ «φαντασιωνόταν» παράλληλα ένα λαμπρό μέλλον (American dream), στολισμένο με «χλιδάτα» σπίτια, αυτοκίνητα και ακριβά ρούχα.
Όμως παρά το γεγονός ότι, έννοιες όπως οι παραπάνω δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως τόσο «εξωτικές», φαίνεται ότι οι φαντασιώσεις περί λαμπρού μέλλοντος είναι αρκετά ισχυρές, αφού αντιστέκονται στην ίδια την πραγματικότητα. Σε αυτά τα τρία χρόνια που μεσολάβησαν (από τον Δεκέμβρη του 2008 μέχρι σήμερα), η αδιαμφισβήτητη και προκλητική σαθρότητα του συστήματος, σε όλες της τις εκφάνσεις, δεν ήταν αρκετή για να ξυπνήσει μια και καλή τους «ωραίους κοιμωμένους» του καπιταλισμού.
Σε αυτά τα τρία χρόνια δολοφονήθηκε εν ψυχρώ ένα 15χρονο παιδί, ενώ ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του μόλις αποφυλακίστηκε. Σε αυτά τα τρία χρόνια «δολοφονούμαστε» καθημερινά και οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στην απόλυτη εξαθλίωση - ενώ οι δολοφόνοι μας κυκλοφορούν ελεύθεροι ή «αποφυλακίζονται», με «αποθρασυσμένες» και γελοίες αιτιάσεις. Σε αυτά τα τρία χρόνια, χιλιάδες δηλώσεις και υποσχέσεις των κυβερνώντων έχουν διαψευστεί, δεκάδες σκάνδαλα έχουν συγκαλυφτεί, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι φυτοζωούν, αφού δεν είναι σε θέση να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες.
Εκτός αυτού, δεκάδες χιλιάδες στοιχεία (έγγραφα, φωτογραφίες και βίντεο), τα οποία αποδεικνύουν τη σαθρότητα του συστήματος, έχουν δει το φως της δημοσιότητας ή/και τις εξεταστικές της «Βουλής των Ελλήνων»! Όμως, ακόμα και μετά από τρία χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων το σύστημα δείχνει όλο και πιο καθαρά τις προθέσεις του, ο «λαός» αδυνατεί ή δε θέλει να πιστέψει την αλήθεια.
Λυπάμαι για τη διατύπωση, αλλά δεδομένων όλων όσων έχουν συμβεί, ειδικά από τον Μάιο και μετά, πόσο ανόητος πρέπει να είναι κανείς για να πιστεύει ότι, ένα κάλεσμα στο Σύνταγμα από μόνο του θα ανατρέψει την παρούσα κατάσταση; Πόσο ανόητος πρέπει να είναι για να θεωρεί ότι, εάν απλά και μόνο βγει στο δρόμο για να διαμαρτυρηθεί, κάτι θ’ αλλάξει;
Δηλαδή, πόσα τερατώδη νομοσχέδια, ρυθμίσεις και μέτρα πρέπει ακόμη να υπερψηφιστούν, χωρίς καμία αντίδραση; Πόσους νόμους πρέπει να καταπατήσουν οι κυβερνώντες, χωρίς καμία τιμωρία; Πόσο περισσότερο πρέπει να εξαθλιωθούμε, για να καταλάβουμε ότι πλέον οι συγκεντρώσεις, οι διαμαρτυρίες, οι «ακτιβισμοί» και οι συγκρούσεις στο δρόμο, δεν αρκούν για να αλλάξει κάτι;
Πόσο ανόητοι είμαστε αλήθεια για να μας πείθουν ότι βγήκαν 600 δις € από Έλληνες στις ελβετικές τράπεζες, όταν οι καταθέσεις μειώθηκαν μόλις κατά 20 δις €; Αυτοί που δήθεν έβγαλαν τα χρήματα τους στο εξωτερικό, φύλαγαν 600 δις € κάτω από τα μαξιλάρια τους; Πόσο ανόητοι είμαστε για να μην καταλαβαίνουμε ότι, εκείνοι οι δημοσιογράφοι που βγάζουν ξαφνικά σκάνδαλα του ΟΠΑΠ ή των άλλων «φιλέτων» του δημοσίου μας, εκτελούν απλά «συμβόλαια» των επίδοξων κατακτητών ;
Δεν είναι γνωστή η μέθοδος του διασυρμού της μίας κοινωνικής ομάδας στα μάτια της άλλης, με τη βοήθεια των δικαστών-ρεπόρτερ, οι οποίοι καταδικάζουν όλους όσους τολμούν να απεργήσουν ή να εξεγερθούν; Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουμε ότι, οι πρωταθλητές της φοροδιαφυγής, τους οποίους ξαφνικά μας ανακοινώνουν, εξυπηρετούν μόνο και μόνο την επιβολή νέων φόρων, καθώς επίσης τον εγκληματικό διασυρμό της Ελλάδας στα διεθνή ΜΜΕ και την υποταγή της στην Τρόικα;
Συνεχίζοντας, πέραν από την προαναφερθείσα άρνηση της πραγματικότητας, εξίσου ενδιαφέρον είναι άλλο ένα φαινόμενο: αυτό του «επαναστάτη» των κοινωνικών δικτύων. Αυτή την στιγμή υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι οι οποίοι, μέσω του Facebook, του Twitter ή των άλλων τεχνολογικών δικτύων, βρίζουν αδιαλείπτως την κυβέρνηση - ενώ αναφέρονται σε μία επανάσταση, η οποία θα έρθει από μόνη της.
Οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους ξυπνούν κάθε πρωί, πηγαίνουν στη δουλίτσα τους κανονικά, βρίζουν τους πάντες από τον υπολογιστή του γραφείου τους, ενώ το απόγευμα μπορεί να κάνουν τη βόλτα τους στο Σύνταγμα (αν έχει κάλεσμα και καλό καιρό, φυσικά όχι στις καλοκαιρινές διακοπές, αφού προηγούνται τα μπάνια), για να «αντισταθούν» και να «διαμαρτυρηθούν».
Τους τελευταίους μήνες έχω λάβει μέρος σε πάρα πολλές διαμαρτυρίες και αποκλεισμούς, ενώ αρκετές από αυτές τις «επαναστατικές δράσεις» ανακοινώνονται και δημοσιοποιούνται. Το αποτέλεσμα; Οι ίδιοι και οι ίδιοι συναντιόμαστε στα ίδια μέρη, χαιρετιόμαστε και ανταλλάσσουμε προβληματισμούς ή απόψεις. Γύρω μας περνούν εκατοντάδες «εξοργισμένοι» άνθρωποι, οι οποίοι «τουϊτάρουν» και «μπλογκάρουν» καθημερινά την επανάσταση - ενώ όχι απλά δεν σταματούν για να δείξουν την αλληλεγγύη τους, αλλά πολλές φορές μας επιτίθενται γιατί τους στερούμε το δικαίωμα στην κατανάλωση ή διαταράσσουμε τη νιρβάνα τους.
Μαζί με όλα τα παραπάνω, οι περισσότεροι εξακολουθούν να αναμασούν «το θρίλερ του χρέους», καθώς επίσης τον μάλλον ακατάσχετο βερμπαλισμό των «αντιμνημονιακών κομμάτων»: Θα διαγραφεί το χρέος; Θα αναδιαρθρωθεί το χρέος; Θα χρεοκοπήσουμε επιλεκτικά, ανεξέλεγκτα ή μήπως ελεγχόμενα; Θα ξαναγυρίσουμε στη δραχμή; Ευρωομόλογα, CDS, spreads…..παρά το ότι μόνο το 1% του πληθυσμού καταλαβαίνει τι σημαίνουν όλοι αυτοί οι όροι.
Δεν πειράζει όμως αν δεν καταλαβαίνουμε όλοι. Ευτυχώς για εμάς, έχει «αναδυθεί» από το πουθενά το star system των «οικονομολογούντων» στα τηλεοπτικά παράθυρα, οι οποίοι τα καταλαβαίνουν όλα και γνωρίζουν ακριβώς τις λύσεις – το σωστό! Όλοι περιμένουν το «φωτεινό παντογνώστη» (κατά προτίμηση οικονομολόγο), ο οποίος θα τους πει την αλήθεια και θα προτείνει τη σωστή λύση - άσχετα αν καταλαβαίνουν ελάχιστα από αυτά που τους λέει.
Κατά την άποψη μου λοιπόν, η σιωπή των «αμνών», πριν από τη σφαγή τους, δεν έχει να κάνει απλά με την κατάθλιψη και τις συνέπειές της. Πρωτίστως οφείλεται σε έναν βαθιά ριζωμένο ατομικισμό, τον οποίο το σύστημα καλλιέργησε (με επιτυχία προφανώς), επί σειρά δεκαετιών.
Ακόμα και στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, ο «νομοταγής Έλληνας πολίτης» δεν αντιλαμβάνεται ότι, κανείς δεν μπορεί να μας νικήσει όταν είμαστε ενωμένοι, για έναν κοινό και ξεκάθαρο σκοπό. Όμως, η ένωση και η συλλογικότητα προϋποθέτουν, έστω σε ένα βαθμό, το συμβιβασμό και την αναγνώριση του άλλου, ως άξιου σεβασμού - δεδομένο που προσκρούει δυστυχώς στην κλασική ελληνική έκφραση «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;»
Ο ατομικισμός είναι επίσης αλληλένδετος με μία πρωτοφανή έλλειψη παιδείας, καθώς επίσης με μία συλλογική αυταπάτη/ουτοπία. Και σε αυτό το κομμάτι έκανε πολύ καλή δουλειά το σύστημα, μέσω του ατελέστατου εκπαιδευτικού συστήματος - όπως επίσης μέσω των «συστημικών» ΜΜΕ, τα οποία επί δεκαετίες έτρεφαν τους θεατές, τους ακροατές και τους αναγνώστες με σκουπίδια (τώρα τελευταία και με τούρκικες σαπουνόπερες από κάποια κανάλια, τα οποία φαίνεται πως θαυμάζουν τον αθάνατο οθωμανικό πολιτισμό). Κατ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκαν στρατιές «λοβοτομημένων» οι οποίοι, μετά από μία τελική πλύση εγκεφάλου, απλά αναπαράγουν άθλια στερεότυπα και σαθρά πρότυπα - ενώ είναι ανίκανοι για συνδυαστική σκέψη και για απλή λογική.
Τέλος, άλλος ένας ανασχετικός παράγοντας στην ελεύθερη σκέψη και στην όποια ανατρεπτική δράση, είναι η θυματοποίηση και η προσωπολατρία – πιθανότατα σαν αποτέλεσμα της 400ετούς υποδούλωσης μας από τους Τούρκους. Η συντριπτική πλειοψηφία των «πολιτών» αναμένουν και λατρεύουν όποιον «ηγέτη» θα τους υποδείξει το σωστό - όντας ανίκανοι ή αρκετά βολεμένοι για να σκεφτούν από μόνοι τους.
Την ίδια στιγμή που οι «χαρισματικοί ηγέτες» απομυθοποιούνται, εξευτελίζονται και «αποκαλύπτονται» καθημερινά, το «ηρωικό Ελληνικό έθνος» προτιμά έναν «αρχηγό», ο οποίος τον εξαθλιώνει συστηματικά και ανερυθρίαστα – αντί να είναι αυτόνομο και να δρα συλλογικά (επειδή έχει πεισθεί ότι, χωρίς ηγέτες θα έλθει το χάος, ενώ ο πολίτης είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για το κατάντημα της χώρας του).
Δυστυχώς, εάν η κατάσταση αυτή συνεχίσει, η επανάσταση (για την οποία μιλάμε πολύ και κάνουμε ελάχιστα) θα παραμείνει «όνειρο θερινής νυκτός». Ακόμα χειρότερα, εάν όντως συμβεί, αυτό θα γίνει μόνο όταν θα είμαστε τόσο εξαθλιωμένοι, ώστε να αποτελέσουμε «έρμαιο» της όποιας ηγετικής ομάδας εκμεταλλευτεί τη συγκυρία. Κατά την άποψη μου, με πιθανότητες 99%, αυτή η ομάδα των πεφωτισμένων θα αποτελείται από τους χειρότερους δικτάτορες-καπιταλιστές στην ανθρώπινη Ιστορία.
Ολοκληρώνοντας, μόνο εάν παραλύσει ο μηχανισμός που συντηρεί αυτό το σύστημα, το σύστημα θα καταρρεύσει. Ο μηχανισμός όμως αυτός δεν παραλύει μόνο με συγκεντρώσεις και με πορείες. Εμείς οι ίδιοι τον συντηρούμε: με το να πληρώνουμε αυτά που μας επιβάλλει, με το να πηγαίνουμε υπάκουα στη δουλειά μας, με το να μη φέρνουμε αντιρρήσεις, με το να φοβόμαστε τον ίσκιο μας και με το να μην βλέπουμε τίποτα άλλο, πέρα απ’ την μίζερη ζωούλα μας και τον μικρόκοσμό μας.
Για να το πω απλά, εάν παραλύσουμε τον μηχανισμό που παράγει χρήματα και διεφθαρμένα κόμματα ή πολιτικούς, τότε αυτό το σαθρό σύστημα θα καταρρεύσει - αφού αυτό εξαρτάται από εμάς και όχι εμείς από αυτό.
Σε αυτή τη θέση βέβαια ο κλασικός αντίλογος των υπερασπιστών της υποτέλειας είναι ότι, θα κυριαρχήσει το χάος και η αναρχία. Όμως, είναι αδιαμφισβήτητο πλέον ότι ζούμε «κατ’ επίφαση εν τάξει» - εκτός εάν «τάξη» θεωρείται να μην ξέρεις τι φόρους θα σου επιβάλλουν την επόμενη εβδομάδα, αν θα έχεις δουλειά αύριο ή όχι, αν θα μπορείς να πληρώσεις φάρμακα, αν πρέπει να μεταναστεύσεις για να επιβιώσεις, αν τα νοσοκομεία θα έχουν γάζες, αν τα σχολεία θα συνεχίσουν να λειτουργούν και αν τα παιδιά σου θα έχουν το δικαίωμα να ονειρεύονται.
Πηγη www.casss.gr
Σάββατο, Οκτωβρίου 08, 2011
Καταστροφή στον Αμαζόνιο
Η καταστροφική συμπεριφορά της BP στο κόλπο του Μεξικού αποτελεί τη πιό δραματική πετρελαική ιστορία της εποχής μας. Για πολλά χρόνια όμως, οι ιθαγενείς υ ζούσαν σε μιά παρθένα περιοχή του δάσους του Αμαζονίου, στον Ισημερινό, προσπαθούσαν να βρουν το δίκιο τους απ´εναντι σε μια Αμερικανική εταιρεία, την TEXACO ( που αργότερα συγχωνεύτικε με την Chevron) για ένα ατύχημα το οποίο είχε επίσης χαρακτηριστεί ως η πιό μεγάλη μετρελαική καταστροφή της Ιστορίας.
´ Οσο φοβερό κι αν είναι αυτό που συνέβη στον Κόλπο του Μεξικού, αυτό που έγινε στον Αμαζόνιο ήταν ακόμα χειρότερο ´, λέει ο Τζόναθαν Αμπάντι , νεουορκέζος δικηγόρος και από τους νομικούς που εκπροσωπούν τους κατοίκους του δάσους στη μήνυσή τους κατ´α της Chevron.
Η δικαστική διαμάχη που ακολούθησε υπήρξε κακή ,μακροχρόνια και με αβέβαιη έκβαση. Αυτό που συνέβη στο παρθένο δάσος όμως, αν και δεν έτυχε τόσης δημοσιότητας όσης η διαροή της BP, είναι πραγματικά τραγικό.
Η Texaco λειτουργούσε περισσότερα από 300 πετρελαικά πηγάδια , επί σχεδόν τρεις δεκαετίες, στα βόρεια του Αμαζονίου και νότια των συνόρων της Κολομβίας, σε μιά εκτεταμμένη περιοχή του Ισημερινού.
Το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής υπέστη τρομακτική μόλυνση. Η ζωή και ο πολιτισμός των ντόπιων κατοίκων, που ψάρευαν και καλλιεργόυσαν τη γη όπως και οι πρόγονοί τους, μεταλλάχτηκαν, με αποτέλεσμα ο ντόπιος πληθυσμός να οδηγηθεί στη μιζέρια και στην εξαθλίωση.
Η Texaco ήρθε να εκμεταλλευτεί τα πετρέλαια αυτού του αρχέγονου , πανέμορφου τόπου στις αρχές της δεκαετίας του 60 , με όλη τη διακριτικότητα και χάρη που διακρίνει κάθε στρατό εισβολής. Κι όταν πια έφυγε το 1992 , άφησε πίσω της, σύμφωνα με τη μηνυτήρια αναφορά, μια εκτεταμένη χημική καταστροφή που δίελυσε τις ζωές και παραδόσεις των ντόπιων κατοίκων, ενώ έπληξε σοβαρά την υγεία τους.
Στη μηνυτήρια αναφορά που συνέταξαν οι ενάγοντες, επισημαίνεται: ´( η εταιρεία ) έριξε εκουσίως πολλά δισεκατομμύρια γαλόνια τοξικών αποβλήτων από την εξόρυξη του πετρελαίου στα ρυακια και τους ποταμούς του παρθένου δάσους, σε μία περιοχή έκτασης ίσης με το Ροντ Αιλαντ. Ανοιξε περισσότερους από 900 λάκκους με λύματα μέσα στη ζούγκλα- λάκκους από τους οποίους μέχρι και σήμερα διαρρέουν τοξικα απόβλητα στη γη και τον υδροφόρο ορίζοντα. Εκαψε εκατοντάδες χιλιάδες κυβικά ποδια φυσικού αερίου και πετρελαικών αποβλήτων στην ατμόσφαιρα, δηλητηριάζοντας τον αέρα και προκαλώντας ´μιά μάυρη βροχή ´ που, όταν ξέσπασαν οι τροπικές καταιγίδες , πλημμύρισε τη περιοχή.
Το κυνήγι του πετρελαίου από τη φύση του είναι απίστευτα καταστροφικό. Το κέρδος που μπορεί να αποκομίσουν, όμως, είναι τόσο μεγάλο και διαφθείρει τόσο πολύ όσους εμπλέκονται σ´ αυτές τις επιχειρήσεις, που οι κυβερνήσεις αρνούνται να επιβάλλουν τους αυστηρούς ελέγχους και κανόνε ασφαλείας, που χρειάζονται για να περιοριστεί η ζημιά στο περιβάλλον, καθώς και στους ανθρώπους και τα ζώα που ουν σ´ αυτό .
Και τώρα το μόνο που αλλάζει , είναι ο τόπος. Οι οικογένειες που εξαρτώνται , βιοποριστικ´α και πολιτιστικά, από τον υδροφόρο ορίζοντα του Κόλπου του Μεξικού, στις ΗΠΑ , βρίσκονται με κάποιο τρόπο στην ίδια θέση με εκείνες των ιθαγενών που καταστράφηκαν από τις πετρελαιοκηλίδες και την πετρελαική μόλυνση στο δάσος στον Ισημερινό.
Ο πετρελαικές εταιρείες δεν νοιάζονται. Η Shell ανυπομονεί να ξεκινήσει την εξόρυξη στον Αρκτικό Ωκεανό , έξω από τις βόρειες ακτές της Αλάσκας, σε μιά μεριοχή που θα δημιουργούσε τεράστιο πρόβλημα σε περίπτωση πετρελαικής διαρροής.
Οι εταιρείες υποκρίνονται ότι δεν υπάρχουν διαρροές! Πάντα διαβεβαιώνουν ότι οι γεωτρήσεις τους είναι ασφαλείς. Το ίδιο είπαν πριν αρχίσουν την εξόρυξη έξω από τη Σάντα Μπάρμπαρα, όπως το ίδιο έλςγαν και πριν αρχίσουν τις γεωτρήσεις στααρθένα δάση του Ισημερινού.
Ο πρόεδρος Ομπάμα έχει αναστείλει την άδεια εξόρυξης της Shell στην Αρκτική και έχει σταματήσει προσωρινά το λεγόμενο κυνήγι του μαύρου χρυσού στη συγκεκριμένη περιοχή . Αυτό που μας έχουν μάθει η πανωλεθρία της BP στον Κόλπο του Μεξικού είναι πόσο ανήμπορες και αδέξιες είναι οι πετρελαικές εταιρείες όταν καλούνται να προστατέυσουν τη ζωή και την υγεία των ανθρώπων, καθώς και το περιβάλλον.
Είναι επικίνδυνες. Θα πρέεπει να τους επιβληθούν οι πλέον αυστηροί έλεγχοι και οι πιό αυστηρές κυρώσεις για τις ζημιές που προκαλούν. Συγχρόνως, πρέπει να αναζητήσουμε με πολύ μεγαλύτερη αίσθηση του κατεπείγοντος εναλλακτικές πηγές ενέργειας. Το να αντιμετωπίζονται ο Κόλπος του Μεξικού, ο Αμαζόνιος και η Αρκτική σαν τεράστιες χωματερές τοξικών αποβλήτων είναι μιά προσβολή για τον πλανήτη και για όλες τις μορφές ζωής που κατοικούν σε αυτόν.
Η Chevron δεν θεωρεί ότι πρέπει να λογοδοτήσει για οποιοδήποτε απ´ο τα εγκλήματα που δίεπραξε η Texaco στον Αμαζόνιο. Εκπρόσωπός της με διαβεβαίωσε ότι οι ισχυρισμοί περί περιβαλλοντικής καταστροφής είναι υπερβολικοί κι ότι ακόμα κι αν η Texaco είχε προκαλέσει κάποια μόλυνση, μετά θα την είχε καθαρίσει.
Οι ιθαγενείς μπορεί να υποφέρουν, αλλά οι άνθρωποι της Chevron- Texaco νιώθουν πραγματικά καλά με τον εαυτό τους. Το κέρδος τους ήταν μεγάλο και τα σκουπίδια τους τα έχουν αφήσει πίσω.
Bob Herbert-The New York Times (Κυρ Ελευθεροτυπία)
´ Οσο φοβερό κι αν είναι αυτό που συνέβη στον Κόλπο του Μεξικού, αυτό που έγινε στον Αμαζόνιο ήταν ακόμα χειρότερο ´, λέει ο Τζόναθαν Αμπάντι , νεουορκέζος δικηγόρος και από τους νομικούς που εκπροσωπούν τους κατοίκους του δάσους στη μήνυσή τους κατ´α της Chevron.
Η δικαστική διαμάχη που ακολούθησε υπήρξε κακή ,μακροχρόνια και με αβέβαιη έκβαση. Αυτό που συνέβη στο παρθένο δάσος όμως, αν και δεν έτυχε τόσης δημοσιότητας όσης η διαροή της BP, είναι πραγματικά τραγικό.
Η Texaco λειτουργούσε περισσότερα από 300 πετρελαικά πηγάδια , επί σχεδόν τρεις δεκαετίες, στα βόρεια του Αμαζονίου και νότια των συνόρων της Κολομβίας, σε μιά εκτεταμμένη περιοχή του Ισημερινού.
Το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής υπέστη τρομακτική μόλυνση. Η ζωή και ο πολιτισμός των ντόπιων κατοίκων, που ψάρευαν και καλλιεργόυσαν τη γη όπως και οι πρόγονοί τους, μεταλλάχτηκαν, με αποτέλεσμα ο ντόπιος πληθυσμός να οδηγηθεί στη μιζέρια και στην εξαθλίωση.
Η Texaco ήρθε να εκμεταλλευτεί τα πετρέλαια αυτού του αρχέγονου , πανέμορφου τόπου στις αρχές της δεκαετίας του 60 , με όλη τη διακριτικότητα και χάρη που διακρίνει κάθε στρατό εισβολής. Κι όταν πια έφυγε το 1992 , άφησε πίσω της, σύμφωνα με τη μηνυτήρια αναφορά, μια εκτεταμένη χημική καταστροφή που δίελυσε τις ζωές και παραδόσεις των ντόπιων κατοίκων, ενώ έπληξε σοβαρά την υγεία τους.
Στη μηνυτήρια αναφορά που συνέταξαν οι ενάγοντες, επισημαίνεται: ´( η εταιρεία ) έριξε εκουσίως πολλά δισεκατομμύρια γαλόνια τοξικών αποβλήτων από την εξόρυξη του πετρελαίου στα ρυακια και τους ποταμούς του παρθένου δάσους, σε μία περιοχή έκτασης ίσης με το Ροντ Αιλαντ. Ανοιξε περισσότερους από 900 λάκκους με λύματα μέσα στη ζούγκλα- λάκκους από τους οποίους μέχρι και σήμερα διαρρέουν τοξικα απόβλητα στη γη και τον υδροφόρο ορίζοντα. Εκαψε εκατοντάδες χιλιάδες κυβικά ποδια φυσικού αερίου και πετρελαικών αποβλήτων στην ατμόσφαιρα, δηλητηριάζοντας τον αέρα και προκαλώντας ´μιά μάυρη βροχή ´ που, όταν ξέσπασαν οι τροπικές καταιγίδες , πλημμύρισε τη περιοχή.
Το κυνήγι του πετρελαίου από τη φύση του είναι απίστευτα καταστροφικό. Το κέρδος που μπορεί να αποκομίσουν, όμως, είναι τόσο μεγάλο και διαφθείρει τόσο πολύ όσους εμπλέκονται σ´ αυτές τις επιχειρήσεις, που οι κυβερνήσεις αρνούνται να επιβάλλουν τους αυστηρούς ελέγχους και κανόνε ασφαλείας, που χρειάζονται για να περιοριστεί η ζημιά στο περιβάλλον, καθώς και στους ανθρώπους και τα ζώα που ουν σ´ αυτό .
Και τώρα το μόνο που αλλάζει , είναι ο τόπος. Οι οικογένειες που εξαρτώνται , βιοποριστικ´α και πολιτιστικά, από τον υδροφόρο ορίζοντα του Κόλπου του Μεξικού, στις ΗΠΑ , βρίσκονται με κάποιο τρόπο στην ίδια θέση με εκείνες των ιθαγενών που καταστράφηκαν από τις πετρελαιοκηλίδες και την πετρελαική μόλυνση στο δάσος στον Ισημερινό.
Ο πετρελαικές εταιρείες δεν νοιάζονται. Η Shell ανυπομονεί να ξεκινήσει την εξόρυξη στον Αρκτικό Ωκεανό , έξω από τις βόρειες ακτές της Αλάσκας, σε μιά μεριοχή που θα δημιουργούσε τεράστιο πρόβλημα σε περίπτωση πετρελαικής διαρροής.
Οι εταιρείες υποκρίνονται ότι δεν υπάρχουν διαρροές! Πάντα διαβεβαιώνουν ότι οι γεωτρήσεις τους είναι ασφαλείς. Το ίδιο είπαν πριν αρχίσουν την εξόρυξη έξω από τη Σάντα Μπάρμπαρα, όπως το ίδιο έλςγαν και πριν αρχίσουν τις γεωτρήσεις στααρθένα δάση του Ισημερινού.
Ο πρόεδρος Ομπάμα έχει αναστείλει την άδεια εξόρυξης της Shell στην Αρκτική και έχει σταματήσει προσωρινά το λεγόμενο κυνήγι του μαύρου χρυσού στη συγκεκριμένη περιοχή . Αυτό που μας έχουν μάθει η πανωλεθρία της BP στον Κόλπο του Μεξικού είναι πόσο ανήμπορες και αδέξιες είναι οι πετρελαικές εταιρείες όταν καλούνται να προστατέυσουν τη ζωή και την υγεία των ανθρώπων, καθώς και το περιβάλλον.
Είναι επικίνδυνες. Θα πρέεπει να τους επιβληθούν οι πλέον αυστηροί έλεγχοι και οι πιό αυστηρές κυρώσεις για τις ζημιές που προκαλούν. Συγχρόνως, πρέπει να αναζητήσουμε με πολύ μεγαλύτερη αίσθηση του κατεπείγοντος εναλλακτικές πηγές ενέργειας. Το να αντιμετωπίζονται ο Κόλπος του Μεξικού, ο Αμαζόνιος και η Αρκτική σαν τεράστιες χωματερές τοξικών αποβλήτων είναι μιά προσβολή για τον πλανήτη και για όλες τις μορφές ζωής που κατοικούν σε αυτόν.
Η Chevron δεν θεωρεί ότι πρέπει να λογοδοτήσει για οποιοδήποτε απ´ο τα εγκλήματα που δίεπραξε η Texaco στον Αμαζόνιο. Εκπρόσωπός της με διαβεβαίωσε ότι οι ισχυρισμοί περί περιβαλλοντικής καταστροφής είναι υπερβολικοί κι ότι ακόμα κι αν η Texaco είχε προκαλέσει κάποια μόλυνση, μετά θα την είχε καθαρίσει.
Οι ιθαγενείς μπορεί να υποφέρουν, αλλά οι άνθρωποι της Chevron- Texaco νιώθουν πραγματικά καλά με τον εαυτό τους. Το κέρδος τους ήταν μεγάλο και τα σκουπίδια τους τα έχουν αφήσει πίσω.
Bob Herbert-The New York Times (Κυρ Ελευθεροτυπία)
Τετάρτη, Οκτωβρίου 05, 2011
Καθώς πλησιάζει η έξοδος από το ευρώ
Από την αρχή της κρίσης η κυβέρνηση τονίζει ότι η πολιτική της είναι μονόδρομος. Οσοι ασκούν κριτική είναι ανεύθυνοι ,εκτός πραγματικότητας, ή απλώς γραφικοί.
Στην ομιλία του στη ΔΕΘ ο πρωθυπουργός ομολόγησε ξεκάθαρα και την αιτία του μονοδρόμου: η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει πάση θυσία μέσα στο πλαίσιο του σκληρού νομίσματος.
Είναι αλήθεια ότι η σκληρή λιτότητα πήγασε από τον συντηρητικό πυρήνα του ευρώ. Το παράδοξο όμως που δεν εκτίμησε ούτε η κυβέρνηση ούτε η τρόικα, είναι ότι η λιτοτητα έφερε πιό κοντά και την έξοδο από το ευρώ. Από τη μιά, η ζήτηση κατέρρευσε λόγω των κρατικών περικοπών, της αύξησης των φόρων και της μείωσης των μισθών και συντάξεων. Από την άλλη, οι τράπεζες περιόρισαν την παροχή ρευστότητας για να ισχυροποιήσουν τους ισολογισμούς τους. Ο συνδυασμός τσάκισε τη μικρομεσαία ραχοκοκκαλιά της ελληνικής οικονομίαςκαι ανέβασε την ανεργία στα ύψη. Συνεπώς οι στόχοι για το έλλειμα δεν επιτυγχάνονται , ενώ η δυναμική του χρέους είναι πλέον εκτός ελέγχου.
Αντιμέτωπη με την αποτυχία, η κυβέρνηση παραδέρνει. Η εκποίηση περυσιακών στοιχείων και οι μαζικές απολύσεις από το Δημόσιο θα κάνουν τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Ο κ. Παπανδρέου ´εκανε την απίστευτη δήλωση ότι επιδίωκει να υπ´αρχει ´ενας τουλ´αχιστον εργαζόμενος σε κάθε οικογένεια στο άμεσο μέλλον. Ισως για να σηκώσει το βάρος της νέας φορολογίας ακίνητης περιουσίας.
Η αλλαγή πορείας είναι πλέον απαραίτητη και πρέπει να ξεκινήσει απo την παραδοχή ότι η ΟΝΕ αποδείχτηκε προβληματική και μη βίωσιμη. Η συμμετοχή της Ελλάδας ήταν καταστροφικό σφάλμα ιστορικών διαστάσεων . Η πραγματικότητα οδηγεί σε αθέτηση πληρωμών στο δημόσιο χρέος και επιστροφή στη δραχμή.
Δυστυχώς όμως η χώρα βρίσκεται μπροστά σ´ αυτές τις εξελίξεις με γονατισμένη οικονομία ακριβώς λόγω του μνημονίου. Αρα η επερχόμενη αλλαγή μπορεί να δημιουργήσει φαινόμενα πρωτοφανους κοινωνικής διάλυσης. Τα δύο μεγάλα κόμματα όντας ανέυθυνα για τη κατάσταση, δεν θα μπορέσουν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Το πρώτο ζητούμενο λοιπόν είναι να βγουν μπροστά οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που θέλουν να αποτρ´εψουν την κοινωνική καταστροφή. Χρειάζεται ένας ευρύς μετωπικός λιτικ´ος σχηματισμός με επίκεντρο την αριστερά.
Ο σχηματισμός αυτός θα προχωρήσει σε αθέτηση πληρωμών, λογιστικό ´ελεγχο και διαπραγμάτευση με τους δανειστές, ώστε να επιτευχθεί ουσιαστική διαγραφή του χρέους. Μεγάλο μέρος του δανεισμού ,ιδίως από την Ε.Ε και το ΔΝΤ, μπορεί να χαρακτηριστεί μη νομιμοποιημένος. Ακόμη , ο συντριπτικός όγκος των δημοσίων ομολόγων δίεπεται από την ελληνική νομοθεσία και άρα η Βουλή μπορεί μονομερώς να αλλάξει τη διαδικασία αποπληρωμής.
Η έξοδος από το ευρώ, από την άλλη, θα φέρει βαθειά αναταραχή που θα απαιτήσει συντεταγμένη αντιμετώπιση. Πρέπει να τεθούν οι τράπεζες υπό δημόσια ιδιοκτησία, να επιβληθεί έλεγχος στις κεφαλαιακές ροές, να ενεργοποιηθεί η νομισματική πολιτική για να καλυφθεί το πρωτογενές έλλειμμα, να γίνει αναδιανομή εισοδήματος και πλούτου για να στηριχθούν τα λαικά στρώματα, και να ληφθούν έκτακτα διοικητικά μέτρς για τις ανάγκες σε κάυσιμα , τρ´οφιμα και φάρμακα. Δεν υπάρχει τίποτε ακατόρθωτο ή πρωτοφανές σε όλα αυτά.
Η ιστορική εμπειρία δέιχνει ότι, αφου σπάσει η μέγγενη του σκληρού νομίσματος, η ανάκαμψη μπορεί να είναι ταχεία. Ανακτάται η εσωτερική αγορά και υπάρχει η δυνατότητα να προστατευτεί η απασχόληση, που είναι ο πρώτος στόχος. Θα μπουν έτσι οι βάσεις για μακροχρόνια αναζωογόνηση του παραγωγικού ιστού με πλήρες πρόγραμμα κοινωνικής αλλαγής υπέρ της εργασίας και εκ βάθρων αλλαγή του κράτους και του πολιτικού συστήματος.
Η τραγική επιλογή της συμμετοχής στην ΟΝΕ σε συνδυασμό με την ανικανότητα των κυρίαρχων κοινωνικών στρωμάτων έχει φέρει την Ελλάδα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Παραμένει όμως απολύτως εφικτή η επίλυση της κρίσης με πρωτοβουλία των λαικών στρωμάτων προς το συμφέρον της κοινωνίας ολόκληρης. Η κρίση μπορεί όντως να γίνει ευκαιρία να αλλάξει η Ελλάδα σε προοδευτική κατέυθυνση.
Του Κώστα Λαπαβίτσα καθ. Οικονομικών στη σχολή SOAS του Παν του Λονδίνου. Κυρ. Ελευθεροτυπία
Στην ομιλία του στη ΔΕΘ ο πρωθυπουργός ομολόγησε ξεκάθαρα και την αιτία του μονοδρόμου: η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει πάση θυσία μέσα στο πλαίσιο του σκληρού νομίσματος.
Είναι αλήθεια ότι η σκληρή λιτότητα πήγασε από τον συντηρητικό πυρήνα του ευρώ. Το παράδοξο όμως που δεν εκτίμησε ούτε η κυβέρνηση ούτε η τρόικα, είναι ότι η λιτοτητα έφερε πιό κοντά και την έξοδο από το ευρώ. Από τη μιά, η ζήτηση κατέρρευσε λόγω των κρατικών περικοπών, της αύξησης των φόρων και της μείωσης των μισθών και συντάξεων. Από την άλλη, οι τράπεζες περιόρισαν την παροχή ρευστότητας για να ισχυροποιήσουν τους ισολογισμούς τους. Ο συνδυασμός τσάκισε τη μικρομεσαία ραχοκοκκαλιά της ελληνικής οικονομίαςκαι ανέβασε την ανεργία στα ύψη. Συνεπώς οι στόχοι για το έλλειμα δεν επιτυγχάνονται , ενώ η δυναμική του χρέους είναι πλέον εκτός ελέγχου.
Αντιμέτωπη με την αποτυχία, η κυβέρνηση παραδέρνει. Η εκποίηση περυσιακών στοιχείων και οι μαζικές απολύσεις από το Δημόσιο θα κάνουν τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Ο κ. Παπανδρέου ´εκανε την απίστευτη δήλωση ότι επιδίωκει να υπ´αρχει ´ενας τουλ´αχιστον εργαζόμενος σε κάθε οικογένεια στο άμεσο μέλλον. Ισως για να σηκώσει το βάρος της νέας φορολογίας ακίνητης περιουσίας.
Η αλλαγή πορείας είναι πλέον απαραίτητη και πρέπει να ξεκινήσει απo την παραδοχή ότι η ΟΝΕ αποδείχτηκε προβληματική και μη βίωσιμη. Η συμμετοχή της Ελλάδας ήταν καταστροφικό σφάλμα ιστορικών διαστάσεων . Η πραγματικότητα οδηγεί σε αθέτηση πληρωμών στο δημόσιο χρέος και επιστροφή στη δραχμή.
Δυστυχώς όμως η χώρα βρίσκεται μπροστά σ´ αυτές τις εξελίξεις με γονατισμένη οικονομία ακριβώς λόγω του μνημονίου. Αρα η επερχόμενη αλλαγή μπορεί να δημιουργήσει φαινόμενα πρωτοφανους κοινωνικής διάλυσης. Τα δύο μεγάλα κόμματα όντας ανέυθυνα για τη κατάσταση, δεν θα μπορέσουν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Το πρώτο ζητούμενο λοιπόν είναι να βγουν μπροστά οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που θέλουν να αποτρ´εψουν την κοινωνική καταστροφή. Χρειάζεται ένας ευρύς μετωπικός λιτικ´ος σχηματισμός με επίκεντρο την αριστερά.
Ο σχηματισμός αυτός θα προχωρήσει σε αθέτηση πληρωμών, λογιστικό ´ελεγχο και διαπραγμάτευση με τους δανειστές, ώστε να επιτευχθεί ουσιαστική διαγραφή του χρέους. Μεγάλο μέρος του δανεισμού ,ιδίως από την Ε.Ε και το ΔΝΤ, μπορεί να χαρακτηριστεί μη νομιμοποιημένος. Ακόμη , ο συντριπτικός όγκος των δημοσίων ομολόγων δίεπεται από την ελληνική νομοθεσία και άρα η Βουλή μπορεί μονομερώς να αλλάξει τη διαδικασία αποπληρωμής.
Η έξοδος από το ευρώ, από την άλλη, θα φέρει βαθειά αναταραχή που θα απαιτήσει συντεταγμένη αντιμετώπιση. Πρέπει να τεθούν οι τράπεζες υπό δημόσια ιδιοκτησία, να επιβληθεί έλεγχος στις κεφαλαιακές ροές, να ενεργοποιηθεί η νομισματική πολιτική για να καλυφθεί το πρωτογενές έλλειμμα, να γίνει αναδιανομή εισοδήματος και πλούτου για να στηριχθούν τα λαικά στρώματα, και να ληφθούν έκτακτα διοικητικά μέτρς για τις ανάγκες σε κάυσιμα , τρ´οφιμα και φάρμακα. Δεν υπάρχει τίποτε ακατόρθωτο ή πρωτοφανές σε όλα αυτά.
Η ιστορική εμπειρία δέιχνει ότι, αφου σπάσει η μέγγενη του σκληρού νομίσματος, η ανάκαμψη μπορεί να είναι ταχεία. Ανακτάται η εσωτερική αγορά και υπάρχει η δυνατότητα να προστατευτεί η απασχόληση, που είναι ο πρώτος στόχος. Θα μπουν έτσι οι βάσεις για μακροχρόνια αναζωογόνηση του παραγωγικού ιστού με πλήρες πρόγραμμα κοινωνικής αλλαγής υπέρ της εργασίας και εκ βάθρων αλλαγή του κράτους και του πολιτικού συστήματος.
Η τραγική επιλογή της συμμετοχής στην ΟΝΕ σε συνδυασμό με την ανικανότητα των κυρίαρχων κοινωνικών στρωμάτων έχει φέρει την Ελλάδα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Παραμένει όμως απολύτως εφικτή η επίλυση της κρίσης με πρωτοβουλία των λαικών στρωμάτων προς το συμφέρον της κοινωνίας ολόκληρης. Η κρίση μπορεί όντως να γίνει ευκαιρία να αλλάξει η Ελλάδα σε προοδευτική κατέυθυνση.
Του Κώστα Λαπαβίτσα καθ. Οικονομικών στη σχολή SOAS του Παν του Λονδίνου. Κυρ. Ελευθεροτυπία
Κυριακή, Οκτωβρίου 02, 2011
Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογίεφσκι- ΦΤΩΧΟΙ
Και τί άνθρωπος είναι αυτός, τί άνθρωποι είναι αυτοί που χωρίς κανέναν λόγο προσβάλλουν μιά ορφανή? είναι σκουπίδια, δεν είναι άνθρωποι, είμαι βέβαιος. Γιά μένα , λόγου χάρη, κείνος ο λατερνατζής που συνάντησα σήμερα στη Γκοροχοβαγια, απ´ αυτούς αξίζει πιό πολύ εκτίμηση. Αυτός σκοτώνεται όλη μέρα για να κερδίσει λίγα ψωροκαπίκια που θα τον βοηθήσουν να ζήσει και γί αυτό είναι κύριος! Δεν καταδέχεται να ζητήσει ελεημοσύνη αλλά ιδρωκοπάει να ευχαριστήσει τον κόσμο σαν καλοκουρδισμένη μηχανή- σαν να λέει θα σας ευχαριστήσω όσο και όπως μπορώ. Ναι είναι ζητιάνος, δεν λέω, μα είναι ένας ευγενικός ζητιάνος που, κουρασμένος, ξυλιασμένος, σκοτώνεται να κάνει καλά τη δουλειά του. Κι υπάρχουν πολλοί τίμιοι άνθρωποι που, αν και κερδίζουν λίγα και ανάλογα με την ποσότητα και τη χρησιμότητα της δουλειάς τους, δεν προσκυνάνε κανέναν, δε ζητιανεύουν ψωμί
Μτφρ. Αντρέας Σαραντόπουλος/ εκδ. Ζαχαρόπουλος, 1990
Μτφρ. Αντρέας Σαραντόπουλος/ εκδ. Ζαχαρόπουλος, 1990
Jean Rhys- Καλημέρα Μεσάνυχτα
Λοιπόν, ας μιλήσουμε γι ´ αυτό κύριε Μπλανκ.
Εσείς, που εκπροσωπείτε τη κοινωνία, δικαιούστε να με πληρώνετε τετρακόσια φράγκα το μήνα. Αυτή είναι η αγοραστική μου αξία, γιατί είμαι ένα ανεπαρκές μέλος τς Κοινωνίας, γιατί είμαι αργή στο να παίρνω μπρος, αβέβαιη, ελαφρώς διαταραγμένη, δεν υπάρχει αμφιβολία γι ´ αυτό. Κι έτσι λοιπόν, εσείς έχετε το δικαίωμα να με πληρώνετε τετρακόσια φράγκα το μήνα, να με στεγάζετε σ´ ένα μικρό ανήλιαγο δωμάτιο, να με ντύνετε με κουρέλια, να με βασανίζετε με την ναησυχία και τη μονοτονία και τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες, μέχρι να με φέρετε στο σημείο να κοκκινίζω με μια ματιά, να κλαίω με μια λέξη. Δεν γίνεται να είμαδτε όλοι ευτυχισμένοι, δεν γίνεται να είμαστε όλοι τυχεροί και δεν θα ήταν και τόσο διασκεδαστικό αν ήμασταν. Ετσι δεν είναι κύριε Μπλανκ? Χρειάζεται το σκούρο φόντο για να αναδειχτούν τα φωτεινά χρώματα. Κάποιοι πρέπει να κλαίνε για να μπορούν κάποιοι να γελούν με τη ψυχή τους. Ο θυσίες είναι απαραίτητες...Ας υποθέσουμε ότι έχετε το μυστικό δικαίωμα να μου τσακίζετε τα πόδια. Το δικαίωμα όμως να μου γελοιοποιείτε την αναπηρία μου, όχι, αυτό δεν το νομίζω πως το έχετε. Κι εσείς σ ´αυτό το δικαίωμα είστε προσκολλημένος, έτσι δεν είναι? Πρέπει να είστε σε θέση να περιφρονείτε τους ανθρώπους που εκμεταλλεύεστε. Εύχομαι να σας βρούνε πολλά κακά, κύριε Μπλανκ, και παρεπιπτόντως, το φριχτό μαγαζί σας πάει για χρεοκοπία, Αλληλούια! Τα είπα εγώ όλα αυτά? Φυσικά και δεν τα είπα.
Ούτε που τα σκέφτηκα.
Μτφρ. Αργυρώ Μαντόγλου/ εκδ. Μελάνι 2005
Εσείς, που εκπροσωπείτε τη κοινωνία, δικαιούστε να με πληρώνετε τετρακόσια φράγκα το μήνα. Αυτή είναι η αγοραστική μου αξία, γιατί είμαι ένα ανεπαρκές μέλος τς Κοινωνίας, γιατί είμαι αργή στο να παίρνω μπρος, αβέβαιη, ελαφρώς διαταραγμένη, δεν υπάρχει αμφιβολία γι ´ αυτό. Κι έτσι λοιπόν, εσείς έχετε το δικαίωμα να με πληρώνετε τετρακόσια φράγκα το μήνα, να με στεγάζετε σ´ ένα μικρό ανήλιαγο δωμάτιο, να με ντύνετε με κουρέλια, να με βασανίζετε με την ναησυχία και τη μονοτονία και τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες, μέχρι να με φέρετε στο σημείο να κοκκινίζω με μια ματιά, να κλαίω με μια λέξη. Δεν γίνεται να είμαδτε όλοι ευτυχισμένοι, δεν γίνεται να είμαστε όλοι τυχεροί και δεν θα ήταν και τόσο διασκεδαστικό αν ήμασταν. Ετσι δεν είναι κύριε Μπλανκ? Χρειάζεται το σκούρο φόντο για να αναδειχτούν τα φωτεινά χρώματα. Κάποιοι πρέπει να κλαίνε για να μπορούν κάποιοι να γελούν με τη ψυχή τους. Ο θυσίες είναι απαραίτητες...Ας υποθέσουμε ότι έχετε το μυστικό δικαίωμα να μου τσακίζετε τα πόδια. Το δικαίωμα όμως να μου γελοιοποιείτε την αναπηρία μου, όχι, αυτό δεν το νομίζω πως το έχετε. Κι εσείς σ ´αυτό το δικαίωμα είστε προσκολλημένος, έτσι δεν είναι? Πρέπει να είστε σε θέση να περιφρονείτε τους ανθρώπους που εκμεταλλεύεστε. Εύχομαι να σας βρούνε πολλά κακά, κύριε Μπλανκ, και παρεπιπτόντως, το φριχτό μαγαζί σας πάει για χρεοκοπία, Αλληλούια! Τα είπα εγώ όλα αυτά? Φυσικά και δεν τα είπα.
Ούτε που τα σκέφτηκα.
Μτφρ. Αργυρώ Μαντόγλου/ εκδ. Μελάνι 2005
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 27, 2011
Στα σπίτια με μωσαικά
´Τα πιό ωραία λαικά σε σπίτια με μωσαικά τα έχω τραγουδήσεϊ είναι μιά παραλλαγή του γνωστού τραγουδιού, και η αναφορά του ειναι προφανής. Τα οικογενειακά τραπέζια τις Κυριακές που πάντα συνοδεύονταν από Ελληνική μουσική. Χαμηλή ένταση στην αρχή με ελαφρά μετά με το εκλεπτυσμένο είδος του αρχοντορεμπέτικου, και κατόπιν όπως έρρεα η μπύρα και το κρασί το ρεπερτόριο έμπαινε σε πιό σκληρά μονοπάτια, αυτό που προσωπικά πάντα πραλλήλιζα και ονόμαζα hard rock της ελληνικής μουσικής, μετά το 1960. Το βερύ λαικό ή απλά... Λαικό τραγούδι. Αυτό που δημιουργήθηκε από τις αναγκες έκφρασης της φτωχολογιάς, του μετανάστη, του εργάτη, του ανικανοποίητου κρυφού πόθου και της αγάπης. Ονόματα θρύλοι που σήμερα δεκαετίες μετά και καθώς οι γενιές αλλάζουν αλλά και οι καταστάσεις, φαντάζουν ρετρό. Ολοι σχεδόν έχουν φύγει από κοντά μας αλλά ώ του θαύματος οι Υμνοι τους έχουν μπολιάσει την ψυχή μας και το μουσικό μας εγώ και τραγουδιούνται ες αεί σαν το μουσικό μας πιστεύω και πετερ ημών. Πάνος Γαβαλάς, Καίτη Γκρέυ, Γιώτα Λύδια, Στράτος Διονυσίου, Πολυ Πάνου, Μανώλης Αγγελόπουλος, Μενιδιάτης, Ζαγοραίος, Μανώλης Χιώτης, Γρηγόρης Μπιθικώτσης!! ονόματα και συνθέτες που επένδυσαν πάνω τους, τεράστιου βεληνεκούς.
μήπως ξέχασα κανέναν?
Ξεσηκώνω τα λόγια της Γιώτα Νέγκα, μιάς αξιόλογότατης τραγουδίστριας νέας γενιάς που ο ¨τρόπος´ της δέιχνει τις επιρροές της. Είναι απ´ο το ΕΠΤΑ της Κυρ Ελευθεροτυπίας.
Οταν σκέφτομαι κάτι για τον Καζαντζίδη, συνήθως είναι λιγότερο από αυτό που πραγματικά νιώθω για κείνον. Εχει σημαδέψει την παιική μου ηλικία γιατί ήταν ο πρωταγωνιστής στις γνωστελς σε όλους μας ελληνικές οικογενειακές συγκεντρώσεςι, όπου η κατάληξη ήταν πάντοτε κοινή. ΤΟ ΚΛΑΜΑ.
Ο Καζαντζίδης ήταν η φωνή που έκανε τον πατέρα μου να χορεύεει και να κλαίει, το θείο μου να αγκαλιάζει τους νεότερους με ιδιαίτερη χαρμολύπη, κι εμάς τα παιδιά να παρατηρούμε την κατάνυ με πολλές απορίες.
Στα συγκεκριμένα δε γλέντια υπήρχε και μιά άτυπη ιεραρχία στα κομμάτια: στην αρχή έπεφταν οι ρούμπες και στο τέλος κλέιναμε με τον ´Γυάλινο κόσμο ´ και ´Το τελευταίο βράδυ μου ´
Οταν πολλά χρόνια αργότερα μπήκα στο τραγούδι, συνειδητοποίησα πως ο Καζαντζίδης υπήρξε στο πέρασμα των ετών ένάς άτυπος δάσκαλος. Τωρα συνειδητοποιώ οτι μου έκανε μάθημα χωρίς να το ξέρω. Αποτύπωνα τα φωνήεντα, τη τοποθέτηση της φωνής, προσπαθούσα να βγάλω μιά άκρη με τη τεχνική του. Κατάλαβαίνω πως στις μέρες μας οι φάμπρικες της Γερμανίας και η μάνα που μένει πίσω και θρηνεί δεν βρίσκουν αποδέκτες στους σημερινούς ακροατές. Ωστόσο επειδή το σκληρό σήμερα αναμ.ενεται ν γίνει αβάσταχτο αύριο , μαζί με τα ν´εα πράγματα που θα γραφτούν, ίσως να ανατρέξουμε ξανά σ´αυτόν.
Stavraetos
Κάπως έτσι μικρό παιδί τότε κάπου στα 70 και από σόι προσφύγων βρισκόμουνα στη Σαλαμίνα καλοκαίρι. Οι συγγενείς μου εκεί είχαν χτίσει ένα παράνομο σπιτάκι και περνάγαμε τα καλοκαίρια που μου άφησαν μοναδικ´ες αναμνήσεις. Ετσι λοιπόν της Παναγίας ήταν θυμάμαι είχαν αποφασίσει να κάνουν μιά διπλανή επέκταση στο παράνομο, αλλά στην κυριολεξία ´επρεπε να το σηκώσουν μέσα σε μία νύχτα. Ολοι εκεί λοιπόν!, οι λαικοί άνθρωποι οι άνθρωποι του μόχθου, της Παναγίας ξημερώματα να έχουν σηκώσει κάτω απ´ο τα κρυφά φώτα του Lux την παρανομη επέκταση, ενώ οι γυνάικες ξαδέλφες και θειάδες ετοίμαζαν το φαγητό ενός τέτοιου τραπεζιου που περιέγραψε η Γίωτα Νέγκα πιό πάνω.
Ξημέρωσε και ήδη έιχε στρωθεί το ταπέζι με τους ατελείωτους μεζέδες ενώ η μπύρα έρεε άφθονη από ππλύ νωρίς. Σε μία γωνιά το πικ απ με τις πλάκες και τα μικρά 45αρια με το γνωστό ρεπερτόριο. Ηδη στο τραπέζι είμαδταν πιωμένοι. Αλλά ήταν στην αυλή της νέας ανέγερσης και όλοι ήταν περήφανοι και ικανοποιημένοι για το έργο. Φωνές γελια δυνατό τραγούδι κ´απου κάπου και κανα σπάσιμο ποτηριού, χορός, και ΚΛΑΜΑ, γιατί στην προσφυγιά τίπτα δεν χτίζεται χορίς ιδρώτα και αίμα. Κι ετόυτη η νύχτα ποιός ξέρεις τί κρυφή γονιδιακή γωνία τους ξύπνησε. Αργά το απ´ογευμα και ολους τους έχει καταβάλει η βραδυνή κούραση αλλά και το ποτό. Χαμηλότερη ένταση και αρία ζειμπεκικα και παλαμάκια. Ενας γύρος ´ενα στροβιλισμα δύο Αχ!! Μία κλωτσία στον τοίχο με την γυψοσανίδα και παρτην κάτω. Αλλά ποιός να νοιαστεί!!! Γέλια παλαμάκια επιδοκιμασίες!! Γατί εμείς το φτίαξαμε. Δικό μας είναι, εμείς θα το γκρεμίσουμε.....
(τωρα αν αναρωτιέστε πως κατατάσσω και τα υπόλοιπα είδη του ελληνικουλ τραγουδιου θα προτεινα συνέχεια παραλληλισμών όπως
ρεμπέτικο με μπλουζ
Εντεχνο λαικο με ποπ
Και το παλιό ρετρο τραγούδι με την τζαζ των μεγάλων ορχηστρών. )
μήπως ξέχασα κανέναν?
Ξεσηκώνω τα λόγια της Γιώτα Νέγκα, μιάς αξιόλογότατης τραγουδίστριας νέας γενιάς που ο ¨τρόπος´ της δέιχνει τις επιρροές της. Είναι απ´ο το ΕΠΤΑ της Κυρ Ελευθεροτυπίας.
Οταν σκέφτομαι κάτι για τον Καζαντζίδη, συνήθως είναι λιγότερο από αυτό που πραγματικά νιώθω για κείνον. Εχει σημαδέψει την παιική μου ηλικία γιατί ήταν ο πρωταγωνιστής στις γνωστελς σε όλους μας ελληνικές οικογενειακές συγκεντρώσεςι, όπου η κατάληξη ήταν πάντοτε κοινή. ΤΟ ΚΛΑΜΑ.
Ο Καζαντζίδης ήταν η φωνή που έκανε τον πατέρα μου να χορεύεει και να κλαίει, το θείο μου να αγκαλιάζει τους νεότερους με ιδιαίτερη χαρμολύπη, κι εμάς τα παιδιά να παρατηρούμε την κατάνυ με πολλές απορίες.
Στα συγκεκριμένα δε γλέντια υπήρχε και μιά άτυπη ιεραρχία στα κομμάτια: στην αρχή έπεφταν οι ρούμπες και στο τέλος κλέιναμε με τον ´Γυάλινο κόσμο ´ και ´Το τελευταίο βράδυ μου ´
Οταν πολλά χρόνια αργότερα μπήκα στο τραγούδι, συνειδητοποίησα πως ο Καζαντζίδης υπήρξε στο πέρασμα των ετών ένάς άτυπος δάσκαλος. Τωρα συνειδητοποιώ οτι μου έκανε μάθημα χωρίς να το ξέρω. Αποτύπωνα τα φωνήεντα, τη τοποθέτηση της φωνής, προσπαθούσα να βγάλω μιά άκρη με τη τεχνική του. Κατάλαβαίνω πως στις μέρες μας οι φάμπρικες της Γερμανίας και η μάνα που μένει πίσω και θρηνεί δεν βρίσκουν αποδέκτες στους σημερινούς ακροατές. Ωστόσο επειδή το σκληρό σήμερα αναμ.ενεται ν γίνει αβάσταχτο αύριο , μαζί με τα ν´εα πράγματα που θα γραφτούν, ίσως να ανατρέξουμε ξανά σ´αυτόν.
Stavraetos
Κάπως έτσι μικρό παιδί τότε κάπου στα 70 και από σόι προσφύγων βρισκόμουνα στη Σαλαμίνα καλοκαίρι. Οι συγγενείς μου εκεί είχαν χτίσει ένα παράνομο σπιτάκι και περνάγαμε τα καλοκαίρια που μου άφησαν μοναδικ´ες αναμνήσεις. Ετσι λοιπόν της Παναγίας ήταν θυμάμαι είχαν αποφασίσει να κάνουν μιά διπλανή επέκταση στο παράνομο, αλλά στην κυριολεξία ´επρεπε να το σηκώσουν μέσα σε μία νύχτα. Ολοι εκεί λοιπόν!, οι λαικοί άνθρωποι οι άνθρωποι του μόχθου, της Παναγίας ξημερώματα να έχουν σηκώσει κάτω απ´ο τα κρυφά φώτα του Lux την παρανομη επέκταση, ενώ οι γυνάικες ξαδέλφες και θειάδες ετοίμαζαν το φαγητό ενός τέτοιου τραπεζιου που περιέγραψε η Γίωτα Νέγκα πιό πάνω.
Ξημέρωσε και ήδη έιχε στρωθεί το ταπέζι με τους ατελείωτους μεζέδες ενώ η μπύρα έρεε άφθονη από ππλύ νωρίς. Σε μία γωνιά το πικ απ με τις πλάκες και τα μικρά 45αρια με το γνωστό ρεπερτόριο. Ηδη στο τραπέζι είμαδταν πιωμένοι. Αλλά ήταν στην αυλή της νέας ανέγερσης και όλοι ήταν περήφανοι και ικανοποιημένοι για το έργο. Φωνές γελια δυνατό τραγούδι κ´απου κάπου και κανα σπάσιμο ποτηριού, χορός, και ΚΛΑΜΑ, γιατί στην προσφυγιά τίπτα δεν χτίζεται χορίς ιδρώτα και αίμα. Κι ετόυτη η νύχτα ποιός ξέρεις τί κρυφή γονιδιακή γωνία τους ξύπνησε. Αργά το απ´ογευμα και ολους τους έχει καταβάλει η βραδυνή κούραση αλλά και το ποτό. Χαμηλότερη ένταση και αρία ζειμπεκικα και παλαμάκια. Ενας γύρος ´ενα στροβιλισμα δύο Αχ!! Μία κλωτσία στον τοίχο με την γυψοσανίδα και παρτην κάτω. Αλλά ποιός να νοιαστεί!!! Γέλια παλαμάκια επιδοκιμασίες!! Γατί εμείς το φτίαξαμε. Δικό μας είναι, εμείς θα το γκρεμίσουμε.....
(τωρα αν αναρωτιέστε πως κατατάσσω και τα υπόλοιπα είδη του ελληνικουλ τραγουδιου θα προτεινα συνέχεια παραλληλισμών όπως
ρεμπέτικο με μπλουζ
Εντεχνο λαικο με ποπ
Και το παλιό ρετρο τραγούδι με την τζαζ των μεγάλων ορχηστρών. )
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 23, 2011
Ενα σουπερ ζιζάνιο καρφώνει τη Monsanto
Ενα σούπερ ζιζάνιο καρφώνει τη Monsanto
Πριν από δύο δεκαετίες, η Monsanto , η μεγαλύτερη πολυεθνική γεωργικής βιοτεχνολογίας στο κόσμο, κατασκεύασε γενετικά τροποποιημένους (γ.τ) σπόρους που μπορούσαν να αντιστέκονται στο ισχυρό ζιζανιοκτόνο Roundup-ραουνταπ, που επίσης ήταν δικό της παρασκεύασμα με σχεδόν καθολική χρήση για τις ανάγκες καθαρισμού των ανα την υφήλιο γεωργικών καλλιεργειών. Εκτάσεις εκατομμυρίων στρεμμάτων, κυρίως με καλλιέργειες, καλαμποκιού, σόγιας, βαμβακιού, ρυζιού και δημητριακών σε όλο τον κόσμο χρησιμοποιούσαν το ζιζανιοκτόνο και τους γ.τ σπόρους που του αντιστέκονταν, αγοράζοντας τα από τα ράφια της Monsanto .
Το κίνητρο ήταν ισχυρότατο: ο αγρότης δεν θα ανησυχούσε πλέον για τα ζιζάνια που του κατέτρωγαν τις σοδειές. Το μόνο που είχε να κάνει ήταν να καταβρέχει με roundup τα φυτά του, και κάθε παράσιτο θα εξαφανιζόταν πλην του ίδιου του ψεκασμένου φυτού που ήταν γ.τ να αντιστέκεται στο δηλητήριο. Για τους αγρότες ήταν μιά εκπληκτική λύση. Ετσι τα γ.τ φυτά και το ισχυρό τοξικό ζιζανιοκτόνο που πήγαινε πακέτο μαζί τους έφερναν ετήσια κέρδη πάνω από 1 δις δολάρια στη Monsanto, μεγιστοποιόυσαν τη γεωργική παραγωγή, και κάλυπταν μεγ´αλες εκτάσεις καλλιεργειών, που-για παράδειγμα- στις ΗΠΑ μόνο, άθροιζαν το 94% της συνολικής παραγωγής σόγιας και το 70% της παραγωγής καλαμποκιού και βαμβακιού. Τα λεγόμενα ´φυτα ραουνταπ έτοιμα ´-roundup ready κάλυψαν σαν κουβέρτα την αμερικανική αγροτική γη, σκεπάζοντας πάνω από 500000 τετρ χιλμ καλλιεργειών.
Σήμερα τα πράγματα άλλαξαν. Λέγεται ότι άλλαξαν τόσο ώστε συνιστούν τη μεγαλύτερη αλλαγή στην ιστορία της γεωργίας, και δυστυχώς, άλλαξαν προς το χειρότερο, για όλους. Τα φυτά roundup ready συναντούν πλέον στους αγρούς και ´ζιζάνια, roundup ready´
Περισσότερα από 20 είδη ζιζανίων σε συνολική έκταση 60 εκατομυρίων στρεμμάτων σε ΗΠΑ και Λ. Αμερική, μετά από 20 χρόνια συνεχούς ραντίσματος με το ίδιο φάρμακο, εχουν αναπτύξει δικούς τους μηχανισμούς, άμυνας, και είναι άτρωτα. Το χειρότερο, η γύρη τους μεταφέρει το γονίδιο αντίστασης, μεταδίδοντάς το και στα φυτά που δεν έχουν ψεκαστεί. Επίσης, τα νέα μεταλλαγμένα ζιζάνια είναι ισχυρότερα από τα προηγόυμενα, μεγαλύτερα και καταστροφικότερα.
Φυσικά το πρόβλημα είχε προβλεφθεί, διότι και οι πρωτοετείς της γεωπονίας ξέρουν οτι τα οικοσυστήματα προσαρμόζονται στις μεταβολές. Το ήξερε και η Monsanto. Οι αγρ´οτες, όχι. Ή απλά τους παραπλανούσαν. Θέλοντας να αντιμετωπίσει τον κινέζικο ανταγωνισμό, η Monsanto δαπάνησε 150 εκατ δολ το 2010 για να προωθήσει τις πωλήσεις του roundup και το κατάφερε, αυξάνοντάς τες κατά 57% στο πρώτο τρίμηνο του 2011. Γνωρίζοντας φυσικά το πρόβλημα της προσαρμογής των ζιζανίων, αλλά πετυχάινοντας κέρδη 700 εκατ δολ.
Πίσω στα χωράφια, οι γεωργοί συμεχίζουν τα σφάλματα. Παρασκευάζουν κοκτειλ ζιζανιοκτόνων, με υψηλή τοξικότητα, που όμως δεν φαίνεται να εμποδίζουν τη εξάπλωση των υπερ-ζιζανίων.
´ Το πρόβλημα καλπάζει ´ γρ´αφτηκε στην εφημερίδα του Σεντ Λιουις καθώς ´ η προσαρμογή των νέων ειδών ζιζανίων γίνεται ταχύτερα και δεν υπάρχει τρόπος να σταματήσει η επιμόλυνση μέσω της μεταφοράς της γύρης ´.
Για την Monsanto όλα αυτά δεν είναι παρά το άνοιγμα νέων πεδίων έρευνας και εμπορικής εκμετάλλευσης- αυτή τη φορά θα είναι νέοι γ.τ σπόροι που θα ανθίστανται στα superweeds ´ προκαλώντας νέο γύρο επιχειρηματικής κερδοφορίας και περιβαλλοντικής καταστροφής.´
Οι γεωπόνοι έχουν σκύψει στα μικροσκόπιά τους αναζητώντας εναλλακτικές στρατηγικές προστασίας των καλλιεργειών. Διότι, στο μεταξύ, γ.τ σπόροι και τα συνοδευτικά ζιζανιοκτόνα τους αποδεικνύονται, εκτός από ανίσχυρα, και επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία: η ακαδημαική έρευνα έχει από χρόνια διαπιστώσει την επικινδυνότητα των ευρέως χρησιμοποιουμενων ζιζανιοκτόνων ( του roundup και του ενεργού συστατικού τους glyphosate) ,γεγονός που υποτιμήθηκε. Σήμερα, υπό τη βαριά σκιά των superweeds, η επιστημονική κοινότητα υποχρεώνεται να ξανακουβεντιάσει για τη χρησιμότητα της βιοτεχνολογίας και των γ.τ οργανισμών.
Αυτή τη φορά ...σοβαρά.
( αχιλλέας φακατσέλης Κυρ Ελευθεροτυπία)
Υ.Σ
Για μένα το εγκληματικό στην όλη υπόθεση των γ.τ καλλιεργειών είναι πρώτον ,ότι όπως αναφέρει το άρθρο, ήξεραν εκ των προτέρων την πολύ απλή αρχή της ανθεκτικότητας και της αυτοπροσαρμογής των ειδών, αλλά μπροστά στο κέρδος δεν δίστασαν να συνεχίσουν μ.εχρι τέλους και σε υπερθετικό βαθμό να προωθόυν τη χρήση και τις πωλήσεις του roundup.
Και δέυτερον όλη αυτή η φαινομενικά αθώα βιοτεχνολογία των φυτικών ( προς το παρόν μέχρι να φτάσουμε και στον άνθρωπο) ειδών είναι ένα πείραμα χωρίς πισωγύρισμα. Και αυτό οφέιλεται στην επιμειξία των γονιδιομάτων όπως αναφέρθηκε , και αυτό είναι τραγικό γιατί θα χάσουμε, αν δεν έχουμε ήδη χάσει, την αυθεντικότητα των ειδών, δηλαδή λαικά να το πώ......´ΤΗ ΜΠΑΛΑ ´!!!
Πριν από δύο δεκαετίες, η Monsanto , η μεγαλύτερη πολυεθνική γεωργικής βιοτεχνολογίας στο κόσμο, κατασκεύασε γενετικά τροποποιημένους (γ.τ) σπόρους που μπορούσαν να αντιστέκονται στο ισχυρό ζιζανιοκτόνο Roundup-ραουνταπ, που επίσης ήταν δικό της παρασκεύασμα με σχεδόν καθολική χρήση για τις ανάγκες καθαρισμού των ανα την υφήλιο γεωργικών καλλιεργειών. Εκτάσεις εκατομμυρίων στρεμμάτων, κυρίως με καλλιέργειες, καλαμποκιού, σόγιας, βαμβακιού, ρυζιού και δημητριακών σε όλο τον κόσμο χρησιμοποιούσαν το ζιζανιοκτόνο και τους γ.τ σπόρους που του αντιστέκονταν, αγοράζοντας τα από τα ράφια της Monsanto .
Το κίνητρο ήταν ισχυρότατο: ο αγρότης δεν θα ανησυχούσε πλέον για τα ζιζάνια που του κατέτρωγαν τις σοδειές. Το μόνο που είχε να κάνει ήταν να καταβρέχει με roundup τα φυτά του, και κάθε παράσιτο θα εξαφανιζόταν πλην του ίδιου του ψεκασμένου φυτού που ήταν γ.τ να αντιστέκεται στο δηλητήριο. Για τους αγρότες ήταν μιά εκπληκτική λύση. Ετσι τα γ.τ φυτά και το ισχυρό τοξικό ζιζανιοκτόνο που πήγαινε πακέτο μαζί τους έφερναν ετήσια κέρδη πάνω από 1 δις δολάρια στη Monsanto, μεγιστοποιόυσαν τη γεωργική παραγωγή, και κάλυπταν μεγ´αλες εκτάσεις καλλιεργειών, που-για παράδειγμα- στις ΗΠΑ μόνο, άθροιζαν το 94% της συνολικής παραγωγής σόγιας και το 70% της παραγωγής καλαμποκιού και βαμβακιού. Τα λεγόμενα ´φυτα ραουνταπ έτοιμα ´-roundup ready κάλυψαν σαν κουβέρτα την αμερικανική αγροτική γη, σκεπάζοντας πάνω από 500000 τετρ χιλμ καλλιεργειών.
Σήμερα τα πράγματα άλλαξαν. Λέγεται ότι άλλαξαν τόσο ώστε συνιστούν τη μεγαλύτερη αλλαγή στην ιστορία της γεωργίας, και δυστυχώς, άλλαξαν προς το χειρότερο, για όλους. Τα φυτά roundup ready συναντούν πλέον στους αγρούς και ´ζιζάνια, roundup ready´
Περισσότερα από 20 είδη ζιζανίων σε συνολική έκταση 60 εκατομυρίων στρεμμάτων σε ΗΠΑ και Λ. Αμερική, μετά από 20 χρόνια συνεχούς ραντίσματος με το ίδιο φάρμακο, εχουν αναπτύξει δικούς τους μηχανισμούς, άμυνας, και είναι άτρωτα. Το χειρότερο, η γύρη τους μεταφέρει το γονίδιο αντίστασης, μεταδίδοντάς το και στα φυτά που δεν έχουν ψεκαστεί. Επίσης, τα νέα μεταλλαγμένα ζιζάνια είναι ισχυρότερα από τα προηγόυμενα, μεγαλύτερα και καταστροφικότερα.
Φυσικά το πρόβλημα είχε προβλεφθεί, διότι και οι πρωτοετείς της γεωπονίας ξέρουν οτι τα οικοσυστήματα προσαρμόζονται στις μεταβολές. Το ήξερε και η Monsanto. Οι αγρ´οτες, όχι. Ή απλά τους παραπλανούσαν. Θέλοντας να αντιμετωπίσει τον κινέζικο ανταγωνισμό, η Monsanto δαπάνησε 150 εκατ δολ το 2010 για να προωθήσει τις πωλήσεις του roundup και το κατάφερε, αυξάνοντάς τες κατά 57% στο πρώτο τρίμηνο του 2011. Γνωρίζοντας φυσικά το πρόβλημα της προσαρμογής των ζιζανίων, αλλά πετυχάινοντας κέρδη 700 εκατ δολ.
Πίσω στα χωράφια, οι γεωργοί συμεχίζουν τα σφάλματα. Παρασκευάζουν κοκτειλ ζιζανιοκτόνων, με υψηλή τοξικότητα, που όμως δεν φαίνεται να εμποδίζουν τη εξάπλωση των υπερ-ζιζανίων.
´ Το πρόβλημα καλπάζει ´ γρ´αφτηκε στην εφημερίδα του Σεντ Λιουις καθώς ´ η προσαρμογή των νέων ειδών ζιζανίων γίνεται ταχύτερα και δεν υπάρχει τρόπος να σταματήσει η επιμόλυνση μέσω της μεταφοράς της γύρης ´.
Για την Monsanto όλα αυτά δεν είναι παρά το άνοιγμα νέων πεδίων έρευνας και εμπορικής εκμετάλλευσης- αυτή τη φορά θα είναι νέοι γ.τ σπόροι που θα ανθίστανται στα superweeds ´ προκαλώντας νέο γύρο επιχειρηματικής κερδοφορίας και περιβαλλοντικής καταστροφής.´
Οι γεωπόνοι έχουν σκύψει στα μικροσκόπιά τους αναζητώντας εναλλακτικές στρατηγικές προστασίας των καλλιεργειών. Διότι, στο μεταξύ, γ.τ σπόροι και τα συνοδευτικά ζιζανιοκτόνα τους αποδεικνύονται, εκτός από ανίσχυρα, και επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία: η ακαδημαική έρευνα έχει από χρόνια διαπιστώσει την επικινδυνότητα των ευρέως χρησιμοποιουμενων ζιζανιοκτόνων ( του roundup και του ενεργού συστατικού τους glyphosate) ,γεγονός που υποτιμήθηκε. Σήμερα, υπό τη βαριά σκιά των superweeds, η επιστημονική κοινότητα υποχρεώνεται να ξανακουβεντιάσει για τη χρησιμότητα της βιοτεχνολογίας και των γ.τ οργανισμών.
Αυτή τη φορά ...σοβαρά.
( αχιλλέας φακατσέλης Κυρ Ελευθεροτυπία)
Υ.Σ
Για μένα το εγκληματικό στην όλη υπόθεση των γ.τ καλλιεργειών είναι πρώτον ,ότι όπως αναφέρει το άρθρο, ήξεραν εκ των προτέρων την πολύ απλή αρχή της ανθεκτικότητας και της αυτοπροσαρμογής των ειδών, αλλά μπροστά στο κέρδος δεν δίστασαν να συνεχίσουν μ.εχρι τέλους και σε υπερθετικό βαθμό να προωθόυν τη χρήση και τις πωλήσεις του roundup.
Και δέυτερον όλη αυτή η φαινομενικά αθώα βιοτεχνολογία των φυτικών ( προς το παρόν μέχρι να φτάσουμε και στον άνθρωπο) ειδών είναι ένα πείραμα χωρίς πισωγύρισμα. Και αυτό οφέιλεται στην επιμειξία των γονιδιομάτων όπως αναφέρθηκε , και αυτό είναι τραγικό γιατί θα χάσουμε, αν δεν έχουμε ήδη χάσει, την αυθεντικότητα των ειδών, δηλαδή λαικά να το πώ......´ΤΗ ΜΠΑΛΑ ´!!!
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 21, 2011
ΑΝΑΠΗΡΟΙ ΜΑΙΜΟΥΔΕΣ. Ηθικοί αυτουργοί και συνεργαζόμενοι κλεπταποδόχοι
Πάνω από δύο χρόνια λόγω της διαπιστωμένης ύπαρξης των ανάπηρων μαιμούδων, έχει φουντώσει ο διασυρμός του αναπηρικού κινήματος. Εχει φτάσει στον έσχατο ευτελισμό, η αξιοπρέπεια των πολιτών με αναπηρία, ώστε η λέξη ´ανάπηρος´ να ταυτίζεται περισσότερο με τη λέξη ´λαμόγιο ´ και πολύ λιγότερο, με τη καταγραφή ενός μέλους της Ελληνικής κοινωνίας, το οποίο κάτω από δυσκολότατες συνθήκες, λόγω των κοινωνικών και αρχιτεκτονικών εμποδίων, αγωνίζεται ηρωικά, για να μετεξελιχθεί σε ένα χρήσιμο και παραγωγικό πολίτη.
Εχουμε πρώτοι εμείς κατ´επανάληψη και σε όλους τους τόνους διακηρύξει, ότι απαιτούμε το ξεκαθάρισμα των πραγματικών αναπήρων και δικαιούχων των αναπηρικών επιδομάτων και συντάξεων, από τους...´ανάπηρους μαιμούδες´.που αποτελούν μέλη και κλεπταποδόχους της ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΑΤΗΣ.
Δυστυχώς δεν έχουμε πείσει, και η σύγχυση-που διασύρει το αναπηρικό κίνημα-κασλά κρατεί.
Ετσι κάθε φορά που οι μνημονιακές επιταγές, οδηγούν τη κυβέρνηση, σε ανάλγητες απάνθρωπες και οριζόντιες αντικοινωνικές περικοπές, στις λιγοστές συντάξεις και στα ισχνά επιδόματα μας,ακολουθεί ως δικαιολογία ´η ύπαρξη των αν´απηρων μαιμούδων´ ωσάν να είμαστε οι γεννήτορες και οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της ύπαρξής τους.
Είναι καιρός λοιπόν να πούμε και να δούμε με νηφαλιότητα και ευθυκρισία, πως γεννιούνται οι αναπηροι μαιμούδες και ποιοι είναι οι ´φυσικοί και ηθικοί-δράστες της μεγάλης αυτής κοινωνικής απάτης, που δυστυχώς τους αμνηστεύουν.
Γιαυτό, θα επιχειρήσουμε μία προσέγγιση καταγραφής της διαδικασίας, γέννησης και παραγωγής των ανάπηρων μαιμούδων, ώστε να αναδειχθούν οι καθοριστικά υπεύθυνοι, που λειτουργούν, ως φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί.
Οι διαδικασίες αποτίμησης του χαρακτηρισμού, πολίτης-άτομο με αναπηρία και το ποσοστό αναπηρίας του καθορίζονται από τα ακόλουθα όργανα.
1. Το βασικό όργανο καθορισμού του πολίτη ως ΑμεΑ, είναι ποκλειστικά οι επονομαζόμενες Υγειονομικές Επιτροπές, που διαθέτει κάθε ασφαλιστικός οργανισμός. Τις επιτροπές αυτές συγκροτούν οι α) Γιατροί (διαφόρων ειδικοτήτων) οι οποίοι καθοριστικά αποφασίζουν και β)Οι διοικητικοί υπάλληλοι του οργανισμού (που εκτελούν τις αποφάσεις των Υ.Ε).
2. Οι Υ.Ε καθοριστικά και δεσμευτικά αποφασίζουν, σύμφωνα με νόμους και προδιαγραφές, που εκδίδει-κατα βάση-η νομοθετική εξουσία, δηλαδή η Βουλή των Ελλήνων.
3. Η πιστή και δίκαια εφαρμογή όλων των προηγουμένων, ΑΝΗΚΕΙ, στην αρμοδιότητα της εκάστοτε κυβέρνησης και τους φορείς που την εκπροσωπούν.
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ!! Σε κανένα από τα ´οργανα αυτά, ΔΕΝ ΜΕΤΕΧΕΙ και επομένως, ΔΕΝ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ, κανένας εκπρόσωπος-υπό την ιδιότητα του αξιωματούχου ή στελέχους- του αναπηρικού κινήματος.
Επομένως για τον χαρακτηρισμό του κάθε πολίτη, ως ανάπηρου και μάλιστα δικαιούχου ή μή χορήγησης σύνταξης ή κάποιου επιδόματος, οι ΜΟΝΟΙ που ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ είναι οι ΓΙΑΤΡΟΙ και οι ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ του κάθε οργανισμού και φυσικά οι ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ τους προιστάμενοι. Κατά συνέπεια ειναι ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ των ΑΝΑΠΗΡΩΝ ΜΑΙΜΟΥΔΩΝ.
Φανερό λοιπόν ότι τα μέλη των διαφόρων Υ.Ε , είναι οι πρώτοι υπέυθυνοι γεννήτορες και οι φυσικοίκαι ηθικοί αυτουργοί των Αν Μαιμούδων. Αλλά δυστυχώς δεν αναζητούνται.
Και οιι ίδιοι οι Α.Μ απαλάσσονται? Οχι βέβαια! Αλλά από την καταγραφή της όλης διαδικασίας, είναι φανερό ότι οι Α.Μ στην πράξη ενεργούν ως ΚΛΕΠΤΑΠΟΔΟΧΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ των κοινωνικών αυτών απατεώνων και φυσικά έχουν τις ανάλογες ποινικές και αστικές ευθύνες αλλά δεν είναι οι βασικοί , φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί.
Γιατί χωρίς τους πρώτους, δηλαδή τα μέλη των επιτροπών και τους πολιτικούς και κομματικούς τους προισταμένους, ΔΕν είναι δυνατή η ύπαρξη και παραγωγή των Α.Μ. Αλλά τότε ,γιατί αναζητούνται μόνο οι δεύτεροι , οι κλεπταποδόχοι?
Μήπως είναι δύσκολο να τους βρουν?
Εμείς πιστεύουμε ότι τους ξέρουν.
Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγουμε για τους εξής λόγους.
Αφού οι υπέυθυνες ηγεσίες των Υπουργείων Υγείας, Εργασίας, ΥΠΕΣΔΑ κτλ, έχουν καταγράψει με σαφήνεια σωρεία αντικοινωνικών και παρανόμων δράσεων, είτε μέσα από την χορήγηση των παράνομων Αν Συντάξεων, είτε μέσα από την χορήγηση συντάξεων σε...πεθαμένους, ειτε μέσα απο. Τν σκανδαλώδη χορήγηση φαρμάκων, εξετάσεων και τεχνικών βοηθημάτων σε ανύπαρκτους ασθενείς (πχ φάρμακα εγκυμοσύνης σε 80χρονες, ή εξετάσεις προστάτη σε γυνάικες) ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΧΟΡΗΓΗΣΑΝ.
Τότε γιατί δεν στέλνουν στον εισαγγελέα τα μελη των Υ.Ε που είναι οι υπεύθυνοι της παράνομης διάθεσης του ´Δημοσίου Συμφέροντος´ δηλαδή των χρημάτων του Ελληνα φορολογούμενου?
Δυστυχώς όχι μόνο δεν τους στέλνουν στον εισαγγελέα, αλλά κανείς δεν τους αναζητεί και στην πράξη τους αμνηστέυουν. !! Γιατί??
Μήπως γιατί φοβόυνται , οι σημερινοί όψιμα καταγγέλοντες (που είναι τα βασικά μ´ελη του φάυλου ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ της πελατειακής κομματικής λογικής) ότι θα κελαηδήσουν, τα μέλη των επιτροπών και θα μιλήσουν όχι μόνο για τα ποσά που κόστισε η.... Κοινωνική τους εθαισθησία, αλλά και με ποιών πολιτικών παραγόντων εντολή ή ευλογία ενήργησα?
Αλλά οι μεγάλες επιδόσεις, στις παράνομες αυτές εν´εργειες-όπως λένε οι αριθμοί-έχουν γίνει σε νομούς και περιφέρειες που ΕΚΛΕΓΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ!! επομένως.......
ΜΕΤΑ ΤΑ ΠΑΡΑ ΠΑΝΩ, ΓΙΝΕΤΑΙ ΦΑΝΕΡΟ ΟΤΙ:
ΟΙ ΑΝΑΠΗΡΟΙ ΜΑΙΜΟΥΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΤΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΑΝΑΠΗΡΟΙ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!!!
ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ!!
Το Δ.Σ του αν Συλλόγου που εκδίδει το περιοδικό ΙΣΟΤΙΜΙΑ
ιουλιος αυγουστος 2011
Εχουμε πρώτοι εμείς κατ´επανάληψη και σε όλους τους τόνους διακηρύξει, ότι απαιτούμε το ξεκαθάρισμα των πραγματικών αναπήρων και δικαιούχων των αναπηρικών επιδομάτων και συντάξεων, από τους...´ανάπηρους μαιμούδες´.που αποτελούν μέλη και κλεπταποδόχους της ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΑΤΗΣ.
Δυστυχώς δεν έχουμε πείσει, και η σύγχυση-που διασύρει το αναπηρικό κίνημα-κασλά κρατεί.
Ετσι κάθε φορά που οι μνημονιακές επιταγές, οδηγούν τη κυβέρνηση, σε ανάλγητες απάνθρωπες και οριζόντιες αντικοινωνικές περικοπές, στις λιγοστές συντάξεις και στα ισχνά επιδόματα μας,ακολουθεί ως δικαιολογία ´η ύπαρξη των αν´απηρων μαιμούδων´ ωσάν να είμαστε οι γεννήτορες και οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της ύπαρξής τους.
Είναι καιρός λοιπόν να πούμε και να δούμε με νηφαλιότητα και ευθυκρισία, πως γεννιούνται οι αναπηροι μαιμούδες και ποιοι είναι οι ´φυσικοί και ηθικοί-δράστες της μεγάλης αυτής κοινωνικής απάτης, που δυστυχώς τους αμνηστεύουν.
Γιαυτό, θα επιχειρήσουμε μία προσέγγιση καταγραφής της διαδικασίας, γέννησης και παραγωγής των ανάπηρων μαιμούδων, ώστε να αναδειχθούν οι καθοριστικά υπεύθυνοι, που λειτουργούν, ως φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί.
Οι διαδικασίες αποτίμησης του χαρακτηρισμού, πολίτης-άτομο με αναπηρία και το ποσοστό αναπηρίας του καθορίζονται από τα ακόλουθα όργανα.
1. Το βασικό όργανο καθορισμού του πολίτη ως ΑμεΑ, είναι ποκλειστικά οι επονομαζόμενες Υγειονομικές Επιτροπές, που διαθέτει κάθε ασφαλιστικός οργανισμός. Τις επιτροπές αυτές συγκροτούν οι α) Γιατροί (διαφόρων ειδικοτήτων) οι οποίοι καθοριστικά αποφασίζουν και β)Οι διοικητικοί υπάλληλοι του οργανισμού (που εκτελούν τις αποφάσεις των Υ.Ε).
2. Οι Υ.Ε καθοριστικά και δεσμευτικά αποφασίζουν, σύμφωνα με νόμους και προδιαγραφές, που εκδίδει-κατα βάση-η νομοθετική εξουσία, δηλαδή η Βουλή των Ελλήνων.
3. Η πιστή και δίκαια εφαρμογή όλων των προηγουμένων, ΑΝΗΚΕΙ, στην αρμοδιότητα της εκάστοτε κυβέρνησης και τους φορείς που την εκπροσωπούν.
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ!! Σε κανένα από τα ´οργανα αυτά, ΔΕΝ ΜΕΤΕΧΕΙ και επομένως, ΔΕΝ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ, κανένας εκπρόσωπος-υπό την ιδιότητα του αξιωματούχου ή στελέχους- του αναπηρικού κινήματος.
Επομένως για τον χαρακτηρισμό του κάθε πολίτη, ως ανάπηρου και μάλιστα δικαιούχου ή μή χορήγησης σύνταξης ή κάποιου επιδόματος, οι ΜΟΝΟΙ που ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ είναι οι ΓΙΑΤΡΟΙ και οι ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ του κάθε οργανισμού και φυσικά οι ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ τους προιστάμενοι. Κατά συνέπεια ειναι ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ των ΑΝΑΠΗΡΩΝ ΜΑΙΜΟΥΔΩΝ.
Φανερό λοιπόν ότι τα μέλη των διαφόρων Υ.Ε , είναι οι πρώτοι υπέυθυνοι γεννήτορες και οι φυσικοίκαι ηθικοί αυτουργοί των Αν Μαιμούδων. Αλλά δυστυχώς δεν αναζητούνται.
Και οιι ίδιοι οι Α.Μ απαλάσσονται? Οχι βέβαια! Αλλά από την καταγραφή της όλης διαδικασίας, είναι φανερό ότι οι Α.Μ στην πράξη ενεργούν ως ΚΛΕΠΤΑΠΟΔΟΧΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ των κοινωνικών αυτών απατεώνων και φυσικά έχουν τις ανάλογες ποινικές και αστικές ευθύνες αλλά δεν είναι οι βασικοί , φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί.
Γιατί χωρίς τους πρώτους, δηλαδή τα μέλη των επιτροπών και τους πολιτικούς και κομματικούς τους προισταμένους, ΔΕν είναι δυνατή η ύπαρξη και παραγωγή των Α.Μ. Αλλά τότε ,γιατί αναζητούνται μόνο οι δεύτεροι , οι κλεπταποδόχοι?
Μήπως είναι δύσκολο να τους βρουν?
Εμείς πιστεύουμε ότι τους ξέρουν.
Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγουμε για τους εξής λόγους.
Αφού οι υπέυθυνες ηγεσίες των Υπουργείων Υγείας, Εργασίας, ΥΠΕΣΔΑ κτλ, έχουν καταγράψει με σαφήνεια σωρεία αντικοινωνικών και παρανόμων δράσεων, είτε μέσα από την χορήγηση των παράνομων Αν Συντάξεων, είτε μέσα από την χορήγηση συντάξεων σε...πεθαμένους, ειτε μέσα απο. Τν σκανδαλώδη χορήγηση φαρμάκων, εξετάσεων και τεχνικών βοηθημάτων σε ανύπαρκτους ασθενείς (πχ φάρμακα εγκυμοσύνης σε 80χρονες, ή εξετάσεις προστάτη σε γυνάικες) ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΧΟΡΗΓΗΣΑΝ.
Τότε γιατί δεν στέλνουν στον εισαγγελέα τα μελη των Υ.Ε που είναι οι υπεύθυνοι της παράνομης διάθεσης του ´Δημοσίου Συμφέροντος´ δηλαδή των χρημάτων του Ελληνα φορολογούμενου?
Δυστυχώς όχι μόνο δεν τους στέλνουν στον εισαγγελέα, αλλά κανείς δεν τους αναζητεί και στην πράξη τους αμνηστέυουν. !! Γιατί??
Μήπως γιατί φοβόυνται , οι σημερινοί όψιμα καταγγέλοντες (που είναι τα βασικά μ´ελη του φάυλου ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ της πελατειακής κομματικής λογικής) ότι θα κελαηδήσουν, τα μέλη των επιτροπών και θα μιλήσουν όχι μόνο για τα ποσά που κόστισε η.... Κοινωνική τους εθαισθησία, αλλά και με ποιών πολιτικών παραγόντων εντολή ή ευλογία ενήργησα?
Αλλά οι μεγάλες επιδόσεις, στις παράνομες αυτές εν´εργειες-όπως λένε οι αριθμοί-έχουν γίνει σε νομούς και περιφέρειες που ΕΚΛΕΓΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ!! επομένως.......
ΜΕΤΑ ΤΑ ΠΑΡΑ ΠΑΝΩ, ΓΙΝΕΤΑΙ ΦΑΝΕΡΟ ΟΤΙ:
ΟΙ ΑΝΑΠΗΡΟΙ ΜΑΙΜΟΥΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΤΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΑΝΑΠΗΡΟΙ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΛΑΜΟΓΙΑ!!!!!
ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ!!
Το Δ.Σ του αν Συλλόγου που εκδίδει το περιοδικό ΙΣΟΤΙΜΙΑ
ιουλιος αυγουστος 2011
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 16, 2011
Η σημασία της αυτοεκτίμησης
Πολλοί δημοσιογράφοι κάνουν την αυτοκριτική τους αυτές τις ημέρες, με αφορμή τα δημοσιεύματα και τα όσα ειπώθηκαν στα δελτία ειδήσεων για την Γερμανίδα που συνελήφθη και αφέθηκε ελεύθερη. Η γκάφα της Ελληνικής Αστυνομίας πήρε πολύ κόσμο στο λαιμό της, αλλά ήταν γκάφα;
Προσωπικά, έχω την εντύπωση πως η Ελληνική Αστυνομία δεν έκανε γκάφα, όταν ανακοίνωσε στους δημοσιογράφους πως η Γερμανίδα που συνελήφθη ήταν κόρη διάσημων τρομοκρατών.
Την γκάφα την είχαν κάνει οι αστυνομικοί μια μέρα πριν, όταν συνέλαβαν τον Δημοσθένη Παπαδάτο, τον ξυλοκόπησαν, τον εξύβρισαν, τον ξεγύμνωσαν και μετά τον άφησαν ελεύθερο, λέγοντάς του πως είχαν κάνει λάθος και πως τον πέρασαν για κάποιον άλλο.
Η «γκάφα» με τη Γερμανίδα βοήθησε να ξεχαστεί αμέσως η γκάφα της προηγούμενης ημέρας. Όλοι ασχολήθηκαν με τη Γερμανίδα και τους «τρομοκράτες» γονείς της και ξέχασαν τον Δημοσθένη Παπαδάτο. Η γκάφα με «γκάφα» ξεχνιέται. Η Αστυνομία πέτυχε τον σκοπό της.
Η διαρροή ψευδών πληροφοριών της Αστυνομίας προς τους δημοσιογράφους είχε ένα ακόμα θετικό αποτέλεσμα για την Αστυνομία: όλοι σταμάτησαν να βρίζουν τους αστυνομικούς -που βασάνισαν και εξευτέλισαν έναν άνθρωπο- και άρχισαν να βρίζουν τους δημοσιογράφους.
Αλήθεια, έχει σκεφτεί κάποιος τι θα συνέβαινε επί κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας, αν οι αστυνομικοί είχαν συλλάβει έναν αθώο πολίτη και στη συνέχεια τον ξυλοκοπούσαν και τον ξεβράκωναν μέσα στη ΓΑΔΑ; Θα έπεφτε η κυβέρνηση. Πάντως, τώρα η υπόθεση «θάφτηκε». (Δεν έχω τρυφερά αισθήματα προς τη Νέα Δημοκρατία – μια παρατήρηση κάνω.)
Σύμφωνα με το συνήγορο της Γερμανίδας, η πελάτης του έχει υποστεί ανεπανόρθωτη επαγγελματική και ηθική ζημιά από τις αναφορές για υποτιθέμενες συγγενικές σχέσεις με μέλη της γερμανικής οργάνωσης RAF και θα στραφεί νομικά με αγωγές και μηνύσεις κατά παντός υπευθύνου. Σύμφωνα με δηλώσεις του, μήνυση σκοπεύει να κάνει και ο κ. Δημοσθένης Παπαδάτος.
Σκέφτομαι πως εκατοντάδες πολίτες έχουν πέσει θύματα της βίας των αστυνομικών και έχουν καταστραφεί από ψευδή και συκοφαντικά δημοσιεύματα στον Τύπο, αλλά δεν αντέδρασαν καθόλου. Δεν τους πέρασε καν από το μυαλό να κάνουν μήνυση. Το δέχτηκαν σαν φυσικό φαινόμενο –σαν σεισμό- και ανακουφίστηκαν όταν τελείωσε.
Επίσης, έχουμε δει άπειρες εφόδους αστυνομικών και δημοσιογράφων σε σπίτια υπόπτων. Πρώτα μπαίνουν οι αστυνομικοί και ακολουθούν οι δημοσιογράφοι με τις κάμερες – πρώτα μπαίνουν οι καθαρίστριες και μετά οι πουτάνες.
Ακόμα, έχουμε δει εκατοντάδες δημοσιογράφους να εξευτελίζουν –με τις ερωτήσεις τους- συγγενείς κατηγορουμένων. Κανείς δεν σκέφτηκε να τους πλακώσει στα μπουνίδια ή να τους κάνει μήνυση – κάθονται όλοι και τους αντιμετωπίζουν σαν να είναι ανώτατοι δικαστές ή θεοί.
Η αντίδραση της Γερμανίδας και της οικογένειάς της ήταν άμεση: αγωγές και μηνύσεις. Λυπάμαι που θα στενοχωρήσω κάποιους αναγνώστες, αλλά και σε αυτόν τον τομέα οι Γερμανοί μας νίκησαν. Αυτή τη φορά μέσα στην έδρα μας.
Γιατί οι περισσότεροι Έλληνες –ιδιαίτερα οι μεγαλύτεροι σε ηλικία- δεν αντιδρούν όταν καταπατούνται τα δικαιώματά τους και αντιμετωπίζουν τους αστυνομικούς και τους δημοσιογράφους σαν κάτι ανώτερο; Νομίζω πως η απάντηση είναι απλή: χαμηλή αυτοεκτίμηση.
Υπάρχει κάποιος που πιστεύει πως θα μπορούσε σε μια άλλη χρεοκοπημένη χώρα του δυτικού κόσμου να βγει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και να δηλώσει «μαζί τα φάγαμε»; Για σκεφτείτε λίγο. Αποκλείεται. Θα τον είχαν κάνει κομματάκια.
Στην Ελλάδα, όμως, εμφανίστηκε ο κ. Πάγκαλος, δήλωσε «μαζί τα φάγαμε» και πολλοί τσίμπησαν – είπαν «μαζί τα φάγαμε». Γιατί συνέβη αυτό; Είναι απλό: χαμηλή αυτοεκτίμηση.
Όλο το παιχνίδι των εξουσιών στην Ελλάδα γίνεται πάνω στη χαμηλή αυτοεκτίμηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού – οι εξουσίες έχουν αντιληφθεί αυτήν την αδυναμία και φροντίζουν να τη συντηρούν. Πού οφείλεται, όμως, η χαμηλή αυτοεκτίμηση; Δεν το γνωρίζω – πιθανολογώ στον αναλφαβητισμό, στο ραγιαδισμό, σε τραυματικές εμπειρίες, σε άσχημα παιδικά χρόνια, ίσως και στην Ορθοδοξία. Οι ορθόδοξοι λαοί, παραδοσιακά, είναι παθητικοί και μοιρολάτρες, και ψάχνουν για πατερούληδες – το καλύτερο παράδειγμα είναι οι Ρώσοι.
Σαν παιδί πρόλαβα να ακούσω πολλές φορές το «μη μιλάς εσύ, είσαι μικρός» ή το «μιλάς εσύ, δεν ξέρεις» – όχι από τους γονείς μου, αλλά από όλους σχεδόν τους υπόλοιπους. Οπωσδήποτε, αυτό δεν ήταν και πολύ καλό για την ανατροφή μου. Αν και βαθιά μέσα μου πίστευα πως έχω κάποια αξία και πως μπορώ να κάνω κάποια πράγματα, πέρασαν πάρα πολλά χρόνια για να αποκτήσω αυτοπεποίθηση.
Σήμερα τα πράγματα δεν είναι έτσι. Γι’ αυτό οι νέοι Έλληνες δεν μασάνε τον κώλο τους. Τα νέα παιδιά έχουν πάει στο άλλο άκρο – όχι μόνο δεν έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση αλλά το καθένα πιστεύει πως είναι μοναδικό. Δεν ξέρω αν είναι καλό αυτό – πάντως, μου φαίνεται καλύτερο από το να πιστεύεις πως είσαι ένα σκουπίδι.
Πού οφείλεται αυτή η θεαματική αλλαγή; Νομίζω πως οφείλεται –σε μεγάλο βαθμό- στην τεχνολογία. Σήμερα κανείς δεν μπορεί να σου πει «μη μιλάς εσύ, είσαι μικρός». Μικρό είναι το μάτι σου – κάνω ένα μπλογκ, μια σελίδα στο Facebook, μια σελίδα στο Myspace και είμαι όσο μεγάλος θέλω.
Το διαδίκτυο κοινωνικοποιεί τα παιδιά και τα κάνει να πιστεύουν στις δυνατότητές τους. Ας πάρουμε για παράδειγμα ένα μουσικό γκρουπ από πιτσιρικάδες. Πριν από 20 χρόνια θα έτρεχαν από εταιρεία σε εταιρεία και θα παρακαλούσαν να τους ακούσουν, για να τους βγάλουν δίσκο. Σήμερα, κάνουν μια σελίδα στο Myspace, «ανεβάζουν» τη μουσική τους και δεν έχουν ανάγκη κανέναν.
Το πιο σημαντικό δεν είναι η αποδοχή από τους άλλους, αλλά η αίσθηση ότι υπάρχεις. Αν «ανεβάσεις» τη μουσική σου στο διαδίκτυο και σου γράψει ο άλλος «τι μαλακίες είναι αυτές που παίζεις», σου αναγνωρίζει τουλάχιστον ότι υπάρχεις – σε άκουσε. Για σκεφτείτε όλα αυτά τα παιδιά που γυρνούσαν σαν τις άδικες κατάρες με ένα demo στο χέρι και δεν τα άκουσε ποτέ κανείς.
Όταν έχεις αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση -και γνωρίζεις τα δικαιώματά σου-, δεν είναι καθόλου εύκολο να σου επιβληθούν οι εξουσίες. Η 27χρονη Γερμανίδα και ο Δημοσθένης Παπαδάτος ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία. Οι εξουσίες θα πληρώσουν και θα χάσουν κομμάτι της δύναμής τους. Και την επόμενη φορά θα είναι πιο προσεκτικές. Και πιο αδύναμες.
Pitsirikos
Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 12, 2011
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 11, 2011
Ο Πλούταρχος γράφει για τις «συμφορές του δανεισμο...
tromaktiko: Ο Πλούταρχος γράφει για τις «συμφορές του δανεισμο...: «Ο δανεισμός είναι πράξη υπέρτατης αφροσύνης και μαλθακότητας»! Το είπε οΠλούταρχος τον 1ο μ.Χ. αιώνα και να...
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 04, 2011
Τί πρέπει να κάνουμε (του Νίκου Αραπάκη)TVXS
Οι αιτίες που μας έφεραν ως εδώ και κυρίως «τι πρέπει να κάνουμε;» είναι το αντικείμενο έρευνας της Κρυσταλίας Πατούλη - ερωτήματα στα οποία δίνουν τη δική τους απάντηση γνωστές προσωπικότητες των γραμμάτων, των επιστημών και των τεχνών. Σήμερα, δημοσιεύουμε την απάντηση του συγγραφέα Νίκου Αραπάκη.
Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ αμιγώς ευρωπαϊκή χώρα, με αποτέλεσμα να μην βιώσει και, κατ’ επέκταση, να μην κάνει κτήμα της τα όσα προέκυψαν από τις διάφορες κοσμογονικές αλλαγές (διαφωτισμός, βιομηχανική επανάσταση κλπ) που συντελέστηκαν στην Ευρώπη. Μονίμως, τόσο σαν λαός όσο και σαν κράτος, τρέχαμε να προλάβουμε τις ευρωπαϊκές εξελίξεις. Είναι αυτονόητο ότι, κατ’ ουσίαν, δεν τις προλάβαμε ποτέ, αλλά και οσάκις τις προλαβαίναμε δεν το κάναμε με το σωστό τρόπο. Τις περισσότερες φορές, για να μην πω όλες και θεωρηθώ υπερβολικός, κόβαμε δρόμο. Κοινώς, κλέβαμε (βλέπε: πλαστά δημοσιονομικά στοιχεία, πλαστά μεγέθη κτηνοτροφικής ή αγροτικής παραγωγής, άθλια και πανάκριβα δημόσια έργα κλπ).
Η έλλειψη διαυγούς κατεύθυνσης. Αυτή ευθύνεται, πρωτίστως, για τα δεινά μας. Διακόσια, περίπου, χρόνια μετά την απελευθέρωσή μας από τους Τούρκους, δεν έχουμε ακόμη καταφέρει να βρούμε την ταυτότητά μας. Βολοδέρνουμε ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση, αδυνατώντας να κατασταλάξουμε στο που ανήκουμε πραγματικά. Κι η αδυναμία μας αυτή μας οδήγησε στο να φτιάξουμε ένα κράτος έκτρωμα, ένα κράτος βασισμένο σε ένα συνονθύλευμα ιδεολογημάτων, που τα θεμέλιά του αποτελούν κακόγουστοι εθνικοί μύθοι του τύπου «όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια», ενώ τα διάφορα ιδεολογικά ρεύματα, όπως η σοσιαλδημοκρατία ή ο φιλελευθερισμός, που διαμόρφωσαν την Ευρώπη του σήμερα, εμείς τα κάναμε κτήμα μας πότε με το «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα» και πότε υπογράφοντας για τις ταυτότητες.
Όμως, έστω και υπ’ αυτές τις συνθήκες, αν δεν είχαμε την ατυχία να ζήσουμε την Ελληνική εκδοχή του μεσαίωνα μετά τη λήξη του Β’ παγκόσμιου πολέμου, θα είχαμε προλάβει να διορθώσουμε κάποια πράγματα. Δυστυχώς, και εδώ σταθήκαμε άτυχοι (το άτυχοι βάλτε το σε εισαγωγικά. Κατ’ ουσίαν δεν ήταν ατυχία ο δρόμος που ακολουθήσαμε μετά τη λήξη του εμφυλίου, αλλά επιλογή συγκεκριμένων, εγχώριων και αλλοδαπών, δυνάμεων). Όταν, λοιπόν, η Ευρώπη, μετά τη λήξη του πιο καταστρεπτικού πολέμου όλων των εποχών, άρχισε να ανοικοδομείται υλικά και κυρίως πνευματικά, συζητώντας για όλα τα παράλογα που την οδήγησαν σε αυτό το ζοφερό αποτέλεσμα και ζώντας ένα δεύτερο διαφωτισμό, εμείς βιώσαμε για μια ακόμη φορά τον απόλυτο σκοταδισμό. Είναι γνωστά αυτά τα πράγματα και δεν νομίζω ότι χρειάζεται να τα επαναλάβω. Όλοι γνωρίζουν τι απέγιναν τα χρήματα του περιβόητου σχεδίου Μάρσαλ και πως, αντί να ανοικοδομηθεί η χώρα, «ανοικοδομήθηκαν» οι τσέπες μερικών δεκάδων οικογενειών. Μα το χειρότερο όλων δεν ήταν η υλική υστέρηση της χώρας, η μη κατασκευή δρόμων, λιμανιών και άλλων υποδομών. Το χειρότερο όλων ήταν ότι, προκειμένου οι λίγοι επιτήδειοι να καταχραστούν με την ησυχία τους τα χρήματα αυτά, επέβαλλαν έναν εθνικοπατριωτικό σκοταδισμό ο οποίος μας ταλανίζει ακόμη και σήμερα. Με αποτέλεσμα, για όλα τα δεινά του τόπου να φταίνε πάντοτε οι άλλοι. Κοντολογίς, δεν κοιταχτήκαμε ποτέ στον καθρέφτη. Ή, κι αν ακόμη κοιταχτήκαμε, δεν είδαμε ποτέ το πραγματικό μας είδωλο. Βλέπαμε μονίμως αυτό που θέλαμε να δούμε: αυτό το κίβδηλο είδωλο που είχαμε κατά νου και το οποίο μας εμφάνιζε ως κιμπάρηδες, μάγκες και καραμπουζουκλήδες.
Ας έρθουμε στα πιο κοντινά μας χρόνια, στην περίοδο μετά την πτώση της χούντας. Κι εδώ πάλι σταθήκαμε άτυχοι. Κυρίως γιατί δεν είχαμε την τύχη να πέσουμε σε κάποιον ηγέτη με όραμα. Μολονότι ο Ανδρέας Παπανδρέου έκανε κάποια βήματα εκσυγχρονισμού του κράτους και της κοινωνίας (για πρώτη φορά τη συγκεκριμένη περίοδο εξαλείφθηκε ο φόβος του χωροφύλακα), κυρίως την τετραετία ’81-’85, πολύ σύντομα η προσπάθεια εκσυγχρονισμού εγκαταλείφθηκε και ξανακυλήσαμε στο λαϊκισμό.
Όμως η πραγματικά μεγάλη χαμένη ευκαιρία εκσυγχρονισμού της χώρας που, κατά πάσα πιθανότητα, αν γινόταν με το σωστό τρόπο θα είχε θεμελιώσει ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος τόσο σε θεσμούς όσο και σε υποδομές, ήταν η περίοδος Σημίτη. Εκεί, κατά την εκτίμησή μου, χάθηκε το στοίχημα της ευρωπαϊκής Ελλάδας και χτίστηκαν τα θεμέλια της κρίσης. Εκεί που, αντί να ισχυροποιηθούν οι θεσμοί ενός κράτους σύγχρονου, θεσμοποιήθηκε η διαφθορά, η λοβιτούρα και το «όσα φάμε όσα πιούμε κι όσα αρπάξει ο κώλος μας». Δημοσιογράφοι-παπαγαλάκια οικονόμησαν εκατομμύρια και έγιναν, εν μια νυκτί, από υπάλληλοι εφημεριδάρχες και ραδιοφωνάρχες, καταληστεύτηκαν οι οικονομίες εκατομμυρίων Ελλήνων με την μεγαλύτερη απάτη όλων των εποχών, το χρηματιστήριο, ασήμαντοι επιχειρηματίες, μέσα σε ελάχιστα χρόνια έγιναν ζάμπλουτοι, απομυζώντας αποκλειστικά και μόνο τον κρατικό κορβανά και τις επιχορηγήσεις της ευρωπαϊκής ένωσης. Μα το χειρότερο απ’ όλα ήταν ότι θεοποιήθηκε το χρήμα και το life style. Καλλιεργήθηκε εντέχνως η λογική ότι τα πάντα είναι χρήμα. «Έχεις φράγκα, είσαι θεός. Δεν έχεις, είσαι σκουπίδι».
Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος. Οι εγχώριες ευθύνες για την κρίση. Όμως, ακόμη κι αν είχαμε χτίσει ένα κράτος πρότυπο το πιο πιθανό είναι πως και πάλι θα είχαμε πρόβλημα. Το ωστικό κύμα της τραπεζικής φούσκας που έσκασε στις ΗΠΑ ήταν πολύ μεγάλο και η δική μας οικονομία πολύ μικρή και πολύ στρεβλά δομημένη για να μην υποστεί κλυδωνισμούς. Άρα θα πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας για αυτά που μας συμβαίνουν, αλλά και η λύση του αέναου αυτομαστιγώματος, που προτείνουν πολλοί επαίοντες, δεν νομίζω ότι θα διορθώσει κάποιο πρόβλημα.
Δεν είμαι οπαδός της συνομωσιολογίας. Δεν πιστεύω πως κάποιοι ελάχιστοι κλείνονται σε μια αίθουσα και αποφασίζουν για το μέλλον του κόσμου. Όμως, ακόμη κι αν αυτό που βιώνουμε σήμερα δεν είναι μια «νεοφιλελεύθερη συνομωσία» δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός ότι όλα τα κράτη έχουν επιδοθεί σε μια φρενήρη κούρσα περικοπής κοινωνικών δαπανών. Κι αυτό δεν μπορεί παρά να είναι ένας κεντρικός σχεδιασμός για την αντιμετώπιση της κρίσης. Είναι πλέον γεγονός ότι, με αφορμή την κρίση, επιχειρείται ένας ανασχεδιασμός της παγκόσμιος οικονομίας, και βασικός στόχος του ανασχεδιασμού αυτού είναι η συρρίκνωση του κράτους πρόνοιας. Επιχειρείται, παγκόσμια, να προωθηθεί μια αριθμολαγνική θεώρηση της πολιτικής όπου τα πάντα θα έχουν να κάνουν με τα νούμερα. Αυτή, λοιπόν, είναι η λύση; Αν καταφέρουμε να τιθασεύσουμε τα νούμερα θα ξεμπερδέψουμε;
Δεν νομίζω ότι το ζήτημα –μολονότι προσπαθούν να μας το παρουσιάσουν ως τέτοιο– είναι τόσο απλό. Εκτός του ότι οι ανθρώπινες κοινωνίες είναι ιδιαίτερα πολύπλοκες για να τις κανοναρχούμε με αποκλειστικό γνώμονα το «τρεις το λάδι τρεις το ξύδι», τίθεται και ένα γενικότερο ζήτημα: η αποδυνάμωση της πολιτικής. Αν αποφασίσουμε ότι όλοι και όλα θα κινούνται γύρω από τους αριθμούς, τότε δεν χρειαζόμαστε ιδεολογικά ρεύματα και πολιτικούς αλλά κομπιουτεράκια... Ο βασισμένος σε νούμερα ορθολογισμός είναι χρήσιμος αλλά δεν είναι το άπαν. Θα πρέπει να βρούμε τη χρυσή τομή όπου και τα νούμερα δεν θα παρακάμπτονται αλλά, πρωτίστως, δεν θα παρακάμπτονται οι ζωές των ανθρώπων για να ευημερούν οι αριθμοί.
Μολονότι φύσει αισιόδοξος, δεν μπορώ να πω ότι στο θέμα της κρίσης αισιοδοξώ. Προβλέπω μακροχρόνιες επιπτώσεις σε ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού. Και το χειρότερο όλων είναι ότι δεν έχουμε τη δυνατότητα, ως λαός, να διορθώσουμε πολλά πράγματα από μόνοι μας. Ακόμη κι αν εξαλείψουμε τις εγχώριες παθογένειες που μας ταλανίζουν και για τις οποίες επί σειρά ετών κάναμε τα «παγόνια», η οριστική λύση του προβλήματος δεν μπορεί παρά να είναι εισαγόμενη. Όπερ σημαίνει ότι η Ελλάδα θα κληθεί να εφαρμόσει κάτι που θα έχει αποφασιστεί έξω από τα εγχώρια κέντρα αποφάσεων. Ίσως αυτό να μην είναι κατ’ ανάγκη κακό. Δυστυχώς, ο δικός μας πολιτικός κόσμος αποδείχθηκε ανεπαρκέστατος. Για πολλές δεκαετίες τώρα, η πολιτική ζωή του τόπου είναι ζήτημα μερικών οικογενειών οι οποίες για το μόνο που πραγματικά ενδιαφέρονται –και στο μόνο που κατάφεραν να επιδείξουν κάποιο σπουδαίο έργο– είναι η πολιτική και οικονομική επιβίωσή τους. Κι αν κάποιος μου αντιτείνει ότι αυτή η προσέγγιση είναι ολίγον τι μηδενιστική, θα τον παρακαλέσω να μου πει κάποια άλλη χώρα όπου ο παππούς, ο πατέρας και ο γιος έγιναν κατά σειρά πρωθυπουργοί.
Είναι αλήθεια ότι ο οικονομικός φιλελευθερισμός προσέφερε ευημερία. Ακόμη κι αν κάποιος βάλει αστερίσκους δίπλα στη λέξη «ευημερία», το αποτέλεσμα δεν αλλάζει. Όμως αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε ένα σημείο καμπής. Και για να γίνω πιο σαφής, ο οικονομικός φιλελευθερισμός που προσέφερε ανάπτυξη και ευημερία στους περισσότερους λαούς μεταλλάσσεται ταχύτατα σε ένα κοινωνικό-οικονομικό δόγμα (νεοφιλελευθερισμός) το οποίο δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. Οι αγορές και οι διάφοροι οίκοι αξιολόγησης μετατρέπονται αργά αλλά σταθερά σε επίγειους θεούς, τους οποίους κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει.
Εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν. Εδώ που φτάσαμε θα πρέπει να επανεξετάσουμε το ζήτημα στη βάση του. Να ψάξουμε για λύσεις έξω από την πεπατημένη. Παραδείγματος χάρη, να συζητήσουμε αν έχει νόημα ένας και μόνο άνθρωπος να είναι πλουσιότερος από έναν ολόκληρο λαό. Να συζητήσουμε αν η δημοκρατία, όπου ένα και μόνο τηλεοπτικό κανάλι μπορεί να κρίνει την τύχη των εκλογών, είναι όντως δημοκρατία ή παρωδία. Να συζητήσουμε αν μέσα στο ίδιο κράτος είναι λογικό να υπάρχουν χιλιάδες άστεγοι και εκατομμύρια άνεργοι, ενώ κάποιοι ελάχιστοι να διαθέτουν δισεκατομμύρια τα οποία ποτέ δεν θα χρησιμοποιήσουν.
Ξέρω, κάποιοι απ’ όσοι διαβάσουν τα παραπάνω ίσως να τα θεωρήσουν ως «αριστερίζουσες γραφικότητες». Μπορεί και να είναι. Όμως αυτό που δεν είναι «αριστερίζουσα γραφικότητα» είναι η πραγματικότητα: οι άνεργοι, οι άστεγοι, τα κλειστά μαγαζιά και τα χρεοκοπημένα νοικοκυριά. Και για να αντιμετωπίσουμε αυτή την τόσο ζοφερή πραγματικότητα θα πρέπει να δράσουμε και, κυρίως, να ψάξουμε για λύσεις με όραμα και έξω από τη κοντόφθαλμη, διαχειριστική λογική των ιθυνόντων. Ή, για να πω κι ένα ωραίο που μου είπε ο Χρόνης ο Μίσσιος, όταν τον συνάντησα προ καιρού: «Φίλε, αυτό που οφείλουμε να αντιπαλέψουμε σήμερα, είναι ο φασισμός του ορθολογισμού. Ζωή με μόνο εργαλείο τον ορθό λόγο και χωρίς συναίσθημα δεν μπορεί να υπάρξει».
*Ο Νίκος Αραπάκης είναι συγγραφέας
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)