Roger Waters in Athens 2011 ή γκρεμίζοντας τους τοίχους των φόβων μας

Η πολυσυζητημένη συναυλία του Waters λοιπόν έγινε. Εγινε όχι μία φορά όπως είχε ανακοινωθεί την Ανοιξη αλλά ΤΡΕΙΣ.

Sold Out σχεδόν και οι τρείς. Ισως καλύτερα έτσι μοιρασμένα γιατί ο κλειστός σώρος του ΟΑΚΑ basket μάλλος ταίριαζε στο show .

Show?

Concert?

Concept?

Rock Opera?

Theater?

One man show?

τι να πει κανείς και πώς να το περιγράψει?

Πάντως ο κόσμος απέδειξε με την παρουσία του ότι το "WALL" είναι ΣΗΜΕΡΑ περισσότερο επίκαιρο από ποτέ.Οχι τόσο γιατί μέσα στην σημερινή κρίση της τσέπης "έβαλε τα γυαλιά" στους σύγχρονους, αλλά γιατί ο κύριος εμπνευστής του έτσι απλά και μαγικά το προσάρμοσε στη σημερινή εποχή 30 χρόνια μετά ώστε να του δώσει εν τέλει τον χαρακτήρα του "ΚΛΑΣΣΙΚΟΥ"

Εμείς οι πιό παλιοί το ξέραμε, το είχαμε μάθει απ'έξω σαν το "PADRE NOSTRUM" αλλά οι νεότεροι που βρέθηκαν πρέπει να πείστηκαν και να εμπέδωσαν περί τίνος επρόκειτο.

Το σύνολο του έργου και το ειδικό του βάρος, από μόνο του θα αρκούσαν να κρατήσουν την ανάσα των ακροατών. Εκεί θα επεδιώκε κάποιος να πλαισιώσει το έργο με μουσικούς βαρύτητας και σκηνικής παρουσίας. Τώρα χρειάστηκε μόνο να έχει μουσικούς βαρύτητας γιατί τα υπόλοιπα ο κύριος Waters και οι καλλιτεχνικοι βοηθοί του, αποφάσισαν να δοθούν απο μιά ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ σκηνοθεσία που έπαιζε μεταξύ της σύγχρονης τεχνολογίας και του videoclip, της προ 30 χρόνων εποχής

Φυσικά αναφέρομαι στο τότε WALL Animation που μας είχε καθηλώσει στους κινηματογράφους, και το οποίο ο Waters σεβάστηκε αλλά και με μαγικό τρόπο επέκτεινε και έδωσε την εντύπωση ότι μόλις σήμερα δημιουργήθηκε επίκαιρο τραγικό, το ίδιο αγωνιώδες, φοβικό....!!!

Επανερχόμενος στο group που πλαισίωνε την όλη κατάσταση έχω να πώ ότι ηταν ίσως η πρώτη φορά ακούγοντας και παρακολουθώντας ένα τόσο βαρύγδουπο έργο , και μάλιστα ένος συγκροτήματος όπως οι Pink Floyd ,τελικα δεν ενδιαφέρθηκες ούτε μία στιγμή για το ποιός παίζει ή πώς φαίνεται στην σκηνή.

Γιατί απλά δεν΄φαίνονταν. Ενας τεράστιος ΤΟΙΧΟΣ 75*35 μέτρα χτιζόταν μπροστά τους ενώ ο Waters μπαινόβγαινε μπρος πίσω σχεδόν ταχυδακτυλουργικά, θεατρικά υποκρινομενος τραγουδώντας. Αψογος, στεγνός, όπως το επιβάλλει η Ινδιάνικη καταγωγή του, ντυμένος στα μαύρα έδινε την εντύπωση ανθρώπινης σκιάς μπροστά στο τεράστιο τείχος που ορθώθηκε μπροστά του και έκλεισε πίσω του την μπάντα με το τελευταίο τούβλο, ακριβώς εκεί που σημανε για περίπου 20-25 λεπτά το διάλειμμα.

Εκεί πάνω και κατα το χρονικό αυτό διάστημα προβάλλονταν εκατοντάδες στρατιωτικές φωτογραφιές νέων αδικοχαμένων στρατιωτών από τους σύγχρονους παγκόσμιους πολέμους της τελευταίας 20ετιάς.

Το δεύτερο μέρος ξεκίνησε με το τεράστιο τείχος να έχει μετατραπει σε ένα video wall που αφήνει το πλήθος ΑΦΩΝΟΥΣ. στιγμές στιγμές δεν ενδιαφέρεσαι όυτε γιά το ίδιο τον Waters. Τι σημασία έχει πιά!! Το ξέρεις το ήξερες ... Η τελετουργία στο αποκορύφωμά της...!!!

Ο ΦΟΒΟΣ ΧΤΙΖΕΙ ΤΟΙΧΟΥΣ γύρω μας και ανάμεσα στους ανθρώπους

Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΟ ΧΡΗΜΑ , ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ Ο ΑΔΕΛΦΟΣ θέλουν να κυριαρχήσουν μέσα στο μυαλό τη ζωή και τις ψυχές μας ....

ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΤΕ

ΜΗΝ ΠΕΙΘΕΣΘΕ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΟΒΟΣ

οι προτροπές για τη σύγχρονη επανάσταση....

και εν κατακλείδι ο τρόπος να γκρεμίσουμε το ΤΕΙΧΟΣ μέσα μας και ανάμεσά μας.

Κύριε Waters ..

τα κατάφερες.!!! μόνος ήσουνα μικρός και στην οικογένειά σου και στους Floyd και μόνος τα έβγαλες πέρα μπροστά μας στο ΟΑΚΑ το 2011 !!!

Σευχαριστούμε παλιόφιλε που μας έδωσες την καλύτερη ρόκ παράσταση των τελευταίων ίσως 30 χρόνων.

Το κατάλληλο θέμα την κατάλληλη στιγμή. Γιατί τότε το 1981 απλά υπήρξε ένα μουσικό αριστουργηματικό έργο concept,...ακόμα ένα, των Floyd .... και τίποτα δεν προιδέαζε τί θα επακολουθήσει.

Υ.Γ
Α... και να μην το ξεχάσω!!
Το επικό Comfortably numb παίχτηκε με την μπάντα κρυμμένη πίσω από τον τοίχο, λίγο μετά την έναρξη του δεύτερου μέρους.
Μόνος του ο Waters με σκιώδεις κινήσεις στην σκηνή σαν σε αρχαία τραγωδία μας καθήλωσε ενώ τα υπερβατικά σόλα και ο ρυθμός του κοματιού έφταναν στο τελικό κρεσέντο.
Στο ξέσπασμα του δεύτερου σολου κιθάρας του τραγουδιού πέφτει πάνω στον κρύο τοίχο σαν για να τον γκρεμίσει αλλά αυτός εκρήνυται μαζί με το σόλο αλλά μόνο σε έκρηξη χρωμάτων εικονικής πραγματικότητας του μυαλού του ... και του μυαλού μας ...




Το πραγματικό γκρέμισμα έγινε έτσι ...ξαφνικά και απρόσμενα πάνω στα κεφάλια των θεατών της πλατείας και μέσα σ'ένα σύννεφο σκόνης. Η λύτρωση της ψυχής και του ανθρώπου...το τέλος και η αποθέωση της παράστασης.
Σεμνά ολοι οι μουσικοί καταχειροκροτούμενοι αποχωρούν ενώ ο κιθαρίστας παίζει απλά ένα παραδοσιακό μουσι΄κο κομμάτι με ενα μπαντζο...
ΤΕΛΟΣ Δεν θέλαμε encore...

«Πρόλαβα να ακούσω πριν πέσω: Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία »…

Η συγκλονιστική μαρτυρία του Μανώλη Κυπραίου στον Εξάντα.



Ανάπηρος έμεινε ο δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος, από την ωμή βία που ασκήθηκε εναντίον του από τις κρατικές δυνάμεις καταστολής, ενώ κάλυπτε την απεργιακή κινητοποίηση στις 15 Ιουνίου. Συγκεκριμένα, άνδρας των ΜΑΤ πέταξε στοχευμένα μια χειροβομβίδα κρότου λάμψης σε απόσταση αναπνοής από το κεφάλι του, αφού μάλιστα ο συνάδελφος είχε δηλώσει τη δημοσιογραφική του ιδιότητα, με αποτέλεσμα να χάσει την ακοή του και στα δύο αυτιά! Τη βάναυση συμπεριφορά των ΜΑΤ καταδίκασε απερίφραστα το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, ενώ η υπόθεση βρίσκεται ήδη στον Εισαγγελέα. Ο Μανώλης Κυπραίος λοιπόν γίνεται στοιχειοθετημένα ο πρώτος συνάνθρωπός μας που κατά τη διάρκεια των πρόσφατων διαδηλώσεων έχασε εξολοκλήρου μία απ' τις 5 αισθήσεις του και έμεινε ανάπηρος, ως αποτέλεσμα της αστυνομικής βίας. Δηλώνοντας την αμέριστη αλληλεγγύη και συμπαράστασή μας, παραθέτουμε τη συγκλονιστική μαρτυρία που μας έστειλε.


«Ήταν κάπου 9 το πρωί στις 15 Ιουνίου, όταν έφτασα με το μετρό στο Σύνταγμα. Αποφάσισα να μη βγω στον κεντρικό χώρο της πλατείας αλλά στην έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας. Βγαίνοντας στο πεζοδρόμιο, είδα στη Βασιλίσσης Σοφίας κάτι που με «πάγωσε».

Ένα σιδερένιο τείχος. Ένα τείχος που όμοιό του είχα δει να στήνουν οι πάνοπλοι ισραηλινοί στρατιώτες απέναντι από τους άοπλους Παλαιστινίους αμάχους.

Αμέσως ένα προαίσθημα ανησυχία και ενδόμυχα ένας φόβος αν θέλεις με κυρίεψε. Αυτοί τη φορά ήταν αποφασισμένοι για όλα είπα μέσα μου.

Αυτό με έκανε να είμαι πιο προσεκτικός και πιο επιφυλακτικός. Ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να ξεσπάσει η «φωτιά».

Οι απλοί έλληνες πολίτες που βρίσκονταν εκεί, ήταν και αυτοί προβληματισμένοι με τους αστυνομικούς «ρόμποκοπ» όπως τους ονόμαζαν κοροϊδευτικά, λόγω των ειδικά ενισχυμένων στολών που φορούσαν.

Η ώρα περνούσε όταν ξαφνικά βρισκόμενος στο τέλος της πλατείας Συντάγματος, άρχισε ομοβροντία χημικών, δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου λάμψης. Μαζική και χωρίς στόχευση. Ο κόσμος πανικόβλητος έτρεχε να κρυφτεί. Και εγώ μαζί τους σε μια γωνιά Μητροπόλεως και Φιλελλήνων. Με το ένα το κινητό για να μεταδίδω με την άλλη η φωτογραφική μηχανή. Τα λεπτά ατελείωτα και μαζί το κλάμα και η δυσφορία στην αναπνοή. «Θα αντέξεις» έλεγα στον εαυτό μου δίνοντας κουράγιο. Βλέπω μέσα από την στοά του υπουργείου Οικονομικών πίσω από τα ΜΑΤ να βγαίνουν κουκουλοφόροι με καδρόνια στα χέρια. «Πάγωσα».

Αυτό δεν πρέπει να το χάσω είπα.

Μα ξαφνικά μπροστά μου σωριάζεται ένας ηλικιωμένος. Δεν το σκέφτηκα ούτε στιγμή. Μαζί με κάποιους άλλους συμπολίτες μας, τον σηκώσαμε και τον πήγαμε στο πρόχειρο ιατρείο στην πλατεία.

Βλέποντας, θυμήθηκα τα πρόχειρα νοσοκομεία εκστρατείας που είχα δει στο Κόσοβο. Πραγματικά πεδίο μάχης μέσα στην πρωτεύουσα της χώρας μου. Της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Συνέχισα. Αυτή τη φορά τα επεισόδια γίνονταν Φιλελλήνων και Ξενοφώντος. Με μεγαλύτερη ένταση. Χωρίς κουκουλοφόρους. Τα ΜΑΤ έριχναν αδιάκριτα και αναίτια χειροβομβίδες κρότου λάμψης και χημικά. Το ίδιο σκηνικό. Κανένα έλεος σε κανέναν. Τα ΜΑΤ χτυπούσαν με τα κλομπ ό,τι κινιόταν. Μια φρενίτιδα οργής και βίας. Σαν κοπάδι καρχαριών.

Αυτό με έκανε να μπω στις αρχές μιας στοάς επί της Φιλελλήνων, να μεταδίδω και να τραβώ φωτογραφίες από εκεί.

Αυτό ήταν το μοιραίο λάθος μου.

Οπισθοχωρώντας μια ομάδα των ΜΑΤ, ο διμοιρίτης με ρωτάει γιατί τραβάω φωτογραφίες.

Και ξέροντας τη διαδικασία του λέω είμαι δημοσιογράφος και του δείχνω την ταυτότητα της Ενώσεως Συντακτών. Μάταια. Αυτό τον εξόργισε.

Αφού με στόλισε σε «άψογα γαλλικά», με δείχνει με το δάκτυλο σε έναν από την ομάδα του. Κατάλαβα πως κάτι θα γινόταν. Αλλά πίστευα πως το πολύ-πολύ να εισέπραττα καμία «βουρδουλιά».

Όχι. Ο ευτραφής άνδρας των ΜΑΤ σε κλάσματα δευτερολέπτων πετάει μπροστά μου μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης.

Όταν η προβλεπόμενη απόσταση έκρηξης είναι 50 μέτρα, καταλαβαίνετε τι έπαθα όταν η έκρηξη έγινε στους 50 πόντους.

Ένιωσα όλο το σώμα μου να τινάζεται, πέφτω μέσα στην στοά και για δευτερόλεπτα νόμιζα πως ήμουν νεκρός.

Λίγο μετά ένιωσα χέρια να με σηκώνουν και θολά να προσπαθώ να τους δω. Δεν μπορούσα όμως να τους ακούσω.

Ήταν ο Γιώργος, ο Τάκης, η Μαρία, η Κωνσταντίνα, ο Νίκος και ο Πρόδρομος, όπως έμαθα μετά. Ζαλισμένος και λουσμένος με λίτρα νερού, προσπαθούσα να συνέλθω.

«Πρέπει να φύγεις να πας στο νοσοκομείο» μου έλεγαν με νοήματα.

Κατάλαβα πως έπρεπε να το κάνω αμέσως.

Με δυσκολία άρχισα να ανεβαίνω την Φιλελλήνων. Για να κατευθυνθώ προς το Ζάππειο και μετά στον Ευαγγελισμό, πεζός.

Μαζί και δεκάδες άλλοι απλοί πολίτες, κάποιοι από αυτούς με τα παιδιά τους που προσπαθούσαν να διαφύγουν.

Εκεί όμως μας περίμενε μια δεύτερη μεγάλη έκπληξη.

Μια ομάδα δειλών (ας μου επιτραπεί η έκφραση) της «Ομάδας Δέλτα» με μηχανές μας περικυκλώνει, όπως οι Ινδιάνοι τη μονάδα του στρατηγού Κάστερ.

Άρχισαν να μας βρίζουν και να μας χτυπούν. Προσπαθώντας να καλύψω έναν άγουρο έφηβο, ήταν δεν ήταν 15 ετών, δέχθηκα απανωτά χτυπήματα στη μέση και τα πόδια, με τις μηχανές να έρχονται επάνω μας με φόρα και μερικά μέτρα πριν από εμάς οι οδηγοί τους να φρενάρουν απότομα.

Κανονικός τραμπουκισμός και «νόμιμη» βία.

Χωρίς ακοή, χτυπημένος και να σφαδάζω από τους πόνους έφτασα στον «Ευαγγελισμό». Όμως δεν εφημέρευε και έπρεπε να πάω στον «Ερυθρό». Στην κατάσταση που ήμουν, ούτε ένα ασθενοφόρο δεν υπήρχε να με μεταφέρει…

Έφτασα με μεγάλη δυσκολία στον Ερυθρό. Οι γιατροί και το προσωπικό της κλινικής ΩΡΛ και οι παθολόγοι ήταν το λιγότερο άψογοι.

Πέρασα δέκα εφιαλτικές ημέρες προσπαθώντας να σώσουν οι γιατροί την ακοή στο δεξί αυτί, πρωτοστατούντος του καθηγητή κ. Βαθυλάκη. Δυστυχώς όμως η ζημιά ήταν πολύ μεγάλη.

Είχε επέλθει πλήρης κώφωση και στα δύο αυτιά. Είχε καταστραφεί πλήρως το βασικό όργανο ακοής ο κοχλίας και στις δύο πλευρές του κεφαλιού.

Ήμουν κωφός…

Οι αστυνομικοί των ΜΑΤ είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους. Άφησαν ανάπηρο έναν πολίτη. Και αυτός ήμουν εγώ.

Ο ευαίσθητος και δημοκράτης υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χ. Παπουτσής δεν καταδέχθηκε ούτε μια συγνώμη να ζητήσει. Ούτε φυσικά ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. κ. Λ. Οικονόμου.

Θα σκέφτηκαν πως ανήκω στις «παράπλευρες απώλειες». Και στα ολιγαρχικά καθεστώτα δεν υπάρχει «συγνώμη» αλλά το: «καλά να πάθεις».

Νομίζω όμως πως ακόμα το πολίτευμά μας ονομάζεται Δημοκρατία.

Τώρα καλούμαι να ζήσω διαφορετικά. Μια διαφορετική ζωή, χωρίς ακοή, με κατεστραμμένα το μέλλον και τα όνειρά μου από τη μανιακή βία των ΜΑΤ, που ένας Θεός ξέρει τι εντολές είχαν.

Τουλάχιστον πρόλαβα να ακούσω πριν πέσω, το: «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία»…»

«Βαθύ λαρύγγι» στις προμήθειες του ΕΣΥ αποκαλύπτει…

«Βαθύ λαρύγγι» στις προμήθειες του ΕΣΥ αποκαλύπτει…

METAVASIS (greek trailer - rough edit)

3,1415926535897932384626….

Αναρτήθηκε από τον/την ΜπαρμπαΝίκος στο Απριλίου 8, 2011

«Όλοι οι αριθμοί είναι ενδιαφέροντες, μερικοί όμως είναι πιο ενδιαφέροντες από τους άλλους και το π είναι ο πιο ενδιαφέρων από όλους»

[Ίαν Στιούαρτ, καθηγητής των Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο τού Warwick]
Το περίεργο είναι ότι το π είναι ταυτοχρόνως άρρητος και υπερβατικός αριθμός. Άρρητος επειδή δεν μπορεί να εκφραστεί ως ο λόγος δύο ακεραίων αριθμών και υπερβατικός επειδή είναι μεν πραγματικός, αλλά όχι αλγεβρικός. Δεν είναι ρίζα δηλαδή καμίας πολυωνυμικής εξισώσεως με ρητούς συντελεστές. Αποτελεί τη ζωντανή απόδειξη ότι δεν μπορούμε να τετραγωνίσουμε τον κύκλο. Δεν μπορεί δηλαδή κανείς, χρησιμοποιώντας μόνον έναν κανόνα και έναν διαβήτη, να κατασκευάσει ένα τετράγωνο που να έχει ακριβώς το ίδιο εμβαδόν με έναν δεδομένο κύκλο.

Με απλά λόγια, τι είναι το π;
Ορισμός: Είναι ο λόγος τής περιφερείας ενός οποιουδήποτε κύκλου προς τη διάμετρό του.
Η εύρεση τής ακριβούς τιμής του είναι αδύνατη, διότι τα δεκαδικά ψηφία του συνεχίζονται επ’ άπειρον. Ένας υπερυπολογιστής στο Τόκιο υπολόγισε κάποτε περισσότερα από δύο δισεκατομμύρια ψηφία τού π, χωρίς φυσικά να φθάσει στο… τελευταίο. Η επίμονη αναζήτηση ξεκίνησε ίσως με τον Γερμανό μαθηματικό Λούντολφ βαν Τσόιλεν, ο οποίος γύρω στο 1600 υπολόγισε τα πρώτα 35 δεκαδικά ψηφία τού π. Ήταν τόσο υπερήφανος για αυτό το έργο, στο οποίο αφιέρωσε μεγάλο μέρος τής ζωής του, που ζήτησε να γράψουν τα 35 ψηφία στην επιτύμβια στήλη του. Εξίσου επίμονος, ο Γουίλιαμ Σανκς αφιέρωσε από την πλευρά του 20 χρόνια στους υπολογισμούς προχωρώντας το π στα 707 δεκαδικά ψηφία. Δυστυχώς το επίτευγμά του υπέστη τεράστιο πλήγμα όταν οι πρώτοι ηλεκτρονικοί υπολογιστές ανακάλυψαν ότι είχε κάνει λάθος στο 528ο δεκαδικό ψηφίο, αχρηστεύοντας όλα τα επόμενα.
Μία από τις αρχαιότερες και ακριβέστερες τιμές τού π πάντως, ήταν εκείνη τού Αιγυπτίου γραφέως Αχμές (1650 π.Χ. περίπου). Περιέγραψε τον π ως το αποτέλεσμα τής διαιρέσεως τού 256 δια τού 81, δηλαδή 3,160. Εκείνος όμως ο οποίος θεωρείται ότι ήταν ο πρώτος που προσέγγισε τον υπολογισμό τού π σε μία πιο θεωρητική βάση ήταν ο Αρχιμήδης. Έτσι, είναι γνωστό και ως η σταθερά τού Αρχιμήδους. Κινέζοι, Ινδοί και Πέρσες σοφοί προσπάθησαν όλοι να υπολογίσουν τη σταθερά αυτή. Ωστόσο, το όνομα με την οποία την γνωρίζουμε σήμερα τής δόθηκε το 1706, όταν ο Ουαλλός μαθηματικός Γουίλιαμ Τζώουνς πρότεινε να ονομαστεί η σταθερά τού Αρχιμήδους με το ελληνικό γράμμα π, από τη λέξη «περιφέρεια». Εκείνος που απέδειξε ότι το π είναι ένας άρρητος αριθμός, εκτός κάθε μαθηματικής λογικής,  ήταν ο Γιόχαν Λάμπερτ το έτος 1761. Η δεύτερη μεγάλη ανακάλυψη σημειώθηκε το έτος 1882, όταν ο Φέρντιναντ φον Λίντεμαν απέδειξε ότι ο π είναι και υπερβατικός αριθμός.
Για τη διευκόλυνση τής απομνημόνευσης μέρους τού αριθμού π θα συναντήσει κανείς σε πολλές γλώσσες στιχάκια στα οποία ο αριθμός γραμμάτων κάθε λέξης συμπίπτει με τα πρώτα δεκαδικά ψηφία τού π, ένα προς ένα. Στα ελληνικά επινοήθηκε τετράστιχο που προσπαθεί να περιγράψει τον “π”:

“Αεί ο Θεός ο μέγας γεωμετρεί, το κύκλου μήκος ίνα ορίση διαμέτρω, παρήγαγεν αριθμόν απέραντον και ον φευ! ουδέποτε όλον θνητοί θα εύρωσι”

3,1415926535897932384626….

Ελπίζω να απολαύσατε την ιστορία αυτή. Και κάτι ακόμη: Οι «τρελλάρες» οι Αμερικανοί, έχουν ανακηρύξει την 14η ημέρα τού μηνός Μαρτίου, ως Παγκόσμια Ημέρα τού αριθμού π!!!!! Για προφανή λόγο….

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ

Ψυχές....

Στην αρχαία Ελλάδα οι πεταλούδες ονομάζονταν «ψυχές», καθώς πιστευόταν ότι είναι οι ψυχές των νεκρών. Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν την πεταλούδα «σκώληκα ή καμπή», ενώ τη χρυσαλλίδα, το επόμενο δηλαδή στάδιο στάδιο μεταμόρφωσης από την κάμπια, «''νεκύδαλλο''», που σημαίνει «περίβλημα νεκρού».

Στην ελληνική μυθολογία|ελληνική αλλά και τη ρωμαϊκή μυθολογία η Ψυχή, μια θνητή, απελευθερώθηκε από το θάνατο από τον Δία και η μυθολογική εικονοπλασία την αναπαριστά πολλές φορές με φτερά πεταλούδας. Απελευθερωμένο από τον θάνατο το σώμα της Ψυχής θα μπορούσε να πετάξει ελεύθερα στα ύψη, αναχωρώντας από τα δεσμά της χρυσαλίδας της.

''Με την ομορφιά της η Ψυχή ξύπνησε τη ζηλοτυπία της Αφροδίτης, γιατί τον ίδιο τον Έρωτα σαγήνεψε. Ο Ζέφυρος την μετέφερε σε μια ανθισμένη κοιλάδα, για να ζήσει σε ανάκτορο ονειρικό. Κάθε νύχτα συναντούσε εκεί έναν εραστή, που υποτίθεται ότι δεν έπρεπε να δει. Με τις κακόβουλες συμβουλές των αδελφών της ξύπνησε η περιέργειά της και μπροσπάθησε μ' ένα λυχνάρι να δει ποιος μοιραζόταν το κρεβάτι της. Μια σταγόνα λάδι έπεσε πάνω στον θεό που πέταξε αμέσως μακριά. Έτσι άρχισε η φοβερή θλίψη, από την οποία θα μπορούσε να ξεφύγει η Ψυχή μόνο με την βοήθεια του Έρωτα.''

Στο μύθο η Ψυχή συνδέεται με την πεταλούδα και ο μύθος ερμηνεύεται βάσει αυτής της διπλής ιδιότητας. Είναι η ιστορία της ψυχής που αγγίζεται από τη θεία αγάπη, αλλά εξαιτίας των λαθών της πρέπει να υποβληθεί σε ορισμένες δοκιμασίες πριν επιτύχει την μακαριότητα της αθανασίας. Η νυχτοπεταλούδα που προσελκύεται από τη φλόγα, σαν την ψυχή που προσελκύεται από τις θεϊκές αλήθειες, καίει τα φτερά της.

Άρχοντες επαναστάτες της πλατείας Συντάγματος

Είστε το ωραιότερο δείγμα αφυπνισμένου ανθρώπου της Πατρίδας.

Είστε η μοίρα, η ελπίδα και το πεπρωμένο του μέλλοντός μας.

Αποδεικνύετε ότι η Πατρίδα μας δεν πέθανε ακόμη, όπως πολλοί προσπάθησαν να σκοτώσουν με τα ναρκωτικά, την πορνογραφία, τα ΜΜΕ και ο ξεφτιλισμένος πολιτικός Θίασος που με την ανοχή του Θεσμικού Δικαίου, ξεπουλά τη Ζωή των παιδιών μας, της Πατρίδας και της υπαρξιακής μας δικαίωσης στους τοκογλύφους τραπεζίτες.

Η διαφθορά, η εκπόρνευση των πάντων, ο εκχυδαϊσμός της Ζωής και της ομορφιάς της,

η απαξίωση του Εαυτού μας, οι ενοχές, οι ερωτικές δυσλειτουργίες και όλα τα θρησκευτικά και φιλοσοφικά σύννεφα ασάφειας, ανασφάλειας και δυστυχίας που έντεχνα μας φόρτωσαν, είναι τα μέσα με τα οποία η Παγκοσμιοποίηση προσπαθεί να μετατρέψει τον Πλανήτη σε ένα ελεγχόμενο Βουστάσιο άλογων υποκειμένων.

Το ΦΩΣ του Ανθρώπου και του Πολιτισμού ξεκινούσε πάντα από ΕΔΩ.

Επικαλούμαι τη Συνειδησιακή σας Εγρήγορση και Λεβεντιά. Είθε.

συνεχίστε ΕΔΩ

και κάτι ακόμα από το καταρακωμένο Συνταγμά μας αρ. 120 παρ 4

Η τήρηση του Συντάγματος απαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσον εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.

Η βία δεν είναι μόνον σωματική δηλαδή όταν εκδηλώνονται επεισόδια. Υπάρχουν πολλές μορφές βίας, για παράδειγμα, η οικονομική και η πολιτική βία (όπως στο παρελθόν)
Οταν αποφασίζουν για θέματα εθνικής κυριαρχίας2-3 άνθρωποι (αντί 180 βουλευτών όπως ορίζει το Σύνταγμα) τότε αυτό δέν είναι βία?
Εμείς όμως θα αντιδρασουμε σε όλα αυτά ειρηνικά και δημοκρατικά. ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ!! 

(Επιτροπή συντονισμού Αγανακτισμένων Συντάγματος Ιούνιος 2011)

ALL ABOUT BASKETBALL COACHING: Μια ιστορία ύμνος την ανθρώπινη δύναμη- ΔΕΙΤΕ ΤΟ Β...

ALL ABOUT BASKETBALL COACHING: Μια ιστορία ύμνος την ανθρώπινη δύναμη- ΔΕΙΤΕ ΤΟ Β...: "ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ:  Μια ιστορία ύμνος την ανθρώπινη δύναμη- ΔΕΙΤΕ ΤΟ..."

Θεσσαλονίκη: Το κείμενο της θεματικής ομάδας ΑΜΕΑ των «Αγανακτισμένων»

Θεσσαλονίκη: Το κείμενο της θεματικής ομάδας ΑΜΕΑ των «Αγανακτισμένων»

Κάτω απ'τις λόγχες των φρουρών

Ειναι τουτες τις τελευταιες μέρες που στριφογυρνάει στο μυαλό μου ένα παλιό λυπητερό τραγούδι από την χρυσή απόχή του έντεχνου λαικού τραγουδιού.
Τότε που όλοι αδέλφια ενωμένοι απαιτούσαν και κέρδιζαν (όχι αναίμακτα) και κατοχύρωναν κατακτήσεις που σήμερα σε ένα χρόνο μονοκοντιλιά τίς σβήνουν και τις παίρνουν πίσω. Εργάτες και φοιτητές μαζί. Η δύναμη του μόχθου και ορμή της νιότης. !!
Τότε που άνθρωποι αγαπιούνταν και ερωτέυονταν στους δρόμους .

Κάτω απ΄τις λόγχες των φρουρών.

Τις ίδιες που υπάρχουν και σημερα και που δεν αλλάζουν ποτέ...

Οσο υπάρχουν άνθρωποι με ψυχή και ...με φωνή!!

Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ!

Τι πρέπει να κάνουμε; Να συμμετέχουμε ΟΛΟΙ στο κίνημα των Αγανακτισμένων μέχρι το τέλος! Να είμαστε κάθε μέρα και νύχτα στο Σύνταγμα για να καταθέτουμε τις απόψεις μας, να ψηφίζουμε δημοκρατικά για τις δράσεις μας και να συνεισφέρουμε με πράξεις, στις ομάδες εργασίας με οποιοδήποτε τρόπο. Να αποφασίσουμε όλοι ΜΑΖΙ για το «τι πρέπει να κάνουμε;» και να το απαιτήσουμε!

Συγκεκριμένα, γράφτηκα ήδη στις ομάδες επικοινωνίας και εκδηλώσεων των αγανακτισμένων συμμετέχοντας όπως όλοι εθελοντικά, με την ίδια λογική που ξεκίνησα και το «τι πρέπει να κάνουμε». Πριν αρκετό καιρό, μέσω της συγκεκριμένης έρευνας, δημοσιεύτηκε στο tvxs.gr και επίσημη έκκληση σε όλους τους ανθρώπους των γραμμάτων, των τεχνών και των επιστημών για να συμμετέχουν:

«… με σκοπό α) να επικοινωνήσουμε τις απόψεις όλων εκείνων που παίρνουν θέση για την ελληνική κρίση σε όλους τους τομείς, και β) να ανακοινώσουμε την πρόθεση-πρόσκλησή μας για μελλοντική συνάντηση των συμμετεχόντων για μία εφ' όλης της ύλης συζήτηση… Δηλαδή μιας προσπάθειας να μη μείνουμε στα λόγια!

Ξεχάσαμε να μιλάμε μεταξύ μας, ξεχάσαμε να συνεργαζόμαστε, να λέμε την αλήθεια, να ενδιαφερόμαστε για τα κοινά, ξεχάσαμε όσα μας δίδαξε η ιστορία μας, ξεχάσαμε να εκφράζουμε την άποψή μας, ξεχάσαμε τι είναι δημοκρατία, ξεχάσαμε να παίρνουμε θέση! Είναι τόσο δύσκολο να αποφασίσουμε; Όλοι μαζί; Κάτι; Ένα έστω ΚΟΙΝΟ; Τότε γιατί ζούμε; Γιατί λεγόμαστε άνθρωποι; Αν δεν μπορούμε να συνυπάρχουμε; Να συνεννοούμαστε; Πολλές ήταν οι απαντήσεις μέχρι τώρα από διαφορετικές κοινωνικές και ιδεολογικές ίσως «φυλές», ή πιθανώς με τίποτα κοινό μεταξύ τους, όμως έχοντας στο δια ταύτα κάτι κοινό: Την απόφαση για ανάληψη ευθύνης που υπαγορεύει η έκθεση μιας άποψης, αφού άλλωστε όλοι ξέρουν λίγο ως πολύ τον τρόπο πώς λύνονται τα μεγάλα προβλήματα: με brain storming! Με αυτό τον τρόπο πρωταγωνιστεί επιτέλους και η ευθύνη της προσωπικής βούλησης (μήπως εκεί είναι και το μεγάλο κώλυμα στο να μιλήσουμε για λύσεις;) αφού ο δρόμος τελικά για μια κοινωνία που είναι σε αλλαγή είναι αρχικά ένας: Η επικοινωνία, δηλαδή η δημοκρατία, άρα η συμμετοχή στα κοινά.

Ποιες αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τι πρέπει να ΚΑΝΟΥΜΕ; Να αλλάξουμε τους νόμους μας; Το ίδιο το Σύνταγμα; Τη νοοτροπία μας; Την παιδεία μας; Τον παραμορφωτικό καθρέφτη μας; Τις αξίες μας; Τον τρόπο που επικοινωνούμε; Να βγούμε στους δρόμους και να μη ξαναγυρίσουμε στα σπίτια μας μέχρι να αναγκάσουμε τους όποιους κυβερνώντες να βρουν μια λύση; Να κάνουμε δημοψήφισμα για το κάθε τι που μας αφορά και να σταματήσουμε να μαθαίνουμε την… τύχη μας από τον καναπέ μας; Να απαιτήσουμε την τιμωρία όποιων ενόχων;

Στόχος, στο τέλος, μια συζήτηση εφ όλης της ύλης τουλάχιστον αυτών των «κοινών» στόχων που θα διερευνηθούν και θα αναδυθούν από τις απόψεις όλων ώστε προφανώς να γίνουν πράξη. Για μια προσπάθεια να αρχίσουμε πάλι να νοιαζόμαστε για τα ΚΟΙΝΑ. Για να βρούμε ΜΑΖΙ την ευθύνη, την απόφαση, την απάντηση στο ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ. Όχι γι αυτά που διαφωνούμε μόνο, αλλά και γι εκείνα που σαν κοινωνία είμαστε υποχρεωμένοι να ΣΥΜΦΩΝΗΣΟΥΜΕ ή έστω για εκείνο το μοναδικό πιθανό ΕΝΑ που θα μας κάνει να ξαναβαφτιστούμε πολίτες αυτής της χώρας που ορίζουν οι ίδιοι τη μοίρα τους (μοίρα= μερίδιο στην κληρονομιά, στην επιλογή, στην τύχη)!

Ζητάμε τις απαντήσεις τους, τις προτάσεις τους και τις θέσεις τους. Ας μη ξεχνάμε άλλωστε ότι «Όποιος δεν παίρνει θέση, δεν είναι άνθρωπος» όπως έχει αναφέρει και ο Κώστας Γαβράς»

Η παραπάνω έκκληση συμμετοχής στην έρευνα του «τι πρέπει να κάνουμε;», είναι εμφανώς πλέον ταυτόσημη με την έκκληση να συμμετέχουν όλοι στις κινητοποιήσεις ως ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ στο… Σύνταγμα, σε όλες τις πλατείες της χώρας αλλά και της Ευρώπης, μέσω των καθημερινών αποφάσεων και κυρίως πράξεων, και εύχομαι όλοι οι άνθρωποι των γραμμάτων, των τεχνών και των επιστημών αλλά και όλοι οι πολίτες αυτής της χώρας να πάρουν το λόγο και να δράσουν, πέρα από ιδεολογίες, κόμματα και ταμπέλες. Χτες ο Περικλής Κοροβέσης τοποθετήθηκε στη λαϊκή συνέλευση λέγοντας, ούτε λίγο ούτε πολύ, πως είναι θέμα ζωής και θανάτου να συνεχίσουμε… αγανακτισμένοι ως το τέλος!

Μέχρι στιγμής εκτός από θαυμαστή οργάνωση υπάρχει και σεβασμός στη δημοκρατία, όπως και πρωτοφανής δημιουργικότητα, συμμετοχή, συνεργασία και αποφασιστικότητα! Εύχομαι να συνεχιστεί αυτή η επανάσταση (γιατί να μη πούμε τα πράγματα με το όνομά τους;) όντως μέχρι το τέλος, να σταματήσουμε να αναρωτιόμαστε «τι πρέπει να κάνουμε;», να αναλάβουμε τις ευθύνες μας ώστε να ΤΟ αποφασίσουμε όλοι μαζί και επιτέλους να καταλήξουμε, και να το κάνουμε!

Ψήφισμα λαϊκής συνέλευσης Πλατείας Συντάγματος

Εδώ και πολύ καιρό παίρνονται αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς.

Είμαστε εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νεολαίοι, που έχουμε έρθει στο σύνταγμα για να παλέψουμε και να αγωνιστούμε για τις ζωές μας και το μέλλον μας.

Είμαστε εδώ γιατί γνωρίζουμε ότι οι λύσεις στα προβλήματά μας μπορούν να προέλθουν μόνο από εμάς.

Καλούμε όλους τους Αθηναίους, εργαζόμενους, ανέργους και νεολαία στο Σύνταγμα, και όλη την κοινωνία να γεμίσει τις πλατείες και να πάρει τη ζωή στα χέρια της.

Εκεί στις πλατείες θα συνδιαμορφώσουμε όλα μας τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις μας.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους που θα απεργήσουν την επόμενη περίοδο να καταλήγουν και να παραμένουν στο Σύνταγμα.

Δεν θα φύγουμε από τις πλατείες, μέχρι να φύγουνε αυτοί που μας οδήγησαν εδώ: Κυβερνήσεις, Τρόικα, Τράπεζες, Μνημόνια και όλοι όσοι μας εκμεταλλεύονται. Τους διαμηνύουμε ότι το χρέος δεν είναι δικό μας.

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ!
ΙΣΟΤΗΤΑ - ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ!
Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ!

Hasta Siempre αγανακτισμένοι! της Κρυσταλίας Πατούλη
TVXS.GR

Η πυρηνική τεχνολογία και η προπαγάνδα

Του Γ. ΓΕΡΑΝΙΟΥ Αναπληρωτή καθηγητή του Τομέα Πυρηνικής Φυσικής και Στοιχειωδών Σωματιδίων του Πανεπιστημίου της Αθήνας.

Τη δεκαετία του 1970, οι πυρηνικοί αντιδραστήρες ήταν μια μορφή επένδυσης, που για τους τεχνοκράτες φάνταζε σαν μύθος της τεχνολογίας.

Βρισκόμουν τότε στη Γερμανία, ερευνητής στο Ινστιτούτο Max-Planck, και ζήτησα να επισκεφθώ τον πυρηνικό αντιδραστήρα στο Wuergassen.

Μπήκα με μεγάλο ενδιαφέρον, ακολουθώντας μια ιεροτελεστία αυστηρών μέτρων και δημόσιων σχέσεων και βγήκα έντονα προβληματισμένος για την αναγκαιότητα τέτοιων επενδύσεων. Η έξοδός μου συνοδεύτηκε από φυλλάδια που διαφήμιζαν την υψηλή του τεχνολογία, την ασφάλειά του και τη φθηνή ηλεκτρική ενέργεια που παρήγε. Πριν από δέκα χρόνια έκλεισε, γιατί είχε προβλήματα τόσα συχνά που θεωρήθηκε ασύμφορη η λειτουργία του.

Η μελέτη και εγκατάσταση ενός πυρηνικού σταθμού είναι καθαρά υπόθεση τεχνοκρατών. Δεν είναι ούτε επιστήμη ούτε έρευνα. Είναι μια οικονομική επένδυση.

Αντίθετα, η επιλογή ή όχι εγκατάστασης αυτής της επένδυσης είναι καθαρά μια πολιτική και κοινωνική απόφαση.

Το λεξικό(1) στο λήμμα «τεχνοκράτης» αναφέρει: «Ο επιστήμονας, ο οποίος για τη μελέτη και επίλυση προβλημάτων του οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού χώρου, χρησιμοποιεί αυστηρά τα δεδομένα και τις απαιτήσεις της τεχνολογίας, της οικονομίας και της μηχανικής, παραγνωρίζοντας συνήθως τις κοινωνικές επιπτώσεις».

Το κενό αυτό, τις κοινωνικές επιπτώσεις, άλλοι επιστήμονες το καλύπτουν από άλλη οπτική γωνία, επισημαίνοντας και αναδεικνύοντας τα προβλήματα που προκαλούνται στην κοινωνία, στον άνθρωπο, στο περιβάλλον.

Φέτος, στις μνήμες του πυρηνικού ατυχήματος στο Τσερνομπίλ, προστέθηκε και η αγωνία του πυρηνικού ατυχήματος στην Ιαπωνία. Δύο μεγάλα πυρηνικά ατυχήματα μέσα σε 25 χρόνια. Το ένα, προϊόν της ανατολικής τεχνολογίας, την οποία απαξίωναν οι Δυτικοί, το άλλο προϊόν της δυτικής τεχνολογίας μιας χώρας, την τεχνολογία και οργάνωση της οποίας είχαν για παράδειγμα οι Δυτικοί, παρουσιάζοντας τους πυρηνικούς αντιδραστήρες της Ιαπωνίας ασφαλέστατους, αλώβητους από κάθε είδος καταστροφής, φθάνοντας μάλιστα σε τέτοιο σημείο προπαγάνδας, ώστε να κατατάσσουν την πυρηνική ενέργεια στην «πράσινη» ενέργεια με βασικό μοντέλο την Ιαπωνία.

Το γεγονός ότι ο τεχνολογικός θαυμασμός που προκαλούσε η Ιαπωνία μετατράπηκε σε οίκτο καταδεικνύει πόσο σαθρές είναι οι δυνατότητες της τεχνολογίας, ανατολικής ή δυτικής, παλαιάς ή σύγχρονης, όταν δεν έχει καταφέρει ο άνθρωπος να την ελέγξει καθολικά. Γιατί, η ραδιενέργεια με τα στοιχεία της είναι μια μη αναστρέψιμη διαδικασία, δεν υπάρχει τρόπος να ελεγχθεί και να μειωθεί η διάρκεια ακτινοβολίας, πριν φθάσει τις μερικές εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια.

Δυο σημεία προπαγάνδας του πυρηνικού λόμπι είναι η ασφάλεια και η φθηνή ενέργεια των πυρηνικών αντιδραστήρων. Και τα δυο αμφισβητήσιμα.

Ολες οι μέχρι σήμερα μελέτες για εγκατάσταση και λειτουργία πυρηνικών αντιδραστήρων είναι ηθελημένα ημιτελείς. Και σαν ημιτελείς δεν καταλήγουν σε πραγματικά αποτελέσματα ούτε ως προς την ασφάλεια ούτε ως προς το κόστος της πυρηνικής κιλοβατώρας. Γιατί ο πυρηνικός αντιδραστήρας χρειάζεται μελέτη και για την κατασκευή του, και για τη λειτουργία του, και για τη διάλυσή του, και για τη διαχείριση και ταφή όλων των πυρηνικών του αποβλήτων.

Ομως, τα δυο τελευταία στάδια, της διάλυσης και του τελικού τρόπου ταφής των πυρηνικών αποβλήτων του, δεν έχουν εκτιμηθεί επαρκώς ως προς τη διαδικασία και ως προς το χώρο.

Ετσι, προβάλλουν τους πυρηνικούς αντιδραστήρες ως ακίνδυνους και την πυρηνική κιλοβατώρα ως φθηνή. Αν όμως υπολογίσει κανείς το συνολικό κόστος, τότε η πυρηνική ενέργεια είναι η ακριβότερη ενέργεια. Και αν στο κόστος αυτό προστεθούν και τα έξοδα σε περίπτωση πυρηνικού ατυχήματος, τότε το κόστος είναι απλησίαστο.

Οσο για την ασφάλεια των πυρηνικών αντιδραστήρων, το σλόγκαν που διακινούν είναι το γνωστό, «τεχνολογία ή οπισθοδρόμηση», που το σχηματοποιούν με πιθανότητα ατυχήματος πυρηνικού σταθμού και ατυχήματος με αυτοκίνητο. Η πιθανότητα να σκοτωθεί κάποιος από τροχαίο είναι μεγαλύτερη. Δεν θα οδηγείς λοιπόν αυτοκίνητο; Τέτοιες συγκρίσεις δεν επιτρέπεται να γίνονται. Είναι παραπλανητικές. Είναι επιστημονικό λάθος η σύγκριση συμβατικών - πυρηνικών κινδύνων. Γιατί, σε ένα θανατηφόρο συμβατικό ατύχημα το αποτέλεσμα είναι συγκεκριμένο: συγκεκριμένοι θάνατοι, συγκεκριμένη έκταση, συγκεκριμένη και διάρκεια. Ο κύκλος των επιπτώσεων κλείνει αμέσως. Αντίθετα, σ' ένα πυρηνικό ατύχημα, οι επιπτώσεις είναι ανυπολόγιστες και η διάρκειά του συνεχής. Θα απαιτηθούν αιώνες και πολλές γενιές ώστε να συνυπολογιστούν τα αρνητικά αποτελέσματα, η έκτασή του, η πολλαπλή καταστροφή σε ανθρώπους, περιβάλλον, κοινωνία. Ο κύκλος του μόλις έχει αρχίσει.

Η πυρηνική ενέργεια είναι μια ανεξέλεγκτη δύναμη στα χέρια του ανθρώπου, που δεν έχει ακόμα καταφέρει να την ελέγξει ολοκληρωτικά, ώστε να μπορεί σε περίπτωση ατυχήματος να την καταστήσει αναστρέψιμη.

(1) Τεγόπουλος - Φυτράκης, 1997.

Το Viagra και η κακή δημοσιογραφία

Το Viagra και η κακή δημοσιογραφία

Εσωτερική ματιά στο πανελλήνιο πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης

Εσωτερική ματιά στο πανελλήνιο πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης