Κι αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: Μην την εξευτελίζεις, μες την πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες τες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κ'εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησίαν.
Ως που να γίνει σα μιά ξένη φορτική!
Κυριακή, Ιανουαρίου 20, 2008
ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ
Σάββατο, Ιανουαρίου 19, 2008
Καλό σου Ταξίδι Bobby
Κάθε συνεπής και συνειδητοποιημένος σκακιστής (οποιουδήποτε επιπέδου), που σέβεται τον εαυτό του, δεν μπορεί σήμερα να μην κάνει κάποια μνεία για τον θάνατο στο Ρείκιαβικ της Ισλανδίας, του μεγάλου τέως Παγκόσμιου Πρωταθλητή στο σκάκι, και μοναδικού μέχρι τώρα Αμερικανού, Robert (Bobby) Fischer.
Ηταν το 1972, όταν πρωτοάγγιξα σκακιστικά πιόνια και τα 64 τετράγωνα που το άστρο του ιδιόμορφου νεαρού Αμερικάνου, με το άγαρμπο επαρχιώτικο στυλ και τo αλα James Dean στυλ, βρίσκονταν στο απόγειό του, με την ανακοίνωση του "αγώνα του αιώνα" στο Ρέικιαβικ εναντίον του μέχρι τότε Παγκόσμιου πρωταθλητή, Borris Spassky.
Γιά όσους θυμούνται την εποχή, το πολιτικό ψυχροπολεμικό κλίμα σκέπαζε όλον τον πλανήτη. Μοιραία είχε μεταδοθεί και στα παρασκήνια εκείνου του μεγάλου αγώνα, από τα ΜΜΕ και απο δηλώσεις πολιτικές εκατέρωθεν λες και στην σκακιέρα θα κάθονταν Νίξον εναντίον Μπρέζνιεφ.
Ηταν το 1972, όταν πρωτοάγγιξα σκακιστικά πιόνια και τα 64 τετράγωνα που το άστρο του ιδιόμορφου νεαρού Αμερικάνου, με το άγαρμπο επαρχιώτικο στυλ και τo αλα James Dean στυλ, βρίσκονταν στο απόγειό του, με την ανακοίνωση του "αγώνα του αιώνα" στο Ρέικιαβικ εναντίον του μέχρι τότε Παγκόσμιου πρωταθλητή, Borris Spassky.
Γιά όσους θυμούνται την εποχή, το πολιτικό ψυχροπολεμικό κλίμα σκέπαζε όλον τον πλανήτη. Μοιραία είχε μεταδοθεί και στα παρασκήνια εκείνου του μεγάλου αγώνα, από τα ΜΜΕ και απο δηλώσεις πολιτικές εκατέρωθεν λες και στην σκακιέρα θα κάθονταν Νίξον εναντίον Μπρέζνιεφ.
από το πολύ καλό σκακιστικό μπλογκ μεταφέρω τα γεγονότα.
Το καλοκαίρι του 1972, τα αμερικανικά πολυκαταστήματα κατακλύζονται από μια απροσδόκητη φρενίτιδα δεκάδων χιλιάδων νεοφώτιστων σκακιστών για σκακιέρες, χρονόμετρα, εξειδικευμένα περιοδικά και οτιδήποτε άλλο αφορά αυτό το μέχρι χτες, εντελώς περιθωριακό, στις ΗΠΑ, πνευματικό άθλημα. Αιτία για το ξαφνικό «παλιρροϊκό κύμα» είναι η αναμέτρηση του Αμερικανού Μπόμπι Φίσερ με το Σοβιετικό παγκόσμιο πρωταθλητή Μπόρις Σπάσκι. Για πρώτη φορά μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, οι σοβιετικοί αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο να χάσουν τα σκήπτρα, καθώς ο 29χρονος Φίσερ έρχεται στον τελικό ύστερα από ένα εντυπωσιακό σερί θριάμβων απέναντι σε σκακιστικά μεγαθήρια, σαν τον Δανό Λάρσεν (6-0), τον Σοβιετικό Ταϊμάνοβ (6-0) και τον συμπατριώτη του Πετροσιάν (6,5-2,5). Μεσούντος του Ψυχρού Πολέμου, η αναμέτρησή του με τον 35χρονο Σπάσκι γίνεται υπόθεση εθνικού γοήτρου για ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, σε σημείο που οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» γράφουν: «Έχει κανείς την εντύπωση ότι αυτοί που θα αναμετρηθούν δεν είναι ο Φίσερ και ο Σπάσκι, αλλά ο Νίξον και ο Μπρέζνιεφ!».
Εγωκεντρικός και ιδιόρρυθμος, ο Φίσερ απειλεί να τινάξει στον αέρα τον τελικό του Ρέικιαβικ με παράλογες οικονομικές απαιτήσεις και διαμαρτυρίες. Τελικά, «το ματς του αιώνα» αρχίζει με καθυστέρηση εννέα ημερών, στις 11 Ιουλίου, αφού ο Φίσερ υποχρεώνεται να ζητήσει εγγράφως συγγνώμη στο Σπάσκι για την αχαρακτήριστη συμπεριφορά του. Τα αισθήματά του οπωσδήποτε μαλακώνει ο διπλασιασμός της προβλεπόμενης αμοιβής του, ύστερα από τη γενναία προσφορά 125.000 δολαρίων από τον Άγγλο τραπεζίτη Τζέιμς Σλέτερ.
Η πρώτη παρτίδα λήγει με νίκη του παγκόσμιου πρωταθλητή, ύστερα από μια κραυγαλέα αβλεψία του Φίσερ. Ο Σπάσκι διπλασιάζει χωρίς κόπο τις νίκες του, αφού στη δεύτερη παρτίδα ο Φίσερ δεν εμφανίζεται καν, μεμψιμοιρώντας για τα πάντα: τις κάμερες της τηλεόρασης, το χρώμα της σκακιέρας, τη θερμοκρασία της αίθουσας, ακόμα και ...τα γλυκά που μοιράζουν στους θεατές οι οργανωτές. Αλλά από την τρίτη παρτίδα, το τρομερό παιδί του παγκόσμιου σκακιού, δείχνει τις τεράστιες δυνατότητές του, με αποτέλεσμα στην 10η κιόλας παρτίδα (υπολείπονται άλλες 14) να έχει πρακτικά «καθαρίσει» το ματς με το σκορ 6,5-3,5.
Στο δεύτερο μισό της αναμέτρησης, ο Σπάσκι, στον οποίο συμπαραστέκεται συνεχώς η σύζυγός του, επιδεικνύει τεράστια αποθέματα ψυχικής δύναμης και επινοητικότητας, αν και ο Φίσερ, χάρη κυρίως στην ικανότητά του στα φινάλε, διατηρεί απόσταση ασφαλείας. Ο εξαντλητικός σκακιστικός μαραθώνιος λήγει την 1η Σεπτεμβρίου του 1972, με μία ακόμη νίκη του Φίσερ, ο οποίος στέφεται παγκόσμιος πρωταθλητής με το «καθαρό σκορ» 12,5-8,5. Αλλά ο πραγματικός νικητής της αναμέτρησης είναι το ίδιο το σκάκι, που έχει αποκτήσει, χάρη στην απλόχερη προβολή των ΜΜΕ, εκατομμύρια νέων «πιστών» σε παγκόσμια κλίμακα.
Εγωκεντρικός και ιδιόρρυθμος, ο Φίσερ απειλεί να τινάξει στον αέρα τον τελικό του Ρέικιαβικ με παράλογες οικονομικές απαιτήσεις και διαμαρτυρίες. Τελικά, «το ματς του αιώνα» αρχίζει με καθυστέρηση εννέα ημερών, στις 11 Ιουλίου, αφού ο Φίσερ υποχρεώνεται να ζητήσει εγγράφως συγγνώμη στο Σπάσκι για την αχαρακτήριστη συμπεριφορά του. Τα αισθήματά του οπωσδήποτε μαλακώνει ο διπλασιασμός της προβλεπόμενης αμοιβής του, ύστερα από τη γενναία προσφορά 125.000 δολαρίων από τον Άγγλο τραπεζίτη Τζέιμς Σλέτερ.
Η πρώτη παρτίδα λήγει με νίκη του παγκόσμιου πρωταθλητή, ύστερα από μια κραυγαλέα αβλεψία του Φίσερ. Ο Σπάσκι διπλασιάζει χωρίς κόπο τις νίκες του, αφού στη δεύτερη παρτίδα ο Φίσερ δεν εμφανίζεται καν, μεμψιμοιρώντας για τα πάντα: τις κάμερες της τηλεόρασης, το χρώμα της σκακιέρας, τη θερμοκρασία της αίθουσας, ακόμα και ...τα γλυκά που μοιράζουν στους θεατές οι οργανωτές. Αλλά από την τρίτη παρτίδα, το τρομερό παιδί του παγκόσμιου σκακιού, δείχνει τις τεράστιες δυνατότητές του, με αποτέλεσμα στην 10η κιόλας παρτίδα (υπολείπονται άλλες 14) να έχει πρακτικά «καθαρίσει» το ματς με το σκορ 6,5-3,5.
Στο δεύτερο μισό της αναμέτρησης, ο Σπάσκι, στον οποίο συμπαραστέκεται συνεχώς η σύζυγός του, επιδεικνύει τεράστια αποθέματα ψυχικής δύναμης και επινοητικότητας, αν και ο Φίσερ, χάρη κυρίως στην ικανότητά του στα φινάλε, διατηρεί απόσταση ασφαλείας. Ο εξαντλητικός σκακιστικός μαραθώνιος λήγει την 1η Σεπτεμβρίου του 1972, με μία ακόμη νίκη του Φίσερ, ο οποίος στέφεται παγκόσμιος πρωταθλητής με το «καθαρό σκορ» 12,5-8,5. Αλλά ο πραγματικός νικητής της αναμέτρησης είναι το ίδιο το σκάκι, που έχει αποκτήσει, χάρη στην απλόχερη προβολή των ΜΜΕ, εκατομμύρια νέων «πιστών» σε παγκόσμια κλίμακα.
το δράμα όμως ουσιαστικά του Fischer αρχίζει από τότε. Εχουν γραφτεί πολλά πάνω σε αυτό και στα γεγονότα που επακολούθησαν κι τον ακολούθησαν μέχρι το τέλος της ζωής του.
Το 1975 δεν υπερασπίστηκε τον τίτλο του εναντιόν του Spassky και πάλι. Ετσι αυτός έχασε από τον Anatoly Karpov ο οποίος στέφθηκε νέος Παγκόσμιος Πρωταθλητής.
Ο Fischer εξαφανίζεται από το προσκήνιο σκακιστικό αλλά και της ζωής για αρκετά χρόνια. Που και που ξαναεμφανίζται για λίγο, αλλά ουσιαστικά κανείς δεν ξέρει τι κάνει και με τί ασχολείται.
Το 1992 και την εποχή που η Αμερική έχει κηρύξει καθολικό εμπαργκο εναντιόν της τέως Γιουγκοσλαβίας ανακοινώνεται οργάνωση με ιδιωτικό σπόνσορα, επαναληπτικός αγώνας των Fischer-Spassky επί Γιουγκοσλαβικού εδάφους. Η αμοιβή 3 εκατομμύρια δολλάρια. Ο αγώνας γίνεται και ο Fischer είναι και πάλι ο νικητής.
Η αμερική όμως θεωρεί το γεγονός καταπάτηση του εμπαργκο από μέρους του Fischer και τον καταδικάζει ερήμην για αυτό και τον επικηρύσσει.
από τότε ουσιαστικά ο Bobby είναι ένας άνθρωπος χωρίς πατρίδα. Η χώρα του την οποίαν ουσιαστικά δόξασε τον καταζητεί για να τον φυλακίσει. Ο ίδιος ουσιαστικά έχει θέσει τον εαυτό του εκτος Αμερικής με κατα καιρούς εμπρηστικές δηλώσεις εναντιόν της, με αποκορύφωμα την αμέσως μετα την 11η Σεπτεμβριου του 2001, οπότε και δήλωσε ότι " Η Αμερική έπρεπε να καταστραφεί"
Ολα αυτά τα ενδιάμεσα χρόνια μετακινείται συνέχεια, ενώ έχει συνάψει σχέση με Γιαπωνέζα σκακίστρια.
Το 2004 συλαμβάνεται στο αεροδρόμιο του Τοκυο με αφορμή ένα τυχάιο περιστατικό (λήξη της άδειας παραμονής του, ή κάτι τέτοιο) . Κρατείται επί οκταμήνου μέχρι να βγεί η έκδοση του στην Αμερική, και ενώ οι δικηγόροι του και ολόκληρη η Σκακιστική κοινότητα προσπαθεί να αποτρέψει το γεγονός αυτό, που θα σήμαινε και την φυσική εξόντωσή του!
Μία λύση που ουσιαστικά θα τον έσωνε, θα ήταν να βρεθεί η χώρα που θα του προσέφερε πολιτικό άσυλο και διαβατήριο πολίτη της.
Μετά από μήνες αγωνίας του ίδιου αλλά και του σκακιστικόυ κόσμου, βρέθηκε αυτή η χώρα. Και δεν ήταν άλλη από την Ισλανδία.
Ο τότε Γεν Γραμματέας της Ισλανδικής Σκακιστικής ομοσπονδίας, αν δεν κάνω λάθος, μιλώντας εκ μέρους της Ισλανδικής Κυβέρνησης δήλωσε ότι είναι μεγάλη τιμή για το κράτος της Ισλανδίας να φιλοξενήσει τον Ισλανδό πολίτη Fischer ένα ζωντανό θρύλο του Παγκόσμιου Σκακιού, ο οποίος μάλιστα με την διεξαγωγή του παγκόσμιου τελικού το 1972, συνέβαλλε τα μέγιστα στο να βγεί η χώρα του από την παγκόσμια αφάνεια!!
Ο Fischer είχε βρεί επί τέλους πατρίδα!
οι ισλανδοί τον υποδέχτηκαν με θέρμη και ο ίδιος βρήκε μιά ήσυχει χώρα να περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του μέχρι τον χθεσινό/προχθεσινό θάνατό του, κάτω από αδιευκρίνιστα αίτια.
Το μόνο που έχει γίνει γνωστό είναι ότι από τον Νοέμβριο του 2007, νοσηλευόταν σε κλινική του Ρεικιαβικ σε πολύ κρίσιμη κατάσταση.
Ο άνθρωπος Fischer δεν υπάρχει πιά. Ο θρύλος του όμως θα ζεί αιώνια.
Κατά την διάρκεια νομίζω της σύλληψης και κράτησής του στο Τόκιο τον είχαν ρωτήσει, τί θα ήθελε να έχει μαζί του στο κελί του αν τελικά εκδιδόταν στην Αμερική, και καταδικαζόταν.
Απάντησε
-Μιά σκακιέρα και τον Spassky για να παίζουμε μαζί.
Εξ 'αλλου ο ίδιος ο Spassky ποτέ δεν δήλωσε εχθρός του ,και ευθέως είχε εκφράσει την συμπαράστασή του στον φίλο του Fischer στις δύσκολες στιγμές που περνούσε στην Ιαπωνία.
Συνεχίσω από το skakistiko ;
ένα συγκλονιστικό κείμενο μεταφρασμένο από τα Ισλανδικά για το πώς περνόυσε κάποιες καθημερινές στιγμές ο γεροBobby.
Το 1975 δεν υπερασπίστηκε τον τίτλο του εναντιόν του Spassky και πάλι. Ετσι αυτός έχασε από τον Anatoly Karpov ο οποίος στέφθηκε νέος Παγκόσμιος Πρωταθλητής.
Ο Fischer εξαφανίζεται από το προσκήνιο σκακιστικό αλλά και της ζωής για αρκετά χρόνια. Που και που ξαναεμφανίζται για λίγο, αλλά ουσιαστικά κανείς δεν ξέρει τι κάνει και με τί ασχολείται.
Το 1992 και την εποχή που η Αμερική έχει κηρύξει καθολικό εμπαργκο εναντιόν της τέως Γιουγκοσλαβίας ανακοινώνεται οργάνωση με ιδιωτικό σπόνσορα, επαναληπτικός αγώνας των Fischer-Spassky επί Γιουγκοσλαβικού εδάφους. Η αμοιβή 3 εκατομμύρια δολλάρια. Ο αγώνας γίνεται και ο Fischer είναι και πάλι ο νικητής.
Η αμερική όμως θεωρεί το γεγονός καταπάτηση του εμπαργκο από μέρους του Fischer και τον καταδικάζει ερήμην για αυτό και τον επικηρύσσει.
από τότε ουσιαστικά ο Bobby είναι ένας άνθρωπος χωρίς πατρίδα. Η χώρα του την οποίαν ουσιαστικά δόξασε τον καταζητεί για να τον φυλακίσει. Ο ίδιος ουσιαστικά έχει θέσει τον εαυτό του εκτος Αμερικής με κατα καιρούς εμπρηστικές δηλώσεις εναντιόν της, με αποκορύφωμα την αμέσως μετα την 11η Σεπτεμβριου του 2001, οπότε και δήλωσε ότι " Η Αμερική έπρεπε να καταστραφεί"
Ολα αυτά τα ενδιάμεσα χρόνια μετακινείται συνέχεια, ενώ έχει συνάψει σχέση με Γιαπωνέζα σκακίστρια.
Το 2004 συλαμβάνεται στο αεροδρόμιο του Τοκυο με αφορμή ένα τυχάιο περιστατικό (λήξη της άδειας παραμονής του, ή κάτι τέτοιο) . Κρατείται επί οκταμήνου μέχρι να βγεί η έκδοση του στην Αμερική, και ενώ οι δικηγόροι του και ολόκληρη η Σκακιστική κοινότητα προσπαθεί να αποτρέψει το γεγονός αυτό, που θα σήμαινε και την φυσική εξόντωσή του!
Μία λύση που ουσιαστικά θα τον έσωνε, θα ήταν να βρεθεί η χώρα που θα του προσέφερε πολιτικό άσυλο και διαβατήριο πολίτη της.
Μετά από μήνες αγωνίας του ίδιου αλλά και του σκακιστικόυ κόσμου, βρέθηκε αυτή η χώρα. Και δεν ήταν άλλη από την Ισλανδία.
Ο τότε Γεν Γραμματέας της Ισλανδικής Σκακιστικής ομοσπονδίας, αν δεν κάνω λάθος, μιλώντας εκ μέρους της Ισλανδικής Κυβέρνησης δήλωσε ότι είναι μεγάλη τιμή για το κράτος της Ισλανδίας να φιλοξενήσει τον Ισλανδό πολίτη Fischer ένα ζωντανό θρύλο του Παγκόσμιου Σκακιού, ο οποίος μάλιστα με την διεξαγωγή του παγκόσμιου τελικού το 1972, συνέβαλλε τα μέγιστα στο να βγεί η χώρα του από την παγκόσμια αφάνεια!!
Ο Fischer είχε βρεί επί τέλους πατρίδα!
οι ισλανδοί τον υποδέχτηκαν με θέρμη και ο ίδιος βρήκε μιά ήσυχει χώρα να περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του μέχρι τον χθεσινό/προχθεσινό θάνατό του, κάτω από αδιευκρίνιστα αίτια.
Το μόνο που έχει γίνει γνωστό είναι ότι από τον Νοέμβριο του 2007, νοσηλευόταν σε κλινική του Ρεικιαβικ σε πολύ κρίσιμη κατάσταση.
Ο άνθρωπος Fischer δεν υπάρχει πιά. Ο θρύλος του όμως θα ζεί αιώνια.
Κατά την διάρκεια νομίζω της σύλληψης και κράτησής του στο Τόκιο τον είχαν ρωτήσει, τί θα ήθελε να έχει μαζί του στο κελί του αν τελικά εκδιδόταν στην Αμερική, και καταδικαζόταν.
Απάντησε
-Μιά σκακιέρα και τον Spassky για να παίζουμε μαζί.
Εξ 'αλλου ο ίδιος ο Spassky ποτέ δεν δήλωσε εχθρός του ,και ευθέως είχε εκφράσει την συμπαράστασή του στον φίλο του Fischer στις δύσκολες στιγμές που περνούσε στην Ιαπωνία.
Συνεχίσω από το skakistiko ;
ένα συγκλονιστικό κείμενο μεταφρασμένο από τα Ισλανδικά για το πώς περνόυσε κάποιες καθημερινές στιγμές ο γεροBobby.
Το βιβλιοπωλείο του Μπράγκι Κρίστιονσον, στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας δεν είναι και κανένα μεγάλο. Ο ίδιος σπούδασε Φυσική στο Λονδίνο, αλλά η αγάπη του για τα βιβλία τον έκανε να απορρίψει ακαδημαϊκή καριέρα, να διατηρήσει το μαγαζί του πατέρα του και να μην μεταβιβάσει τον χώρο σε εταιρεία ειδών κινητής τηλεφωνίας, όπως του πρότειναν. Οι συνήθεις πελάτες του είναι νέοι, φοιτητές, μαθητές. Κάποιος όμως από τους πελάτες του ήταν ένας ταλαιπωρημένος και κακογερασμένος Αμερικανός, ο θρύλος του παγκόσμιου σκακιού Μπόμπι Φίσερ. «Μόλις είχα βάλει μερικά βιβλία κατά μέρος για εκείνον, όταν έμαθα την είδηση του θανάτου του». «Του άρεσαν περισσότερο τα παλιά αμερικανικά κόμικς και γελούσε πολύ όταν τα διάβαζε». Ο 35χρονος βιβλιοπώλης της Κλαπαρστιγκούρ λέει ότι στον Φίσερ άρεσαν επίσης ιστορίες με ανθρώπους που είχαν φύγει από την πατρίδα τους...
«Επίσης, σκεφτόταν πολύ το σκάκι, αν και δεν το ομολογούσε και κάποια φορά που έφερα μερικά ρωσικά σκακιστικά βιβλία έσπευσε να τα αγοράσει» λέει ο Μπράγκι και προσθέτει πως ο Φίσερ μιλούσε και διάβαζε πολύ ικανοποιητικά ρωσικά.
«Δεν γνώριζε καθόλου ισλανδικά, αλλά αυτό δεν ήταν πρόβλημα γιατί στη χώρα μας όλοι μιλούν άπταιστα αγγλικά.». Ο Μπράγκι υποστηρίζει πως ο Φίσερ είχε γλυκάνει πολύ από τότε που εγκαταστάθηκε στην Ισλανδία. Καμιά φορά μιλούσε με τα παιδιά έξω από το μαγαζί, στα αγγλικά, και δεν αρνήθηκε να παίξει μια παρτίδα όταν ένα μεταναστάκι από την Κροατία, ο Μπόγιαν, του πρότεινε να παίξουν με μαγνητική σκακιέρα τσέπης, τον Αύγουστο που μας πέρασε. «Ίσως αυτή ήταν η τελευταία παρτίδα που έπαιξε στη ζωή του» συνεχίζει ο βιβλιοπώλης.
«Όταν άρχισε να γίνεται θαμώνας στο μαγαζί μου, στις αρχές μερικοί παπαράτσι, κυρίως ξένοι, έμαθαν ότι συχνάζει εδώ και τον περίμεναν με μηχανές και κάμερες. Αρνιόταν να βγει έξω μέχρι να φύγουν, αρνιόμουν και εγώ να τους μπάσω μέσα, αφού με παρακαλούσε να τους διώξω. Σιγά σιγά τα παράτησαν ή τον ξέχασαν, δεν ξέρω».
Ο Μπράγκι Κρίστιονσον θυμάται πως ο μοναχικός γερο-Αμερικανός ένιωθε σαν στο σπίτι του μέσα στις στοίβες με τα βιβλία, αν και στην πρωτύτερη ζωή του δεν είχε γνωρίσει άλλα βιβλία παρεκτός από τα σκακιστικά. Ηρεμούσε και πολλές φορές αποκοιμιόταν πάνω τους. Οι δυο άνδρες είχαν γίνει φίλοι, αλλά δεν μιλούσαν σχεδόν ποτέ για το σκάκι, το οποίο εξάλλου δεν ήταν και στα ενδιαφέροντα του Μπράγκι. Αντιπαθούσε θανάσιμα τους δημοσιογράφους και τους φωτογράφους, έβριζε τους πρώην συμπατριώτες του, αλλά ποτέ δεν αρνιόταν αυτόγραφο σε απλούς ανθρώπους που είχαν μάθει το στέκι του και ερχόντουσαν να του σφίξουν το χέρι.
«Λένε πως υπήρξε εκκεντρικός ή και σχιζοφρενής. Στο τέλος της ζωής του, όσο πρόλαβα να τον γνωρίσω εγώ, ήταν απλώς ένας γερασμένος άνθρωπος, λίγο επιφυλακτικός και φοβισμένος, αλλά εύθραυστος και οπωσδήποτε καταδεκτικός. Αυτό μόνο.»
(προσαρμογή από το portal http://www.skessuhorn.is/. Ευχαριστώ την Y. για τη μετάφραση από τα ισλανδικά προς τα αγγλικά που μου έστειλε)
«Επίσης, σκεφτόταν πολύ το σκάκι, αν και δεν το ομολογούσε και κάποια φορά που έφερα μερικά ρωσικά σκακιστικά βιβλία έσπευσε να τα αγοράσει» λέει ο Μπράγκι και προσθέτει πως ο Φίσερ μιλούσε και διάβαζε πολύ ικανοποιητικά ρωσικά.
«Δεν γνώριζε καθόλου ισλανδικά, αλλά αυτό δεν ήταν πρόβλημα γιατί στη χώρα μας όλοι μιλούν άπταιστα αγγλικά.». Ο Μπράγκι υποστηρίζει πως ο Φίσερ είχε γλυκάνει πολύ από τότε που εγκαταστάθηκε στην Ισλανδία. Καμιά φορά μιλούσε με τα παιδιά έξω από το μαγαζί, στα αγγλικά, και δεν αρνήθηκε να παίξει μια παρτίδα όταν ένα μεταναστάκι από την Κροατία, ο Μπόγιαν, του πρότεινε να παίξουν με μαγνητική σκακιέρα τσέπης, τον Αύγουστο που μας πέρασε. «Ίσως αυτή ήταν η τελευταία παρτίδα που έπαιξε στη ζωή του» συνεχίζει ο βιβλιοπώλης.
«Όταν άρχισε να γίνεται θαμώνας στο μαγαζί μου, στις αρχές μερικοί παπαράτσι, κυρίως ξένοι, έμαθαν ότι συχνάζει εδώ και τον περίμεναν με μηχανές και κάμερες. Αρνιόταν να βγει έξω μέχρι να φύγουν, αρνιόμουν και εγώ να τους μπάσω μέσα, αφού με παρακαλούσε να τους διώξω. Σιγά σιγά τα παράτησαν ή τον ξέχασαν, δεν ξέρω».
Ο Μπράγκι Κρίστιονσον θυμάται πως ο μοναχικός γερο-Αμερικανός ένιωθε σαν στο σπίτι του μέσα στις στοίβες με τα βιβλία, αν και στην πρωτύτερη ζωή του δεν είχε γνωρίσει άλλα βιβλία παρεκτός από τα σκακιστικά. Ηρεμούσε και πολλές φορές αποκοιμιόταν πάνω τους. Οι δυο άνδρες είχαν γίνει φίλοι, αλλά δεν μιλούσαν σχεδόν ποτέ για το σκάκι, το οποίο εξάλλου δεν ήταν και στα ενδιαφέροντα του Μπράγκι. Αντιπαθούσε θανάσιμα τους δημοσιογράφους και τους φωτογράφους, έβριζε τους πρώην συμπατριώτες του, αλλά ποτέ δεν αρνιόταν αυτόγραφο σε απλούς ανθρώπους που είχαν μάθει το στέκι του και ερχόντουσαν να του σφίξουν το χέρι.
«Λένε πως υπήρξε εκκεντρικός ή και σχιζοφρενής. Στο τέλος της ζωής του, όσο πρόλαβα να τον γνωρίσω εγώ, ήταν απλώς ένας γερασμένος άνθρωπος, λίγο επιφυλακτικός και φοβισμένος, αλλά εύθραυστος και οπωσδήποτε καταδεκτικός. Αυτό μόνο.»
(προσαρμογή από το portal http://www.skessuhorn.is/. Ευχαριστώ την Y. για τη μετάφραση από τα ισλανδικά προς τα αγγλικά που μου έστειλε)
Καλό σου Ταξίδι Bobby
Τετάρτη, Ιανουαρίου 16, 2008
Ο χορός της καρδιάς και της ψυχής
Το κορίτσι η Ma Li ήταν επαγγελματίας με πολλά υποσχόμενη καριέρα ως μπαλαρίνα όταν έχασε το δεξιό της χέρι της σε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα το 1996.
Ήταν μόνο 19, το πολύ όμορφο αγόρι που είχε εκείνη την εποχή την εγκατάλειψε . Προσπάθησε να σκοτωθεί αυτό που την έκανε να σωθεί ήταν μόνο η σκέψη από τους γονείς της. Η αγάπη της για τους γονείς της της έδωσε τη δύναμη για να ζήσει.
Έμαθε πώς να ζει τη ζωή της ανεξάρτητα. Έμαθε πώς να γράφει τα κινέζικα υπέροχα και πώς να κάνει πολλά πράγματα συμπεριλαμβανομένου του να χτενίζει τα μαλλιά της, τα οποία έπρεπε να κόψει από το μέση-μήκος .
Έμαθε να μαγειρεύει και να πλένει τα ρούχα της...
Σε μερικούς μήνες άνοιξε το μικρό βιβλιοπωλείο της.
Πέντε χρόνια αργότερα το 2001, κλήθηκε για να διαγωνισθεί στον 5ο εθνικό ειδικό διαγωνισμό τέχνης εκτέλεσης για άτομα με αναπηρίες και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο.
Εκείνη η επιτυχία της έδωσε την ελπίδα να επιστρέψει στο αγαπημένο είδος το μπαλέτο.
Το 2002, ένας όμορφος 20-χρονών νεαρός άνδρας (Li, Tao) την ερωτεύτηκε τρελλά.
Η προηγούμενη εμπειρία της την έκανε να τον απομακρυνθεί από αυτόν από φόβο μήπως πληγωθεί πάλι.
Αφότου εξαφανίστηκε στο Πεκίνο, εκείνος την έψαξε παντού παρά τις δυνατές αντιρρήσεις και τον εμπαιγμό των γονέων του.
Την βρήκε τελικά σε μπαρ όπου εκείνη εργαζόταν. Δεν έχουν χωριστεί ποτέ από τότε.
Το 2002 λοιπόν, ήταν μια εποχή πολύ δύσκολη γιατί η επιδημία SARS είχε επηρεάσει ακόμη και τα θέατρα που ήταν κλειστά.
Το 2004, πήρε μια άδεια για να είναι ο νόμιμος πράκτορας της και προσπαθούσε να την βοηθήσει να αναπτύξει μια καριέρα όπως της άρμοζε. Σε μια κρύα νύχτα με χιόνι, όταν βρίσκονταν ξυλιασμένοι και οι δυο τους σε μια υπόγεια διάβαση για να περιμένουν την ανατολή του ήλιου προκειμένου να πάρουν το λεωφορείο μετά από μια κουραστική ημέρα σε κάποια κινηματογραφικά γυρίσματα που τα είχαν σαν συμπλήρωμα εισοδήματος, εκείνη είχε ξαφνικά την εσωτερική ώθηση να χορέψει στο χιόνι μαζί του.
Είχε χρησιμοποιήσει το χορό της για να του πει την ιστορία της τόσα πολλά χρόνια πριν από και αυτή τη φορά, μετά από "το χορό τους" που τελείωσαν, ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι ΑΥΤΌ πρέπει να είναι η μοναδική απόδοσή της, το "σενάριο" για τον χορό της.
Τον Σεπτέμβριο του 2005, πήγε κατευθείαν σε έναν 21-χρονών νεαρό άνδρα (Zhai, Xiaowei). Εκπαιδευόταν για να είναι ποδηλάτης για τους εθνικούς ειδικούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Δεν είχε χορέψει ποτέ πριν. Σκαρφαλώνοντας σε ένα τρακτέρ όταν ήταν 4 ετών , έπεσε από αυτό και έχασε το αριστερό πόδι του.
Ο μπαμπάς του τον ρώτησε,
- Ο γιατρός είπε ότι θα πρέπει να κόψει το πόδι σου. Φοβάσαι;"
Δεν μπορούσε να καταλάβει αυτό που θα ήταν τόσο διαφορετικό έτσι είπε όχι.
Ο μπαμπάς του του είπε, " πρόκειται να αντιμετωπίσεις πολλές προκλήσεις και οι δυσκολίες στη ζωή, αυτό σε φοβίζει;"
Το παιδί ρώτησε,
- Τι είναι" προκλήσεις και δυσκολίες;" Είναι καλά?;"
Ο μπαμπάς του γέλασε μαζί με τα δάκρυα του,
- Ναι, είναι κάτι όπως οι αγαπημένες καραμέλες σου. Πρέπει ακριβώς να τρως ένα κομμάτι σε έναν χρόνο!"
(Έπειτα ο μπαμπάς του έτρεξε από το δωμάτιο πνιγμένος στα δάκρυα.)
Έτσι ήταν και παρέμεινε ένας πολύ αισιόδοξος και αθλητικός τύπος με μια μεγάλη αίσθηση του χιούμορ.
Είχε δοκιμάσει το άλμα εις ύψος, άλμα εις μήκος, κατάδυση, κολύμπι, και προπονούνταν εν αλλάξ σε όλα αυτά. Ο Προπονητής του πίστευε ότι θα ήταν σε θέση να πάρει 2-3 χρυσά μετάλλια στα εθνικά ειδικά παιχνίδια Ολυμπιακών Αγώνων.
(Στην τηλεοπτική συνέντευξη, μπορείτε να τον δείτε μια γέφυρα με τη μεγάλη ευκολία!)
Αρχικά δεν κατάλαβε πώς θα μπορούσε ο ίδιος "να χορέψει," και τι σήμαινε ακριβώς αυτό. Έτσι η Λι τον προσκάλεσε για να την δει "μαζί" με έναν άλλο χορευτή.
Θεώρησε ότι βρήκε μια τέλεια ψυχή στη σκηνή και συμφώνησε να της δώσει μια ευκαιρία να δει
Η Λι και ο Tao τον φρόντισαν όπως το νεώτερο αδελφό τους και έμεναν κάτω από την ίδια στέγη κατά τη διάρκεια του περισσότερο από 1 έτους εντατικών μαθημάτων και πρακτικής σε κάτι που δεν είχε κάνει ποτέ ο Zhai.
Κανείς δεν θα ήταν σε θέση να φανταστεί το είδος προκλήσεων και δυσκολιών που αντιμετώπισαν. Ο Zhai δεν είχε ΚΑΝΕΝΑ χορευτικό υπόβαθρο και παράλληλα ήταν τελειομανής. Υπάρχουν πολλές σχετικές ιστορίες.
Το πόσο πολύ τελειομανής ήταν το δείχνει η ακόλουθη μικρή ιστορία. Για μια συγκεκριμένη "πτώση", την επανέλαβε και προσγειώθηκε στο σκληρό πάτωμα περισσότερες από 1000 φορές!!!
Αυτό σήμαινε ότι για να νιώσει ότι μπορούσε να το κάνει με τον ακριβή τρόπο που ήθελε την συγκεκριμένη κίνηση, άρχισαν στις 8 π.μ. και πήραν την πρώτη επιτυχή κίνηση αμέσως μετά από 8 μ.μ.!
Το μόνο που έκαναν ήταν να εκπαιδεύεται στην πρακτική από 8 π.μ. σε 11 μ.μ. κάθε μέρα χωρίς να παίρνουν χρήματα απο πουθενά εως τις αρχές του 2007...
Το υπόλοιπο είναι ιστορία.
Τον Απρίλιο ήταν ένα ζευγάρι από τους finalists μεταξύ 7000 ανταγωνιστών στον 4ο διεθνή διαγωνισμό χορού για άτομα με ειδικές ανάγκες ( CCTV )
Είναι την πρώτη φορά που ζευγάρι από άτομα με ειδικές ανάγκες μπήκαν σ΄αυτόν. Κέρδισαν το ασημένιο μετάλλιο με το υψηλό αποτέλεσμα 99,17 και χωρίς να αναφερθούν οι υψηλότερες δημοφιλείς ψηφοφορίες ακροατηρίων.
Έγιναν ένα στιγμιαίο εθνικό σύμβολο.
Το πιό πάνω κείμενο είναι της Ελίνας μιάς συμμετέχουσας στο ειδικό portal του Χρήστου
Αποτελεί μετάφραση της ίδιας από ξένη πηγή της ιστορίας των δύο αυτών παιδιών η οποία την συγκλόνισε. Επίσης έψαξε και βρήκε και το πιό κάτω video των παιδιών επί σκηνής.
ΔΕΙΤΕ το, και προσέξτε ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει αναπηρία πάνω σ'αυτά τα τσακισμένα κορμιά!! Μόνο έκφραση συναίσθημα, αρμονία.
Προσέξτε εκτός από την έκφραση των σωμάτων... και την έκφραση στα πρόσωπά τους, αλλά και τον αντίκτυπο στα πρόσωπα των θεατών!!
Τέτοια έκφραση πρέπει να είχε και το δικό μου πρόσωπο, και τέτοια δάκρυα ένοιωσα να υγράινουν τα μάτια μου!!
Ήταν μόνο 19, το πολύ όμορφο αγόρι που είχε εκείνη την εποχή την εγκατάλειψε . Προσπάθησε να σκοτωθεί αυτό που την έκανε να σωθεί ήταν μόνο η σκέψη από τους γονείς της. Η αγάπη της για τους γονείς της της έδωσε τη δύναμη για να ζήσει.
Έμαθε πώς να ζει τη ζωή της ανεξάρτητα. Έμαθε πώς να γράφει τα κινέζικα υπέροχα και πώς να κάνει πολλά πράγματα συμπεριλαμβανομένου του να χτενίζει τα μαλλιά της, τα οποία έπρεπε να κόψει από το μέση-μήκος .
Έμαθε να μαγειρεύει και να πλένει τα ρούχα της...
Σε μερικούς μήνες άνοιξε το μικρό βιβλιοπωλείο της.
Πέντε χρόνια αργότερα το 2001, κλήθηκε για να διαγωνισθεί στον 5ο εθνικό ειδικό διαγωνισμό τέχνης εκτέλεσης για άτομα με αναπηρίες και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο.
Εκείνη η επιτυχία της έδωσε την ελπίδα να επιστρέψει στο αγαπημένο είδος το μπαλέτο.
Το 2002, ένας όμορφος 20-χρονών νεαρός άνδρας (Li, Tao) την ερωτεύτηκε τρελλά.
Η προηγούμενη εμπειρία της την έκανε να τον απομακρυνθεί από αυτόν από φόβο μήπως πληγωθεί πάλι.
Αφότου εξαφανίστηκε στο Πεκίνο, εκείνος την έψαξε παντού παρά τις δυνατές αντιρρήσεις και τον εμπαιγμό των γονέων του.
Την βρήκε τελικά σε μπαρ όπου εκείνη εργαζόταν. Δεν έχουν χωριστεί ποτέ από τότε.
Το 2002 λοιπόν, ήταν μια εποχή πολύ δύσκολη γιατί η επιδημία SARS είχε επηρεάσει ακόμη και τα θέατρα που ήταν κλειστά.
Το 2004, πήρε μια άδεια για να είναι ο νόμιμος πράκτορας της και προσπαθούσε να την βοηθήσει να αναπτύξει μια καριέρα όπως της άρμοζε. Σε μια κρύα νύχτα με χιόνι, όταν βρίσκονταν ξυλιασμένοι και οι δυο τους σε μια υπόγεια διάβαση για να περιμένουν την ανατολή του ήλιου προκειμένου να πάρουν το λεωφορείο μετά από μια κουραστική ημέρα σε κάποια κινηματογραφικά γυρίσματα που τα είχαν σαν συμπλήρωμα εισοδήματος, εκείνη είχε ξαφνικά την εσωτερική ώθηση να χορέψει στο χιόνι μαζί του.
Είχε χρησιμοποιήσει το χορό της για να του πει την ιστορία της τόσα πολλά χρόνια πριν από και αυτή τη φορά, μετά από "το χορό τους" που τελείωσαν, ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι ΑΥΤΌ πρέπει να είναι η μοναδική απόδοσή της, το "σενάριο" για τον χορό της.
Τον Σεπτέμβριο του 2005, πήγε κατευθείαν σε έναν 21-χρονών νεαρό άνδρα (Zhai, Xiaowei). Εκπαιδευόταν για να είναι ποδηλάτης για τους εθνικούς ειδικούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Δεν είχε χορέψει ποτέ πριν. Σκαρφαλώνοντας σε ένα τρακτέρ όταν ήταν 4 ετών , έπεσε από αυτό και έχασε το αριστερό πόδι του.
Ο μπαμπάς του τον ρώτησε,
- Ο γιατρός είπε ότι θα πρέπει να κόψει το πόδι σου. Φοβάσαι;"
Δεν μπορούσε να καταλάβει αυτό που θα ήταν τόσο διαφορετικό έτσι είπε όχι.
Ο μπαμπάς του του είπε, " πρόκειται να αντιμετωπίσεις πολλές προκλήσεις και οι δυσκολίες στη ζωή, αυτό σε φοβίζει;"
Το παιδί ρώτησε,
- Τι είναι" προκλήσεις και δυσκολίες;" Είναι καλά?;"
Ο μπαμπάς του γέλασε μαζί με τα δάκρυα του,
- Ναι, είναι κάτι όπως οι αγαπημένες καραμέλες σου. Πρέπει ακριβώς να τρως ένα κομμάτι σε έναν χρόνο!"
(Έπειτα ο μπαμπάς του έτρεξε από το δωμάτιο πνιγμένος στα δάκρυα.)
Έτσι ήταν και παρέμεινε ένας πολύ αισιόδοξος και αθλητικός τύπος με μια μεγάλη αίσθηση του χιούμορ.
Είχε δοκιμάσει το άλμα εις ύψος, άλμα εις μήκος, κατάδυση, κολύμπι, και προπονούνταν εν αλλάξ σε όλα αυτά. Ο Προπονητής του πίστευε ότι θα ήταν σε θέση να πάρει 2-3 χρυσά μετάλλια στα εθνικά ειδικά παιχνίδια Ολυμπιακών Αγώνων.
(Στην τηλεοπτική συνέντευξη, μπορείτε να τον δείτε μια γέφυρα με τη μεγάλη ευκολία!)
Αρχικά δεν κατάλαβε πώς θα μπορούσε ο ίδιος "να χορέψει," και τι σήμαινε ακριβώς αυτό. Έτσι η Λι τον προσκάλεσε για να την δει "μαζί" με έναν άλλο χορευτή.
Θεώρησε ότι βρήκε μια τέλεια ψυχή στη σκηνή και συμφώνησε να της δώσει μια ευκαιρία να δει
Η Λι και ο Tao τον φρόντισαν όπως το νεώτερο αδελφό τους και έμεναν κάτω από την ίδια στέγη κατά τη διάρκεια του περισσότερο από 1 έτους εντατικών μαθημάτων και πρακτικής σε κάτι που δεν είχε κάνει ποτέ ο Zhai.
Κανείς δεν θα ήταν σε θέση να φανταστεί το είδος προκλήσεων και δυσκολιών που αντιμετώπισαν. Ο Zhai δεν είχε ΚΑΝΕΝΑ χορευτικό υπόβαθρο και παράλληλα ήταν τελειομανής. Υπάρχουν πολλές σχετικές ιστορίες.
Το πόσο πολύ τελειομανής ήταν το δείχνει η ακόλουθη μικρή ιστορία. Για μια συγκεκριμένη "πτώση", την επανέλαβε και προσγειώθηκε στο σκληρό πάτωμα περισσότερες από 1000 φορές!!!
Αυτό σήμαινε ότι για να νιώσει ότι μπορούσε να το κάνει με τον ακριβή τρόπο που ήθελε την συγκεκριμένη κίνηση, άρχισαν στις 8 π.μ. και πήραν την πρώτη επιτυχή κίνηση αμέσως μετά από 8 μ.μ.!
Το μόνο που έκαναν ήταν να εκπαιδεύεται στην πρακτική από 8 π.μ. σε 11 μ.μ. κάθε μέρα χωρίς να παίρνουν χρήματα απο πουθενά εως τις αρχές του 2007...
Το υπόλοιπο είναι ιστορία.
Τον Απρίλιο ήταν ένα ζευγάρι από τους finalists μεταξύ 7000 ανταγωνιστών στον 4ο διεθνή διαγωνισμό χορού για άτομα με ειδικές ανάγκες ( CCTV )
Είναι την πρώτη φορά που ζευγάρι από άτομα με ειδικές ανάγκες μπήκαν σ΄αυτόν. Κέρδισαν το ασημένιο μετάλλιο με το υψηλό αποτέλεσμα 99,17 και χωρίς να αναφερθούν οι υψηλότερες δημοφιλείς ψηφοφορίες ακροατηρίων.
Έγιναν ένα στιγμιαίο εθνικό σύμβολο.
Το πιό πάνω κείμενο είναι της Ελίνας μιάς συμμετέχουσας στο ειδικό portal του Χρήστου
Αποτελεί μετάφραση της ίδιας από ξένη πηγή της ιστορίας των δύο αυτών παιδιών η οποία την συγκλόνισε. Επίσης έψαξε και βρήκε και το πιό κάτω video των παιδιών επί σκηνής.
ΔΕΙΤΕ το, και προσέξτε ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει αναπηρία πάνω σ'αυτά τα τσακισμένα κορμιά!! Μόνο έκφραση συναίσθημα, αρμονία.
Προσέξτε εκτός από την έκφραση των σωμάτων... και την έκφραση στα πρόσωπά τους, αλλά και τον αντίκτυπο στα πρόσωπα των θεατών!!
Τέτοια έκφραση πρέπει να είχε και το δικό μου πρόσωπο, και τέτοια δάκρυα ένοιωσα να υγράινουν τα μάτια μου!!
Δευτέρα, Ιανουαρίου 14, 2008
Καθηγητής ετών 57
Κάνει κρύο , παρά τον λαμπερό ήλιο…
Έχω αράξει το μηχανάκι στην πύλη και προχωράω στον χαλικόστρωτο διάδρομο του κήπου…
Κανείς στον κήπο. Οι τρόφιμοι κρυώνουν.
Μπαίνω στο κτίριο, ανεβαίνω στον πρώτο όροφο.
Είναι όλοι εκεί! Παίρνω το καλωσόρισμά τους από τα απλανή μάτια τους και ψάχνω την γνώριμη φιγούρα που στην γωνιά, σκυμμένος επάνω από κάποιες λευκές κόλες χαρτί παλεύει (προφανώς πολλή ώρα τώρα) να συντάξει μία και μοναδική λέξη.
Ας του δώσουμε ένα όνομα για να συνεννοούμαστε. Όλες οι ανθρώπινες υπάρξεις δικαιούνται να έχουν ένα όνομα …
Ας τον πούμε λοιπόν …Όθωνα.
- Καλημέρα Όθωνα! Χρόνια πολλά !
- Φίλε μου ! Αδελφέ μου !
Φωτίστηκε η φάτσα του! Και μόνο γι αυτήν την εικόνα , αξίζει η διαδρομή μέχρι το ..ίδρυμα…
Κάτσαμε στην γωνιά , είπαμε τα δικά μας (τα δικά του δηλαδή, όπως αυτός μπορεί να τα εκφράσει), κάψαμε 5-6 τσιγάρα μαζεμένα, μου μιλάει και μου δείχνει μια ζωγραφιά που έχει φτιάξει για μένα (μία «παιδική» ζωγραφιά σαν και τις υπόλοιπες που μου δίνει κάθε φορά που πάω και που τις φυλάω σαν φόρο τιμής στην χαμένη και ταλαιπωρημένη ψυχή του).
Η ώρα έχει περάσει και μάλλον πρέπει να φύγω.
- Α! Ο κύριος καθηγητής ! Να σας συστήσω τον φίλο μου και παλιό μου συμμαθητή τον Μάνο !
Μπροστά μου ένας αδύνατος, μετρίου αναστήματος ανθρωπάκος. Πεντακάθαρος , με περιποιημένο το μουσάκι του , τυλιγμένος σε ένα παλιό αλλά φροντισμένο παλτό , κρατά στα χέρια του ένα ντοσιέ.
Καθηγητής Πολυτεχνείου, ετών 57 όπως μου συστήθηκε , πριν 15 χρόνια… δεν άντεξε και από τότε είναι εδώ μέσα.
ΔΕΝ ΑΝΤΕΞΕ !!!!!!!!! Έτσι μου είπε! Έτσι το βίωσε!
Δεν άντεξε …….
Ο λόγος του συγκροτημένος, είναι φανερό ότι δεν λέει ψέματα. Είναι μία παραφωνία ανάμεσα στους άλλους τροφίμους.
Ευγενέστατος!
Μιλάμε και οι τρεις (ο καθένας στην δική του συχνότητα, αλλά παρ’ όλα αυτά κάτι βγαίνει).
Ξαφνικά ο κος καθηγητής σταματά να μιλά στην μέση μίας φράσης του. Το βλέμμα του πετρώνει συγκεντρωμένο σε κάποιο (απροσδιόριστο σε μένα) σημείο…. Τόσο άδεια μάτια δεν έχω ξαναδεί ! Λίγο σάλιο τρέχει από την άκρη των χειλιών του.
Τα έχω παίξει! Δεν ξέρω τι να κάνω! Ρίχνω μια ματιά στον Όθωνα. Σαν να μην συμβαίνει τίποτε!
Σε λίγο ο κος καθηγητής ξανάρχεται στην πραγματικότητα. Ζωηρεύει το βλέμμα του.
Με κοιτάει (λίγο περιπαιχτικά , η μου φαίνεται ;; ), σκουπίζει το στόμα του με ένα καθαρό, άψογα διπλωμένο μαντήλι και συνεχίζει την κουβέντα από εκεί που την είχε αφήσει.
Κάποια στιγμή έρχεται η ώρα να φύγω.
Με συνοδεύουν μέχρι την έξοδο του κτιρίου. Ένα σταυρωτό φιλί από τον Όθωνα και μία θερμή, δυνατή, ειλικρινή χειραψία από τον κο καθηγητή.
Τους αφήνω ! Τον Όθωνα να γυρίσει στην στίβα με τις λευκές σελίδες μπας και καταφέρει να συντάξει εκείνη την μοναδική λέξη και τον κο καθηγητή να βουτήξει στο ντοσιέ του με τις εκθετικές , τα ολοκληρώματα , τα θεωρήματα…..
Κάθε φορά φεύγω από εκεί μέσα κομμάτια. Προχθές όμως …..
Κινδύνεψα μέχρι να φτάσω στο σπίτι. Καβάλα στην μηχανή , αφηρημένος , συγχυσμένος , με σφηνωμένα τα ακουστικά του i-pod στα αυτιά μου και την ένταση στο φουλ με τους pink floyd να με καλούν: «welcome my son… welcome to the machine».
Χαμένες ψυχές , χαμένα μυαλά , χαμένες ζωές.
Πλούσιος και φτωχός, μορφωμένος και αμόρφωτος, βρώμικος και καθαρός.
Πεταμένοι και ξεχασμένοι αχταρμάς σε ένα «ίδρυμα»….
Γραμμένο από τον Μάνο σε μιά ανάρτηση του φόρουμ του εναλλακτικού πόρταλ αναπηρίας του Χρήστου από τον Βόλο
Έχω αράξει το μηχανάκι στην πύλη και προχωράω στον χαλικόστρωτο διάδρομο του κήπου…
Κανείς στον κήπο. Οι τρόφιμοι κρυώνουν.
Μπαίνω στο κτίριο, ανεβαίνω στον πρώτο όροφο.
Είναι όλοι εκεί! Παίρνω το καλωσόρισμά τους από τα απλανή μάτια τους και ψάχνω την γνώριμη φιγούρα που στην γωνιά, σκυμμένος επάνω από κάποιες λευκές κόλες χαρτί παλεύει (προφανώς πολλή ώρα τώρα) να συντάξει μία και μοναδική λέξη.
Ας του δώσουμε ένα όνομα για να συνεννοούμαστε. Όλες οι ανθρώπινες υπάρξεις δικαιούνται να έχουν ένα όνομα …
Ας τον πούμε λοιπόν …Όθωνα.
- Καλημέρα Όθωνα! Χρόνια πολλά !
- Φίλε μου ! Αδελφέ μου !
Φωτίστηκε η φάτσα του! Και μόνο γι αυτήν την εικόνα , αξίζει η διαδρομή μέχρι το ..ίδρυμα…
Κάτσαμε στην γωνιά , είπαμε τα δικά μας (τα δικά του δηλαδή, όπως αυτός μπορεί να τα εκφράσει), κάψαμε 5-6 τσιγάρα μαζεμένα, μου μιλάει και μου δείχνει μια ζωγραφιά που έχει φτιάξει για μένα (μία «παιδική» ζωγραφιά σαν και τις υπόλοιπες που μου δίνει κάθε φορά που πάω και που τις φυλάω σαν φόρο τιμής στην χαμένη και ταλαιπωρημένη ψυχή του).
Η ώρα έχει περάσει και μάλλον πρέπει να φύγω.
- Α! Ο κύριος καθηγητής ! Να σας συστήσω τον φίλο μου και παλιό μου συμμαθητή τον Μάνο !
Μπροστά μου ένας αδύνατος, μετρίου αναστήματος ανθρωπάκος. Πεντακάθαρος , με περιποιημένο το μουσάκι του , τυλιγμένος σε ένα παλιό αλλά φροντισμένο παλτό , κρατά στα χέρια του ένα ντοσιέ.
Καθηγητής Πολυτεχνείου, ετών 57 όπως μου συστήθηκε , πριν 15 χρόνια… δεν άντεξε και από τότε είναι εδώ μέσα.
ΔΕΝ ΑΝΤΕΞΕ !!!!!!!!! Έτσι μου είπε! Έτσι το βίωσε!
Δεν άντεξε …….
Ο λόγος του συγκροτημένος, είναι φανερό ότι δεν λέει ψέματα. Είναι μία παραφωνία ανάμεσα στους άλλους τροφίμους.
Ευγενέστατος!
Μιλάμε και οι τρεις (ο καθένας στην δική του συχνότητα, αλλά παρ’ όλα αυτά κάτι βγαίνει).
Ξαφνικά ο κος καθηγητής σταματά να μιλά στην μέση μίας φράσης του. Το βλέμμα του πετρώνει συγκεντρωμένο σε κάποιο (απροσδιόριστο σε μένα) σημείο…. Τόσο άδεια μάτια δεν έχω ξαναδεί ! Λίγο σάλιο τρέχει από την άκρη των χειλιών του.
Τα έχω παίξει! Δεν ξέρω τι να κάνω! Ρίχνω μια ματιά στον Όθωνα. Σαν να μην συμβαίνει τίποτε!
Σε λίγο ο κος καθηγητής ξανάρχεται στην πραγματικότητα. Ζωηρεύει το βλέμμα του.
Με κοιτάει (λίγο περιπαιχτικά , η μου φαίνεται ;; ), σκουπίζει το στόμα του με ένα καθαρό, άψογα διπλωμένο μαντήλι και συνεχίζει την κουβέντα από εκεί που την είχε αφήσει.
Κάποια στιγμή έρχεται η ώρα να φύγω.
Με συνοδεύουν μέχρι την έξοδο του κτιρίου. Ένα σταυρωτό φιλί από τον Όθωνα και μία θερμή, δυνατή, ειλικρινή χειραψία από τον κο καθηγητή.
Τους αφήνω ! Τον Όθωνα να γυρίσει στην στίβα με τις λευκές σελίδες μπας και καταφέρει να συντάξει εκείνη την μοναδική λέξη και τον κο καθηγητή να βουτήξει στο ντοσιέ του με τις εκθετικές , τα ολοκληρώματα , τα θεωρήματα…..
Κάθε φορά φεύγω από εκεί μέσα κομμάτια. Προχθές όμως …..
Κινδύνεψα μέχρι να φτάσω στο σπίτι. Καβάλα στην μηχανή , αφηρημένος , συγχυσμένος , με σφηνωμένα τα ακουστικά του i-pod στα αυτιά μου και την ένταση στο φουλ με τους pink floyd να με καλούν: «welcome my son… welcome to the machine».
Χαμένες ψυχές , χαμένα μυαλά , χαμένες ζωές.
Πλούσιος και φτωχός, μορφωμένος και αμόρφωτος, βρώμικος και καθαρός.
Πεταμένοι και ξεχασμένοι αχταρμάς σε ένα «ίδρυμα»….
Γραμμένο από τον Μάνο σε μιά ανάρτηση του φόρουμ του εναλλακτικού πόρταλ αναπηρίας του Χρήστου από τον Βόλο
Σάββατο, Ιανουαρίου 12, 2008
Αρμένικα παραμύθια με την Νυχτερινή Κιβωτό
Κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 90 θυμάμαι μία διαφήμιση στην τηλεόραση σχετική με ούζο αν θυμάμαι καλά- λίγη σημασία έχει. Σημασία έχει το μουσικό κομμάτι που έντυνε εκείνη την διαφήμιση.
Μελωδία που σου έμενε,... ρυθμικά θύμιζε κάτι από Αιγαίο και νησιά, αλλά τα όργανα, σου έβγαζαν αμέσως από το μυαλό αυτή τη σκέψη. Αλλης χώρας άλλοι ήχοι, άλλα κρουστά!
Μετά από λίγο καιρό η Ελευθερία Αρβανιτάκη κάνει μεγάλη επιτυχία ,που έχει γίνει πλέον διαχρονική με το "Δυνατά Δυνατά". Κάτι μου θυμίζει μόλις το ακούω και σχεδόν αμέσως διαπιστώνω ότι είναι η μελοποίηση της μελωδίας του κομματιού της διαφήμισης. Σύντομα αγοράζω τον δίσκο της Ελευθερίας, και γιατί μου αρέσει σαν τραγουδίστρια και για το "Δυνατά" που έτσι ή αλλιώς είναι ωραίο τραγούδι ,αλλά πιό πολύ για να βρώ τον συνθέτη εκείνου του κομματιού.
Είναι η εποχή του ψαξίματος και της μουσικής μου ωρίμανσης προς το χάος κεφάλαιο που λέγεται Ethnic, ή traditional ή Global ή δεν ξέρω πώς αλλιώς, με όλες τις μεταμοντέρνες παραλλαγές. Μόδα που έχει απλωθεί σε όλο τον κόσμο , και καλώς βέβαια, και που δεν βλέπω τον λόγο γιατί να σταματήσει.
Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν έγινε η πρώτη γνωριμία μου με τους Night Ark, την νυχτερινή κιβωτό ενός τετραμελούς jazz, ethnic fusion σχήματος Αρμένικης καταγωγής όνομα εμπνευσμένο υποθέτω από το πιό ψηλό όρος, σήμα κατατεθέν της Αρμενίας, το ιστορικό, θρυλικό θα έλεγα, Αραράτ.
Ηχοι με βάση το Ούτι του Haig , διανθισμένα από τα κρουστά και την φωνή του Arto και χρωματισμένοι με τις jazz πινελιές επιλογή ασφαλώς αλλά και επικρότηση της μουσικής ιδιοφυιάς των μουσικών του σχήματος.
Ανακάλυψα έκ των υστέρων ότι οι μουσικοί αυτοί είχαν διάφορες συνεργασίες με Δυτικούς καλλιτέχνες όπως ο μπασίστας Marc Johnson, ζωντανές εμφανίσεις με την φημισμένη τουρκάλα τραγουδίστρια Sezen Akcu, την δικιά μας Ελευθερία Αρβανιτάκη κ.ά
Οπως καταλαβαίνετε οι Night Ark και τα μέλη τους μετά την διάλυση του σχήματος έγιναν πολύ γνωστοί και αγαπητοί στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα η χώρα μας σχεδόν να γίνει καλλιτεχνικά η δεύτερη πατρίδα τους.
Για την ιστορία να πω ότι το κομμάτι της διαφήμισης, δηλ το αυθεντικό του"Δυνατά" είναι το "Homecoming" που μπορείτε να το ακούσετε από το best "Treasures".
Ακόμα θέλω να μοιραστώ την ιδιαίτερη μουσική της Αρμενίας, μιά μουσική με θλίψη και με κρυφή χαρά, από ότι διαθέτω προς το παρόν.
O δίσκος "Onno" είναι αφιερωμένος στον αδελφό του Arto που σκοτώθηκε πρόωρα σε αεροπορικό δυστύχημα. ακούστε τον και θα καταλάβετε!
Μελωδία που σου έμενε,... ρυθμικά θύμιζε κάτι από Αιγαίο και νησιά, αλλά τα όργανα, σου έβγαζαν αμέσως από το μυαλό αυτή τη σκέψη. Αλλης χώρας άλλοι ήχοι, άλλα κρουστά!
Μετά από λίγο καιρό η Ελευθερία Αρβανιτάκη κάνει μεγάλη επιτυχία ,που έχει γίνει πλέον διαχρονική με το "Δυνατά Δυνατά". Κάτι μου θυμίζει μόλις το ακούω και σχεδόν αμέσως διαπιστώνω ότι είναι η μελοποίηση της μελωδίας του κομματιού της διαφήμισης. Σύντομα αγοράζω τον δίσκο της Ελευθερίας, και γιατί μου αρέσει σαν τραγουδίστρια και για το "Δυνατά" που έτσι ή αλλιώς είναι ωραίο τραγούδι ,αλλά πιό πολύ για να βρώ τον συνθέτη εκείνου του κομματιού.
Είναι η εποχή του ψαξίματος και της μουσικής μου ωρίμανσης προς το χάος κεφάλαιο που λέγεται Ethnic, ή traditional ή Global ή δεν ξέρω πώς αλλιώς, με όλες τις μεταμοντέρνες παραλλαγές. Μόδα που έχει απλωθεί σε όλο τον κόσμο , και καλώς βέβαια, και που δεν βλέπω τον λόγο γιατί να σταματήσει.
Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν έγινε η πρώτη γνωριμία μου με τους Night Ark, την νυχτερινή κιβωτό ενός τετραμελούς jazz, ethnic fusion σχήματος Αρμένικης καταγωγής όνομα εμπνευσμένο υποθέτω από το πιό ψηλό όρος, σήμα κατατεθέν της Αρμενίας, το ιστορικό, θρυλικό θα έλεγα, Αραράτ.
Ηχοι με βάση το Ούτι του Haig , διανθισμένα από τα κρουστά και την φωνή του Arto και χρωματισμένοι με τις jazz πινελιές επιλογή ασφαλώς αλλά και επικρότηση της μουσικής ιδιοφυιάς των μουσικών του σχήματος.
Ανακάλυψα έκ των υστέρων ότι οι μουσικοί αυτοί είχαν διάφορες συνεργασίες με Δυτικούς καλλιτέχνες όπως ο μπασίστας Marc Johnson, ζωντανές εμφανίσεις με την φημισμένη τουρκάλα τραγουδίστρια Sezen Akcu, την δικιά μας Ελευθερία Αρβανιτάκη κ.ά
Οπως καταλαβαίνετε οι Night Ark και τα μέλη τους μετά την διάλυση του σχήματος έγιναν πολύ γνωστοί και αγαπητοί στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα η χώρα μας σχεδόν να γίνει καλλιτεχνικά η δεύτερη πατρίδα τους.
Για την ιστορία να πω ότι το κομμάτι της διαφήμισης, δηλ το αυθεντικό του"Δυνατά" είναι το "Homecoming" που μπορείτε να το ακούσετε από το best "Treasures".
Ακόμα θέλω να μοιραστώ την ιδιαίτερη μουσική της Αρμενίας, μιά μουσική με θλίψη και με κρυφή χαρά, από ότι διαθέτω προς το παρόν.
O δίσκος "Onno" είναι αφιερωμένος στον αδελφό του Arto που σκοτώθηκε πρόωρα σε αεροπορικό δυστύχημα. ακούστε τον και θα καταλάβετε!
Υ.Γ
Δεν ξέρω αλλά ασυναίσθητα τους Night Ark τους αντιπαραβάλλω με τους δικούς μας Mode Plagal που παίζουν jazz fusion βασισμένη στο κλαρίνο και στα σαξόφωνα πάνω σε παραδοσιακά Ελληνικά πατήματα.
Αλλά για αυτούς θα επανέλθω σαν μουσικοθεραπεία σε άλλο post
Παρασκευή, Ιανουαρίου 11, 2008
Εγώ μόνον το κάροτσάκι μου ήθελα να μου εγκρίνουν...όχι να πάρω ραντεβού...
Βρισκόμουνα στο ΙΚΑ της περιοχής μου προχθές το πρωί, για να περάσω από καταλληλότητα το νέο μου καρότσι. Να εγκρίνει δηλαδή ο "αρμόδιος γιατρός" αν το καροτσάκι που "Εγώ" διάλεξα και που "Εγώ" προκειται να καβαλήσω, είναι κατάλληλο και κατόπιν να υπογράψει για να εγκριθεί η δαπάνη.
Τέλος πάντως ρωτάω σε ποιό γραφείο βρίσκεται ο τάδε γιατρός? -γιατί ξέρετε στο ΙΚΑ της περιοχής μου μπορεί μία πόρτα να γράφει "Δερματολογικό" ας πούμε και μέσα να εξετάζει- αν λέγεται εξέταση- γυναικολόγος!
Μου λέει " Στο βάθος του διαδρόμου στην πόρτα ανάμεσα από τα δύο "Οδοντιατρεία"
Πηγαίνω και περιμένω, και μην έχοντας τί να κάνω παρατηρώ γύρω μου.
Πολύς κόσμος εκείνη την ημέρα, ένας περιρέων εκνευρισμός πλανάται παντού. Γριές και γεροντάκια, περιμένουν υπομονετικά να τους γράψουν τα φάρμακά τους, πάντα κατόπιν ραντεβού, Γιατροί ανοίγουν και κλείνουν πόρτες με υφος και χαριεντιζόμενοι μεταξύ τους. Τους ξεχωρίζεις μόνον από αυτό και όχι από μιά τυπική άσπρη μπλούζα. (Ααα! όλα κι όλα αυτή που θα μας δόση το κύρος και την αυστηρότητα, το απόγευμα στο ιδιωτικό ιατρείο)
Που και που βλέπεις και μερικούς εκπροσώπους εταιριών με την κλασσική γραβάτα και το κουστουμάκι, με το βαλιτσάκι στο χέρι, ψάχνοντας και αυτοί για δικούς τους λόγους τους γιατρούς. Αυτοί μάλιστα χώνονται ταυτόχρονα με τους ασθενείς του ραντεβού στο γραφείο των γιατρών! Ετσι το ξεπέταγμα του ασθενούς γίνεται πιό γρήγορα αφού η συζήτηση με τον αντιπρόσωπο έχει περισσότερο ενδιαφέρον και περιεχόμενο.
Εκεί που καθόμουνα κανα δυό φορές με ρώτησαν κάποιοι. "Εσείς τι νούμερο έχετε για ραντεβού?"
"Εγώ δεν είμαι για φάρμακα, εδώ "τους λέω
"Είμαι για μιά έγκριση του καροτσιού μου" . Κοίταγμα με ουδέτερο βλέμμα χωρίς σχόλιο.
Δεν ήταν η πρώτη φορά αυτή, αλλά η τελευταία. Την προηγόυμενη που πέρασα από Ορθοπεδικό για να γράψει το παραπεμπτικό, και την άλλη για να περάσω από επιτροπή που θα εγκρίνει την αγορά του αμαξιδίου, πάλι με ρώτησαν διάφοροι αν είχα ραντεβού και με ποιόν. Ολα μεσα στο ΙΚΑ περιστρέφονται γύρω από ένα ραντεβού!!Κυριαρχεί ο τρόμος του ραντεβού.
"Περάστε από το γραφείο και βγάλτε ραντεβού"
"Οχι! κυρία μου δεν μπορώ να σας δεχθώ χωρίς ραντεβού!"
και άλλα τέτοια φαιδρά!
Φυσικά όλοι αυτοί που με ρώτησαν αν έχω ραντεβού, απλά έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια το άτυπο πρωτόκολλο της προτεραιότητας ενός ΑμεΑ, και την πινακίδα που υπάρχει παμτού "Τα Ατομα με Αναπηρία, προηγούνται"
Παρατηρώντας λοιπόν, παρατηρώ και τα δύο εκατέρωθεν οδοντιατρεία.
Στο ένα αριστερά δεν υπάρχει ασθενής αλλά μάλλον δύο γιατροί (αγνώστου ειδικότητας), που μιλάνε μεταξύ τους.
Στο άλλο υπάρχει ένας γιατρός ψαρομάλλης ηλικίας πενήντα φεύγα, που έχει καθηλωμένο στο κάθισμα έναν γεράκο.
Είναι χωρίς μπλούζα και δεν φοράει γάντια καθώς ασχολείται μέσα στο ανοικτό στόμα του ασθενούς. !! Κάποια στιγμή αφήνει ακίνητο τον γεράκο με το στόμα ορθάνοικτο και πηγαίνει στην άλλη πόρτα όπου βρίσκονται οι άλλοι δύο, για να πάρει ένα εργαλείο που το κρατάει σαν ξυλουργός στο χέρι του. Το βάδισμά του άτονο βαριεστημένο και αργό.
Μέχρι να γυρίσει πίσω παρατηρώ το υποτιθέμενο οδοντιατρείο.
Παμπάλαιο κάθισμα με κάτι που θυμίζει πεντάλ στο πάτωμα, παρωχημένη χειρουργική λάμπα από πάνω που ελάχιστα πρόσθετε στο φώς της μέρας που έμπαινε από τα παράθυρα. Δίπλα του ένας παλιός θολός λευκός οβάλ εμαγιέ νεροχύτης, πτυελοδοχείο .
Σε λίγο και λίγο πριν τελειώσουν τα ραντεβού του ορθοπεδικού, βγαίνει ο γεράκος κρατώντας την παλάμη μπροστά στο στόμα του!
Ο ορθοπεδικός ασχολείται μαζί μου, και με το καινούργιο καροτσάκι που είναι τυλιγμένο στις ζελατίνες του, δηλώνοντας ολίγον άσχετος με αυτά γιατί σημειωτέον αντικάθιστα κάποιον άλλον συνάδελφό του, που λείπει για οικογενειακούς λόγους.
Αντιδρά λίγο γιατί η τιμή του φαίνεται υψηλή!! (η ημιμάθεια βλέπετε είναι χειρότερη απ'την αμάθεια).
Αρχίζω περιεκτικά να του εξηγώ για την ελαφριά κατασκευή, το ειδικό κράμα αλουμινιόυ που το κάνει ελαφρύ. Το πώς διπλώνεται για να μπορώ να το φορτώνω στο αυτοκίνητο κλπ κλπ . Ευτυχώς δείχνει να καταλαβαίνει αλλά υπάρχει πρόβλημα για το πώς θα συντάξει την έκθεση.
Πάμε σε έλλον συνάδελφό του που γνωρίζει, μετά όλοι μαζί ψάχνουν την έγκριση ,στα γραφεία της πρώτης επιτροπής, και μπαίνει επι τέλους η υπογραφή και η σφραγίδα.
Αντε μετά στις παροχές να τυπώσουν το ειδικό έντυπο παροχών και εξόδων για το ταμείο.
Επειδή όμως τα λεφτά είναι πολλά τρέχα και στον διευθυντή για άλλη σφραγίδα, και ξανά στην προισταμένη παροχών.
Τέλος στο ταμείο, και ο αντιπρόσωπος και εγώ πάιρνουμε στο χέρι την πολυπόθητη επιταγή.
Αυτά από τον μεγαλύτερο ασφαλιστικό φορέα της Ελλάδας.
Να τον χαιρόμαστε.
Τέλος πάντως ρωτάω σε ποιό γραφείο βρίσκεται ο τάδε γιατρός? -γιατί ξέρετε στο ΙΚΑ της περιοχής μου μπορεί μία πόρτα να γράφει "Δερματολογικό" ας πούμε και μέσα να εξετάζει- αν λέγεται εξέταση- γυναικολόγος!
Μου λέει " Στο βάθος του διαδρόμου στην πόρτα ανάμεσα από τα δύο "Οδοντιατρεία"
Πηγαίνω και περιμένω, και μην έχοντας τί να κάνω παρατηρώ γύρω μου.
Πολύς κόσμος εκείνη την ημέρα, ένας περιρέων εκνευρισμός πλανάται παντού. Γριές και γεροντάκια, περιμένουν υπομονετικά να τους γράψουν τα φάρμακά τους, πάντα κατόπιν ραντεβού, Γιατροί ανοίγουν και κλείνουν πόρτες με υφος και χαριεντιζόμενοι μεταξύ τους. Τους ξεχωρίζεις μόνον από αυτό και όχι από μιά τυπική άσπρη μπλούζα. (Ααα! όλα κι όλα αυτή που θα μας δόση το κύρος και την αυστηρότητα, το απόγευμα στο ιδιωτικό ιατρείο)
Που και που βλέπεις και μερικούς εκπροσώπους εταιριών με την κλασσική γραβάτα και το κουστουμάκι, με το βαλιτσάκι στο χέρι, ψάχνοντας και αυτοί για δικούς τους λόγους τους γιατρούς. Αυτοί μάλιστα χώνονται ταυτόχρονα με τους ασθενείς του ραντεβού στο γραφείο των γιατρών! Ετσι το ξεπέταγμα του ασθενούς γίνεται πιό γρήγορα αφού η συζήτηση με τον αντιπρόσωπο έχει περισσότερο ενδιαφέρον και περιεχόμενο.
Εκεί που καθόμουνα κανα δυό φορές με ρώτησαν κάποιοι. "Εσείς τι νούμερο έχετε για ραντεβού?"
"Εγώ δεν είμαι για φάρμακα, εδώ "τους λέω
"Είμαι για μιά έγκριση του καροτσιού μου" . Κοίταγμα με ουδέτερο βλέμμα χωρίς σχόλιο.
Δεν ήταν η πρώτη φορά αυτή, αλλά η τελευταία. Την προηγόυμενη που πέρασα από Ορθοπεδικό για να γράψει το παραπεμπτικό, και την άλλη για να περάσω από επιτροπή που θα εγκρίνει την αγορά του αμαξιδίου, πάλι με ρώτησαν διάφοροι αν είχα ραντεβού και με ποιόν. Ολα μεσα στο ΙΚΑ περιστρέφονται γύρω από ένα ραντεβού!!Κυριαρχεί ο τρόμος του ραντεβού.
"Περάστε από το γραφείο και βγάλτε ραντεβού"
"Οχι! κυρία μου δεν μπορώ να σας δεχθώ χωρίς ραντεβού!"
και άλλα τέτοια φαιδρά!
Φυσικά όλοι αυτοί που με ρώτησαν αν έχω ραντεβού, απλά έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια το άτυπο πρωτόκολλο της προτεραιότητας ενός ΑμεΑ, και την πινακίδα που υπάρχει παμτού "Τα Ατομα με Αναπηρία, προηγούνται"
Παρατηρώντας λοιπόν, παρατηρώ και τα δύο εκατέρωθεν οδοντιατρεία.
Στο ένα αριστερά δεν υπάρχει ασθενής αλλά μάλλον δύο γιατροί (αγνώστου ειδικότητας), που μιλάνε μεταξύ τους.
Στο άλλο υπάρχει ένας γιατρός ψαρομάλλης ηλικίας πενήντα φεύγα, που έχει καθηλωμένο στο κάθισμα έναν γεράκο.
Είναι χωρίς μπλούζα και δεν φοράει γάντια καθώς ασχολείται μέσα στο ανοικτό στόμα του ασθενούς. !! Κάποια στιγμή αφήνει ακίνητο τον γεράκο με το στόμα ορθάνοικτο και πηγαίνει στην άλλη πόρτα όπου βρίσκονται οι άλλοι δύο, για να πάρει ένα εργαλείο που το κρατάει σαν ξυλουργός στο χέρι του. Το βάδισμά του άτονο βαριεστημένο και αργό.
Μέχρι να γυρίσει πίσω παρατηρώ το υποτιθέμενο οδοντιατρείο.
Παμπάλαιο κάθισμα με κάτι που θυμίζει πεντάλ στο πάτωμα, παρωχημένη χειρουργική λάμπα από πάνω που ελάχιστα πρόσθετε στο φώς της μέρας που έμπαινε από τα παράθυρα. Δίπλα του ένας παλιός θολός λευκός οβάλ εμαγιέ νεροχύτης, πτυελοδοχείο .
Σε λίγο και λίγο πριν τελειώσουν τα ραντεβού του ορθοπεδικού, βγαίνει ο γεράκος κρατώντας την παλάμη μπροστά στο στόμα του!
Ο ορθοπεδικός ασχολείται μαζί μου, και με το καινούργιο καροτσάκι που είναι τυλιγμένο στις ζελατίνες του, δηλώνοντας ολίγον άσχετος με αυτά γιατί σημειωτέον αντικάθιστα κάποιον άλλον συνάδελφό του, που λείπει για οικογενειακούς λόγους.
Αντιδρά λίγο γιατί η τιμή του φαίνεται υψηλή!! (η ημιμάθεια βλέπετε είναι χειρότερη απ'την αμάθεια).
Αρχίζω περιεκτικά να του εξηγώ για την ελαφριά κατασκευή, το ειδικό κράμα αλουμινιόυ που το κάνει ελαφρύ. Το πώς διπλώνεται για να μπορώ να το φορτώνω στο αυτοκίνητο κλπ κλπ . Ευτυχώς δείχνει να καταλαβαίνει αλλά υπάρχει πρόβλημα για το πώς θα συντάξει την έκθεση.
Πάμε σε έλλον συνάδελφό του που γνωρίζει, μετά όλοι μαζί ψάχνουν την έγκριση ,στα γραφεία της πρώτης επιτροπής, και μπαίνει επι τέλους η υπογραφή και η σφραγίδα.
Αντε μετά στις παροχές να τυπώσουν το ειδικό έντυπο παροχών και εξόδων για το ταμείο.
Επειδή όμως τα λεφτά είναι πολλά τρέχα και στον διευθυντή για άλλη σφραγίδα, και ξανά στην προισταμένη παροχών.
Τέλος στο ταμείο, και ο αντιπρόσωπος και εγώ πάιρνουμε στο χέρι την πολυπόθητη επιταγή.
Αυτά από τον μεγαλύτερο ασφαλιστικό φορέα της Ελλάδας.
Να τον χαιρόμαστε.
Πέμπτη, Ιανουαρίου 10, 2008
Και οι εξεγερμένοι θα έχουν ίσως την τελευταία λέξη...
Βρισκόμαστε στην άθλια εποχή των πιό σπουδαίων άθλων...
Η ασημαντότητα δομεί σταδιακά την νέα κυριαρχία.
Υπνωση, συναίνεση, αποδοχή, είναι εργαλεία της σύγχρονης κυβερνητικής.
Η κυνική απάθεια επιδεικνύει την πλούσια λάμψη της ,οι μεταμοντέρνοι αστοί απολαμβάνουν διανόηση και κουρνιάζουν στις ανέραστες κρυψώνες τους.
Οι ελαφροίσκιωτοι αρτίστες έσπασαν τον σβέρκο τους πέφτοντας στον τ΄ρομο του κενού,. Η σκέψη πεθαίνει στα τυφλά απογεύματα της εξάντλησης των νεαρών εργαζομένων...
Βρισκόμαστε στην εποχή των σπουδαίων θαυμάτων, όπου οι άνθρωποι της επιστήμης, με την βοήθεια και τις ευλογίες της κυβέρνησης, προσφέρουν δωρεάν τεχνογνωσία και πληροφορία για τον αμοιβαίο και ολοκληρωτικό αφανισμό της γης και των πολιτισμών της.
Πρόοδος!Πρόοδος!...ε...και λοιπόν?
Κάντε την ένα ευανάγνωστο μυθιστόρημα αν μπορείτε,
κάντε την ένα χάδι, ένα χαμόγελο, ένα δάκρυ χαράς!
Πρόοδος!Πρόοδος!...ε...και λοιπόν?
Κάντε την μια γιορτή ανοιχτή για όλους άμα μπορείτε, κάντε την έντονη κουβέντα με φίλους το πρωί, κάντε την έρωτα πριν το ξημέρωμα αν μπορείτε, κάντε την ένα κατηλειμμένο σχολείο, κάντε την ένα πιάτο φαί και λευκά τραπεζομάντηλα στην άκρη του καταυλισμού των αστέγων.
Ομως μην αερολογείτε για την ζωή και την τέχνη, μην είστε τυμβωρύχοι...
μην μας αραδιάζετε αρλούμπες για φιλοσοφία, πολιτική, κουλτούρα, ποπ είδωλα, ευρωπαικό πολιτισμό και εθνική υπερηφάνεια...
Αφήστε καλύτερα τους ποιητές, τους τρελούς, τους περιπλανώμενους ταξιδευτές, τους εκστασιασμένους σχοινοβάτες να πλέξουν το ηλεκτρισμένο νήμα μιάς άγνωστης μελλοντικής αγάπης.
Δεν υπάρχει τίποτα πιό καθαρό, τίποτα πιό υγιές, τίποτα πιό ελπιδοφόρο σε αυτή την εποχή των θαυμάτων- εκτός ίσως από τον λόγο...
Και οι εξεγερμένοι θα έχουν ίσως την τελευταία λέξη...
Η ασημαντότητα δομεί σταδιακά την νέα κυριαρχία.
Υπνωση, συναίνεση, αποδοχή, είναι εργαλεία της σύγχρονης κυβερνητικής.
Η κυνική απάθεια επιδεικνύει την πλούσια λάμψη της ,οι μεταμοντέρνοι αστοί απολαμβάνουν διανόηση και κουρνιάζουν στις ανέραστες κρυψώνες τους.
Οι ελαφροίσκιωτοι αρτίστες έσπασαν τον σβέρκο τους πέφτοντας στον τ΄ρομο του κενού,. Η σκέψη πεθαίνει στα τυφλά απογεύματα της εξάντλησης των νεαρών εργαζομένων...
Βρισκόμαστε στην εποχή των σπουδαίων θαυμάτων, όπου οι άνθρωποι της επιστήμης, με την βοήθεια και τις ευλογίες της κυβέρνησης, προσφέρουν δωρεάν τεχνογνωσία και πληροφορία για τον αμοιβαίο και ολοκληρωτικό αφανισμό της γης και των πολιτισμών της.
Πρόοδος!Πρόοδος!...ε...και λοιπόν?
Κάντε την ένα ευανάγνωστο μυθιστόρημα αν μπορείτε,
κάντε την ένα χάδι, ένα χαμόγελο, ένα δάκρυ χαράς!
Πρόοδος!Πρόοδος!...ε...και λοιπόν?
Κάντε την μια γιορτή ανοιχτή για όλους άμα μπορείτε, κάντε την έντονη κουβέντα με φίλους το πρωί, κάντε την έρωτα πριν το ξημέρωμα αν μπορείτε, κάντε την ένα κατηλειμμένο σχολείο, κάντε την ένα πιάτο φαί και λευκά τραπεζομάντηλα στην άκρη του καταυλισμού των αστέγων.
Ομως μην αερολογείτε για την ζωή και την τέχνη, μην είστε τυμβωρύχοι...
μην μας αραδιάζετε αρλούμπες για φιλοσοφία, πολιτική, κουλτούρα, ποπ είδωλα, ευρωπαικό πολιτισμό και εθνική υπερηφάνεια...
Αφήστε καλύτερα τους ποιητές, τους τρελούς, τους περιπλανώμενους ταξιδευτές, τους εκστασιασμένους σχοινοβάτες να πλέξουν το ηλεκτρισμένο νήμα μιάς άγνωστης μελλοντικής αγάπης.
Δεν υπάρχει τίποτα πιό καθαρό, τίποτα πιό υγιές, τίποτα πιό ελπιδοφόρο σε αυτή την εποχή των θαυμάτων- εκτός ίσως από τον λόγο...
Και οι εξεγερμένοι θα έχουν ίσως την τελευταία λέξη...
Κείμενο.Αναστ. Σαγρής/Εργαστήριο Κοσμοπολίτικης Συνείδησης
ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ/http://voidnetwork.blogspot.com
ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ/http://voidnetwork.blogspot.com
Δευτέρα, Ιανουαρίου 07, 2008
Βρε άντε!!!.... που θα μου φας τη σειρά!!!
Την πάρα κάτω επιστολή έστειλε ο Αρης στο περιοδικό ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΤΩΡΑ του γνωστού disabled.gr για την στήλη του ΕΛΛΗΝΟΦΡΕΝΙΚΑ.
Απολαύστε το...πραγματικό... ανέκδοτο!!
Γλυφάδα 6 Ιούλη 2007
Αρης Ιορδάνου
Απολαύστε το...πραγματικό... ανέκδοτο!!
Μια Παρασκευή του Ιούλη με τον υδράργυρο να φλερτάρει τους 40 και κάτι, επισκέπτομαι το ΚΕΠ Ανω Γλυφάδας για ένα γνήσιο υπογραφής. Είναι ένας προσβάσιμος και φροντισμένος χώρος που λειτουργεί εδώ και δύο χρόνια πολύ κοντά στο σπίτι μου.
Εισέρχομαι αργά και χαλαρά στηριζόμενος στα δύο μπαστουνάκια μου, που ποτέ δεν αποχωρίζομαι και πηγαίνω προς το γραφείο της προισταμένης, καθ'ύλην αρμοδίας επί των "γνησίων της υπογραφής". Η πόρτα της είναι κλειδωμένη. Κάνω μεταβολή και κατευθύνομαι προς τον γκισέ.
Ρωτάω μιά νεαρή υπάλληλο που είναι η προισταμένη και ακιολουθρί ο εξής διάλογος.
- Η προισταμένη είναι σε άδεια, τι ακριβώς θέλετε?
- Ενα γνήσιο υπογραφής
- Θα πάτε Β.Ηπείρου 50.
- Μα εκεί ακριβώς μένω, πότε έγινε κι εκεί ΚΕΠ?
- Α ωραία, αφού ξέρετε πού είναι, εκεί πρέπει να πάτε.
- Συγνώμη δεσποινίς μου, απ'ότι γνωρίζω εκεί είναι η Αστυνομική Διεύθυνση Ν.Α Αττικής.
- Ε, ναι εκεί πρέπει να πάτε.
- Γιατί πρέπει να πάω στην Αστυνομία για γνήσιο υπογραφής? Εσείς δεν μπορείτε να μου κάνετε?
- Δεν βλέπετε κύριε πόση δουλειά έχουμε? Τόσος κόσμος περιμένει!
Κοιτάζω γύρω μου και μετράω πέντε ακριβώς άτομα που πράγματι περιμένουν στη σειρά τους.
- Δεσποινίς μου είναι δυνατόν να θέλετε να ταλαιπωρηθώ βλέποντας την κατάστασή μου? Τα ΚΕΠ έχουν δημιουργηθεί για τον σκοπό που αναφέρεται και στην επωνυμία τους. Για την Εξυπηρέτηση Πολιτών!. Και επι πλέον έχετε αρκετές εγκυκλίους στα συρτάρια σας, που σας προτρέπουν να δίνετε προτεραιότητα στα άτομα με αναπηρία. Και εσείς με στέλνετε στην αστυνομία για γνήσιο υπογραφής?!!
Και εδώ αρχίζει μια από τις καλύτερες κωμικοτραγικές σκηνές που θα ζήλευε κι ο Λάκης για το Αλ Τζαντίρι του¨-).
Σηκώνεται από τον -θρόνο- της η εν λόγω δεσποινίς και απευθυνόμενη στους αναμένοντες συναλασομένους λέει με στόμφο.
- Εδώ ο κύριος ισχυρίζεται ότι είναι άτομο με ειδικές ανάγκες και θέλει να προηγηθεί. Ποιός από εσάς δέχεται να του παραχωρήσει τη σειρά του?
Και μένουμε όλοι κάγκελο από την απίστευτη κοτσάνα της νεάνιδος. Ενας από τους πέντε που συνήλθε πρώτος απ'την κατραπακιά λέει με αρκετή ευγένεια.
- Εξυπηρετήστε τον κύριο, εννοώντας εμένα, δεν υπάρχει πρόβλημα.
Και συμπληρώνουν και οι άλλοι
- Ναι, βεβαίως να προηγηθεί ο κύριος
Αλλά οι εκπλήξεις δεν τελειώνουν εδώ. Ενας από τους πέντε που δεν είχε μιλήσει μέχρι τότε, πετάγεται με φόρα και με ύφος παρωχημένης μαγκιάς και αρκετή δόση αυτογνωσίας λέει...
- Κι εγώ, μαλάκας είμαι που περιμένω στη σειρά μου? !!
Νέο σοκ στους παρισταμένους! Και μεσ'τη βουβαμάρα ξαναχτυπάει το ασυέρι του ΚΕΠ!.
- Να! βλέπετε? Είναι κι άλλοι με ειδικές ανάγκες, αλλά περιμένουν στη σειρά τους.
Σας διαβεβαιώνω ότι η εν λόγω δεσποινίδα, δεν έκανε πλάκα. Γιατί και απο το παρουσιαστικό της έδειχνε να μην έχει καμία σχέση με χιούμορ και τα τοιαύτα. Μιλούσε σοβαρά. Γι'αυτό και δεν κατάλαβε τίποτα αυτός που αναρωτιόταν εάν ήταν μαλάκας.
Φυσικά αποχώρησα χωρίς να κάνω το "γνήσιο" διότι ως γνωστόν, η μαλακία όταν κυριαρχεί δεν αντιμετωπίζεται. ομως για να διασκεδάσω την τσαντίλα μου, έκανα μιά σ΄κεψη που θά ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.
"Εαν το Δημόσιο, υιοθετούσε την αντίληψη της ταλαντούχου νεαράς και αναγνωριζόταν η μαλακία ως ιδική ανάγκη, σε τί κράτος θα διοριστούν τα παιδιά μας κύρις ΒΟλευτά?!!
Εισέρχομαι αργά και χαλαρά στηριζόμενος στα δύο μπαστουνάκια μου, που ποτέ δεν αποχωρίζομαι και πηγαίνω προς το γραφείο της προισταμένης, καθ'ύλην αρμοδίας επί των "γνησίων της υπογραφής". Η πόρτα της είναι κλειδωμένη. Κάνω μεταβολή και κατευθύνομαι προς τον γκισέ.
Ρωτάω μιά νεαρή υπάλληλο που είναι η προισταμένη και ακιολουθρί ο εξής διάλογος.
- Η προισταμένη είναι σε άδεια, τι ακριβώς θέλετε?
- Ενα γνήσιο υπογραφής
- Θα πάτε Β.Ηπείρου 50.
- Μα εκεί ακριβώς μένω, πότε έγινε κι εκεί ΚΕΠ?
- Α ωραία, αφού ξέρετε πού είναι, εκεί πρέπει να πάτε.
- Συγνώμη δεσποινίς μου, απ'ότι γνωρίζω εκεί είναι η Αστυνομική Διεύθυνση Ν.Α Αττικής.
- Ε, ναι εκεί πρέπει να πάτε.
- Γιατί πρέπει να πάω στην Αστυνομία για γνήσιο υπογραφής? Εσείς δεν μπορείτε να μου κάνετε?
- Δεν βλέπετε κύριε πόση δουλειά έχουμε? Τόσος κόσμος περιμένει!
Κοιτάζω γύρω μου και μετράω πέντε ακριβώς άτομα που πράγματι περιμένουν στη σειρά τους.
- Δεσποινίς μου είναι δυνατόν να θέλετε να ταλαιπωρηθώ βλέποντας την κατάστασή μου? Τα ΚΕΠ έχουν δημιουργηθεί για τον σκοπό που αναφέρεται και στην επωνυμία τους. Για την Εξυπηρέτηση Πολιτών!. Και επι πλέον έχετε αρκετές εγκυκλίους στα συρτάρια σας, που σας προτρέπουν να δίνετε προτεραιότητα στα άτομα με αναπηρία. Και εσείς με στέλνετε στην αστυνομία για γνήσιο υπογραφής?!!
Και εδώ αρχίζει μια από τις καλύτερες κωμικοτραγικές σκηνές που θα ζήλευε κι ο Λάκης για το Αλ Τζαντίρι του¨-).
Σηκώνεται από τον -θρόνο- της η εν λόγω δεσποινίς και απευθυνόμενη στους αναμένοντες συναλασομένους λέει με στόμφο.
- Εδώ ο κύριος ισχυρίζεται ότι είναι άτομο με ειδικές ανάγκες και θέλει να προηγηθεί. Ποιός από εσάς δέχεται να του παραχωρήσει τη σειρά του?
Και μένουμε όλοι κάγκελο από την απίστευτη κοτσάνα της νεάνιδος. Ενας από τους πέντε που συνήλθε πρώτος απ'την κατραπακιά λέει με αρκετή ευγένεια.
- Εξυπηρετήστε τον κύριο, εννοώντας εμένα, δεν υπάρχει πρόβλημα.
Και συμπληρώνουν και οι άλλοι
- Ναι, βεβαίως να προηγηθεί ο κύριος
Αλλά οι εκπλήξεις δεν τελειώνουν εδώ. Ενας από τους πέντε που δεν είχε μιλήσει μέχρι τότε, πετάγεται με φόρα και με ύφος παρωχημένης μαγκιάς και αρκετή δόση αυτογνωσίας λέει...
- Κι εγώ, μαλάκας είμαι που περιμένω στη σειρά μου? !!
Νέο σοκ στους παρισταμένους! Και μεσ'τη βουβαμάρα ξαναχτυπάει το ασυέρι του ΚΕΠ!.
- Να! βλέπετε? Είναι κι άλλοι με ειδικές ανάγκες, αλλά περιμένουν στη σειρά τους.
Σας διαβεβαιώνω ότι η εν λόγω δεσποινίδα, δεν έκανε πλάκα. Γιατί και απο το παρουσιαστικό της έδειχνε να μην έχει καμία σχέση με χιούμορ και τα τοιαύτα. Μιλούσε σοβαρά. Γι'αυτό και δεν κατάλαβε τίποτα αυτός που αναρωτιόταν εάν ήταν μαλάκας.
Φυσικά αποχώρησα χωρίς να κάνω το "γνήσιο" διότι ως γνωστόν, η μαλακία όταν κυριαρχεί δεν αντιμετωπίζεται. ομως για να διασκεδάσω την τσαντίλα μου, έκανα μιά σ΄κεψη που θά ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.
"Εαν το Δημόσιο, υιοθετούσε την αντίληψη της ταλαντούχου νεαράς και αναγνωριζόταν η μαλακία ως ιδική ανάγκη, σε τί κράτος θα διοριστούν τα παιδιά μας κύρις ΒΟλευτά?!!
Γλυφάδα 6 Ιούλη 2007
Αρης Ιορδάνου
Την παρακάτω απεγνωσμένη παράκληση την έστειλε η κυρία Πλέσσα Ειρήνη."ΒΟΗΘΕΙΑ.ΣΑΣ ΕΚΛΙΠΑΡΩ ΣΑΝ ΜΑΝΑ. ΣΤΙΣ 17-2-2007 ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗ ΘΕΡΙΣΟΣ ΚΟΝΔΥΛΑΚΗ 30 ΩΡΑ 17 ΚΑΙ 15 ΕΓΙΝΕ ΕΝΑ ΤΡΟΜΕΡΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ ΜΕ ΝΕΚΡΟ ΤΟΝ ΓΙΟ ΜΟΥ ΕΝΑ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ 23 ΕΤΩΝ. ΔΙΕΡΧΟΜΕΝΟ JEEP ΠΑΡΑΒΙΑΖΟΝΤΑΣ STOP ΠΑΡΕΣΥΡΕ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ. ΠΕΘΑΝΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΟ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΩ ΚΑΠΟΙΟ ΑΛΛΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ. ΜΟΛΟΝΟΤΙ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙΡΟΣ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ ΚΑΛΕΣΤΕ ΣΤΟ 2102029145 ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ. ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ. ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ Ο ΕΝΟΧΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΘΟΥΝ ΑΛΛΕΣ ΑΔΙΚΕΣ ΨΥΧΕΣ."
Παρασκευή, Ιανουαρίου 04, 2008
To: The Greek Parliament,The United Nations,The European Union
To: The Greek Parliament,The United Nations,The European Union
I would like you to consider how much damage a fire makes,so everyone will understand and agree with the purpose of this petition.Hundreds of fires the moment we speak destroy our forests and animals that live there.This happens all around the world but this petition is made especially for Greece.Whoever lives in Greece surely knows what has happened the last days.A major number of fires destroyed so many forests which are our last sources of oxygen,but not everyone is responsible for this.So why should they suffer just because of others who do this surely with purpose?Please I ask every single one who reads this petition,no matter from which country he is,to help us DO something about it and give our planet a chance!I hope this petition will be taken into consideration from the competent and help save our forests from elimination.
Sincerely,
Τρίτη, Ιανουαρίου 01, 2008
Σάββατο, Δεκεμβρίου 29, 2007
Το παλιό Zonar's ή το νέο FloCafe
Σήμερα ήταν όμορφη μέρα για βόλτα στην Αθήνα και πρωινό στο κέντρο.
Μέρες τώρα είχαμε σταμπάρει το Flo caffe που άνοιξε πρόσφατα στην γωνία Βουκουρεστίου και Πανεπιστημίου, ή αν προτιμάτε οι πιό παλιοί το πρώην θρυλικό Zonar's.
Πρώτον να ξεκαθαρίσω, δεν είναι για αυτούς που ψάχνουν φτηνό καφέ γλυκό ή πρωινό. Εν γνώσει μας μπήκαμε μέσα, αλλά αμέσως στη συνέχεια αποζημιωθήκαμε και με το παρα πάνω. Χαλάλι τα λεφτά αν ευχαριστιέσαι κάτι.
Ανοιγμα πόρτας και προσφορά αν και δεν χρειαζόταν ,να βοηθήσουν για το αναπηρικό καροτσάκι. Ζεστή ατμόσφαιρα, γεμάτο από όμορφο κόσμο κάθε ηλικίας, και γλυκεία μυρωδιά!
Μμμ μάλλον θα πίναμε και θα γευόμασταν αυτό που ζητούσαμε. Σκηνικό μοντέρνο αλλά με νότες του παλιού καφέ που προυπήρχε στο σημείο. Στο βάθος υπερυψωμένος ο χώρος του εστιατορίου για τις απογευματινές και βραδυνές ώρες. Αμεση εξυπηρέτηση και καλή πρόθεση να σου εξηγήσουν τις όποιες απορίες σχετικές με τον κατάλογο τα γλύκα, τα αλμυρά, και τους καφέδες.
Τεράστιος μπουφές με μεγάλη ποικιλία από γλυκά, μικρά, μεσαία σάντουιτς, αλλά και σάντουιτς για να φτιάξει κάποιος μόνος του.
Χαλαρώσαμε, εφημερίδα, χάζεμα έξω από την τεράστια τζαμαρία τα παραδοσιακά κτίρια της Πανεπιστημίου, και το κόσμο να περνάει, και να σου και το πρωινό μας.
Μιά τάρτα με blackberries, ένα σάντουιτσάκι κομμένο στα δύο με χωριάτικο ψωμί καπνιστή γαλοπούλα, κασέρι ντομάτα και δύο καφέδες φίλτρου αλλά στις ειδικές συσκευές=percolators=. Τέλειοι!! Σας τον προτείνω αν επισκεφτήτε το μέρος. Το ιδανικό άρωμα του straıght black coffee στη σωστή θερμοκρασία.
Ομορφο το κέντρο της Αθήνας. Μακάρι να ήταν και σε άλλα μέρη της τό ίδιο όμορφη. Νόμισα για μιά στιγμή ότι βρισκόμουνα σε κεντρικό καφέ κεντροευρωπαικής πόλης.
Εκεί βέβαια είμαι σίγουρος ότι θα πλήρωνα λιγότερο, αλλά δέν θα βρισκόμουνα ανάμεσα στο ίδιο όμορφο κόσμο.
Σίγουρα από μένα, το παλιό Zonar's ή το νέο Flo Caffe στη Πανεπιστημίου με Βουκουρεστίου, είναι μιά πρόταση προς όλους που κατεβάινουν κέντρο και θέλουν κάτι διαφορετικό.
Μέρες τώρα είχαμε σταμπάρει το Flo caffe που άνοιξε πρόσφατα στην γωνία Βουκουρεστίου και Πανεπιστημίου, ή αν προτιμάτε οι πιό παλιοί το πρώην θρυλικό Zonar's.
Πρώτον να ξεκαθαρίσω, δεν είναι για αυτούς που ψάχνουν φτηνό καφέ γλυκό ή πρωινό. Εν γνώσει μας μπήκαμε μέσα, αλλά αμέσως στη συνέχεια αποζημιωθήκαμε και με το παρα πάνω. Χαλάλι τα λεφτά αν ευχαριστιέσαι κάτι.
Ανοιγμα πόρτας και προσφορά αν και δεν χρειαζόταν ,να βοηθήσουν για το αναπηρικό καροτσάκι. Ζεστή ατμόσφαιρα, γεμάτο από όμορφο κόσμο κάθε ηλικίας, και γλυκεία μυρωδιά!
Μμμ μάλλον θα πίναμε και θα γευόμασταν αυτό που ζητούσαμε. Σκηνικό μοντέρνο αλλά με νότες του παλιού καφέ που προυπήρχε στο σημείο. Στο βάθος υπερυψωμένος ο χώρος του εστιατορίου για τις απογευματινές και βραδυνές ώρες. Αμεση εξυπηρέτηση και καλή πρόθεση να σου εξηγήσουν τις όποιες απορίες σχετικές με τον κατάλογο τα γλύκα, τα αλμυρά, και τους καφέδες.
Τεράστιος μπουφές με μεγάλη ποικιλία από γλυκά, μικρά, μεσαία σάντουιτς, αλλά και σάντουιτς για να φτιάξει κάποιος μόνος του.
Χαλαρώσαμε, εφημερίδα, χάζεμα έξω από την τεράστια τζαμαρία τα παραδοσιακά κτίρια της Πανεπιστημίου, και το κόσμο να περνάει, και να σου και το πρωινό μας.
Μιά τάρτα με blackberries, ένα σάντουιτσάκι κομμένο στα δύο με χωριάτικο ψωμί καπνιστή γαλοπούλα, κασέρι ντομάτα και δύο καφέδες φίλτρου αλλά στις ειδικές συσκευές=percolators=. Τέλειοι!! Σας τον προτείνω αν επισκεφτήτε το μέρος. Το ιδανικό άρωμα του straıght black coffee στη σωστή θερμοκρασία.
Ομορφο το κέντρο της Αθήνας. Μακάρι να ήταν και σε άλλα μέρη της τό ίδιο όμορφη. Νόμισα για μιά στιγμή ότι βρισκόμουνα σε κεντρικό καφέ κεντροευρωπαικής πόλης.
Εκεί βέβαια είμαι σίγουρος ότι θα πλήρωνα λιγότερο, αλλά δέν θα βρισκόμουνα ανάμεσα στο ίδιο όμορφο κόσμο.
Σίγουρα από μένα, το παλιό Zonar's ή το νέο Flo Caffe στη Πανεπιστημίου με Βουκουρεστίου, είναι μιά πρόταση προς όλους που κατεβάινουν κέντρο και θέλουν κάτι διαφορετικό.
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 26, 2007
Οι 7 Νάνοι στο S/S Cyrenia
Οπως μού'ρχεται σαν εικόνα
Το φεγγάρι χλωμό τρέχει ανάμεσα στα σύνεφα που του κάνουν τη χάρη να αφήσουν το λιγοστό του ασήμι να φωτίσει την ανταριασμένη θάλασσα. Κεντρικός Ατλαντικός. Ρότα προς το Νοτιά. Κατηφόρα στην Υδρόγειο. Κατ'ευθείαν πάνω στο αστέρι του Νοτιά ή όπως αλλιώς, στο Σταυρό του Νότου. Λίγο ΒορειοΑνατολικότερα ο Τυφώνας κατευθύνεται με διαβολική ορμή προς την Καραιβική. Ομως η μεγάλη ανταριά των ανέμων δεν είναι εκεί, είναι στην περιφέρεια του κύκλου, είναι... εδώ! Εδώ που το παλιό γκαζάδικο ,μεταλλικό κουφάρι με ένα τσούρμο ζωντανές ψυχές παλεύουν να κρατήσουν τη ρότα. Επτά μοίρες αριστερά, αλλά ...δε θέλει ζόρι. Το ξέρουν καλά οι ναυτικοί αυτό. Οχι κόντρα στα κύματα γιατί μπορεί να κόψει το σκαρί στη μέση, ακριβώς πάνω που καβατζάρεις το τεράστιο βουνό. Αστο λίγο να σε πάει αυτό, μη το ζορίζεις λοιπόν... γύρνα λίγο στο πλαι τον καιρό και ας κουνάει λίγο παρα πάνω, δεν πειράζει! Μα ετούτη την αντάρα ετούτο το βράδυ το ατέλειωτο, δεν την είχαν ξαναζήσει! Δύσκολα να υπακούσουν στους κανόνες του θηρίου. Τι με τα νερά του τί με το ζόρι, δύσκολο γίνεται το κουμάντο. Ολο το πολυεθνικό πλήρωμα στο πόδι, χτυπιούνται πανω στις λαμαρίνες. Οι μισοί στη μηχανή, και οι άλλοι βάρδιες στο κατάστρωμα που εκεί που το βλέπουν, ξαφνικά χάνονται τα στεγανά του μέσα στο μαύρο νερό και στους άσπρους αφρούς, θαρείς ότι δεν θα μπορέσει πιά να φανεί πάνω, θαρείς πως ξαφνικά κουρασμένο το μεταλλικό φέρετρο θα σημαδέψει την άβυσσο και κουρασμένο θα πάει να αναπαυτεί στον υγρό τάφο μαζί με τις ψυχές που κουβαλάει! Ο χρόνος μάλλον έχει σταματήσει, ή μήπως όχι? δεν υπάρχει χρόνος? Μήπως βρίσκεται αλλού? Μήπως είναι απλά ένας εφιάλτης? Γιατί να !! βλέπει μπροστά του τη μάνα του στο σπίτι να τον ρωτάει γιατί θέλει να φύγει και να ξενητευτεί, βλέπει τα όμορφα μάτια της αγαπημένης του, το ζεστό χώμα που ξαπλώνανε οι δυό τους στο κήπο του σπιτιού της. Ολα αυτά τα βλέπει τόσο καθαρά τόσο ζωντανά, που όλα τ'άλλα φαίνονται μακρυά να χάνονται... Δεν υπάρχει πιά αντάρα, αλμύρα να τον μαστιγώνει, κρύο να τον διαπερνά. Και νασου ξαφνικά σαν το όμορφο γλυκό παραμύθι της Χιονάτης, 7 Νάνοι χορεύουν γύρω του τραγουδώντας με αυλούς ακατάληπτα τραγούδια, νανουρίσματα, χοροπηδώντας εδώ και εκεί, και νοιώθει να σιγά σιγά να χάνεται να βυθίζεται στην πιό γλυκειά θαλπωρή, αλλά μα το Σταυρωτό του Νοτιά, δεν τον νοιάζει πιά....!!!
Η ποίηση
ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ
http://www.smiley.cy.net/tsymeo/poetry-3.htm
http://www.greece.org/poseidon/work/literature/wordy.html
http://www.smiley.cy.net/tsymeo/poetry-3.htm
http://www.greece.org/poseidon/work/literature/wordy.html
ΟΙ 7 ΝΑΝΟΙ ΣΤΟ S/S CYRENIA
Εφτά. Σε παίρνει αριστερά, μην το ζορίζεις.
Μάτσο χωράνε σε μια κούφιαν απαλάμη.
Θυμίζεις κάμαρες κλειστές, στεριά μυρίζεις.
Ο πιο μικρός αχολογάει μ' ένα καλάμι.
Μάτσο χωράνε σε μια κούφιαν απαλάμη.
Θυμίζεις κάμαρες κλειστές, στεριά μυρίζεις.
Ο πιο μικρός αχολογάει μ' ένα καλάμι.
Γυαλίζει ο Σημ της μηχανής τα δυο ποδάρια.
Ο Ρεκ λαδώνει στην ανάγκη το τιμόνι.
Μ' ένα φτερό ξορκίζει ο Γκόμπυ τη μαλάρια
κι ο στραβοκάνης ο Χαράμ πίτες ζυμώνει.
Ο Ρεκ λαδώνει στην ανάγκη το τιμόνι.
Μ' ένα φτερό ξορκίζει ο Γκόμπυ τη μαλάρια
κι ο στραβοκάνης ο Χαράμ πίτες ζυμώνει.
Απ' το ποδόσταμο πηδάνε ώς τη γαλέτα.
- Μπορώ ποτέ να σου χαλάσω το χατήρι;
Κόρη ξανθή και γαλανή που όλο εμελέτα
ποιος ρήγα γιός θε να την πιεί σ' ένα ποτήρι.
- Μπορώ ποτέ να σου χαλάσω το χατήρι;
Κόρη ξανθή και γαλανή που όλο εμελέτα
ποιος ρήγα γιός θε να την πιεί σ' ένα ποτήρι.
Ραμάν αλλήθωρε, τρελέ, που λύνεις μάγια,
κατάφερε το σταυρωτό του νότου αστέρι
σωρός να πέσει να σκορπίσει στα σπιράγια,
και πες του κάτω από ένα δέντρο να με φέρει.
κατάφερε το σταυρωτό του νότου αστέρι
σωρός να πέσει να σκορπίσει στα σπιράγια,
και πες του κάτω από ένα δέντρο να με φέρει.
Ο Τοτ, του λείπει το ένα χέρι μα όλο γνέθει,
τούτο το απίθανο σινάφι να βρακώσει.
Εσθήρ, ποια βιβλική σκορπάς περνώντας μέθη;
Ρούθ, δε μιλάς; Γιατί τρεκλίζουμε οι διακόσιοι;
τούτο το απίθανο σινάφι να βρακώσει.
Εσθήρ, ποια βιβλική σκορπάς περνώντας μέθη;
Ρούθ, δε μιλάς; Γιατί τρεκλίζουμε οι διακόσιοι;
Κουφός ο Σάλαχ το κατάστρωμα σαρώνει.
- Μ' ένα ξυστρι καθάρισέ με απ' τη μοράβια.
Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει.
- Γιέ μου πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια.
- Μ' ένα ξυστρι καθάρισέ με απ' τη μοράβια.
Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει.
- Γιέ μου πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια.
Κι έτσι μαζί με τους εφτά κατηφοράμε.
Με τη βροχή, με τον καιρό που μας ορίζει.
Τα μάτια σου ζούνε μια θάλασσα, θυμάμαι...
Ο πιο στερνός μ΄έναν αυλό με νανουρίζει.
Με τη βροχή, με τον καιρό που μας ορίζει.
Τα μάτια σου ζούνε μια θάλασσα, θυμάμαι...
Ο πιο στερνός μ΄έναν αυλό με νανουρίζει.
Το ερώτημα είναι:
Ποιοί και τί ήταν οι 7 Νάνοι στο S/S Cyrenia?
Ποιοί και τί ήταν οι 7 Νάνοι στο S/S Cyrenia?
Σάββατο, Δεκεμβρίου 22, 2007
Παρασκευή, Δεκεμβρίου 21, 2007
ΔΙΩΞΤΕ ΤΑ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
Πατήστε πιό πάνω και βάλτε την υπόγραφή σας ανάμεσα σε χιλιάδες άλλες
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)