Δευτέρα, Μαρτίου 24, 2008

Τα δύσκολα ενός τετραπληγικού

Οι διακοπές ρεύματος των πρόσφατων κινητοποιήσεων, με έβαλαν σε σκέψεις που θέλω να μοιραστώ.
Ολοι μας την ώρα που μας έκοβαν αυτό το αγαθό της ηλεκτρικής ενέργειας κάτι "παθαίναμε"
Γιά δέκατα του δευτερολέπτου ήταν σαν να μας έκοβαν το οξυγόνο. Μας γύριζαν αυτομάτως 50-60 χρόνια πίσω τότε που στα χωριά των προγόνων μας άναβαν κεριά και λυχνάρια μετά το ηλιοβασίλεμα. Τότε που πολλοί σημερινοί επιστήμονες διάβαζαν κάτω από το φως εκείνο του λυχναριού.
Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η διακοπή άλλους τους βρήκε την ώρα που σερφάριζαν στο ιντερνετ, άλλους την ώρα που κατάπιναν μία βραδυνή σούπα στη τηλεόραση. Οχι και τίποτα σοβαρό δηλαδη αν εξαιρέσουμε κάποια σοβαρότερα περιστατικά φαναριών στους δρόμους που έσβηναν, δημιουργώντας το απόλυτο χάος, ή ανθρώπους που εγκλωβίζονταν στο ασανσέρ.

Κάποιους άλλους όμως!!

(Θέλω να ευχαριστήσω τον γνωστό και καλό μου φίλο Χρήστο του http://chrisxx.com/ για την συγκυρία να δημοσιέυσει στο φόρουμ του portal του, αυτό που θα διαβάσετε και που μου έδωσε την ευκαιρία να γράψω αυτό το ποστ.)

Τα δύσκολα ενός τετραπληγικού Υπάρχουν αρκετές δυσκολίες όταν έχεις τετραπληγία, σε σχέση με κάποιον που έχει ημιπληγία ή παραπληγία.



Σκέψου, ότι αναγκαστικά ζεις χωρίς την βοήθεια των τεσσάρων άκρων σου και ότι πρέπει να ζητάς πάντα την βοήθεια κάποιου.
«Ακούγεται» τραγικό. Αν ήμουν κ εγώ αρτιμελής δεν θα μπορούσα να «συλλάβω» το μέγεθος των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι με αυτή την αναπηρία.
Θα μιλήσω όμως πιο συγκεκριμένα.
Σήμερα ξύπνησα πολύ νωρίς 4:35 το πρωί.
Το μόνο που μπορούσα να κάνω μέσα στο σκοτάδι ήταν ν' ανοίξω την τηλεόραση (με την βοήθεια ενός ειδικού τηλεκοντρόλ) και να δω μια ταινία.
Δυστυχώς δεν είχα άλλες επιλογές, γιατί οι γονείς μου κοιμόντουσαν.
Θα μπορούσα αν δεν είχα παράλυτα τα χέρια μου να διαβάσω ένα βιβλίο, να βάλω τον υπολογιστή, να τελειώσω κάποιες δουλειές, έτσι ώστε να έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο μετά.
Πράγματα τόσο απλά, καθημερινά, για έναν αρτιμελή ή έστω για ένα άτομο με λιγότερη αναπηρία από εμένα, για άτομα που μπορούν ν' αυτοεξυπηρετηθούν.
Τις περισσότερες φορές δεν αντιλαμβανόμαστε ότι κάποια «εύκολα» πράγματα που κάνουμε μηχανικά, χρειάζεται μεγάλος αγώνας για να τα κάνουν κάποιοι συνάνθρωποι μας, αυτή η έλλειψη επιλογών μπορεί κάποιες φορές να σου «ρουτινιάσει» τη ζωή, έτσι κι εμένα, εκείνο το πρωινό.
Ενώ η τηλεόραση ήταν ανοικτή, εγώ σκεφτόμουν το παρελθόν και το μέλλον μου, δυστυχώς αυτό κάνω τις περισσότερες φορές.
Όποτε «ταξιδεύω» στο παρελθόν, σκέφτομαι περισσότερο τις στιγμές που με πόνεσαν βαθιά, αυτό όμως μου δημιουργεί απαισιοδοξία και για το μέλλων. Με κάνει να νοιώθω τρομερά ανασφαλής και να σκέφτομαι όλα αυτά που δεν μπορώ να κάνω.
Φοβάμαι πως δεν θα εργαστώ ποτέ, πως δεν θα γίνω ποτέ καλά, πως πάντα θα χρειάζομαι την βοήθεια των δικών μου.
Μέχρι πότε θα γίνετε αυτό;;;
Οι γονείς μου είναι ηλικιωμένοι και σε λίγο ίσως να μην μπορούν να με βοηθήσουν. Τι θα κάνω τότε;
Με το μυαλό μου δημιουργώ διάφορες ιστορίες και σενάρια, δυστυχώς με άσχημο τέλος. Σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια με συνέπεια να δημιουργώ στον εαυτό μου εμμονές και έντονο εκνευρισμό.
Με όλα αυτά το μόνο που καταφέρνω είναι να δηλητηριάζω την ίδια μου την ψυχή, να σχηματίζω μια αρνητική εικόνα για το σώμα μου, που συχνά αυτό βγαίνει και προς τα «έξω». Με φωνές, θυμό, έλλειψη αυτοκυριαρχίας κ εμπιστοσύνης ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό.
Σίγουρα όσοι με διαβάζετε και βιώνετε μια παρόμοια αναπηρία θα έχετε περάσει παρόμοιες καταστάσεις.
Παρηγοριά μου... Οι φίλοι μου (που μ' αγαπούν πολύ) και η ασχολία μου με το ίντερνετ. Είναι κ αυτό μια μορφή εκτόνωσης, ενώ οι φίλοι, το στήριγμα μου.
Ο υπολογιστής με κάνει και νιώθω λίγο ανεξάρτητος, γιατί είναι το μέσο που επικοινωνώ και εργάζομαι, χωρίς την βοήθεια κάποιου.
Δυστυχώς πια, αυτό από μόνο του δεν μου φτάνει, ενώ τους φίλους δεν μπορείς να τους έχεις συνέχεια κοντά σου.
Εσείς ποιους «τρόπους» εκτόνωσης έχετε βρει για να «περνάτε» αυτού του είδους τις κρίσεις;;;
Μοιραστείτε τις μαζί μου και ίσος να επωφεληθούμε όλοι.


chrisxx Χονδροματίδης Χρήστος

Συζήτηση

Δευτέρα, Μαρτίου 17, 2008

Aπρόσκλητος επισκέπτης...Αυτόκλητος φρουρός (μέρος δεύτερο )

για το πρώτο μέρος διαβάστε το αμέσως προηγούμενο post
.................
Δύο τύποι, άνω του 1.80 ύψος επί 1.60 φάρδος έκαστος, μπήκαν στο φαρμακείο με τα πέτσινα μπουφάν τους όλο κρόσσια στα μανίκια, μακριά μαλλιά, γένια και καουμπόικο βάδισμα του στυλ "μην του μιλάτε του παιδιού, γιατί, γαμεί και δέρνει..."
Αφελής όπως πάντα, τους καλησπέρισα-ενώ λόγω ώρας, έπρεπε να τους καλημερίσω-και τους ρώτησα τί θέλουν. Στο τρίτο καουμπόικο βήμα σταμάτησαν απότομα κοιτώντας χαμηλά μπροστά στον πάγκο, σαν κάτι να μην τους άρεσε.

"Μπορώ να φανώ χρήσιμος σε κάτι?" άρχισα εγώ το τροπάριο του ευγενικού διανυκτερεύοντος φαρμακοποιού. Οι τύποι δεν έκαναν βήμα και κοιτούσαν διαρκώς μιά εμένα και μιά μπροστά στον πάγκο σαν κάτι να τους εμπόδιζε να προχωρήσουν. Σαν κάτι να καρατάριζαν...
"Ρε φιλαράκο, μήπως γίνεται να βγείς λίγο έξω να σου πούμε?"
"Δε θυμάμαι να αφήσαμε ποτέ καμιά συζήτηση στη μέση..."
απάντησα ψυλλιασμένος πια ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
"Να και εξυπνάδες, ο κυρ-φαρμακοποιός...", λέει ο ένας καουμπόης. στον άλλον.
Εμένα με ζώνουν τα φίδια και καταριέμαι τον εαυτό μου που το παίζω άνετος και δεν κατεβάζω ρολά μετά τις δώδεκα- "και τώρα τί κάνεις μ@λ@κ@, άμα στη πέσουνε αυτά τα δύο γομάρια?" σκεφτόμουνα σε γρήγορες στροφές. Και επειδή λένε πως η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση, που στην περίπτωση αυτή σημαίνει ότι δεν τα χάνουμε και δείχνουμε ότι δε φοβόμαστε, ακόμη κι αν έχουμε χεστεί πάνω μας τόσο που έχει αρχίσει και μυρίζει, ρωτώ με σταθερή, αργή και κάτι μεταξύ Νίκου Κούρκουλου και Κλιντ Ιστγουντ φωνή.
"Είμαι εδώ για να εξυπηρετώ όποιον έχει ανάγκη. Δεν έχω όρεξη για περιττές νυχτερινές κουβεντούλες.-Λοιπόν... θα μου πείτε τί θέλετε?"

Δεν ξέρω από πού αντλούσα το θάρρος εκείνη την ώρα. Φαίνεται όμως οτι οι καουμπόιδες ήξεραν. Ηξεραν κάτι που σταθερά εμένα μου διέφευγε....

Ο πιό βαρύς έξυσε για λίγο το τριχωτό πηγούνι του κοιτώντας πάντα σαν αφηρημένος-έτσι-χαμηλά μπροστά στο πάγκο...
"Καλααά...έχε χάρη..." είπε δείχνοντας απειλητικά με το δάκτυλό του και, αφού ξανακοίταξε πάλι μπροστά από τον πάγκο, χτύπησε τον άλλο στη πλάτη, βγήκαν έξω και έφυγαν μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από μαρσαρίσματα, φροντίζοντας όλος ο καπνός από τις εξατμίσεις τους να μπαίνει μέσα στο φαρμακείο....

Εμεινα για ώρα σαν χαζός ν'αναπνέω μισοκαμένη βενζίνη, να κοιτώ πίσω απ'τον πάγκο και να οικτίρω τον άθλιο ψευτόμαγκα εαυτό μου που δεν εννοούσε να διανυκτερεύει με κατεβασμένα ρολά. Αλλά γιατί όμως οι καουμπόιδες του...μεσονυκτίου δεν μου την έπεσαν? Τι τους εμπόδισε? Στην αρχή πίστεψα οτι επρόκειτο απλώς για αυτούς τους ακίνδυνους, τσαμπουκάδες που πουλάνε μαγκιά κι άμα πιάσει έπιασε... στην αρχή. Ωσπου επι τέλους, λύθηκε το μυστήριο των βημάτων που είχα ακούσει στην αρχή της ιστορίας μας.
Ενας αδέσποτος σκύλος γιγαντιαίων διαστάσεων καθόταν όλη αυτή την ώρα, μπροστά από τον πάγκο χωρίς να το έχω πάρει είδηση!
Αυτός ο απρόσκλητος επισκέπτης είχε γίνει ο αυτόκλητος φύλακάς μου, χωρίς να έχω πάρει μυρουδιά!
Σηκώθηκε λοιπόν αργά αργά, τεντώθηκε, χασμουρήθηκε και κίνησε για τη πόρτα, έτσι απλά όπως είχε μπει.
"Ει ψιτ! Φιλαράκο!" του φώναξα πριν βγεί, δείχνοντας του τη μισή πίτσα που μου είχε περισσέψει. Με κοίταξε με δυό γαλήνια βαθιά, ανεξιχνίαστα μάτια, από αυτά που πρέπει να δει κανείς πολλές φορές για να πει πως τα'δε πραγματικά.
Γύρισε πίσω.Πάντα με το αργό του βήμα, ενώ εγώ του έστρωνα την πίτσα όπως ήταν με το κουτί στη μέση του φαρμακείου. Την καταβρόχθισε χωρίς πολλά πολλά, ύστερα με κοίταξε γεμάτος ευγνωμοσύνη.
Τον χάιδεψα λίγο στο σβέρκο.
"Σ'ευχαριστώ ,φιλαράκο..." του είπα.
Μου απάντησε μ'ένα ρέψιμο και αφού τεντώθηκε πάλι, χασμουρήθηκε, πήρε αργά το δρόμο για την εξώπορτα και χάθηκε στο σκοτάδι.

Η διανυκτέρευση στο φαρμακείο, είναι μιά πολύ περίεργη υπόθεση. Μόνο που για να είναι όσο γίνεται λιγότερο περίεργη, εγώ τουλάχιστον από εκείνο το βράδυ την κάνω με κατεβασμένα τα ρολά...

Μανόλης Μαυρολέων φαρμακοποιός (Χρονογράφημα από το περιοδικό ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Δευτέρα, Μαρτίου 10, 2008

Aπρόσκλητος επισκέπτης...Αυτόκλητος φρουρός (μέρος πρώτο )

διανυκτερεύον διήγημα

Η διανυκτέρευση στο φαρμακείο είναι μιά πολύ περίεργη υπόθεση. Τη μια στιγμή μπορεί να σκυλοβαριέσαι βαρώντας μύγες, ή πουλώντας προφυλακτικά σε κανέναν ξαναμμένο ξενύχτη, την άλλη μπουκάρει μέσα κάποιος χτυπημένος, που όχι σπάνια αιμορραγεί, ή κάποιος με έγκαυμα που τον έδιωξαν από το διανυκτερεύον νοσοκομείο, αφού τον 'μπάλωσαν", όπως όπως, και για τα περαιτέρω του έθεσαν το συνηθισμένο δίλημμα.
"...έχουμε τρία τέσσερα σοβαρά τροχαία. Ή πηγαίνεις σε κάποιο διανυκτερεύον φαρμακείο να δουν τί μπορούν να σου κάνουν ή θα περιμένεις τουλάχιστον τρεις με τέσσερις ώρες μέχρι να ασχοληθούμε μαζί σου..."

Η διανυκτέρευση στο φαρμακείο είναι πραγματικά μιά πού περίεργη υπόθεση.Εκεί που κάθεσαι, πλακώνουν τα πρεζόνια και σε αρχίζουν στο δικό τους παραμύθι
" Ρε φιλαράκο, μήπως σου περισσέυει κανένα hipnosedon?"
Λες και τα hipnosedon είναι κρεμμύδια ή σκόρδα να τα βάλεις στο φαγητό και να σου περισσέψουν κι όλας....

Η διανυκτέρευση στο φαρμακείο είναι μιά πολύ, πραγματικά, μιά πάρα πολύ περίεργη υπόθεση.
Εχετε δει δεσποινίδα "μετά την πράξη" ...ξέρετε εσείς τώρα...να ψάχνει "το χάπι της επόμενης μέρας" γιατί ο καλός της- δεν πρόλαβε να "τραβηχτεί" και να σου έχει τελειώσει γιατί εκείνη τη συγκεκριμένη βραδιά τα ...συνοικιακά σου στοκ των 5-6 κουτιών δεν έφτασαν να καλύψουν όσους "δεν πρόλαβαν να τραβηχτούν" ...στην ευρύτερη περιοχή?

Η διανυκτέρευση στο φαρμακείο είναι μια πολύ περίεργη ιστορία. Ξέρεις πάντα πώς αρχίζει μα ποτέ πώς τελειώνει....

Εκείνο το ζεστό καλοκαιρινό βράδυ, περασμένες δύο και μην έχοντας τί να κάνω, μ'έπιασαν οι προκοπές μου. Σκόυπισα, σφουγγάρισα να δροσίσει λίγο το παλιό μωσαικό που έβραζε και μπηκα στο εργαστήριο να πλύνω τα χέρια μου, όταν άκουσα-άκουσα πολύ καθαρά- βήματα κάποιου που μπήκε στο φαρμακείο. Σκούπισα γρήγορα τα χέρια μου και βγήκα να δω ποιός ήταν. Κανείς! Τίποτα!Ναδα! Νιέμτε! Ναθινγκ, πως το λένε. Ναι μεν ακούστηκαν βήματα-άρα κάποιος σίγουρα μπήκε μέσα-μόνο που στο φαρμακείο δε φαινόταν κανένας! Και το μικρό μου φαρμακειό, όπως ήταν τότε διαμορφωμένο, δεν υπήρχε περίπτωση να προσφέρει σε κάποιον τον παραμικρό χώρο, γωνία, εσοχή ,κολώνα, κάτι τέλος πάντων που να μου κόβει την ορατότητα και να του δίνει τη δυνατότητα να μου αρχίσει τα παιχνίδια και τα κόλπα.
Ακουγα βέβαια, όπως όλοι μας, για ληστείες και ανοίγματα φαρμακείων αλλά, μέχρι εκείνο το βράδυ, είχα την ακλόνητη πλατιά διαδεδομένη νεοελληνική πεποίθηση ότι τα "κακά πράματα" συμβαίνουν σ'οποιονδήποτε άλλον εκτός από εμάς. Σε τα μάς τώρα? Σιγά!...

Εκατσα στο σκαμπό του πάγκου και κοιτούσα έξω τα λιγοστά αυτοκίνητα που περνούσαν προσπαθώντας να καταλάβω γιατί είχα ακούσει βήματα ενώ δεν έιχε μπει κανείς. Οπως δεν είχαμε φτάσει ακόμα στην εποχή του κλιματισμού, είχα ανοιχτή την πόρτα, ενώ ένας ανεμιστήρας οροφής άλεθε το ζεστό, σχεδόν συμπαγή αέρα, κάνοντας πιό πολύ θόρυβο, παρά τη δουλειά για την οποία τον είχαμε τοποθετήσει εκεί....

Εξω σταμάτησαν δυό μοτοσυκλέτες τύπου τσόπερ με το γνωστό, χαρακτηριστικό θόρυβο που κάνουν τα μοτερ στα ψαροκάικα.....

η συνέχεια σε λίγες ώρες έως μέρες.....

Τρίτη, Μαρτίου 04, 2008

«ΛΑΜΠΤΗΡΕΣ ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΗΣΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ» Ο ΝΕΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ!! ??

στο portal για την αναπηρία του Χρήστου
και συγκεκριμένα στο φορουμ, αναρτήθηκε το πιό κάτω που αξίζει της προσοχής μας.
Παρακαλώ αν κάποιος έχει ακούσει ή διαβάσει από έγκυρη πηγή κάτι, ας απαντήσει και ας το διαδώσει.

Η ΑΠΟΚΡΥΨΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ Η ΟΠΟΙΑ ΓΙΑ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΘΥΣΙΑ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ.

Εν'όψη της ημερίδας που διοργανώνουν οι Ενεργοί Πολίτες στις 20/2 , σαςεφιστώ την προσοχή για τις λάμπες εξοικονόμησης ενέργειας που τόσο επίμοναπλασάρει ο Σκάι και ο Κυριάκος Μητσοτάκης και σας λέω οτι:*Έχει αποδειχτεί οτι οι λάμπες αυτές είναι ιδιαιτέρως επικίνδυνες για τονάνθρωπο και το περιβάλλον!**Περιέχουν υδράργυρο και μόλυβδο και εκπέμπουν ακτινοβολία!**Έχουν ήδη σημειωθεί τα πρώτα κρούσματα υγείας ( ζαλάδες, πονοκέφαλοι) σεάτομα που στο χώρο τους υπάρχουν τέτοιες λάμπες!*Το επίσης σημαντικό είναι οτι αυτές οι λάμπες ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ διά ροπάλου ναπετιούνται στα σκουπίδια και πρέπει να ανακυκλώνονται.Δεν υπάρχει όμως έως αυτή τη στιγμή η ανάλογη υποδομή.Σας ερωτώ:- Γιατί αφού το θέμα των παρενεργειών είναι γνωστό από πέρυσι, οι δικοί μαςσυνεχίζουν να τις προωθούν ως πανάκεια?- Ποιοι -εκτος από την εταιρία που τις παράγει- και πόσα χρήματα καρπώνεταιγια να τις προωθήσει?- Το γνωρίζουν το θέμα οι ενεργοί πολίτες και τι σκοπεύουν να κάνουν γι'αυτόστην ημερίδα τους?
Η καμπάνια της εταιρίας PHILIPS που κατασκευάζει λαμπτήρες εξοικονόμησης ενέργειας σε συνεργασία με τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ, καλά κρατεί.
Ήδη βλέπουμε στα δελτία ειδήσεων του σταθμού πόσο ανταποκρίνονται οι Δήμοι- ή καλύτερα οι δήμιοι - της χώρας και αντικαθιστούν τις παλιές 'ενεργειοβόρες» λάμπες με αυτές της PHILIPS.
Οι πολίτες στην πλειοψηφία τους είναι πλέον αρκετά ευαισθητοποιημένοι σε θέματα περιβάλλοντος κι κάνουν ότι μπορούν για να βοηθήσουν στη «διάσωση του πλανήτη».
Η διάφορες εταιρίες από τη μεριά τους επίσης πολύ ευαισθητοποιημένες για το περιβάλλον (? ) και φυσικά για την τσέπη τους, δημιούργησαν ένα προϊόν το οποίο πλασάρουν ως πανάκεια και ως ακόμη μια 'μοναδική' λύση η οποία θα σώσει τον πλανήτη.
Πολύ συγκινητικά όλα αυτά αλλά στο συγκεκριμένο θέμα υπάρχει ένα 'αλλά'.
Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε - ή καλύτερα μας επιτρέπουν να γνωρίζουμε- από τι υλικά είναι φτιαγμένοι αυτοί οι λαμπτήρες?
Προς τα παρόν, η καμπάνια είναι βασισμένη στην φοβερή ιδιότητα της εξοικονόμησης ενέργειας.
Οι λαμπτήρες έχουν διπλάσια μεν τιμή ΑΛΛΑ , έχουν 80% λιγότερη κατανάλωση ρεύματος και διπλάσιο χρόνο ζωής.
Πραγματικά προκλητικά τα κίνητρα!
Δείτε τώρα μερικά στοιχεία που αφορούν στους λαμπτήρες αυτούς και για τα οποία κανείς δεν κάνει λόγο και ακόμη περισσότερο , κανείς δεν ενημερώνει τους πολίτες.
- Είναι φτιαγμένοι από γυαλί ανθεκτικό στη θερμότητα.
- Ο σωλήνας χαλαζία του λαμπτήρα, όταν λειτουργεί δημιουργεί φως παράγοντας ένα σεβαστό ποσό υπεριώδους ακτινοβολίας!
Πόση υπεριώδης ακτινοβολία περνάει από το γυαλί του λαμπτήρα και ποια είναι τα προβλήματα υγείας που δημιουργούνται σε όσους εκτίθενται σε αυτή?
- Εάν ο λαμπτήρας σπάσει, μπορεί να προκληθεί σοβαρή φλεγμονή στα μάτια και στο δέρμα λόγω της υπεριώδους ακτινοβολίας.
- Οι λαμπτήρες περιέχουν επικίνδυνα ποσοστά Υδράργυρου και Μόλυβδου. Γι αυτόν το λόγο απαγορεύεται να πετιούνται αυτοί οι λαμπτήρες στα σκουπίδια αλλά επιβάλλεται να πηγαίνουν στην ανακύκλωση. Τέτοια υποδομή όμως όπως ξέρουμε δεν υπάρχει! Στα κουτιά του προϊόντος, δυστυχώς δεν αναφέρεται το ποσοστό των τοξικών που περιέχονται.
Στην πραγματικότητα, η αντικατάσταση των παλαιών λαμπτήρων με τους νέους λαμπτήρες και το όφελος που έχουν στο περιβάλλον, είναι υπό αμφισβήτηση.
Η έλλειψη ανακύκλωσης έχει σαν αποτέλεσμα την μόλυνση νερού και εδάφους από αυτό το ΤΟΞΙΚΟ τελικά προϊόν.
- Δεν υπάρχουν πουθενά οδηγίες καθαρισμού του χώρου σε περίπτωση που ο Υδράργυρος απελευθερωθεί εάν μια λάμπα σπάσει. Πως λοιπόν μπορούν οι καταναλωτές να ξέρουν τι πρέπει να κάνουν όταν εκτεθούν σε τέτοιο κίνδυνο και πως θα μάθουν πόσο επικίνδυνη είναι η έκθεσή τους σε περίπτωση απελευθέρωσης του Υδράργυρου?
Προσέξτε λοιπόν τα εξής σημαντικά αν είστε από αυτούς που έχουν ήδη πειστεί και έχετε στο σπίτι σας ή στη δουλειά σας τέτοιους λαμπτήρες:
- Ποτέ μη χρησιμοποιείτε ηλεκτρική σκούπα για να καθαρίσετε τον Υδράργυρο, διότι με αυτόν τον τρόπο θα αυξηθεί η έκθεση του Υδράργυρου στον αέρα!
Η ηλεκτρική σκούπα θα μολυνθεί και θα πρέπει να πεταχτεί σε χώρο ειδικό για επικίνδυνα απόβλητα.
- Ποτέ μη χρησιμοποιείτε σκούπα για να καθαρίσετε τον Υδράργυρο.
- Ποτέ μην πλένετε σκεύη που έχουν μολυνθεί από Υδράργυρο, στο πλυντήριο πιάτων. Το αποτέλεσμα θα είναι να μολυνθεί η συσκευή καθώς και ο υπόνομος στον οποίο θα καταλήξει το νερό της συσκευής.
- Όλοι- συμπεριλαμβανομένων και των ζώων- πρέπει να μετακινηθούν από το σημείο που έχει υπάρξει διαρροή Υδραργύρου, να σφραγιστεί ο χώρος και να κλείσουν όλα τα συστήματα εξαερισμού.
- Σε περίπτωση τέτοιου ατυχήματος, μολύνονται αυτομάτως τα παπούτσια και τα ρούχα μας με αποτέλεσμα την εξάπλωση του Υδράργυρου σε όλον το χώρο του σπιτιού!
Έχουν ήδη παρουσιαστεί οι παρενέργειες σε σχέση με τη χρήση αυτών των λαμπτήρων. Πολλά άτομα υπέφεραν από ζαλάδες και πονοκεφάλους μέχρι τη στιγμή που τους κατήργησαν και τοποθέτησαν και πάλι συμβατικούς λαμπτήρες.
Πόσοι καταναλωτές τα γνωρίζουν αυτά? Τα κουτιά των λαμπτήρων δεν αναγράφουν καμία από τις επικίνδυνες 'δράσεις' τους , δεν προφυλάσσουν τον καταναλωτή και δεν γράφουν καν ότι οι χαλασμένοι λαμπτήρες πρέπει απαραιτήτως να τοποθετούνται σε κιβώτια ώστε να μην υπάρχει περίπτωση να σπάσουν πριν την απόρριψή τους στην ανακύκλωση.
Κατά τα άλλα, με πρωτοστάτη τον Νομπελίστα πλέον Al Gore, η εξάπλωση της προώθησης αυτών των λαμπτήρων γίνεται όλο και πιο έντονη.
Στην Ελλάδα για ακόμη μια φορά η ανεπάρκεια των ειδημόνων μας εκθέτει σε κινδύνους οι οποίοι ενώ δεν είναι άγνωστοι, παραμένουν κρυμμένοι!
Οι αρμόδιο ετοιμάζονται να απαγορεύσουν οριστικά τη χρήση των συμβατικών λαμπτήρων και να επιβάλλουν σταδιακά τη χρήση των καινούριων.
Το ερώτημα είναι: ΓΙΑΤΙ?
Γιατί ενώ γνωρίζουν, ειδικά οι κατασκευάστριες εταιρίες, δεν ανακοινώνουν στους πολίτες όλες τις πληροφορίες ώστε να προφυλαχτούμε?
Γιατί για ακόμη μια φορά γινόμαστε εμείς πειραματόζωα για να κερδίσουν κάποιοι άλλοι?

..πρέπει να το ψάξουμε..

Σάββατο, Φεβρουαρίου 23, 2008

WWF-GREECE (πρόσκληση για part time εργασία)

Είμαι στην WWF mailing list και πήρα το παρα κάτω για όποιον ενδιαφέρεται

To WWF Ελλάς ζητά νέες και νέους για να επανδρώσουν το πρόγραμμα προσέλκυσης νέων υποστηρικτών Direct Dialogue. Εάν σας ενδιαφέρει μια συναρπαστική εργασία που θα σας δώσει γνώσεις, εμπειρία και την ικανοποίηση της κοινωνικής προσφοράς, δηλώστε σήμερα κιόλας τη συμμετοχή σας ! Αν πάλι δεν σας ενδιαφέρει σας παρακαλούμε προωθήστε το μήνυμα σε κάποιον άλλο που πιστεύετε ότι θα τον ενδιέφερε.

Από τον Μάρτιο το πρόγραμμα ξεκινάει και στην Θεσσαλονίκη!

Οι ομάδες των εκπροσώπων μας δραστηριοποιούνται σε κεντρικά σημεία της πόλης. Η απασχόληση είναι 4ώρη και υπάρχει σταθερή ωρομίσθια αμοιβή. Η αρχική διάρκεια του προγράμματος είναι 5 εβδομάδες, υπάρχει όμως η δυνατότητα συμμετοχής και σε επόμενα προγράμματα.

Μέσω της εκπαίδευσης που προσφέρουμε στους εκπροσώπους μας, θα ενημερωθείτε σε βάθος για τις δράσεις του WWF Ελλάς και τα περιβαλλοντικά προβλήματα της χώρας μας και παράλληλα θα μπορέσετε να αναπτύξετε τις επικοινωνιακές σας ικανότητες (προσέγγιση, επιχειρηματολογία, κ.λπ.). Επιπλέον, μέσα από την εργασία αυτή έχετε την ευκαιρία να γνωρίσετε ανθρώπους που μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες και να προσφέρετε έργο στο περιβάλλον για το κοινό καλό. (Η προϋπηρεσία σε παρόμοια θέση ή οργάνωση, δεν είναι απαραίτητη).

Εάν…

… είσαι ευαισθητοποιημένος /η για τα περιβαλλοντικά ζητήματα,

… διαθέτεις άνεση στην επικοινωνία, ευγένεια και σεβασμό, και

… ικανότητα αυτόνομης εργασίας παράλληλα με ομαδικό πνεύμα…

… τότε επικοινώνησε με την Μύριαμ Γάνεμ, 6977 449008 miriam_ganem@yahoo.gr για το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης

με τον Αλέξανδρο Μελβάνι, 210 331 4893, a.melvani@wwf.gr για το πρόγραμμα της Αθήνας


Τρίτη, Φεβρουαρίου 19, 2008

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

  • Στην ηλικία των 3, επιτυχία είναι να μην κατουράς το βρακί σου
  • Στην ηλικία των 12, επιτυχία είναι να έχεις φίλους
  • Στην ηλικία των 18, επιτυχία είναι να έχεις δίπλωμα οδήγησης
  • Στην ηλικία των 20, επιτυχία είναι να κάνεις σεξ
  • Στην ηλικία των 35, επιτυχία είναι να έχεις χρήματα
  • Στην ηλικία των 50, επιτυχία είναι να έχεις χρήματα
  • Στην ηλικία των 60, επιτυχία είναι να κάνεις σεξ
  • Στην ηλικία των 70, επιτυχία είναι να έχεις δίπλωμα οδήγησης
  • Στην ηλικία των 75, επιτυχία είναι να έχεις φίλους
  • Στην ηλικία των 80, επιτυχία είναι να μην κατουράς το βρακί σου

Σάββατο, Φεβρουαρίου 16, 2008

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 14, 2008

Τι σχέση έχει μιά ανακαίνιση Φαρμακείου με το ότι είμαι απροπόνητος?!!...

Είμαι σε μιά κατάσταση ατελείωτου τρεξίματος. Πραγματικά δεν ξέρω πως βρίσκω τον χρόνο να διαβάζω λίγο τους φίλους και γνωστούς και να ρίχνω και κανένα ποστάκι εδώ κι εκεί!!

17 Ιανουαρίου (Αγ. Αντωνιόυ, μεγάλη η χάρη του), δώσαμε μία στο Φαρμακειό και το ρίξαμε όλο κάτω, -ανακαίνιση το λένε!!
Τρεις βδομάδες μετά, λες και ξεφύτρωσε νέο κατάστημα στη θέση του παλιού!! Δεν το πίστευαν οι ίδιοι οι πελάτες μου. Αλλοι πάλι δεν γνώριζαν οτι υπήρχε φαρμακείο, και μου ευχόντουσαν καλή αρχή και τέτοια.
Γεγονός είναι ότι μόνον θετικά σχόλια εισπ΄ραξαμε εδώ και μία εβδομάδα που ανοίξαμε.
ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΤΗΚΑΜΕ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ δηλαδή ¨-)
Ακόμα δεν έχουμε τελειώσει βέβαια και όλα αυτά τα μικρά πραγματάκια που πρέπει να τελειοποιήσεις μετά το χοντρό μπάχαλο είναι που σου σπάνε τα νέυρα, αλλά δεν πειράζει, το χοντρό ζόρι πέρασε και τώρα σιγά σιγά γίνεται και αυτό. Εξ'άλλου αισθανόμαστε πολύ πιό ωραία στον νέο φωτεινό όμορφο χώρο και το ίδιο εισπ΄ρατει κι ο κόσμος που μπαίνει. Νάμαστε καλά και όλα θα πάνε καλύτερα.
Σήμερα από το πρωί παλέψανε δυό τεχνικοί και στήσανε το δίκτυο δύο υπολογιστών και συγχρονίσανε και το routerάκι για την ADSL γραμμή. Ετσι τέρμα και το σουρνάμενο DIAL UP που είχα μέχρι προχθές.
Καλό αυτό αφού με δύο υπολογιστές κάτι θα μπορώ να ξεκλέβω ώστε να επικοινωνώ και με την online κοινωνία.
Ομως!!

Ολα έχουν και το τίμημά τους.
Και το δικό μου αυτήν την εποχή είναι ότι έχω μείνει πολύ πίσω (κάπου ένα μήνα) στις προπονήσεις. Ο λόγος είναι ότι ο προπονητικός χώρος ήταν, και είναι στο πίσω μέρος του φαρμακείου, ο οποίος όπως είναι φυσικό παροπλίστηκε ουσιαστικά από τότε που σταματήσαμε με τον προπονητή μου για τις γιορτές,και κατόπιν για την ανακαίνιση. Μόνον κανα δύο φορές μπόρεσα και βρέθηκα με έναν φίλο και ανταλλάξαμε μερικές μπαλιές και παίξαμε μερικά σετάκια, έτσι για ξεμούδιασμα.

Εχει χαθεί πολύτιμος χρόνος δεδομένου ότι το Πανελλήνιο πρωτάθλημα (πινγκ πονγκ ΑμεΑ) ανακοινώθηκε για την 1η Μαρτίου (κλειστό Γυμναστήριο Ελευσίνας, για όσους θέλουν να παρακολουθήσουν).
Ο χώρος πίσω αδειάζει και τα πράγματα μετακομίζουν στη θέση τους μπροστά. Ευελπιστώ να στηθεί το τραπέζι μέσα στο Σαβατοκύριακο και την Δευτέρα να ξεκινήσουμε πάλι.
Οι προπονήσεις θα γίνουν εξαντλητικές και τρίωρες, για να καλύψουμε τον χαμένο χρόνο, αλλά δεν προβλέπω να δουλέψουμε τόσο στη φυσική κατάσταση, όσο στην τακτική και την ακρίβεια χτυπημάτων, για να μην έχουμε μυικές ατυχίες και κανέναν σοβαρό τραυματισμό.
Προσωπικά δεν έχω άγχος όπως τις άλλες χρονιές που μου στοίχησαν πόντους και παιχνίδια, πρώτον γιατί έχω μακράν βελτιωθεί ως προς την τεχνική, και δεύτερον γιατί έστω και απροπόνητος κατεβαίνω και δεν έχω να χάσω τίποτα!!

Ούτως ή άλλως το Πανελλήνιο αυτό δεν έχει καμία σημασία για την συμμετοχή μου/μας στους Παραολυμπιακούς του Πεκίνου, γιατί η Ελλάδα δεν πρόκειται να συμμετάσχει με κανέναν απολύτως αθλητή, αφού κανένας μας δεν έχει συγκεντρώσει ικανούς βαθμούς στην διεθνή αξιολόγηση.
Αλλά για αυτό δεν ευθύνονται οι αθλητές ,αλλά αποκλειστικά και μόνον η Ομοσπονδία μας, για τις ΜΗΔΕΝ ευκαιρίες για αγώνες (στο εξωτερικό) ,και υποστήριξη που μας προσέφερε μέχρι τώρα και μετά την ΑΘΗΝΑ 2004

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 04, 2008

Μία εβδομάδα στη κόλαση

Πεθαίνει ένας τυπάκος και πάει καρφί στην κόλαση (δεν είχε κάνει τις γονυκλισίες του).

Εκεί που καθόταν του λέει ο σατανάς "Ρε συ πολύ σκυθρωπός φαίνεσαι"

Απαντά ο τυπάκος εμβρόντητος "Ε όσο να 'ναι κόλαση - τι με περιμένει... αναθεωρώ τα λάθη που με έφεραν εδώ..."

Σατανάς - "Ίσως να μην είναι τόσο άσχημα όσο νομίζεις... - να σου πω καπνίζεις ?"

Τύπος - "Ε, κανά πακετάκι τη μέρα το κάπνιζα.."

Σατανάς - "Τις Δευτέρες έχουμε ημέρα καπνίσματος με τα καλύτερα τσιγάρα απ' όλο τον κόσμο - για καρκίνο μη φοβάσαι, ήδη νεκρός είσαι"

Ο τύπος ανασκουμπώνεται λίγο ανακουφισμένα...

Σατανάς - "Πίνεις?"

Τύπος - "Ε, όλο και κανά ουισκάκι χτύπαγα κάτω..."

Σατανάς - "Τις Τρίτες είναι ημέρα ποτού, με τα καλύτερα και ποιο ακριβά ποτά του κόσμου. Για συκώτια μη φοβάσαι, νεκρός είσαι..."

Ο τύπος παίρνει λίγο τα πάνω του πλέον !!

Σατανάς - "Τζογάρεις ?"

Τύπος - "Για να μαι ειλικρινής, μετανιώνω που άφησα την οικογένεια μου στο δρόμο, εξ αιτίας του πάθους μου για το καζίνο, αλλά ναι, τζογάριζα..."

Σατανάς - "Τετάρτες στρώνουμε χαρτάκι και όσοι θέλουν μπαρμπουτάκι - και να χρεοκοπήσεις στα @@@ σου..."

Ο τύπος τώρα μέσα του λεει - ρε δεν είναι κι άσχημα , καλά που ήρθα εδώ...

Σατανάς - "Κανά τσιγαριλίκι έκανες, πες αλήθεια?"

Τύπος - "Ναι έπινα κανά ζωνιανιό που και που..."

Σατανάς - "Πέμπτες ημέρα ναρκωτικών, οι καλύτερες κόκες από Κολομβία , τα πάντα...και να εθιστείς τι σε νοιάζει. Νεκρός είσαι."

Ο τύπος πλέον είναι με χαμόγελο πλατύ και στα όρια της ευτυχίας...

Σατανάς - "Να σου πω, μεταξύ μας, τον έπαιρνες που και που από πίσω ??"

Τύπος - "Α σατανά μου όλες τις αμαρτίες έχω κάνει, αλλά αυτό ΠΟΤΕ."

Σατανάς - "Χμμμ... τότε οι Παρασκευές θα 'ναι ζόρικες..."

Μαριαλένα ευχαριστούμε για το ανέκδοτο

Πέμπτη, Ιανουαρίου 24, 2008

Μιά παρτίδα σκάκι με τον μπασίστα των Mode Plagal

Ηταν πρίν λίγα χρόνια όταν είχα πρωτοξεκινήσει να συμμετέχω στο ανοικτά σκακιστικά τουρνουά, που σε τακτά χρονικά διαστήματα διοργανώνει ο Σύλλογος μου (Σκακιστικός Ομιλος Αμπελοκήπων). Οπως έχω ξαναγράψει η εμπειρία του να έχεις ζωντανό αντίπαλο απέναντί σου δεν συγκρίνεται με τίποτα. Λυπάμαι πραγματικά πολύ που τα τελευτάια δύο χρόνια κάτι οι προπονήσεις κάτι οικογενειακά προβλήματα δεν μου αφήνουν τον ελεύθερο χρόνο τις κατάλληλες μέρες να συνεχίσω αυτή μου την απόλαυση.
Πρώτο ή δεύτερο παιχνίδι αν θυμάμαι καλά, φθάνω καθυστερημένος, και βλέπω να με περιμένει απ'έξω ένα νεαρό άτομο που αμέσως μου χαμογελάει με σχεδόν ντροπαλό χαμηλόφωνο τρόπο.
- Πρέπει να παίζουμε μαζί. Είσαι ο Σάκης?
-Ακριβώς, συγνώμη για την καθυστέρηση έχασα ένα δρομολόγιο του μετρό και ...καταλαβαίνεις....
- Αα δεν πειράζει, με λένε Αντώνη Μαράτο, ...πάμε?
-Φύγαμε

Μπαίνοντας τον παρατήρησα καλύτερα.
Ρούχα που σχεδόν έπλεαν πάνω του. Γυαλάκια σχεδόν διανοουμενίστικα, πρόχειρο φοιτητικό look αν και σίγουρα ήταν αρκετά μεγαλύτερος. Βγαλμένος κατ'ευθείαν από την νεολαία των 70's.
Δεν είχαμε την ευκαιρία να πούμε περισσότερα αφού κατά την διάρκεια μιάς παρτίδας δεν μιλάς με τον αντίπαλο. Πολύ ενδιαφέρουσα παρτίδα.
Δεν τον είχα ξανακούσει σαν σκακιστικό όνομα στους κύκλους, και όπως μου είπε αργότερα, ουσιαστικά τελευταία είχε ξεκινήσει αγωνιστικά να συμμετέχει, αφού όλα αυτά τα χρόνια λόγω δουλειάς και υποχρεώσεων εδώ και εκεί, δεν είχε και αυτός τον χρόνο, παρ'όλο που μελετούσε στο σπίτι και έπαιζε παιχνίδια εδώ και εκεί.
Εύλογα λοιπόν τον ρώτησα αμέσως για την δουλειά του.
-Μουσικός, μου λέει
- Α πολύ ενδιαφέρον , του απαντώ ,αφού αμέσως μου έθιξε τις ευάισθητες χορδές, και το πεδίο να ανοίξουμε συζήτηση.
- Φαντάζομαι διδάσκεις σε ωδείο ή κάνεις ιδιαίτερα? ποιό είναι το όργανό σου?
- Οχι όχι , μου λέει, Είμαι μάχιμος μουσικός, ξέρεις παίζω σε συγκρότημα, ώς μπασίστας, αλλά και session εδώ και εκεί με άλλα σχήματα και σε στουντιακές δουλειές.
- Συγκρότημα? Ποιό ακριβώς?
- Δεν ξέρω αν τους έχεις ακουστά. Λέγονται Mode Plagal.
!!!
Κόκκαλο εγώ. Αν τους ήξερα λέει!!
Πρώτον έχω ότι στουντιακό εχουν κυκλοφορήσει, και τυχαία τους έχω δεί και ζωντανά σε free festival παλιά σε προ Τεχνόπολις εποχές, στο Πάρκο Ελευθερίας μιά κρύα νύχτα να τζαμάρουν με άλλα σχήματα.
Του τα λέω αυτά ενθουσιασμένος, και για το πόσο πολύ τους εκτιμώ κλπ κλπ .
Την εποχή εκείνη δεν είχα βρει ακόμη τον πρώτο τους δίσκο, τον οποίον ο Αντώνης προσφέρεται να μου τον φέρει αντιγραμμένο στον επόμενο σκακιστικό γύρο, όπως και έγινε.

Τις επόμενες φορές μου ανέφερε ότι ουσιαστικά έγιναν γνωστοί σε κάποιο φανατικό κοινό τους, μόνον από ζωντανές ηχογραφήσεις, πως κατά την διάρκεια της θητείας τους στο στρατό κινδύνεψαν να διαλύσουν, πως όλοι τους έχουν τις κανονικές δουλειές τους πλέον, και ότι ουσιαστικά αυτό που κάνουν είναι χόμπυ και αγάπη για τη μουσική.
Στο εξωτερικό είναι ίσως περισσότερο γνωστοί, και αυτό το κατάλαβαν σε ένα Ethnic Jazz Festival που είχε γίνει στην Ολλανδία πρόσφατα όπου έπαθαν την πλάκα τους με την αποδοχή στην παραδοσιακή Ελληνική μουσική και τον τρόπο που την παρουσίαζαν οι Mode Plagal, από τους ξένους μουσικούς και κοινό. Ολοι ήθελαν να τζαμάρουν μαζί τους, όπου κι αν πηγαιναν.
Μόλις είχαν έτοιμάσει ένα δίσκο συνεργασίας με το Τούρκικο συγκρότημα Bosphorus (τον οποίον μόλις είχα και εγώ αγοράσει) και μου μετέφερε πολύ ώραίες στιγμές μαζί τους στο στούντιο.
Είχε πολύ μεγάλη εκτίμηση στην Μάρθα Φριντζήλα (κι εγώ επίσης-που την θεωρώ ένα από τα μεγαλύτερα ποικιλότροπα ταλέντα της εποχής μας, και όχι μόνον στο τραγούδι).

Αν βρώ την παρτίδα στο αρχείο μου την παρτίδα μου εκείνη, την οποία και έχασα, θα την σχολιάσω και θα την ανεβάσω στα ποστ μου.

Δεν έτυχε να συναντηθώ με τον Αντώνη Μαράτο από τότε. Εχω όμως το κινητό του και κάθε χρόνο τουλάχιστον στη γιορτή του και την πρωτοχρονιά, του στέλνω ευχές.

Εκανα μιά μεγάλη σχετικά εισαγωγή με την τυχαία γνωριμία που είχα με τον μπασίστα Αντώνη Μαράτο των Mode Plagal.

Από το επίσημο site τους αντιγράφω τα βιογραφικά των μελών τους
Από τις Μουσικοθεραπείες κατεβάστε την δισκογραφία

Οι Mode Plagal είναι ένα συγκρότημα που χρησιμοποιώντας την τεχνοτροπία της jazz, δημιούργησαν ένα ξεχωριστό μουσικό ιδίωμα, με αναφορές κατά κύριο λόγο στην ελληνική παραδοσιακή μουσική αλλά και σε βυζαντινούς ήχους, βαλκανικούς, αφρικάνικους, funky, groovy, rock, blues ρυθμούς και σε πολλά άλλα στοιχεία που υπάρχουν στην μουσική τους ως επιρροές. Ακροβατώντας με μαεστρία ανάμεσα σε όλα αυτά τα στοιχεία και συνδυάζοντάς τα με τον αυθορμητισμό και το κέφι τους -βασικό στοιχείο του ύφους της δουλειάς τους- έχουν καταφέρει να παράγουν ένα δικό τους μουσικό ιδίωμα και έναν αναγνωρίσιμο πλέον ήχο.

Από το 1990 που πρωτοεμφανίστηκαν ως σχήμα μέχρι σήμερα, οι Mode Plagal έχουν διαγράψει μια σταθερή ανοδική πορεία, λειτουργώντας συλλογικά ως γκρουπ με αυτόνομη μουσική φύση και θέση, δικαιώνοντας τον χαρακτηρισμό.

Οι τρεις μουσικοί, Θοδωρής Ρέλλος σαξόφωνο, Κλέων Αντωνίου κιθάρα και Τάκης Κανέλλος ντραμς, ιδρύουν τους Mode Plagal το 1990. Το 1995 προστίθεται στο αρχικό τρίο ο Αντώνης Μαράτος μπάσο και εκδίδουν στην Ano Kato στη Θεσσαλονίκη το πρώτο τους άλμπουμ "Mode Plagal".
Το 1998 κυκλοφορούν στην Λύρα το δεύτερο άλμπουμ "Mode Plagal II", με την συμμετοχή του ΄Αγγελου Πολυχρόνου κρουστά.
Ο δίσκος μπαίνει στο ετήσιο Top 100 των World Music Charts Europe 2000, στο Νο 96.
Το 2001 κυκλοφορούν στην Λύρα το τρίτο άλμπουμ τους "Mode Plagal III", με την συμμετοχή του Μάνου Σαριδάκη πλήκτρα και του Florian Mikuta πλήκτρα, -ο οποίος συμμετέχει έκτοτε στις ζωντανές εμφανίσεις- και guests τέσσερις σπουδαίες γυναικείες φωνές, τις Γιώτα Βέη, Σαβίνα Γιαννάτου, Ελένη Τσαλιγοπούλου και Θεοδοσία Τσάτσου.
Ο δίσκος ψηφίζεται στο Νο 13 του Top 20 των World Music Charts Europe τον Μάρτιο 2002, και στο Νο 33 του Top 100 της ίδιας χρονιάς.

Το 2003, σε συνεργασία με το παραδοσιακό σχήμα Βόσπορος από την Τουρκία, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Νικηφόρου Μεταξά, κυκλοφορεί από την Hitch Hyke το άλμπουμ "Του Βόσπορου το Πέρα", με νέες συνθέσεις καλλιτεχνών και από τα δύο σχήματα, σε ποίηση Γιώργου Σεφέρη, Τάκη Συρέλλη και Βασιλικής Παπαγεωργίου, η οποία και ερμηνεύει τα τραγούδια.

Οι Mode Plagal έχουν συνεργαστεί επί σκηνής κατά καιρούς με πολλούς καλλιτέχνες, και πιο πρόσφατα με την Ελένη Τσαλιγοπούλου (1999-2000), με τον Βόσπορο (2001-2), την Γιώτα Βέη και τον Βασίλη Σκουλά (2001), τον Διονύση Σαββόπουλο (2002-3).

΄Εχουν εμφανιστεί σε αμέτρητες μουσικές σκηνές, κλαμπ και φεστιβάλ σε ολόκληρη την Ελλάδα, μεταξύ των οποίων τα Φεστιβάλ Κόμικς της Βαβέλ στο Γκάζι, το Jazz Weekend Festival στην Ιερά οδό, το Μέγαρο Μουσικής, το 1ο & 2ο Ethnic & Jazz Festival στην Αθήνα, to Gaia Festival στην Θεσς/κη, καθώς επίσης και σε πολλά φεστιβάλ στο εξωτερικό, μεταξύ άλλων στα : 5ο Euro-Syrian Jazz Festival στην Δαμασκό, στη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη σε συνεργασία με τον "Βόσπορο" για το έτος Σεφέρη, στη Χάγη, το ΄Αμστερνταμ, την Ουτρέχτη και το Ρότερνταμ με το "Φανάρι της Ανατολής", στο Barbican Theatre του Λονδίνου στα πλαίσια του Greece in Britain, στην Ισπανία, στο Βέλγιο, στο περίφημο Paradiso Club στο ΄Αμστερνταμ, στο Nijmegen/Ολλανδία, στο Fringe Bath Festival, στο Cardiff και στο Queen Elisabeth (Αγγλία), κλπ.

΄Εχουν πάρει όλα αυτά τα χρόνια πάμπολλες υμνητικές κριτικές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το μουσικό περιοδικό fRoots (Αγγλία) τους είχε το 2002 δισέλιδο αφιέρωμα ως "...το πιο πρωτοπόρο σχήμα της ελληνικής παραδοσιακής σκηνής", το Modern Drummer (Αμερική) χαρακτήρισε τον πρώτο τους δίσκο ως "...ό,τι καλύτερο έπεσε στα χέρια μας εδώ και καιρό, ανεξάρτητα από προέλευση...", ενώ κριτικές και σχόλια για το γκρουπ υπάρχουν σε διάφορα sites στο δίκτυο.

Κομμάτια τους έχουν συμπεριληφθεί σε διεθνείς συλλογές της world σκηνής, όπως στο ισπανικό "Grecia - De Oriente y de Occidente", (το "Γω στα Ξένα"), στο "The Rough Guide to the Music of Greece" - ("Πικροδάφνη"), στη συλλογή του fRoots - 2002, (το "Φεγγαράκι"), κ.ά.

ΘΟΔΩΡΗΣ ΡΕΛΛΟΣ

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε φλάουτο στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης με τον Tone Takahashi, θεωρητικά με τον Γιώργο Ζερβό και Βυζαντινή μουσική με τον Νικηφόρο Μεταξά στην Κωνσταντινούπολη, όπου και συνεργάστηκε με το συγκρότημα «Βόσπορος».
Παίζει σαξόφωνο από το 1980, συμμετέχοντας με διάφορα σχήματα σε φεστιβάλ, συναυλίες και εμφανίσεις σε κλαμπ στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
΄Εχει ηχογραφήσει για το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις και για τον κινηματογράφο.
Συνθέσεις του υπάρχουν στους δίσκους:
«Το πρωί και το βράδυ» (Lyra 1991) με τον Μιχάλη Σιγανίδη
«Mode Plagal” (Ano Kato records, 1995) με τον Κλ. Αντωνίου και τον Τ. Κανέλλο
“Acid Free”, (Ano Kato records, 1985-1992) με τους Β. Ντάλλα, Γ. Μελάκη, Π. Μπενετάτο
«Πυρός Αιθήρ» (Legend, 2000)
Βόσπορος & Mode Plagal, “Του Βοσπόρου το Πέρα» (Hitch Hyke 2003)


ΚΛΕΩΝ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Γεννήθηκε στο Sidney στην Αυστραλία. Σπούδασε θεωρητικά στο Ελληνικό Ωδείο, κιθάρα με τον Χαράλαμπο Εκμετζόγλου, και έκανε μαθήματα αρμονίας με τον Μιχάλη Τραυλό. Από νεαρή ηλικία συμμετέχει σε διάφορα σχήματα σαν τραγουδιστής και κιθαρίστας.
Πρωτοεμφανίστηκε με δική του σύνθεση στους αγώνες τραγουδιού Κέρκυρας του Μάνου Χατζιδάκι. ΄Εχει ηχογραφήσει για τα μουσικά εργαστήρια του Γ’ προγράμματος του Μιχάλη Γρηγορίου.
Συνεργάστηκε σε συναυλίες και ηχογραφήσεις με πολλούς και διαφορετικούς μουσικούς και συνθέτες όπως οι Λένα Πλάτωνος, Νίκος Πορτοκάλογλου, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Ορφέας Περίδης, Κρίστη Στασινοπούλου, Δημήτρης Μαραγκόπουλος, Δημήτρης Πουλικάκος, ΄Αλλα Μαντάτα, Echo Tatoo, Way 2 Go, Σελάνα, Ζωρζ Πιλαλί, Πλάτωνα Aνδριτσάκη, Ayako Hirakata, Mandata Sound, κ.ά.
Συνθέσεις του υπάρχουν στους δίσκους :
«Αγώνες Τραγουδιού Κέρκυρας» 1981
«Mode Plagal” (Ano Kato records, 1995)
Θεοδοσία Τσάτσου, « Κόκκινο» (Minos Emi, 2002)
Βόσπορος & Mode Plagal, “Tου Βοσπόρου το Πέρα» (Hitch Hyke 2003)
Dubient (Hitch Hyke 2003) Dubient (Hitch Hyke 2003)


ΤΑΚΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΣ

Γεννήθηκε το 1960 στον Πειραιά
Συνεργάστηκε με τους : Anti Troppau Council, Μάνο Χατζιδάκι, Δημήτρη Πουλικάκο, ΄Αλλα Μαντάτα, Μιχάλη Σιγανίδη, Μαρίζα Κωχ, Ηρακλή Πασχαλίδη, Νίκο Πορτοκάλογλου, Νότιο ΄Ηχο, Τάκη Μπαρμπέρη, Ορφέα Περίδη, Φανάρι της Ανατολής, Αλκίνοο Ιωαννίδη, Ξύλινα Σπαθιά, Σωκράτη Μάλαμα κ. ά.
΄Εχει συνθέσει μουσική για το Μουσικό Εργαστήρι του Γ’ Προγράμματος, για τις θεατρικές παραστάσεις «Φαύστα» του Μποστ και «Κύκλωπας» του Ευριπίδη, καθώς και για την ταινία «Δρόμοι και Πορτοκάλια» της Αλίκης Δανέζη Knutsen.
Συνθέσεις του υπάρχουν στους δίσκους :
Βόσπορος & Mode Plagal, “Του Βοσπόρου το Πέρα» (Hitch Hyke 2003)


ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΑΡΑΤΟΣ

Γεννήθηκε το 1968 στην Αγγλία. ΄Εκανε φλάουτο με τον Δημήτρη Φωτόπουλο, Jazz με τον Δημήτρη Ζαφειρέλλη, σύνθεση και αντίστιξη με τον Χάρη Ξανθουδάκη και θεωρία της μουσικής με τους Μηνά Αλεξιάδη και Παναγιώτη Αδάμ. Εδώ και δέκα περίπου χρόνια ασχολείται με παραδοσιακά έγχορδα (ούτι και σάζι), καθώς και με τα κρουστά.
Είναι μέλος των Mode Plagal από το 1994 όπου αρχικά έπαιζε κρουστά, ενώ από το 1996 παίζει ηλεκτρικό μπάσο.
΄Εχει συνεργαστεί με τους : Ορφέα Περίδη, Μιχάλη Σιγανίδη, Φανάρι της Ανατολής, Ζωρζ Πιλαλί, Μουσικό Θίασο. Επίσης έχει συμμετάσχει ως μουσικός στις θεατρικές παραστάσεις «Ελίζα» - ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, «Στο ΄Ονομα της Ελένης» - καλλιτ. Εταιρία ΑΡΓΩ (Αιμιλία Υψηλάντη) και «Λυσιστράτη» - Εθνικό Θέατρο.


ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΥ

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Σπούδασε πιάνο σε πολύ μικρή ηλικία στο Ωδείο Χαϊμαντά. Φοίτησε στο Μουσικό Γυμνάσιο και Λύκειο Παλλήνης : με τους Μάριο Μαυροειδή και Γιάννη Αρβανίτη (μαθητές του Σίμωνα Καρρά) σάζι, ούτι, τζουρά και Βυζαντινή Μουσική. Με τον Βαγγέλη Καρίπη, κρουστά. Με τον Πέτρο Κούρτη, μοντέρνα κρουστά.
΄Εχει συμμετάσχει σε ηχογραφήσεις παραδοσιακής μουσικής για το Αρχείο Ελληνικής Μουσικής και σε δίσκο του Αλκίνοου Ιωαννίδη.
΄Εχει συμμετάσχει σε συναυλίες των : Αλκίνοου Ιωαννίδη, Νίκου Μαμαγκάκη, Παντελή Θαλασσινού, Πέτρου Δουρδουμπάκη, με το γκρουπ Ανατολική Πόλις, κ.ά.
Είναι μέλος των Mode Plagal από το 1997.


FLORIAN MIKUTA

Γεννήθηκε στην Ρουμανία (Valea Praxovei) το 1971, σε οικογένεια παραδοσιακών Ρουμάνων μουσικών, και σύντομα καλλιέργησε μια προτίμηση για την μαύρη μουσική. ΄Αρχισε να παίζει πιάνο στην ηλικία των 14 ετών και πολύ σύντομα ξεκίνησε να παίζει με παραδοσιακές και σύγχρονες μπάντες στην Ρουμανία και Ουγγαρία, όπου συναντήθηκε με σημαντικούς παραδοσιακούς Ρουμάνους και τσιγγάνους μουσικούς (Constantin Dulca, Mikie Cretu, Florin Martin, Lakatos Ion) και μελέτησε την τέχνη του αυτοσχεδιασμού. Από το 1994 ζει και εργάζεται στην Ελλάδα. ΄Εχει συνεργαστεί με jazz και blues σχήματα (Nick and the Backbone), και με τους Phil Guy, Angela Brown, Nick Gravenites, Nelie Travis, John Hammond.
Είναι μέλος των Mode Plagal από το 2000.

Τετάρτη, Ιανουαρίου 23, 2008

ΣΟΦΟΚΛΗΣ ΧΡΗΣΤΟΥ

Η ΠΡΟΚΥΡΗΞΗ και ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Είσοδος ελεύθερη

Διάρκεια Έκθεσης έως 31 Ιανουαρίου 2008.

Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα –Παρασκευή 10:00 – 17:00

Αποκλειστική Διοργάνωση

Δημοτική Βιβλιοθήκη Αγίας Παρασκευής και το Μουσείο Αλέκου Κοτόπουλου

Ο Σοφοκλής Χρήστου γεννήθηκε το 1932 στο Θησείο. Το 1944, και επειδή αρνήθηκε να υπακούσει σε γερμανικά προστάγματα έχασε από χειροβομβίδα και τα δύο του χέρια, ένα μάτι και γέμισε το σώμα του με θραύσματα. Αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να τελειώσει τη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τους Παρθένη, Αργυρό, Γεωργιάδη, Παπαλουκά, Μόραλη κ.α. Εμπνέεται τα έργα του από το αστικό τοπίο, τη φύση, και την καθημερινότητα του ανθρώπου. Έχει πολλές συμμετοχές σε ομαδικές εκθέσεις και έχει πραγματοποιήσει πολλές ατομικές εκθέσεις. Έχει λάβει πολλές τιμητικές διακρίσεις και βραβεύσεις και παράλληλα έχει ξεκινήσει αγώνα αποκατάστασης ατόμων με ειδικές ανάγκες, με τη δημιουργία ειδικών χώρων διαμονής και απασχόλησης.

Μια μοναδική βραδιά με μηνύματα αγάπης και πάθους για τη ζωή, τα οποία πηγάζουν από έναν άνθρωπο που μετέτρεψε το τραύμα σε θαύμα, μέσα από τη δύναμη της ψυχής και του πνεύματος.

*******

ΚΕΝΤΡΟ ΤΕΧΝΩΝ ΣΤΟ ACS, ΓΑΡΥΤΤΟΥ 53, ΧΑΛΑΝΔΡΙ

Tηλ. 210 63 93 341, www.artscenter.gr

Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα έως Παρασκευή 10.00 – 17.00

ΧΟΡΗΓΟΙ ΚΕΝΤΡΟΥ ΤΕΧΝΩΝ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2008

ΑΡΓΥΡΟΣ ΧΟΡΗΓΟΣ: ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ TΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΜΕΓΑΣ ΧΟΡΗΓΟΣ: CLUB HOTEL CASINO LOUTRAKI

ΧΟΡΗΓΟΙ: COCA COLA 3E - ΙΔΡΥΜΑ ΚΟΚΚΑΛΗ - MOTOROLA - INFO-QUEST – PFIZER-STARBUCKS

ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΕΣ: JET OIL - KOSMOCAR

ΧΟΡΗΓΟΣ ΕΝΤΥΠΟΥ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ: ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΖΥΘΟΠΟΙΙΑ Α.Ε.

ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: ΕΡΤ www.ert.gr

ΚOSMOS 93,6

NET 105,8 ANT1 RADIO 97,2

GOCULTURE.EU

HIGHLIGHTS

IMO, Interactive Media Obsession

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ & ΝΑΥΤΙΛΙΑΚΑ ΝΕΑ

Γενική Διευθύντρια: Πόλυ Χρυσανθακοπούλου

Τηλ. 210 63 93 341, 6974 313 869, polychrs@otenet.gr

Γραφείο Τύπου: Χαρά Πετρούνια

Τηλ. 210 52 44 648, 6972 710 991, x-petrouyia@ath.forthnet.gr

Σοφοκλής Χρήστου

περισσότερες πληροφορίες: www.s-christou.grΑυτή ήταν η πρόσκληση λοιπόν που μου μετέφερε ο πρόεδρος του Αθλητικού Συλλόγου μου (ΑΡΓΩ) για να παραβρεθούμε.
Δεν ήξερε και ο ίδιος περί τίνος επρόκειτο, αλλά επειδή η ΑΡΓΩ είναι σωματείο της Αγ. Παρασκευής και αφού την εκδήλωση την υποστήριζε η Δημοτική Βιβλιοθήκη της οποίας μάλιστα υπεύθυνη είναι η Γραμματέας του Συλλόγου μας, ήταν κάτι παρά πάνω από επιβεβλημένο. Δημόσιες σχέσεις δηλαδή μήπως πάρουμε και καμία οικονομική χορηγεία για τα τουρνουα που πηγαίνω (και που τα πληρώνω προσωπικά ο ίδιος) . Είναι αναγκαίο κακό αυτές οι δημόσιες σχέσεις.
Σε ένα πανέμορφο κινηματοθέατρο που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα μεγάλα multiplex βραβέυτηκε ο Ζωγράφος και Ανθρωπος Σοφοκλής Χρήστου, του οποίου το έργο είχα γνωρίσει από έντυπα ΑμεΑ εκδόσεων.
Γνώρισα προχθές όμως και τον Ανθρωπο που όταν μίλησε για να ευχαριστήσει για την τιμή που του κάνουν ξεχείλιζε από ανθρωπιά καλοσύνη και ταπεινοφροσύνη. Ακριβώς όπως αρμόζει σε ένα μεγάλο καλλιτέχνη.

Οπως είπε και ο ίδιος το όνειρο ζωής του είναι να πετύχει να δημιουργηθούν σπίτια όπου θα μπορούν να φιλοξενούνται τετραπληγικά άτομα (όχι ιδρύματα) όπου θα τους προσφέρονται συνθήκες ανθρώπινες να διαμένουν και να απασχολούνται σε διάφορες δραστηριότητες που θα προσδίδουν νόημα και ενδιαφέρον στη ζωή τους. Εκτός φυσικά από τις ιατροφαρμακευτικές και φυσικοθεραπευτικές φροντίδες που είναι απαραίτητες για τα άτομα αυτά, που τον μεγαλύτερο χρόνο τους τον περνούν κλινήρη.
Γιά το έργο του, τί να πει κανείς.
Δεν είμαι ειδικός για να το κρίνω. Είναι πάντως η τέχνη της ζωγραφικής και το είδος που μου αρέσει πιό πολύ. Ολες οι αποχρώσεις του Ασπρου-Μαύρου, με την χρήση μολυβιού και πέννας Θυμίζει πολύ γκραβούρα.
Η θεματολογία του πηγάζει από Ελλάδα και συγκεκριμένα από ξεχασμένα ερείπια με ιστορία, εκκλησιές, μοναστήρια, νησιώτικα τοπία και πολύ θάλασσα και πλεούμενα. Ο ρεαλισμός τους είναι απίστευτος με μόνη την χρήση του ασπρόμαυρου, αλλά τα υπόλοιπα επαφίενται στον παρατηρητή, που άθελά του βάζει την κίνηση και το χρώμα αυτός, στον καμβά του μυαλού του!!

Ηταν μιά αξέχαστη βραδιά και ένοιωσα τυχερός που με το φτωχό και άπειρό μου μάτι παρατήρησα από κοντά πάρα πολλά εκτιθέμενα έργα του.

Δευτέρα, Ιανουαρίου 21, 2008

Και κάτι συμπληρωματικό για τον μεγάλο B. Fischer

Μου έστειλαν μέσω της σκακιστικής mailing list του yahoo μιά μακράν την καλύτερη σύνοψη της ζωής του μεγάλου σκακιστή, λίγο περισσότερο ειδωμένη από σκακιστικής πλευράς αυτή την φορά

Bobby Fischer

He was a brilliant but controversial chess world champion responsible for a global boom in the game

Leonard Barden

Saturday January 19, 2008

The Guardian

Robert "Bobby" Fischer, who has died aged 64 of kidney failure after a long illness, was the best-known and most controversial player in the history of chess. His world championship victory over Boris Spassky at Reykjavik in 1972 captured public and media imagination with its image of a lone American eccentric defeating the massive resources of the Soviet state.

Fischer's achievement sparked a global chess boom, yet he defaulted his title without pushing a pawn, did not play a single competitive game for another 20 years, and alienated many of his admirers by his extreme and profanely expressed political views.

Although Fischer had swept aside all opponents in eliminators leading up to Reykjavik, Spassky had beaten him three times without reply in their previous games. The New Yorker failed to appear in Iceland for the opening ceremony, but the London financier Jim Slater saved the 24-game match by doubling the prize fund. When play began, Fischer made a terrible start. He lost the first game by a simple miscalculation and forfeited the second after a dispute over television cameras. The series seemed on the brink of collapse, but US supporters, including Henry Kissinger, urged him to continue as a patriotic duty, while the match referee Lothar Schmid persuaded Spassky to play the third game in a small room without spectators.

Fischer won it in style, and his first victory over Spassky unleashed his creative energy. In the next seven games he overwhelmed the Russian by inventive chess, helped by some elementary mistakes from the champion. By game 13, Fischer was 8-5 up and coasting, and the final score was 12.5-8.5. On his return home, New York gave him a civic reception, but Fischer complained that President Nixon had failed to invite him to the White House.

Fischer was born in Chicago and raised in Brooklyn. His Jewish mother Regina was a nurse, and his German father Hans-Gerhardt Fischer a physicist. The pair divorced when Fischer was two, and there is evidence that his biological father was actually a Hungarian, Paul Nemenyi, who Regina met while separated from her husband. Nemenyi, also a physicist, worked in Chicago in 1942 on the Manhattan project, developing the nuclear bomb.

When Fischer was six, his older sister Joan bought a chess set, and they learned to play from the enclosed instructions. The boy soon became obsessed with the game, though his improvement was steady and unspectacular until in 1955 he joined the Manhattan, the leading club in the US, and began regular visits to Jack Collins, an expert who possessed an extensive library which Fischer read avidly.

During the next two years he went from moderate amateur to US champion. Early adolescence is the most common age for such huge improvements, and Fischer's was honed by daily five-minute blitz sessions at the Manhattan and by Collins's Russian magazines and bulletins. In late 1956 he achieved world prominence when his queen sacrifice against Donald Byrne at New York was dubbed "the game of the century" by Chess Review. In chess circles, it remains the best-known of all his wins.

He continued to improve throughout 1957 at an extravagant rate. In August, he won the US Open at Cleveland, Ohio, thus qualifying for the 1957-58 US closed championship. There, scoring eight wins, five draws and no losses, he became the nation's youngest ever titleholder. From then on, except for Santa Monica in 1966, Fischer won every US tournament in which he competed. Most significant for his ambitions, the US closed was a qualifier for the 1958 world championship interzonal at Portoroz, Yugoslavia. He started the interzonal slowly but finished fifth to become the youngest ever world title candidate and grandmaster.

The 1959 candidates, also in Yugoslavia, included those who would challenge for the world crown in 1960. Fischer was fifth out of eight and the highest non-Soviet competitor, a unique achievement for a 16-year-old, but was crushed 4-0 by Mikhail Tal, who went on to beat Mikhail Botvinnik for the title.

In autumn 1960 Fischer led the US team to silver medals behind the USSR in the chess Olympiad at Leipzig, drawing his individual game with Tal. Handsome and more than 6ft tall, he was friendly, talkative, and took pride in his growing collection of suits. Claiming to be a palm-reader, he took Tal's hand and said: "I can see that the next world champion is going to be a young American." After Leipzig, he visited London and Savile Row, and agreed to take part in a consultation game on BBC radio's weekly half-hour chess programme. His fee was £50, which covered the cost of the suit.

Fischer's opponents were Jonathan Penrose, the British champion, and Peter Clarke. I was nominally the American's consultation partner, but the producer told me that my real job was to encourage the sometimes taciturn Fischer to verbalise his ideas. This proved unexpectedly easy since Fischer had the advantage throughout and explained eloquently the value of two bishops against knights. However, the opponents proved good defenders, and after a marathon eight-hour session, the studio recording time ran out with no decision. Despite Fischer's claims that the game was resignable, the producer ruled that the position should go for adjudication, and the former world champion Max Euwe declared it drawn.

The next day, after being fitted for his suit, Fischer visited my home. He had a prodigious appetite and ate most of the contents of my mother's well-stocked fridge. We played five-minute blitz at which, although I was then British lightning champion, he trounced me: "You're just a British weakie." Fischer's deep-set eyes, large hands and talon-like fingers had a charismatic, even hypnotic effect. He also had an excellent memory - but only for his own wins.

The first of his many disputes with organisers came in 1961, when the cellist Gregor Piatigorsky sponsored his match against Samuel Reshevsky, the top US grandmaster of the 1940s and early 1950s. There was mutual dislike between the players, and the games were bitterly fought until the score reached 5.5 each with five games left. Game 12 was rescheduled for a morning start because Piatigorsky had a concert that evening, but Fischer refused to appear. He was quoted as saying: "When he's losing, Reshevsky is like a cornered rat. How can you face that at breakfast?" Reshevsky was awarded the game and won the match by forfeit.

The next time I saw Fischer was at the 1962 Stockholm interzonal, which he won impressively with 17.5/22. The Soviet players were in awe, and he became the favourite among that summer's candidates on the Caribbean island of Curacao to decide a challenger to the ageing Botvinnik, who had regained the title from Tal. But Fischer began badly, while three Soviets, including Tigran Petrosian who won the event, arranged to draw among themselves in the hot climate and use their energies against the others. The pact leaked out, and Fischer brought it into the open with an article alleging "the Russians have fixed world chess".

He was still angry when the biennial team Olympiad opened in Varna, Bulgaria, in September 1962, where his game with Botvinnik in the US v USSR match was their only encounter. At first it went well for Fischer, and the game was adjourned overnight with his advantage. But Soviet analysts found a hidden trap which could save the champion, one also spotted by Fischer's teammate, the endgame specialist Pal Benko. According to the American captain, Fischer had refused to analyse with his teammate following an earlier argument which had ended in fisticuffs.

When play resumed, Fischer fell into the trap and the game was drawn. Fischer was in denial, tried to claim that Botvinnik was receiving advice during play, and left the board close to tears. Botvinnik told me: "Fischer has only spoken three words to me in his life. When we were introduced, he pointed to himself and said 'Fischer'. When we sat down to play here, we bumped heads and he said 'sorry'. At the end of the game, he said 'draw'."

Fischer then abandoned a direct quest for the world title for five years. He became involved with the Worldwide Church of God, a Californian sect, and this led to a further setback, despite impressive results. His performances up to the mid-1960s had included the occasional poor game or mediocre tournament, but from 1966 onwards he became almost invincible. He analysed openings such as the Ruy Lopez and poisoned pawn in depth, rarely got up from the board, refused draw offers, and squeezed out points from tiny endgame advantages. During this, his most fruitful creative period, he also wrote My 60 Memorable Games (1969), which proved an instant classic with its lucid insights and accurate analysis.

So it was no surprise in 1967 when Fischer began the Sousse interzonal in Tunisia with 8.5/10, but then a scheduling dispute with the organisers led to his withdrawal. As on other occasions, his rigid adherence to principle was continued to the point of self-destruction. A year later, he walked out of the US team at the start of the Lugano Olympiad after complaining about the light in the hall.

The US Chess Federation had watched events in Sousse and Lugano with dismay, so its chief executive Ed Edmondson arranged to act as manager during the next championship cycle. Starting with first place in the 1970 Palma interzonal, Fischer began an unprecedented surge which transformed him from world title contender to legend. His 6-0 win over Mark Taimanov in the 1971 candidates quarter-final at Vancouver caused panic in the Soviet chess establishment, who stripped the loser of his state stipend. Another 6-0 followed at Denver against Bent Larsen, the Dane who had been Fischer's rival as the leading western grandmaster. When Fischer won the opening round of his candidates final against Petrosian in Buenos Aires, his winning sequence had stretched to 21 games, still a record for top level chess. Petrosian won the next, but the final score, 6.5-2.5, was crushing.

The 1972 24-game world title match between Fischer and Spassky (who had won the crown from Petrosian in 1969) was originally intended to be split between Belgrade and Reykjavik, but the Yugoslav capital withdrew amid growing uncertainty over whether Fischer would play. Ostensibly, his reason was the low prize fund, $50,000 - he wanted a share of TV and spectator receipts - but there were also signs that, with his lifetime target so close, he was unsettled by the huge media interest and finding it hard to motivate himself. He was still in New York on the day of the opening ceremony, but the International Chess Federation (Fide) president Max Euwe postponed the start for two days, which was when Slater doubled the prize fund. Moscow pressed Spassky to claim a default but the Russian, who had struck up a friendship with Fischer years earlier, refused. It seemed he was right when Fischer lost game one by the simple blunder while the television camera dispute forfeited the second. At that stage, Spassky's lifetime score against his rival was 5-0, apart from draws.

From the next eight games, Fischer scored five wins and three draws, effectively deciding the match which limped on till game 21 and 12.5-8.5. Why such a huge swing? The months before the match had gone very differently for the two grandmasters. Spassky's preparation was casual, almost fatalistic. He preferred the tennis court to the chessboard, and his laziness shocked the rising star Anatoly Karpov, then his training partner. For his black games, Spassky worked almost exclusively on 1 e4 and king's side openings, but the American had a complete file of Spassky games provided by the British master Bob Wade, and made the crucial decision to use queen's side openings if his prime weapon, the Bc4 anti-Sicilian, was defused.

This occurred as early as the drawn fourth game, so for game six Fischer switched to 1 c4, transposing to the queen's gambit and winning in style. The next few games were a debacle with Fischer in prime form while Spassky became so blunder-prone that the Soviet camp filed a bizarre protest, asking that Fischer's executive chair and the light fittings above the board be examined for hidden devices. X-rays and inspections revealed just a pair of dead flies.

When Fischer returned to New York in triumph, he donated almost one-third of his winnings to the Worldwide Church of God. A global chess boom began, but he turned down all offers, both to play and to make commercial endorsements. By early 1974, there were growing rumours that he would not defend his title. When Karpov became the official challenger, Fischer issued a list of 179 demands as a condition to play. Fide accepted almost all, but the sticking point was the champion's request for an unlimited series of games, with 10 games required for victory and Fischer retaining his title at 9-9. When this condition was not met, Fischer sent a telegram resigning his title.

The wording implied that he still regarded himself as the real champion, and when Karpov was awarded the crown by default in April 1975, many regarded the Russian as unproven. Karpov wanted a match, and so did the new Fide president Florencio Campomanes of the Philippines, who had $3m backing from his country's president, Ferdinand Marcos. A secret meeting was arranged in Tokyo where Fischer greeted Karpov with the words: "Why don't you leave the Soviet Union?" Despite this start, the negotiations continued on and off for several months, finally foundering when Fischer demanded that the match be for the "professional world championship"- a term Karpov knew would be unacceptable in the USSR, which still maintained the fiction that its grandmasters were amateurs.

Fischer was still only 32 in 1975, but, bar one brief interlude, his top class chess career was over, and for the rest of his life he became increasingly paranoid. The Worldwide Church of God had sucked in most of his earnings, and he broke with them bitterly in 1977. In a bizarre episode in 1981, he was arrested by police because his description fitted that of a bank robber and he refused to answer questions. A year later he published a pamphlet complaining at his treatment, entitled I Was Tortured in the Pasadena Jailhouse. He remained virulently anti-Russian, and claimed that all the games of all four world title matches between Karpov and the new number one Garry Kasparov were prearranged. A rare constructive action came in 1988 when he patented a digital chess clock which added extra time per move, aiming for fewer blunders as the players tried to beat flagfall. Fischer's patent expired in 2001 but during the past decade, digital clocks have become normal in international events.

It was a great surprise in 1992 when a Fischer v Spassky rematch was announced. Both needed the money, and the terms were astonishingly generous - $3.3m for the winner and $1.6m for the loser. Spassky, who had quit Russia for France, was ranked 99th in the world, while Fischer had stopped serious chess study for a decade. The venue was Yugoslavia, then subject to UN sanctions, and the sponsor, Jedzimir Vasiljevic, was suspected of financing Belgrade's arms deals. At the opening press conference Fischer spat on a US government letter warning him of imprisonment and a fine if he played, and railed against the alleged game fixing by Kasparov and Karpov. After 30 games, Fischer won 10-5 with 15 draws.

With a warrant out for his arrest, Fischer could not return to California. He took up residence in Budapest and began to test his new idea of Fischerandom, a different starting array for each game. All his games were in private and none have surfaced.

In 1998 Fischer's personal mementoes from Reykjavik were offered for sale on the internet after the individual he had deputed to pay the storage bills allegedly failed to do so. He saw this as part of a US government and Jewish plot, and his reaction was a series of virulent and profane radio broadcasts in the Philippines, where in 2000 he married and had a daughter with a Filipino woman 35 years his junior. The broadcasts culminated on September 11 2001 when he called a radio station in Baguio and praised the terrorist attacks on the World Trade Centre.

Two years later, his passport was revoked and on July 13 2004 he was arrested at Tokyo airport, where he was told he would be deported to the US to face charges for violating the Trading with the Enemy Act. He spent most of the next nine months in a Japanese detention centre while lawyers argued his case, claiming that he was a German citizen through his father's birth. He was eventually granted citizenship by Iceland. He turned down fresh playing offers, including a possible Fischerandom match with Karpov, and became embroiled in a dispute with his bank which had administered his prize money from 1992.

Fischer will be ranked high among the greatest chess players of all time, despite his personality defects. Most experts place him the second or third best ever, behind Kasparov but probably ahead of Karpov. As Kasparov himself wrote in My Great Predecessors, Fischer's superiority over his contemporaries at his peak was greater than any other world champion's. He brought will to win, in-depth preparation, and exact calculation not only of detailed variations but of strategies and endgames to new heights. He challenged the orthodox opening shibboleths, but was still essentially a classical player who could display supreme and subtle understanding of how to exploit what seemed small advantages. A fighter who abhorred short draws, he was a maximalist who won tournaments by wide margins.

Though his period of absolute supremacy was comparatively brief, the Fischer of 1970-72 will always remain a legendary figure who will inspire future grandmasters. His wife and daughter survive him.

Bobby (Robert James) Fischer, chess player, born March 9 1943; died January 17 2008

και μερικά ακόμη video και άλλα συμπληρωματικά από
http://www.in2life.gr/features/faces/articles/148387/Face.aspx?singlepage=1